lunes, 21 de marzo de 2016

03/27/2016 - Easter (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

27-03-2016
Domingo de Resurrección – C
Juan 20,1-9

¿DÓNDE BUSCAR AL QUE VIVE?

La fe en Jesús, resucitado por el Padre, no brotó de manera natural y espontánea en el corazón de los discípulos. Antes de encontrarse con él, lleno de vida, los evangelistas hablan de su desorientación, su búsqueda en torno al sepulcro, sus interrogantes e incertidumbres.
María de Magdala es el mejor prototipo de lo que acontece probablemente en todos. Según el relato de Juan, busca al crucificado en medio de tinieblas, «cuando aún estaba oscuro». Como es natural, lo busca «en el sepulcro». Todavía no sabe que la muerte ha sido vencida. Por eso, el vacío del sepulcro la deja desconcertada. Sin Jesús, se siente perdida.
Los otros evangelistas recogen otra tradición que describe la búsqueda de todo el grupo de mujeres. No pueden olvidar al Maestro que las ha acogido como discípulas: su amor las lleva hasta el sepulcro. No encuentran allí a Jesús, pero escuchan el mensaje que les indica hacia dónde han de orientar su búsqueda: «¿Por qué buscáis entre los muertos al que vive? No está aquí. Ha resucitado».
La fe en Cristo resucitado no nace tampoco hoy en nosotros de forma espontánea, solo porque lo hemos escuchado desde niños a catequistas y predicadores. Para abrirnos a la fe en la resurrección de Jesús, hemos de hacer nuestro propio recorrido. Es decisivo no olvidar a Jesús, amarlo con pasión y buscarlo con todas nuestras fuerzas, pero no en el mundo de los muertos. Al que vive hay que buscarlo donde hay vida.
Si queremos encontrarnos con Cristo resucitado, lleno de vida y de fuerza creadora, lo hemos de buscar, no en una religión muerta, reducida al cumplimiento y la observancia externa de leyes y normas, sino allí donde se vive según el Espíritu de Jesús, acogido con fe, con amor y con responsabilidad por sus seguidores.
Lo hemos de buscar, no entre cristianos divididos y enfrentados en luchas estériles, vacías de amor a Jesús y de pasión por el Evangelio, sino allí donde vamos construyendo comunidades que ponen a Cristo en su centro porque, saben que «donde están reunidos dos o tres en su nombre, allí está él».
Al que vive no lo encontraremos en una fe estancada y rutinaria, gastada por toda clase de tópicos y fórmulas vacías de experiencia, sino buscando una calidad nueva en nuestra relación con él y en nuestra identificación con su proyecto. Un Jesús apagado e inerte, que no enamora ni seduce, que no toca los corazones ni contagia su libertad, es un «Jesús muerto». No es el Cristo vivo, resucitado por el Padre. No es el que vive y hace vivir.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-03-27
Pazko Igandea – C
Joan 20,1-9

NON IBILI BIZI DENAREN BILA?

Aitak piztu zuen Jesusekiko fedea ez zen jaio ikasleen bihotzean berez eta bere kasa. Bizi zen harekin topo egin aurretik, ebanjelariek diotenez, ikasleak noraezean ibili ziren haren bila, hilobi inguruan, galde eta duda asko zutela.
Magdalako Maria da prototiporik hobena, guztiei ere zer gertatu zaien jakiteko. Joanen kontakizunean datorrenez, goizean goiz dabil Maria gurutziltzatuaren bila: «artean ilun zela». Jakina, «hilobira» joan da bila. Artean ez daki herioa garaitua izan dela. Horregatik, nahasarazi egin du hilobia hutsik ikusteak. Jesus gabe, galdua ikusi du bere burua.
Beste ebanjelariak beste tradizio batez mintzo dira: emakume-talde osoa bila dabilela dioenaz. Ezin ahaztu dira Maisuaz, ikasletzat hartu dituen hartaz, eta harekiko maitasunak hilobira eraman ditu. Han ez dute aurkitu Jesus; alabaina, haren bila nora jo adierazi dien mezua entzun dute: «Zertan zabiltzate hildakoen artean bizi denaren bila? Ez da hemen. Piztu da».
Kristo berpiztuarekiko fedea ez da pizten gugan gaur ere berez, haurtzarotik katekistei eta predikariei entzun diegulako soilik. Jesusen piztuerarekiko federa bihotza irekitzeko, nork bere ibilbidea egin behar du. Ezinbestekoa da Jesusez ez ahaztea, hura grinatsuki maitatzea, indar guztiz aren bila ibiltzea, baina ez hildakoen munduan. Bizi den haren bila, bizia den lekuan behar da ibili.
Bizi den eta kreatzaile den Kristo berpiztuarekin topo egin nahi badugu, ez dugu bilatu behar hila den erlijio batean, legeak eta arauak betetze hutsera emana den erlijio batean, baizik Jesusen Espirituaren arabera bizi ohi den lekuan, jarraitzaileek Jesus fedez, maitasunez eta erantzukizunez onartzen duten lekuan.
Ez dugu ibili behar haren bila borroka agor batek, Jesusekiko maitasunik eta Ebanjelioarekiko gogorik ezak banaturik eta muturka jarriak dituen kristauen artean; baizik eta kristau-elkartea eraikitzen ari garen lekuan ibili behar dugu haren bila, beren erdian Jesus jarria dutenen artean, ezen badakiten «bi edo hiru haren izenean bildu diren lekuan, han dela hura».
Bizi den hura ez dugu aurkituko fede zurrun eta ohikeriazko batean, topiko-mota guztiek eta esperientziarik gabeko formula hutsalek higatua duten hartan; hura aurkitzeko, beste kalitate bateko harremanak behar ditugu harekin eta haren egitasmoarekin. Itzalia eta zurruna den Jesus bat, maiteminik eta lilurarik eragiten ez duen bat, bihotza hunkitzen ez duen eta bere askatasuna kutsatzen ez duen bat: halako Jesus hura «hila den Jesus» da. Ez da bizi den Kristo, ez da Aitak piztu duen hura. Ez da bizi den eta biziarazten duen hura.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

27-03-2016
Diumenge de Pasqua – C
Joan 20,1-9

ON CERCAR EL QUI ÉS VIU?

