lunes, 3 de octubre de 2016

10-09-2016 - 28 Ordinary – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

GL - CURACIÓN
PT - CURA
EN - HEALING

HOMILIA - ES

09-10-2016
28 Tiempo ordinario – C
Lucas 17,11-19

CURACIÓN

El episodio es conocido. Jesús cura a diez leprosos enviándolos a los sacerdotes para que les autoricen a volver sanos a sus familias. El relato podía haber terminado aquí. Al evangelista, sin embargo, le interesa destacar la reacción de uno de ellos.
Una vez curados, los leprosos desaparecen de escena. Nada sabemos de ellos. Parece como si nada se hubiera producido en sus vidas. Sin embargo, uno de ellos «ve que está curado» y comprende que algo grande se le ha regalado: Dios está en el origen de aquella curación. Entusiasmado, vuelve «alabando a Dios a grandes gritos» y «dando gracias a Jesús».
Por lo general, los comentaristas interpretan su reacción en clave de agradecimiento: los nueve son unos desagradecidos; solo el que ha vuelto sabe agradecer. Ciertamente es lo que parece sugerir el relato. Sin embargo, Jesús no habla de agradecimiento. Dice que el samaritano ha vuelto «para dar gloria a Dios». Y dar gloria a Dios es mucho más que decir gracias.
Dentro de la pequeña historia de cada persona, probada por enfermedades, dolencias y aflicciones, la curación es una experiencia privilegiada para dar gloria a Dios como Salvador de nuestro ser. Así dice una célebre fórmula de san Ireneo de Lion: «Lo que a Dios le da gloria es un hombre lleno de vida». Ese cuerpo curado del leproso es un cuerpo que canta la gloria de Dios.
Creemos saberlo todo sobre el funcionamiento de nuestro organismo, pero la curación de una grave enfermedad no deja de sorprendernos. Siempre es un «misterio» experimentar en nosotros cómo se recupera la vida, cómo se reafirman nuestras fuerzas y cómo crece nuestra confianza y nuestra libertad.
Pocas experiencias podremos vivir tan radicales y básicas como la sanación, para experimentar la victoria frente al mal y el triunfo de la vida sobre la amenaza de la muerte. Por eso, al curarnos, se nos ofrece la posibilidad de acoger de forma renovada a Dios que viene a nosotros como fundamento de nuestro ser y fuente de vida nueva.
La medicina moderna permite hoy a muchas personas vivir el proceso de curación con más frecuencia que en tiempos pasados. Hemos de agradecer a quienes nos curan, pero la sanación puede ser, además, ocasión y estímulo para iniciar una nueva relación con Dios. Podemos pasar de la indiferencia a la fe, del rechazo a la acogida, de la duda a la confianza, del temor al amor.
Esta acogida sana de Dios nos puede curar de miedos, vacíos y heridas que nos hacen daño. Nos puede enraizar en la vida de manera más saludable y liberada. Nos puede sanar integralmente.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-10-09
Urteko 28. igandea – C
Lukas 17,11-19

SENDATZEA

Ezaguna da pasadizoa. Jesusek hamar lepradun sendatu ditu eta apaizengana bidali, beren familiara itzultzeko baimena eman diezaieten. Horretan amaitzen ahal zen kontakizuna. Baina, ez; haietako baten erreakzioa nabarmendu nahi izan du ebanjelariak.
Behin sendatuz gero, lepradunak ezkutatu egin dira eszenatik. Ez dakigu ezer haietaz. Ematen du ez dela ezer gertatu haien bizitzan. Halaz guztiz, haietako batek «sendatua ikusi du bere burua» eta konturatu da ezen erregalu handi bat egin diotela. Eta Jainkoa sumatu du sendatze haren jatorrian. Bihotz-handi, itzuli egin da «Jainkoa oihuka goratuz» eta «Jesusi eskerrak emanez».
Eskuarki, komentariogileek esker emate bezala interpretatu izan dute haren erreakzioa: beste bederatziak esker txarreko dira; itzuli dena bakarrik da esker oneko. Egia esan, badirudi horixe iradokitzen duela kontakizunak. Halaz guztiz, Jesus ez da mintzo esker onaz. Dio ezen samariarra «Jainkoa aintzatzera» itzuli dela. Eta Jainkoa aintzatzea eskerrak ematea baino zerbait gehiago da.
Pertsona bakoitzaren historia txikian, gaixotasunaren, oinazearen eta atsekabearen proba bizi izan duenaren historian, esperientzia pribilegiatua da sendatu izana, Jainkoa aintzatzeko gure izatearen Salbatzaile den aldetik. Hau dio Lyongo Ireneo santuaren esapide sonatu batek: «Hona zerk duen aintzatzen Jainkoa: bizia bete-betean duen gizakiak». Sendatua izan den lepradunaren gorputz hori Jainkoaren aintza abesten duen gorputza da.
Dena dakigula uste izaten dugu geure organismoaren funtzionamenduaz; halere, gaixotasun larri batetik norbait sendaturik ikusteak harrigarri izaten jarraitzen du. Beti da «misterio» esperimentatzea nola oneratzen den gure bizitza, nola indarberritzen garen, nola handitzen diren gure konfiantza eta gure askatasuna.
Sendatzea bezain errotiko eta oinarrizko esperientzia gutxi bizi izango ditugu, gaitzaren gaineko eta herio-mehatxuaren gaineko biziaren garaipena esperimentatu ahal izateko. Horregatik, Jainkoari, gure izatearen oinarri bezala eta bizi berriaren jatorri bezala datorkigun Jainkoari modu berrian ongi etorri egiteko ahalbidea eskaintzen zaigu sendatuak garela sumatzean.
Medikuntza modernoak jende askori ahalbidetzen dio gaur egun sendatze-prozesua bizi ahal izateko zoria, iraganean baino sarriago. Esker oneko izan behar genuke sendagile horiekiko, baina sendatu zarela sumatzea, aldi berean, Jainkoarekin harreman berriak izateko aukera eta estimulu ere izan daiteke. Ez-axolatik federa igaro gintezke, ukatzetik ongi etorri egitera, zalantzatik konfiantzara, ikaratik maitasunera.
Jainkoari eginiko ongi etorri honek senda gaitzake kalte egiten diguten ikaratik, hutsunetik, zaurietatik. Errotzen ahal gaitu bizitzan era osasungarriagoan eta askeagoan. Sendatzen ahal gaitu oso-osorik.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