La fe en Jesús, ressuscitat pel Pare, no va sorgir de manera natural i espontània en el cor dels deixebles. Abans de trobar-se amb ell, ple de vida, els evangelistes parlen de la seva desorientació, la cerca al voltant del sepulcre, els seus interrogants i incerteses.
Maria de Magdala és el millor prototip del que passa probablement a tots. Segons el relat de Joan, cerca el crucificat enmig de tenebres, «quan encara era fosc». Com és natural, el busca «al sepulcre». Encara no sap que la mort ha estat vençuda. Per això, el sepulcre buit la deixa desconcertada. Sense Jesús, se sent perduda.
Els altres evangelistes recullen una altra tradició que descriu la recerca de tot el grup de dones. No poden oblidar el Mestre que les ha acollit com deixebles: el seu amor les porta fins al sepulcre. No hi troben Jesús, però escolten el missatge que els indica cap on han d’orientar la cerca: «Per què busqueu entre els morts aquell qui viu? No és aquí: ha ressuscitat».
La fe en Crist ressuscitat no neix tampoc avui en nosaltres de forma espontània, només perquè ho hem sentit des de petits a catequistes i predicadors. Per obrir-nos a la fe en la resurrecció de Jesús, hem de fer el nostre propi recorregut. És decisiu no oblidar Jesús, estimar-lo amb passió i buscar amb totes les nostres forces, però no en el món dels morts. El qui viu s’ha de cercar on hi ha vida.
Si volem trobar-nos amb Crist ressuscitat, ple de vida i de força creadora, l’hem de cercar, no en una religió morta, reduïda al compliment i l’observança externa de lleis i normes, sinó allà on es viu segons l’Esperit de Jesús, acollit amb fe, amb amor i amb responsabilitat pels seus seguidors.
L’hem de cercar, no entre cristians dividits i enfrontats en lluites estèrils, buides d’amor a Jesús i de passió per l’Evangeli, sinó allà on anem construint comunitats que posen Crist al seu centre perquè, saben que «on n’hi ha dos o tres de reunits en el seu nom, allí hi és ell».
El qui és viu no el trobarem en una fe estancada i rutinària, gastada per tota mena de tòpics i de fórmules buides d’experiència, sinó cercant una qualitat nova en la nostra relació amb ell i en la nostra identificació amb el seu projecte. Un Jesús apagat i inert, que no enamora ni sedueix, que no toca els cors ni encomana la seva llibertat, és un «Jesús mort». No és el Crist viu, ressuscitat pel Pare. No és el que viu i fa viure.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

27-03-2016
Domingo de Resurrección – C
Xoán 20,1-9

ONDE BUSCAR AO QUE VIVE?

A fe en Xesús, resucitado polo Pai, non manou de xeito natural e espontáneo no corazón dos discípulos. Antes de atopárense con el, cheo de vida, os evanxelistas falan da súa desorientación, da súa procura en torno ao sepulcro, aos seus interrogantes e incertezas.
María de Magdala é o mellor prototipo do que acontece probabelmente en todos. Segundo o relato de Xoán, busca ao crucificado no medio das tebras, «cando aínda estaba escuro». Como é natural, búscao «no sepulcro». Aínda non sabe que a morte foi vencida. Por iso, o baleiro do sepulcro déixaa desconcertada. Sen Xesús, séntese perdida.
Os outros evanxelistas recollen outra tradición que describe a procura de todo o grupo de mulleres. Non poden esquecer ao Mestre que as acolleu como discípulas: o seu amor lévaas ata o sepulcro. Non atopan alí a Xesús, pero escoitan a mensaxe que lles indica cara a onde han orientar a súa procura: «Por que buscades entre os mortos ao que vive? Non está aquí. resucitou».
A fe en Cristo resucitado non nace tampouco hoxe en nós de forma espontánea, só porque o escoitamos desde nenos a catequistas e predicadores. Para abrírmonos á fe na resurrección de Xesús, habemos facer o noso propio percorrido. É decisivo non esquecer a Xesús, amalo con paixón e buscalo con todas as nosas forzas, pero non no mundo dos mortos. Ao que vive hai que buscalo onde hai vida. Se queremos atopármonos con Cristo resucitado, cheo de vida e de forza creadora, habémolo buscar, non nunha relixión morta, reducida ao cumprimento e a observancia externa de leis e normas, senón alí onde se vive segundo o Espírito de Xesús, acollido con fe, con amor e con responsabilidade polos seus seguidores.
Habémolo buscar, non entre cristiáns divididos e enfrontados en loitas estériles, baleiras de amor a Xesús e de paixón polo Evanxeo, senón alí onde imos construíndo comunidades que poñen a Cristo no seu centro porque, saben que «onde están reunidos dous ou tres no seu nome, alí está el».
Ao que vive non o atoparemos nunha fe estancada e rutineira, gastada por toda clase de tópicos e fórmulas baleiras de experiencia, senón buscando unha calidade nova na nosa relación con el e na nosa identificación co seu proxecto. Un Xesús apagado e inerte, que non namora nin seduce, que non toca os corazóns nin contaxia a súa liberdade, é un «Xesús morto». Non é o Cristo vivo, resucitado polo Pai. Non é o que vive e fai vivir.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

27-03-2016
Domenica di Resurrezione – C
Giovanni 20,1-9

DOVE CERCARE COLUI CHE VIVE?

La fede in Gesù, risuscitato dal Padre, non germogliò in maniera naturale e spontanea nel cuore dei discepoli. Prima di trovarsi con lui, pieno di vita, gli evangelisti parlano del loro disorientamento, della loro ricerca intorno al sepolcro, dei loro interrogativi e delle loro incertezze.
Maria di Magdala è il miglior prototipo di quello che accade probabilmente in tutti. Secondo il racconto di Giovanni, cerca il crocifisso nell’oscurità, «quando ancora era buio». Come è naturale, lo cerca «nel sepolcro». Ancora non sa che la morte è stata vinta. Per questo il vuoto del sepolcro la lascia sconcertata. Senza Gesù, si sente perduta.
Gli altri evangelisti raccolgono un’altra tradizione che descrive la ricerca di tutto il gruppo delle donne. Non possono dimenticare il Maestro che le ha accolte come discepole: il loro amore le porta fino al sepolcro. Non trovano lì Gesù, ma ascoltano il messaggio che indica loro verso dove devono orientare la loro ricerca: «Perché cercate tra i morti colui che vive? Non è qui. È risorto».
La fede in Cristo risorto non nasce nemmeno oggi in noi in modo spontaneo, solo perché lo abbiamo ascoltato fin da bambini da catechisti e predicatori. Per aprirci alla fede nella risurrezione di Gesù, dobbiamo fare il nostro proprio percorso. È decisivo non dimenticare Gesù, amarlo con passione e cercarlo con tutte le nostre forze, ma non nel mondo dei morti. Colui che è vivo bisogna cercarlo dove c’è vita.
Se vogliamo incontrarci con Cristo risorto, pieno di vita e di forza creatrice, dobbiamo cercarlo non in una religione morta, ridotta al compimento e all’osservanza esterna di leggi e norme, ma lì dove si vive secondo lo Spirito di Gesù, accolto con fede, con amore e con responsabilità dai suoi seguaci.
Dobbiamo cercarlo non tra cristiani divisi e che si scontrano in lotte sterili, vuote di amore a Gesù e di passione per l’Evangelo, ma lì dove andiamo costruendo comunità che mettono Gesù al centro, perché sanno che «dove due o tre sono riuniti nel suo nome, egli è lì».
Colui che vive non lo troveremo in una fede stagnante e rutinaria, spesa in ogni sorta di topici e formule vuote di esperienza, ma cercando una qualità nuova nella nostra relazione con lui e nella nostra identificazione col suo progetto. Un Gesù spento e inerte, che non innamora né seduce, che non tocca i cuori né contagia la sua libertà, è un «Gesú morto». Non è il Cristo vivo, risuscitato dal Padre. Non è Colui che vive e fa vivere.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

27-03-2016
Dimanche de Résurrection – C
Jean 20,1-9

OÙ CHERCHER CELUI QUI EST VIVANT?

La foi en Jésus, ressuscité par le Père, n’a pas jailli du coeur des disciples d’une façon naturelle et spontanée. Avant de le rencontrer, plein de vie, les évangélistes nous parlent de leur embarras, de leur recherche autour du tombeau, de leurs interrogations et incertitudes.
Marie de Magdala est la meilleure illustration de ce qui nous arrive probablement à tous. D’après le récit de Jean, elle cherche le crucifié au milieu des ténèbres, «lorsqu’il faisait encore noir». Naturellement, c’est «au sépulcre» qu’elle va le chercher. Elle ignore encore que la mort a été vaincue. C’est pourquoi elle est déconcertée en voyant le sépulcre vide. Sans Jésus, elle se sent perdue.
Les autres évangélistes recueillent une autre tradition qui décrit la recherche par tout le groupe de femmes. Elles ne peuvent pas oublier le Maître qui les a accueillies en tant que disciples: leur amour les pousse jusqu’au sépulcre. Elles n’y trouvent pas Jésus mais elles entendent le message leur indiquant vers où elles devront orienter leur recherche: «Pourquoi cherchez-vous parmi les morts celui qui est vivant? Il n’est pas ici. Il est ressuscité».
La foi au Christ ressuscité ne surgit pas non plus aujourd’hui de façon spontanée, seulement parce que depuis notre enfance nous avons écouté des catéchistes et des prédicateurs. Pour nous ouvrir à la foi en la résurrection de Jésus, nous devons faire notre propre parcours. Ce qui est décisif c’est de ne pas oublier Jésus, de l’aimer passionnément et de le chercher de toutes nos forces, mais pas parmi les morts. Celui qui est vivant doit être cherché là où il y a de la vie.
Si nous voulons rencontrer le Christ ressuscité, plein de vie et de force créatrice, il faut le chercher, non pas dans une religion morte, réduite à l’accomplissement et à l’observance extérieure des lois et des normes, mais là où l’on vit selon l’Esprit de Jésus, accueilli par ses disciples avec foi, avec amour et responsabilité.
Il faut le chercher, non pas parmi des chrétiens divisés s’affrontant dans des luttes stériles, vides d’amour de Jésus et de passion pour l’Evangile, mais là où se construisent des communautés dont le coeur est le Christ, parce qu’elles savent que «là où plusieurs sont réunis en son nom, il est là au milieu d’eux».
Ce n’est pas dans une foi stagnante et routinière, usée par toute sorte de stéréotypes et de formules vides d’expérience, que nous trouverons celui qui est vivant, mais en cherchant une nouvelle qualité dans notre relation avec lui et dans notre identification à son projet. Un Jésus éteint et inerte, qui n’enflamme ni ne séduit (pas), qui ne touche pas les coeurs et qui ne communique pas sa liberté, est un «Jésus mort». Ce n’est pas le Christ vivant, ressuscité par le Père. Ce n’est pas celui qui vit et qui fait vivre.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

27-03-2016
Domingo de Resurreição – C
João 20,1-9

ONDE PROCURAR O QUE VIVE?