09-10-2016
Diumenge 28 durant l’any – C
Lluc 17,11-19

GUARICIÓ

L’episodi és conegut. Jesús guareix deu leprosos enviant-los als sacerdots perquè els autoritzin a tornar sans a les seves famílies. El relat podia haver acabat aquí. A l’evangelista, però, li interessa destacar la reacció d’un d’ells.
Un cop purificats, els leprosos desapareixen d’escena. No sabem res més d’ells. Sembla com si no hagués passat res a les seves vides. No obstant això, un d’ells «s’adonà que havia estat guarit» i comprèn que alguna cosa gran se li ha regalat: Déu és a l’origen d’aquella curació. Entusiasmat, torna «glorificant Déu amb grans crits» i «donant gràcies a Jesús».
En general, els comentaristes interpreten la seva reacció en clau d’agraïment: els nou són uns desagraïts; només el que ha tornat sap agrair. Certament és el que sembla suggerir el relat. No obstant això, Jesús no parla d’agraïment. Diu que el samarità ha tornat «per donar glòria a Déu». I donar glòria a Déu és molt més que dir gràcies.
Dins de la petita història de cada persona, provada per malalties, dolències i afliccions, la curació és una experiència privilegiada per donar glòria a Déu com a Salvador del nostre ésser. Així diu una cèlebre fórmula de sant Ireneu de Lió: «El que a Déu li dóna glòria és un home ple de vida». Aquest cos guarit del leprós és un cos que canta la glòria de Déu.
Creiem saber-ho tot sobre el funcionament del nostre organisme, però la curació d’una greu malaltia no deixa de sorprendre’ns. Sempre és un «misteri» experimentar en nosaltres com es recupera la vida, com es reafirmen les nostres forces i com creix la nostra confiança i la nostra llibertat.
Poques experiències podrem viure tan radicals i bàsiques com la sanació, per experimentar la victòria contra el mal i el triomf de la vida sobre l’amenaça de la mort. Per això, en guarir-nos, se’ns ofereix la possibilitat d’acollir de manera renovada a Déu que ve a nosaltres com a fonament del nostre ésser i font de vida nova.
La medicina moderna permet avui a moltes persones viure el procés de curació amb més freqüència que en temps passats. Hem d’agrair als que ens curen, però la sanació pot ser, a més, ocasió i estímul per iniciar una nova relació amb Déu. Podem passar de la indiferència a la fe, del rebuig a l’acollida, del dubte a la confiança, de la por a l’amor.
Aquesta acollida sana de Déu ens pot guarir de pors, buits i ferides que ens fan mal. Ens pot arrelar en la vida de manera més saludable i alliberada. Ens pot guarir integralment.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