A fé em Jesus, ressuscitado pelo Pai, não brotou de forma natural e espontânea no coração dos discípulos. Antes de encontrar-se com Ele, cheio de vida, os evangelistas falam da sua desorientação, da sua busca em torno do sepulcro, as suas interrogações e incertezas.
Maria de Magdala é o melhor protótipo do que acontece provavelmente a todos. Segundo o relato de João, procura o crucificado no meio das trevas, «quando ainda estava obscuro». Como é natural, procura-O «no sepulcro». Todavia não sabe que a morte foi vencida. Por isso, o vazio do sepulcro deixa-a desconcertada. Sem Jesus, sente-se perdida.
Os outros evangelistas recolhem outra tradição que descreve a procura de todo o grupo de mulheres. Não podem esquecer o Mestre que as acolheu como discípulas: o seu amor leva-as ao sepulcro. Não encontram ali, a Jesus, mas escutam a mensagem que lhes indica para onde devem orientar a sua busca: «Porque procurais entre os mortos aquele que vive? Não está aqui. Ressuscitou».
A fé em Cristo ressuscitado não nasce tampouco hoje em nós de forma espontânea, apenas porque o escutámos desde crianças, a catequistas e predicadores. Para nos abrirmos à fé na ressurreição de Jesus, temos de fazer o nosso próprio percurso. É decisivo não esquecer Jesus, amá-lo com paixão e procurá-lo com todas as nossas forças, mas não no mundo dos mortos. Ao que vive há que procura-lo onde há vida.
Se queremos encontrar-nos com Cristo ressuscitado, cheio de vida e de força criadora, temos de o procurar, não numa religião morta, reduzida ao cumprimento e à observância externa de leis e normas, mas ali onde se vive segundo o Espírito de Jesus, acolhido com fé, com amor e com responsabilidade pelos seus seguidores.
Temos de o procurar, não entre os cristãos divididos e confrontando-se em lutas estéreis, ocas de amor a Jesus e de paixão pelo Evangelho, mas ali onde vamos construindo comunidades que colocam Cristo no seu centro porque, sabem que «onde estão reunidos dois ou três em seu nome, ali está Ele».
Ao que vive não o encontraremos numa fé estancada e rotineira, gasta por todo tipo de tópicos e fórmulas vazias de experiência, mas procurando uma qualidade nova na nossa relação com Ele e na nossa identificação com o seu projeto. Um Jesus apagado e inerte, que não apaixona nem seduz, que não toca os corações nem contagia a sua liberdade, é um «Jesus morto». Não é um Cristo vivo, ressuscitado pelo Pai. Não é o que vive e faz viver.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

03-27-2016
Easter – C
John 20,1-9

WHERE TO SEEK THE ONE WHO LIVES?

Faith in Jesus, risen by the Father, didn’t spring naturally and spontaneously in the hearts of the disciples. Before meeting him, full of life, the Gospel writers talk about their confusion, their search around the tomb, their questions and uncertainties.
Mary of Magdala is the best prototype of what probably happens to all of them. According to John’s story, she seeks the crucified in the shadows, «when it was still dark». Naturally she seeks him «in the grave». She still doesn’t know that death has been conquered. That’s why the emptiness of the tomb leaves her upset. Without Jesus, she feels lost.
The other Gospel writers gather a different tradition that describes the search of the whole group of women. They can’t forget the Master who has welcomed them as disciples: their love brings them to the tomb. They don’t find Jesus there, but hear the message that points out to them where they need to direct their search: «Why do you seek among the dead, the one who lives? He isn’t here. He has risen».
Faith in the risen Christ isn’t born spontaneously in us either today, just because we have listened from childhood to catechists and preachers. In order to open us to faith in Jesus’ resurrection, we need to make our own way. It’s decisive to not forget Jesus, to love him passionately and to seek him with all our energies, but not in the world of the dead. The one who lives must be sought where life is.
If we want to meet the risen Christ, full of life and creative energy, we need to seek him, not in a dead religion, one that is reduced to fulfilling and observing external laws and norms, but there where people live according to Jesus’ Spirit, where people are welcomed with faith, love and responsibility for Jesus’ followers.
We need to seek him, not among Christians divided and faced with sterile battles, empty of Jesus’ love and of Gospel passion, but there where we go about building communities that put Christ in their center because they know that «where two or three gather in his name, there also will he be».
We won’t meet the one who lives in a faith that is stuck in routine, wasted in every kind of topic and formula void of experience, but in a faith that seeks a new quality in our relationship with him and in our identification with his project. A Jesus who is darkened and inert, who doesn’t fall in love or seduce, who doesn’t touch hearts or spread freedom, is a «dead Jesus». He isn’t the living Christ, risen by the Father. He isn’t the one who lives and who gives life.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


domingo, 13 de marzo de 2016

03/20/2016 - Palm Sunday (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

20-03-2016
Domingo de Ramos (C)
Lucas 22,14-23,56

¿QUÉ HACE DIOS EN UNA CRUZ?

Según el relato evangélico, los que pasaban ante Jesús crucificado sobre la colina del Gólgota se burlaban de él y, riéndose de su impotencia, le decían: «Si eres Hijo de Dios, bájate de la cruz». Jesús no responde a la provocación. Su respuesta es un silencio cargado de misterio. Precisamente porque es Hijo de Dios permanecerá en la cruz hasta su muerte.
Las preguntas son inevitables: ¿Cómo es posible creer en un Dios crucificado por los hombres? ¿Nos damos cuenta de lo que estamos diciendo? ¿Qué hace Dios en una cruz? ¿Cómo puede subsistir una religión fundada en una concepción tan absurda de Dios?
Un «Dios crucificado» constituye una revolución y un escándalo que nos obliga a cuestionar todas las ideas que los humanos nos hacemos de un Dios al que supuestamente conocemos. El Crucificado no tiene el rostro ni los rasgos que las religiones atribuyen al Ser Supremo.
El «Dios crucificado» no es un ser omnipotente y majestuoso, inmutable y feliz, ajeno al sufrimiento de los humanos, sino un Dios impotente y humillado que sufre con nosotros el dolor, la angustia y hasta la misma muerte. Con la Cruz, o termina nuestra fe en Dios, o nos abrimos a una comprensión nueva y sorprendente de un Dios que, encarnado en nuestro sufrimiento, nos ama de manera increíble.
Ante el Crucificado empezamos a intuir que Dios, en su último misterio, es alguien que sufre con nosotros. Nuestra miseria le afecta. Nuestro sufrimiento le salpica. No existe un Dios cuya vida transcurre, por decirlo así, al margen de nuestras penas, lágrimas y desgracias. Él está en todos los Calvarios de nuestro mundo.
Este «Dios crucificado» no permite una fe frívola y egoísta en un Dios omnipotente al servicio de nuestros caprichos y pretensiones. Este Dios nos pone mirando hacia el sufrimiento, el abandono y el desamparo de tantas víctimas de la injusticia y de las desgracias. Con este Dios nos encontramos cuando nos acercamos al sufrimiento de cualquier crucificado.
Los cristianos seguimos dando toda clase de rodeos para no toparnos con el «Dios crucificado». Hemos aprendido, incluso, a levantar nuestra mirada hacia la Cruz del Señor, desviándola de los crucificados que están ante nuestros ojos. Sin embargo, la manera más auténtica de celebrar la Pasión del Señor es reavivar nuestra compasión. Sin esto, se diluye nuestra fe en el «Dios crucificado» y se abre la puerta a toda clase de manipulaciones. Que nuestro beso al Crucificado nos ponga siempre mirando hacia quienes, cerca o lejos de nosotros, viven sufriendo.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-03-20
Erramu Igandea C
Lukas 22,14─23,56

ZER ARI DA JAINKOA HOR GURUTZEAN?

Ebanjelioko pasartearen arabera, Golgota mendixkan gurutzean zen Jesusen aurretik pasatzean, jendeak burla egiten zion eta, haren ezinaz barre eginez, ziotsoten: «Jainkoaren Semea bahaiz, jaits hadi gurutzetik». Eta Jesusek erantzunik ez haien probokazioari. Soilik, misterioak harturiko isiltasuna da Jesusen erantzuna. Hain juxtu, Jainkoaren Semea delako jarraituko du gurutzean, hil arte.
Ezin saihestuak dira galderak: Nolatan sinets daiteke gizakiak gurutzetu duen Jainko batengan? Jabetzen al gara esaten ari garenaz? Zer ari da Jainkoa hor gurutzean? Nolaz iraun dezake Jainkoaz halako uste zentzugabean fundatua den erlijio batek?
Bai, «Jainko gurutziltzatu» hori iraultza da eta eskandalua, ustez ezagutzen dugun Jainkoaz gizon-emakumeok ditugun ideiak koloka jartzera behartzen gaituena. Gure Gurutziltzatu horrek ez du erlijioek Izate Gorenari leporatzen dioten ezaugarririk: ez aurpegierarik, ez bestelakorik.
«Jainko gurutziltzatu» hori ez da ez izate ahalguztiduna eta handientsua, ez mugiezina eta zoriontsua, ez da gizakiaren sufrimenaz axolatzen ez dena, baizik Jainko ahalik gabea eta umiliatua da, gurekin sufritzen duena mina, larria eta, are, heriotza bera. Gurutzearekin bitan bat: edo Jainkoarekiko gure fedea bukatutzat eman, edo Jainkoa modu berri eta harrigarri batean hartzera jo, gure sufrimenean haragitua izanik, modu sinestezinean maite gaituena.
Gurutziltzatuaren aurrean sumatzen hasten gara ezen Jainkoa, azken batean, gurekin sufritzen duen Jainkoa dela. Gure miseriak erasaten diona. Gure sufrimenak zipriztintzen duena. Ez da, nolabait esateko, gure atsekabeek, malkoek eta ezbeharrek ukitzen ez dute Jainkoa. Gure mundu honetako Kalbario guztietan da hura.
«Jainko gurutziltzatu» honek ez du biderik ematen gure nahikerien eta ameskerien zerbitzura egongo litzatekeen Jainko ahalguztidun batekiko fede axaleko eta egoistarako. Ostera, Jainko honek injustiziaren eta ezbeharren biktima den hainbat eta hainbat jenderen sufrimenari, bazter utziak izateari eta babesik ezari begira jartzen gaitu. Jainko honekin topo egiten dugu edozein gurutziltzatuagana hurbiltzen garenean.
Zoritxarrez, kristauok mila itzulinguru egiten dugu askotan «Jainko gurutziltzatuarekin» topo ez egiteko. Are, Jaunaren Gurutzera begiak jasotzen ikasi dugu, geure aurrean ditugun gurutziltzatuei ezikusiarena eginez bada ere. Halaz guztiz, Jaunaren Nekaldia erarik jatorrenean ospatzeko modua geure errukiari biziera berria ematea da. Hori egin ezean, «Jainko gurutziltzatuarekiko» gure fedea urardo bihurtzen da, eta mila manipulazio-erari ematen zaio aukera. Gure Gurutziltzatuari muin egiteak jar gaitzala, gugandik hurbil nahiz urrun, sufritzen ari direnei begira.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

20-03-2016
Diumenge de Rams (C)
Lluc 22,14-23,56

QUÈ HI FA DÉU EN UNA CREU?