09-10-2016
28 Tempo ordinario – C
Lucas 17,11-19

CURACIÓN

O episodio é coñecido. Xesús cura dez leprosos enviándoos aos sacerdotes para que os autoricen a volver sans ás súas familias. O relato podía terminar aquí. Ao evanxelista, con todo, interésalle destacar a reacción dun deles.
Unha vez curados, os leprosos desaparecen de escena. Nada sabemos deles. Parece coma se nada se produciu nas súas vidas. Con todo, un deles «ve que está curado» e comprende que algo grande se lle regalou: Deus está na orixe daquela curación. Entusiasmado, volve «encomiando a Deus a grandes gritos» e «dando grazas a Xesús».
Polo xeral, os comentaristas interpretan a súa reacción en clave de agradecimiento: os nove son uns desagradecidos; só o que volveu sabe agradecer. Certamente é o que parece suxerir o relato. Con todo, Xesús non fala de agradecimiento. Di que o samaritano volveu «para dar gloria a Deus». E dar gloria a Deus é moito máis que dicir grazas.
Dentro da pequena historia de cada persoa, probada por enfermidades, doenzas e aflicións, a curación é unha experiencia privilexiada para dar gloria a Deus como Salvador do noso ser. Así di unha soada fórmula de san Ireneo de Lion: «O que a Deus lle dá gloria é un home cheo de vida». Ese corpo curado do leproso é un corpo que canta a gloria de Deus.
Creemos sabelo todo sobre o funcionamento do noso organismo, pero a curación dunha grave enfermidade non deixa de sorprendernos. Sempre é un «misterio» experimentarmos en nós como se recupera a vida, como se reafirman as nosas forzas e como crece a nosa confianza e a nosa liberdade.
Poucas experiencias tan radicais e básicas como a sanación, para experimentar a vitoria fronte ao mal e o triunfo da vida sobre a ameaza da morte. Por iso, ao curarnos, ofrécellenos a posibilidade de acoller de forma renovada a Deus que vén a nós como fundamento do noso ser e fonte de vida nova.
A medicina moderna permite hoxe a moitas persoas viviren o proceso de curación con máis frecuencia que en tempos pasados. Habemos agradecer a quen nos curan, pero a sanación pode ser, ademais, ocasión e estímulo para iniciar unha nova relación con Deus. Podemos pasar da indiferenza á fe, do rexeitamento á acolleita, da dúbida á confianza, do temor ao amor.
Esta acolleita sa de Deus pódenos curar de medos, baleiros e feridas que nos fan dano. Pódenos enraizar na vida de xeito máis saudábel e liberado. Pódenos sandar integralmente.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

09-10-2016
28 Tempo ordinario – C
Luca 17,11-19

GUARIGIONE

L’episodio è noto. Gesù guarisce dieci lebbrosi mandandoli ai sacerdoti perché li autorizzino a tornare sani alle loro famiglie. Il racconto potrebbe essere chiuso qui. All’evangelista, tuttavia, interessa mettere in evidenza la reazione di uno di loro.
Una volta guariti, i lebbrosi scompaiono dalla scena. Non sappiamo nulla di loro. Sembra come se non fosse accaduto nulla nelle loro vite. Ma uno di loro «vede che è guarito» e comprende che qualcosa di grande gli è stato regalato: Dio è all’origine di quella guarigione. Entusiasmato, torna «lodando Dio a gran voce» e «rendendo grazie a Gesù».
In genere, i commentatori interpretano la sua reazione in chiave di ringraziamento: i nove sono degli ingrati; solo chi è tornato sa ringraziare. Certo, è quello che sembra suggerire il racconto. Tuttavia, Gesù non parla di ringraziamento. Dice che il samaritano è tornato «per dar gloria a Dio». E dare gloria a Dio è molto più che dire grazie.
Dentro la piccola storia di ogni persona, provata da infermità, malattie e afflizioni, la guarigione è un’esperienza privilegiata per rendere gloria a Dio come Salvatore del nostro essere. Dice così una celebre formula di sant’Ireneo di Lione: «Quel che dà gloria a Dio è un uomo pieno di vita». Quel corpo guarito del lebbroso è un corpo che canta la gloria di Dio.
Crediamo di sapere tutto sul funzionamento del nostro organismo, ma la guarigione da una grave infermità non cessa di sorprenderci. È sempre un «mistero» sperimentare in noi come si recupera la vita, come si riaffermano le nostre forze e come cresce la nostra fiducia e la nostra libertà.
Poche esperienze potremo vivere così radicali e fondamentali come la guarigione, per sperimentare la vittoria di fronte al male e il trionfo della vita sulla minaccia della morte. Per questo, nella guarigione, ci si offre la possibilità di accogliere in modo rinnovato Dio che viene a noi come fondamento del nostro essere e fonte di vita nuova.
La medicina moderna permette oggi a molte persone di vivere il processo di guarigione più frequentemente che nei tempi passati. Dobbiamo ringraziare quelli che ci guariscono, ma il risanamento può essere, inoltre, occasione e stimolo per iniziare una nuova relazione con  Dio. Possiamo passare dall’indifferenza alla fede, dal rifiuto all’accoglienza, dal dubbio alla fiducia, dal timore all’amore.
Questa accoglienza sana di Dio ci può guarire da paure, vuoti e ferite che ci fanno male. Ci può radicare nella vita in maniera più salutare e liberata. Ci può risanare integralmente.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