Segons el relat evangèlic, els que passaven davant Jesús crucificat dalt del turó del Gòlgota es burlaven d'ell i, rient-se de la seva impotència, li deien: «Si ets Fill de Déu, baixa de la creu». Jesús no respon la provocació. La seva resposta és un silenci carregat de misteri. Precisament perquè és Fill de Déu romandrà a la creu fins a la seva mort.
Les preguntes són inevitables: Com és possible creure en un Déu crucificat pels homes? Ens adonem del que estem dient? Què hi fa Déu en una creu? Com pot subsistir una religió fundada en una concepció tan absurda de Déu?
Un «Déu crucificat» constitueix una revolució i un escàndol que ens obliga a qüestionar totes les idees que els humans ens fem d'un Déu a qui suposadament coneixem. El Crucificat no té la cara ni els trets que les religions atribueixen a l'Ésser Suprem.
El «Déu crucificat» no és un ésser omnipotent i majestuós, immutable i feliç, aliè al sofriment dels humans, sinó un Déu impotent i humiliat que pateix amb nosaltres el dolor, l'angoixa i fins la mateixa mort. Amb la Creu, o acaba la nostra fe en Déu, o ens obrim a una comprensió nova i sorprenent d'un Déu que, encarnat en el nostre patiment, ens estima de manera increïble.
Davant el Crucificat vam començar a intuir que Déu, en el seu últim misteri, és algú que pateix amb nosaltres. La nostra misèria l'afecta. El nostre sofriment l'esquitxa. No hi ha un Déu que viu, per dir-ho així, al marge de les nostres penes, llàgrimes i desgràcies. Ell està en tots els Calvaris del nostre món.
Aquest «Déu crucificat» no permet una fe frívola i egoista en un Déu omnipotent al servei dels nostres capricis i pretensions. Aquest Déu ens posa mirant cap al sofriment, l'abandó i el desemparament de tantes víctimes de la injustícia i de les desgràcies. Amb aquest Déu ens hi trobem quan ens acostem al patiment de qualsevol crucificat.
Els cristians seguim donant tota mena de voltes per no topar-nos amb el «Déu crucificat». Hem après, fins i tot, a aixecar la nostra mirada cap a la Creu del Senyor, desviant-la dels crucificats que tenim davant dels nostres ulls. No obstant això, la manera més autèntica de celebrar la Passió del Senyor és revifar la nostra compassió. Sense això, es dilueix la nostra fe en el «Déu crucificat» i s'obre la porta a tota mena de manipulacions. Que el nostre petó al Crucificat ens posi sempre mirant cap aquells, que a prop o lluny de nosaltres, viuen patint.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

20-03-2016
Domingo de Ramos (C)
Lucas 22,14-23,56

QUE FAI DEUS NUNHA CRUZ?

Segundo o relato evanxélico, os que pasaban ante Xesús crucificado no outeiro do Gólgota moqueábanse del e, rindo da súa impotencia, dicíanlle: «Se es Fillo de Deus, baixa da cruz». Xesús non responde á provocación. A súa resposta é un silencio cargado de misterio. Precisamente porque é Fillo de Deus permanecerá na cruz ata a súa morte.
As preguntas son inevitábeis: Como é posíbel crer nun Deus crucificado polos homes? Dámonos conta do que estamos a dicir? Que fai Deus nunha cruz? Como pode subsistir unha relixión fundada nunha concepción tan absurda de Deus?
Un «Deus crucificado» constitúe unha revolución e un escándalo que nos obriga a cuestionármonos todas as ideas que os humanos nos facemos dun Deus ao que supostamente coñecemos. O Crucificado non ten o rostro nin os trazos que as relixións lle atribúen ao Ser Supremo.
O «Deus crucificado» non é un ser omnipotente e maxestoso, inmutábel e feliz, alleo ao sufrimento dos humanos, senón un Deus impotente e humillado que sofre connosco a dor, a angustia e ata a mesma morte. Coa Cruz, ou termina a nosa fe en Deus, ou nos abrimos a unha comprensión nova e sorprendente dun Deus que, encarnado no noso sufrimento, nos ama dun xeito incríbel.
Diante o Crucificado empezamos a intuírmos que Deus, no seu último misterio, é alguén que sofre connosco. A nosa miseria aféctalle. O noso sufrimento salpícao. Non existe un Deus cuxa vida transcorre, por dicilo así, á marxe das nosas penas, bágoas e desgrazas. El está en todos os Calvarios do noso mundo.
Este «Deus crucificado» non permite unha fe frívola e egoísta nun Deus omnipotente ao servizo dos nosos caprichos e pretensións. Este Deus ponnos mirando cara ao sufrimento, o abandono e o desamparo de tantas vítimas da inxustiza e das desgrazas. Cando nos achegamos ao sufrimento de calquera crucificado,atopámonos con este Deus.
Os cristiáns seguimos dando toda clase de rodeos para non topármonos co «Deus crucificado». aprendemos, ata, a levantar a nosa mirada cara á Cruz do Señor, desviándoa dos crucificados que temos diante os nosos ollos. Con todo, o xeito máis auténtico de celebrarmos a Paixón do Señor é reavivarmos a nosa compaixón. Sen isto, dilúese a nosa fe no «Deus crucificado» e ábrese a porta a toda clase de manipulacións. Que o noso bico ao Crucificado nos poña sempre mirando cara a quen, cerca ou lonxe de nós, viven sufrindo.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

20-03-2016
Domenica delle Palme (C)
Lc 22,14-23,56

CHE FA DIO SU UNA CROCE?

Secondo il racconto evangelico, quelli che passavano davanti a Gesù crocifisso sulla collina del Golgota si burlavano di lui e, deridendo la sua impotenza, gli dicevano: «Se sei Figlio di Dio, scendi dalla croce». Gesù non risponde alla provocazione. La sua risposta è un silenzio carico di mistero. Proprio perché è Figlio di Dio rimarrà sulla croce fino alla morte.
Le domande sono inevitabili: Come è possibile credere in un Dio crocifisso dagli uomini? Ci rendiamo conto di quello che stiamo dicendo? Che fa Dio su una croce? Come può sussistere una religione fondata su una concezione tanto assurda di Dio?
Un «Dio crocifisso» costituisce una rivoluzione e uno scandalo che ci obbliga a mettere in questione tutte le idee che noi umani abbiamo di un Dio che supponiamo di conoscere. Il Crocifisso non ha il volto né i tratti che le religioni attribuiscono all'Essere Supremo.
Il «Dio crocifisso» non è un essere onnipotente e maestoso, immutabile e felice, estraneo alla sofferenza degli umani, ma un Dio impotente e umiliato che soffre con noi il dolore, l'angoscia e fino la stessa morte. Con la Croce, o finisce la nostra fede in Dio, o ci apriamo a una comprensione nuova e sorprendente di un Dio che, incarnato nella nostra sofferenza, ci ama in maniera incredibile.
Davanti al Crocifisso incominciamo a intuire che Dio, nel suo ultimo mistero, è qualcuno che soffre con noi. La nostra miseria lo tocca. La nostra sofferenza lo schizza. Non esiste un Dio la cui vita trascorre, per così dire, ai margini delle nostre pene, lacrime e disgrazie. Egli sta in tutti i Calvari del nostro mondo.
Questo «Dio crocifisso» non consente una fede frivola ed egoista in un Dio onnipotente a servizio dei nostri capricci e delle nostre pretese. Questo Dio ci pone rivolti verso la sofferenza, l'abbandono e la dimenticanza di tante vittime dell'ingiustizia e delle disgrazie. Con questo Dio ci troviamo quando ci avviciniamo alla sofferenza di qualsiasi crocifisso.
Noi cristiani continuiamo a fare ogni sorta di giri per non scontrarci con il «Dio crocifisso». Abbiamo imparato anche ad alzare il nostro sguardo verso la Croce del Signore, sviandolo dai crocifissi che sono davanti ai nostri occhi. Tuttavia, la maniera più autentica di celebrare la Passione del Signore è ravvivare la nostra compassione. Altrimenti si diluisce la nostra fede nel «Dio crocifisso» e si apre la porta a ogni genere di manipolazioni. Che il nostro bacio al Crocifisso ci ponga sempre rivolti verso coloro che, vicino o lontano da noi, vivono soffrendo.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

20-03-2016
Dimanche des Rameaux (C)
Luc 22,14-23,56

QUE FAIT-IL, DIEU, SUR UNE CROIX?

D'après le récit évangélique, ceux qui passaient devant Jésus crucifié sur la colline du Golgotha, se moquaient de lui et, se jouant de son impuissance, lui disaient: «Si tu es le Fils de Dieu, descend de la croix». Jésus ne répond pas à cette provocation. Sa réponse est un silence chargé de mystère. C'est justement parce qu'il est le Fils de Dieu, qu'il restera sur la croix jusqu'à sa mort.
Les questions sont inévitables: Comment est-il possible de croire en un Dieu crucifié par les hommes? Este-ce que nous nous rendons compte de ce que nous disons? Que fait-il, Dieu, sur une croix? Comment une religion fondée sur une conception si absurde de Dieu peut-elle subsister?
Un «Dieu crucifié» constitue une révolution et un scandale qui nous oblige à mettre en question toutes les idées que nous, les hommes, nous nous faisons sur un Dieu que nous supposons connaître. Le Crucifié n'a ni le visage ni les traits que les religions attribuent à l'Etre Suprême.
Le «Dieu crucifié» n'est pas un être tout-puissant et majestueux, immuable et heureux, étranger à la souffrance des êtres humains mais un Dieu impuissant et humilié qui subit avec nous la douleur, l'angoisse et même la mort. Avec la croix, soit notre foi est finie, soit nous nous ouvrons à une nouvelle et surprenante conception d'un Dieu qui, incarné dans notre souffrance, nous aime incroyablement.
Devant le crucifié nous commençons à découvrir que Dieu, dans son mystère ultime, est quelqu'un qui souffre avec nous. Il est touché par notre misère. Il est éclaboussé par notre souffrance. Un Dieu, dont la vie se déroule, pour ainsi dire, en dehors de nos peines, de nos larmes et malheurs, n'existe pas. Il est présent dans tous les Calvaires de notre monde.
Ce «Dieu crucifié» n'admet pas une foi frivole et égoïste en un Dieu tout-puissant au service de nos caprices et de nos prétentions. Ce Dieu nous met face à la souffrance, à l'abandon et à la déroute de tant de victimes de l'injustice et des malheurs. Nous rencontrons ce Dieu lorsque nous nous rapprochons de la souffrance de n'importe quel crucifié.
Nous, chrétiens, nous continuons à faire toute sorte de détours pour éviter le «Dieu crucifié». Nous avons même appris à lever notre regard vers la croix du Seigneur, tout en le déviant de ces crucifiés qui sont devant nos yeux. Cependant, la manière la plus authentique de célébrer la Passion du Seigneur, est de raviver notre compassion. Autrement, notre foi dans le «Dieu crucifié» s'effrite, ouvrant la porte à toute sorte de manipulations. Qu'en embrassant le Crucifié, il nous aide à toujours regarder vers ceux qui, près ou loin de nous, vivent dans la souffrance.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