09-10-2016
28 Temps ordinaire – C
Luc 17,11-19

GUÉRISON

L’épisode est connu. Jésus guérit dix lépreux en les envoyant vers les prêtres afin qu’ils soient autorisés à rentrer chez eux en bonne santé. Le récit aurait pu se terminer là. L’évangéliste est cependant intéressé à mettre en relief la réaction de l’un d’entre eux.
Une fois guéris, les lépreux disparaissent de la scène. Nous n’en savons plus rien. Comme si rien ne s’était produit dans leurs vies. Cependant, l’un d’entre eux «voyant qu’il est guéri», comprend que quelque chose de grand lui a été accordé: c’est Dieu qui est à l’origine de cette guérison. Plein d’enthousiasme, il revient sur ses pas «en louant Dieu à grands cris» et «en disant merci à Jésus».
Les commentateurs interprètent généralement sa réaction comme un remerciement: les neuf autres ne sont pas reconnaissants ; seul celui qui est revenu sait dire merci. C’est certainement ce que le récit semble suggérer. Cependant, Jésus ne parle pas de remerciement. Il dit que le samaritain est revenu pour «rendre gloire à Dieu». Et nous savons que rendre gloire à Dieu va au-delà du simple remerciement.
A l’intérieur de la petite histoire de chaque personne, éprouvée par des maladies, des douleurs et afflictions, la guérison devient une expérience privilégiée pour rendre gloire à Dieu en tant que Sauveur de notre être. C’est ce qui est exprimé par la célèbre formule de Saint Irénée de Lyon: «La gloire de Dieu c’est l’homme vivant». Ce corps guéri du lépreux est un corps qui chante la gloire de Dieu.
Nous croyons tout connaître sur le fonctionnement de notre organisme mais la guérison d’une grave maladie ne cesse pas de nous surprendre. C’est toujours un «mystère» d’expérimenter en nous comment la vie est retrouvée, comment nos forces se raffermissent et comment notre confiance et notre liberté grandissent.
Pour expérimenter la victoire face au mal et le triomphe de la vie sur la menace de mort, peu d’expériences à vivre sont aussi radicales et fondamentales que la guérison. C’est pourquoi, à travers la guérison, il nous est offert la possibilité d’accueillir d’une façon renouvelée ce Dieu qui vient vers nous comme étant le fondement de notre être et source de vie nouvelle.
La médecine moderne permet aujourd’hui à beaucoup de personnes de vivre le processus de guérison plus fréquemment qu’autrefois. Il faut être reconnaissant à l’égard de ceux qui nous soignent mais la guérison peut devenir en plus une occasion, un stimulant pour entamer une nouvelle relation à Dieu. Nous pouvons passer de l’indifférence à la foi, du refus à l’accueil, du doute à la confiance, de la crainte à l’amour.
Cet accueil sain de Dieu peut nous guérir de nos peurs, de nos vides et de ces blessures qui nous font mal. Il peut nous enraciner dans la vie d’une façon plus salutaire et libérée. Il peut nous guérir intégralement.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

09-10-2016
28 Tempo ordinário – C
Lucas 17,11-19

CURA

O episódio é conhecido. Jesus cura dez leprosos enviando-os aos sacerdotes para que lhes autorize a voltarem sãos para as suas famílias. O relato podia ter terminado aqui. Ao evangelista, no entanto, interessa-lhe destacar a reação de um deles.
Uma vez curados, os leprosos desaparecem de cena. Nada sabemos deles. Parece como se nada se tivesse produzido nas suas vidas. No entanto, um deles «vê que está curado» e compreende que algo grande lhe foi oferecido: Deus está na origem daquela cura. Entusiasmado, volta «louvando a Deus a grandes gritos» e «dando graças a Jesus».
Em geral, os comentaristas interpretam a sua reação sob a forma de agradecimento: os nove são uns desagradecidos; só o que voltou sabe agradecer. Certamente é o que parece sugerir o relato. No entanto, Jesus não fala de agradecimento. Diz que o samaritano voltou «para dar glória a Deus». E dar glória a Deus é muito mais do que dizer obrigado.
Dentro da pequena história de cada pessoa, colocada à prova por doenças, enfermidades e aflições, a cura é uma experiência privilegiada para dar glória a Deus como Salvador do nosso ser. Assim diz uma célebre fórmula de São Irineu de Leão: «O que a Deus lhe dá glória é um homem cheio de vida». Esse corpo curado do leproso é um corpo que canta a glória de Deus.
Acreditamos saber tudo sobre o funcionamento do nosso organismo, mas a cura de uma grave doença não deixa de nos surpreender. Sempre é um «mistério» experimentar em nós como se recupera a vida, como se reafirmam as nossas forças e como cresce a nossa confiança e a nossa liberdade.
Poucas experiências se podem viver tão radicais e básicas como a cura, para experimentar a vitória frente ao mal e ao triunfo da vida sobre a ameaça da morte. Por isso, ao nos curarmos, oferece-se a possibilidade de acolher de forma renovada Deus que vem a nós como fundamento do nosso ser e fonte de vida nova.
A medicina moderna permite hoje a muitas pessoas viver o processo de cura com mais frequência que em tempos passados. Temos de agradecer a quem nos cura, mas a cura pode ser, além disso, ocasião e estímulo para iniciar uma nova relação com Deus. Podemos passar da indiferença à fé, da rejeição ao acolhimento, da dúvida à confiança, do temor ao amor.
Este acolhimento saudável de Deus pode curar-nos de medos, vazios e feridas que nos fazem mal. Pode-nos enraizar à vida de forma mais saudável e liberta. Pode-nos sanar integralmente.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-09-2016
28 Ordinary – C
Luke 17,11-19

HEALING

The story is well-known. Jesus cures ten lepers, sending them to the priests who would then authorize the cured lepers to return healed to their families. The tale could have ended here. However the evangelist is interested in pointing out the reaction of one of them.
Once cured, the lepers disappear from the scene. We know nothing of them. It seems as if nothing has changed in their lives. However one of them «finds himself cured» and understands that something great has been given him: God is the source of that healing. All worked up, he returns «praising God at the top of his voice» and «thanking Jesus».
Generally the commentaries interpret his reaction under the category of thanksgiving: the other nine are ungrateful; only the one who returned knows how to be thankful. Certainly this seems to be what the story is about. However Jesus doesn’t speak of gratitude. He says that the Samaritan has returned «to give praise to God». And giving praise to God is much more than saying thanks.
Within each person’s small story of a life tried by sickness, pain and afflictions, we find that healing is a privileged experience for giving glory to God as Savior of our being. Thus expresses a famous formula of St. Irenaeus of Lyon: «What gives God glory is a human being full of life». That healed body of the leper is a body that sings God’s glory.
We believe ourselves to know all about how our organism functions, but the healing of a serious illness never fails to surprise us. It’s always a «mystery» to experience within ourselves the recovery of life, the reaffirmation of our energy, the growing of our trust and our freedom.
Few experiences could be so radical and basic as that of healing for experiencing victory in the face of evil and triumph of life over the threat of death. That’s why, when we get healed, we are offered the possibility of welcoming in a whole new way the God who comes to us as the foundation of our being and the font of new life.
Modern medicine today allows many people to live the process of healing much more frequently than in times past. We need to thank those who cure us, but our healing can be, in addition, the occasion and stimulus to begin a new relationship with God. We can pass from indifference to faith, from rejection to welcoming, from doubt to trust, from fear to love.
This welcomed healing from God can cure us of fears, emptiness, and wounds that damage us. It can root us in life in a much healthier and freeing way. It can make us whole.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 26 de septiembre de 2016

10-02-2016 - 27 Ordinary – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

02-10-2016
27 Tiempo ordinario – C
Lucas 17,5-10

AUMÉNTANOS LA FE

De manera abrupta, los discípulos le hacen a Jesús una petición vital: «Auméntanos la fe». En otra ocasión le habían pedido: «Enséñanos a orar». A medida que Jesús les descubre el proyecto de Dios y la tarea que les quiere encomendar, los discípulos sienten que no les basta la fe que viven desde niños para responder a su llamada. Necesitan una fe más robusta y vigorosa.
Han pasado más de veinte siglos. A lo largo de la historia, los seguidores de Jesús han vivido años de fidelidad al Evangelio y horas oscuras de deslealtad. Tiempos de fe recia y también de crisis e incertidumbre. ¿No necesitamos pedir de nuevo al Señor que aumente nuestra fe?
Señor, auméntanos la fe
Enséñanos que la fe no consiste en creer algo sino en creer en ti, Hijo encarnado de Dios, para abrirnos a tu Espíritu, dejarnos alcanzar por tu Palabra, aprender a vivir con tu estilo de vida y seguir de cerca tus pasos. Solo tú eres quien «inicia y consuma nuestra fe».
Auméntanos la fe
Danos una fe centrada en lo esencial, purificada de adherencias y añadidos postizos, que nos alejan del núcleo de tu Evangelio. Enséñanos a vivir en estos tiempos una fe, no fundada en apoyos externos, sino en tu presencia viva en nuestros corazones y en nuestras comunidades creyentes.
Auméntanos la fe
Haznos vivir una relación más vital contigo, sabiendo que tú, nuestro Maestro y Señor, eres lo primero, lo mejor, lo más valioso y atractivo que tenemos en la Iglesia. Danos una fe contagiosa que nos oriente hacia una fase nueva de cristianismo, más fiel a tu Espíritu y tu trayectoria.
Auméntanos la fe
Haznos vivir identificados con tu proyecto del reino de Dios, colaborando con realismo y convicción en hacer la vida más humana, como quiere el Padre. Ayúdanos a vivir humildemente nuestra fe con pasión por Dios y compasión por el ser humano.
Auméntanos la fe
Enséñanos a vivir convirtiéndonos a una vida más evangélica, sin resignarnos a un cristianismo rebajado donde la sal se va volviendo sosa y donde la Iglesia va perdiendo extrañamente su cualidad de fermento. Despierta entre nosotros la fe de los testigos y los profetas.
Auméntanos la fe
No nos dejes caer en un cristianismo sin cruz. Enséñanos a descubrir que la fe no consiste en creer en el Dios que nos conviene sino en aquel que fortalece nuestra responsabilidad y desarrolla nuestra capacidad de amar. Enséñanos a seguirte tomando nuestra cruz cada día.
Auméntanos la fe
Que te experimentemos resucitado en medio de nosotros renovando nuestras vidas y alentando nuestras comunidades.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-10-02
Urteko 27. igandea – C
Lukas 17,5-10