20-03-2016
Domingo de Ramos (C)
Lucas 22,14-23,56

QUE FAZ DEUS NUMA CRUZ?

Segundo o relato evangélico, os que passavam ante Jesus crucificado sobre a colina do Gólgota escarneciam Dele e, rindo-se da Sua impotência, diziam-Lhe: «Se és o Filho de Deus, desce da cruz». Jesus não responde à provocação. A Sua resposta é um silêncio carregado de mistério. Precisamente porque é Filho de Deus permanecerá na cruz até à Sua morte.
As perguntas são inevitáveis: Como é possível acreditar num Deus crucificado pelos homens? Damo-nos conta do que estamos a dizer? Que faz Deus numa cruz? Como pode subsistir uma religião fundada numa conceção tão absurda de Deus?
Um «Deus crucificado» constitui uma revolução e um escândalo que nos obriga a questionar todas as ideias que nós, humanos, fazemos a um Deus a quem supostamente conhecemos. O Crucificado não tem o rosto nem os traços que as religiões atribuem ao Ser Supremo.
O «Deus crucificado» não é um ser omnipotente e majestoso, imutável e feliz, alheio ao sofrimento dos humanos, mas um Deus impotente e humilhado que sofre connosco a dor, a angústia e até a mesma morte. Com a Cruz, ou termina a nossa fé em Deus, ou nos abrimos a uma compreensão nova e surpreendente de um Deus que, encarnado no nosso sofrimento, nos ama de forma incrível.
Ante o Crucificado começamos a intuir que Deus, no Seu último mistério, é alguém que sofre connosco. A nossa miséria afeta-O. O nosso sofrimento salpica-O. Não existe um Deus cuja vida transcorre, por assim dizer, à margem das nossas penas, lágrimas e desgraças. Ele está em todos os Calvários do nosso mundo.
Este «Deus crucificado» não permite uma fé frívola e egoísta num Deus omnipotente ao serviço dos nossos caprichos e pretensões. Este Deus coloca-nos a olhar para o sofrimento, o abandono e o desamparo de tantas vítimas da injustiça e das desgraças. Com este Deus encontramo-nos, quando nos aproximamos do sofrimento de qualquer crucificado.
Os cristãos continuam a tomar todo o género de desvios para não dar com o «Deus crucificado». Temos aprendido, inclusive, a levantar o nosso olhar para a Cruz do Senhor, desviando-a dos crucificados que estão ante os nossos olhos. No entanto, a forma mais autêntica de celebrar a Paixão do Senhor é reavivar a nossa compaixão. Sem isto, dilui-se a nossa fé no «Deus crucificado» e abre-se a porta a todo o tipo de manipulações. Que o nosso beijo ao Crucificado nos coloque sempre a olhar para quem, próximo ou afastado de nós, vive a sofrer.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

03-20-2016
Palm Sunday (C)
Luke 22:14 – 23:56

WHAT'S GOD DOING ON A CROSS?

According to the Gospel story, those who passed by Jesus on the cross at the top of the hill of Golgotha ridiculed him, laughing at his powerlessness. They tell him: «If you are the Son of God, come down from the cross». Jesus doesn't answer their provocation. His answer is a silence full of mystery. It's precisely since he is the Son of God that he will remain on the cross until death.
Questions are inevitable: How is it possible to believe in a God who is crucified for us human beings? Do we realize what we're saying? What's God doing on a cross? How can a religion founded on such an absurd idea of God survive?
A «crucified God» constitutes a revolution and a scandal that obliges us to question all the ideas we humans make about a God that we supposedly know. The Crucified doesn't have the face or the appearance that religions attribute to the Supreme Being.
The «crucified God» isn't an almighty and majestic being, unchangeable and happy, far from human suffering, but a powerless and humiliated God who suffers the pain, the anguish, and even the same death as we do. With the Cross, either our faith in God ends, or we open ourselves to a new and surprising understanding of a God who is incarnate in our suffering and who loves us in an incredible way.
In the face of the Crucified, we begin to intuit that God, in God's ultimate mystery, is someone who suffers with us. Our misery affects God. Our suffering washes over God. There doesn't exist a God whose life passes, as it were, outside the margins of our pains, tears and misfortunes. God is in all the Calvaries of our world.
This «crucified God» won't permit a frivolous and selfish faith in an almighty God who serves our fickleness and pretentions. This God puts us face to face with the suffering, abandonment, and helplessness of so many victims of injustice and misfortune. We meet this God when we come close to the suffering of any crucified person.
We Christians put ourselves through all kinds of twists and turns to avoid running into the «crucified God». We have learned to even raise our eyes toward the Lord's Cross, blocking our sight from seeing those who are crucified right before our eyes. However the most authentic way to celebrate the Lord's Passion is to revive our compassion. Without this, our faith in the «crucified God» gets watered down and the door gets opened to all kinds of manipulations. May our kissing of Jesus on the Cross place us always in sight of those, near or far, who are suffering.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com