HANDITU, JAUNA, GURE FEDEA

Era latzean, bizi ez biziko eskari hau egin diote ikasleek Jesusi: «Handitu, Jauna, gure fedea». Beste batean esan zioten: «Erakutsi guri otoitz egiten». Jainkoaren egitasmoa eta gomendatu nahi dien egitekoa Jesusek erakutsi ahala, ikasleak jabetu dira ez dutela nahikoa txikitatik bizi duten fede hura haren deiari erantzun ahal izateko. Fede adoretsuagoa eta indartsuagoa behar dute.
Hogei mende baino gehiago dira. Historian barna, Jesusen ikasleek Ebanjelioarekiko leialtasun-urteak bizi izan dituzte, baita desleialtasun-urte ilunak ere. Fede jatorreko aldiak eta baita krisialdikoak eta duda-mudazkoak. Ez ote gara gu ere Jaunari eskatu beharrean gure fedea handitu dezan?
Jauna, handitu gure fedea
Erakutsi guri fedea ez datzala zerbait sinestean, baizik zugan, Jainkoaren seme gizon egin horrengan, sinestean, gure barrua zure Espirituari irekitzeko, zure Hitzak atzeman gaitzan uzteko, zure biziera bizitzen ikasteko eta zure urratsei hurbiletik jarraitzeko. Zu bakarrik zara «gure fedearen hasiera eta betetzailea».
Jauna, handitu gure fedea
Emaguzu erdigunetzat funtsezkoa izango duen fedea, zure Ebanjelioaren muinetik urruntzen gaituzten eranskinetatik eta adabaki gehigarrietatik garbitua. Erakuts iezaguzu aldi honetan fedea bizitzen, ez kanpoko euskarrietan sostengatua, baizik zure presentzia bizia geure bihotzean eta geure elkarte fededunetan biziz.
Jauna, handitu gure fedea
Egizu izan ditzagula zurekin bizi-harremanak era sakonagoan, jakinik zu zaitugula, gure Maisu eta Jaun hori, Elizan dugun guztietan lehenengoa, hoberena, baliotsuena eta erakargarriena. Emaguzu fede kutsagarria, kristautasunaren aro berri batera bidera gaitzakeena, zure Espirituari eta zure ibilbideari leialagoa den kristautasunera.
Jauna, handitu gure fedea
Biziaraz gaitzazu Jainkoaren erreinuko zure egitasmoarekin bat eginez, zinez eta konbentzimenduz parte hartuz, bizitza gizatarrago egiteko, Aitak nahi bezala. Lagundu gaitzazu geure fedea apal bizi dezagun, Jainkoarekiko suaz eta gizakiarekiko errukiaz.
Jauna, handitu gure fedea
Erakuts iezaguzu bizitza era ebanjelikoagoan bizitzen, kristautasun urardotua bizitzera mugatu gabe, gatza gezatu gabe eta Elizak modu harrigarrian bere legamia-izaera galdu gabe. Iratzar ezazu gure artean lekukoen eta profeten fedea.
Jauna, handitu gure fedea
Ez gaitzazu erotzen utzi gurutzerik gabeko kristautasun batean. Erakuts iezaguzu aurkitzen fedea ez datzala komeni zaigun Jainkoagan sinesten, baizik gure erantzukizuna sendotzen eta maitatzeko gure ahalmena garatzen duen hartan. Erakuts iezaguzu zuri jarraitzen egunean eguneko gurutzea hartuz.
Jauna, handitu gure fedea
Suma zaitzagula gure artean pizturik, gure bizitza eraberrituz eta gure elkarteak arnastuz.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

02-10-2016
Diumenge 27 durant l’any – C
Lluc 17,5-10

AUGMENTA’NS LA FE

De manera abrupta, els deixebles li fan a Jesús una petició vital: «Augmenta’ns la fe». En una altra ocasió li havien demanat: «Ensenya’ns a pregar». A mesura que Jesús els descobreix el projecte de Déu i la tasca que els vol encomanar, els deixebles senten que no en tenen prou amb la fe que viuen des de nens per respondre a la seva crida. Necessiten una fe més robusta i vigorosa.
Han passat més de vint segles. Al llarg de la història, els seguidors de Jesús han viscut anys de fidelitat a l’Evangeli i hores fosques de deslleialtat. Temps de fe ferma i també de crisi i d’incertesa. ¿No necessitem demanar de nou al Senyor que augmenti la nostra fe?
Senyor, augmenta’ns la fe
Ensenya’ns que la fe no consisteix en creure alguna cosa sinó a creure en tu, Fill encarnat de Déu, per obrir-nos al teu Esperit, deixar-nos agafar per la teva Paraula, aprendre a viure amb el teu estil de vida i seguir de prop els teus passos. Només tu ets qui «inicia i consuma la nostra fe».
Augmenta’ns la fe
Dóna’ns una fe centrada en l’essencial, purificada d’adherències i afegits postissos, que ens allunyen del nucli del teu Evangeli. Ensenya’ns a viure en aquests temps una fe, no fundada en suports externs, sinó en la teva presència viva en els nostres cors i en les nostres comunitats creients.
Augmenta’ns la fe
Fes-nos viure una relació més vital amb tu, sabent que tu, el nostre Mestre i Senyor, ets el primer, el millor, el més valuós i atractiu que tenim a l’Església. Dóna’ns una fe encomanadissa que ens orienti cap a una fase nova de cristianisme, més fidel al teu Esperit i a la teva trajectòria.
Augmenta’ns la fe
Fes-nos viure identificats amb el teu projecte del regne de Déu, col·laborant amb realisme i convicció en fer la vida més humana, com vol el Pare. Ajuda’ns a viure humilment la nostra fe amb passió per Déu i compassió per l’ésser humà.
Augmenta’ns la fe
Ensenya’ns a viure convertint-nos a una vida més evangèlica, sense resignar-nos a un cristianisme rebaixat en el que la sal es va tornant insípida i l’Església va perdent estranyament la seva qualitat de ferment. Desperta entre nosaltres la fe dels testimonis i els profetes.
Augmenta’ns la fe
No ens deixis caure en un cristianisme sense creu. Ensenya’ns a descobrir que la fe no consisteix en creure en el Déu que ens convé sinó en aquell que enforteix la nostra responsabilitat i desenvolupa la nostra capacitat d’estimar. Ensenya’ns a seguir-te prenent la nostra creu cada dia.
Augmenta’ns la fe
Que t’experimentem ressuscitat enmig nostre renovant les nostres vides i encoratjant les nostres comunitats.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

02-10-2016
27 Tempo ordinario – C
Lucas 17,5-10

AUMÉNTANOS A FE

De xeito abrupto, os discípulos fanlle a Xesús unha petición vital: «Auméntanos a fe». Noutra ocasión pedíronlle: «Ensínanos a orar». A medida que Xesús lles descobre o proxecto de Deus e a tarefa que lles quere encomendar, os discípulos senten que non lles basta a fe que viven desde nenos para responderen á súa chamada. Necesitan unha fe máis robusta e vigorosa.
Pasaron máis de vinte séculos. Ao longo da historia, os seguidores de Xesús viviron anos de fidelidade ao Evanxeo e horas escuras de deslealdade. Tempos de fe recia e tamén de crise e incerteza. Non necesitamos pedir de novo ao Señor que aumente a nosa fe?
Señor, auméntanos a fe
Ensínanos que a fe non consiste en crer algo senón en crer en ti, Fillo encarnado de Deus, para abrirnos ao teu Espírito, deixarnos alcanzar pola túa Palabra, aprendermos a vivir co teu estilo de vida e seguir de cerca os teus pasos. Só ti es quen «inicia e consuma a nosa fe».
Auméntanos a fe
Dános unha fe centrada no esencial, purificada de adherencias e engadidos postizos, que nos afastan do núcleo do teu Evanxeo. Ensínanos a vivir nestes tempos unha fe, non fundada en apoios externos, senón na túa presenza viva nos nosos corazóns e nas nosas comunidades crentes.
Auméntanos a fe
Fainos vivir unha relación máis vital contigo, sabendo que ti, o noso Mestre e Señor, es o primeiro, o mellor, o máis valioso e atractivo que temos na Igrexa. Dános unha fe contaxiosa que nos oriente cara a unha fase nova de cristianismo, máis fiel ao teu Espírito e a túa traxectoria.
Auméntanos a fe
Fainos vivir identificados co teu proxecto do reino de Deus, colaborando con realismo e convicción en facer a vida máis humana, como quere o Pai. Axúdanos a vivir humildemente a nosa fe con paixón por Deus e compaixón polo ser humano.
Auméntanos a fe
Ensínanos a vivir converténdonos a unha vida máis evanxélica, sen resignarnos a un cristianismo rebaixado onde o sal se vai volvendo soso e desaborido. E onde a Igrexa vai perdendo estrañamente a súa calidade de fermento. Esperta entre nós a fe das testemuñas e dos profetas.
Auméntanos a fe
Non nos deixes caer nun cristianismo sen cruz. Ensínanos a descubrir que a fe non consiste en crer no Deus que nos convén senón naquel que fortalece a nosa responsabilidade e desenvolve a nosa capacidade de amar. Ensínanos a seguirte tomando a nosa cruz cada día.
Auméntanos a fe
Que te experimentemos resucitado no medio de nós renovando as nosas vidas e alentando as nosas comunidades.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

02-10-2016
27 Tempo ordinario – C
Luca 17,5-10

ACCRESCI LA NOSTRA FEDE

I discepoli ex abrupto fanno a Gesù una richiesta vitale: «Accresci la nostra fede». In altra occasione gli avevano chiesto: «Insegnaci a pregare». Man mano che Gesù scopre loro il progetto di Dio e il compito che vuole loro affidare, i discepoli sentono che non è più sufficiente la fede che vivono fin da bambini per rispondere al suo appello. C’è bisogno di una fede più robusta e vigorosa.
Sono passati più di venti secoli. Lungo la storia, i seguaci di Gesù hanno vissuto anni di fedeltà all’Evangelo e ore oscure di infedeltà. Tempi di fede forte e anche di crisi e incertezza. Non abbiamo bisogno di chiedere di nuovo al Signore che accresca la nostra fede?
Signore, accresci la nostra fede
Insegnaci che la fede non consiste nel credere qualcosa, ma nel credere in te, Figlio incarnato di Dio, per aprirci al tuo Spirito, lasciarci raggiungere dalla tua Parola, imparare a vivere con il tuo stile di vita e seguire da vicino i tuoi passi. Solo tu sei chi «dà inizio e compimento alla nostra fede».
Accresci la nostra fede
Donaci una fede incentrata sull’essenziale, purificata da aderenze e aggiunte posticce, che ci allontanano dal nucleo del tuo Evangelo. Insegnaci a vivere in questi tempi una fede non fondata su appoggi esterni, ma sulla tua presenza viva nei nostri cuori e nelle nostre comunità credenti.
Accresci la nostra fede
Facci vivere una relazione più vitale con te, sapendo che tu, nostro Maestro e Signore, sei la prima cosa, la migliore, la più preziosa e attraente che abbiamo nella Chiesa. Dacci una fede contagiosa che ci orienti verso una fase nuova di cristianesimo, più fedele al tuo Spirito e alla tua traiettoria.
Accresci la nostra fede
Facci vivere identificati con il tuo progetto del regno di Dio, collaborando con realismo e convinzione nel fare più umana la vita, come vuole il Padre. Aiutaci a vivere umilmente la nostra fee con passione per Dio e compassione per l’essere umano.
Accresci la nostra fede
Insegnaci a vivere convertendoci a una vita più evangelica, senza rassegnarci a un cristianesimo scontato dove il sale sta diventando insipido e dove la Chiesa va perdendo stranamente la sua qualità di fermento. Risveglia tra noi la fede dei testimoni e dei profeti.
Accresci la nostra fede
Non lasciarci cadere in un cristianesimo senza croce. Insegnaci a scoprire che la fede non consiste nel credere nel Dio che ci conviene ma in colui che rinvigorisce la nostra responsabilità e sviluppa la nostra capacità di amare. Insegnaci a seguirti prendendo ogni giorno la nostra croce.
Accresci la nostra fede
Che ti sperimentiamo risorto in mezzo a noi, che rinnovi le nostre vite e animi le nostre comunità.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

02-10-2016
27 Temps ordinaire – C
Luc 17,5-10

AUGMENTE EN NOUS LA FOI

D’une façon abrupte, les disciples font une demande vitale à Jésus: «Augmente notre foi». A une autre occasion ils lui avaient demandé: «Apprends-nous à prier». Au fur et à mesure que Jésus leur découvre le projet de Dieu et la mission qu’il veut leur confier, ils sentent que la foi de leur enfance n’est plus suffisante pour répondre à son appel. Ils ont besoin d’une foi plus robuste et vigoureuse.
Plus de vingt siècles se sont écoulés. Tout au long de l’histoire, les disciples de Jésus ont vécu des années de fidélité à l’Evangile et des heures obscures de manque de loyauté. Des temps d’une foi robuste mais aussi des temps de crise et d’incertitude. N’avons-nous pas besoin de demander de nouveau au Seigneur d’augmenter notre foi?
Seigneur, augmente en nous la foi
Apprends-nous que la foi ne consiste pas à croire à quelque chose mais à croire en toi, Fils incarné de Dieu, pour nous ouvrir à ton Esprit, pour nous laisser atteindre par ta Parole, pour apprendre à vivre selon ton style de vie et à suivre de près tes pas. C’est toi seul «la source et la fin de notre foi».
Augmente en nous la foi
Donne-nous une foi centrée sur l’essentiel, purifiée d’adhérences et de ces ajouts artificiels qui nous éloignent du noyau de ton Evangile. Apprends-nous, en ces temps, à vivre une foi, non pas fondée sur des appuis extérieurs mais basée sur ta présence vivante dans nos coeurs et dans nos communautés de croyants.
Augmente en nous la foi
Fais-nous vivre une relation plus vitale avec toi, en sachant que toi, notre Maître et Seigneur, tu es ce que, dans l’Eglise, nous avons de premier, de meilleur, de plus de valeur, de plus attrayant. Donne-nous une foi rayonnante capable de nous orienter vers une nouvelle étape du christianisme plus fidèle à ton Esprit et à ton chemin.
Augmente en nous la foi
Que nous nous identifiions à ton projet du royaume de Dieu, en travaillant avec réalisme et conviction à bâtir une vie plus humaine, telle que voulue par le Père. Aide-nous à vivre humblement notre foi avec passion pour Dieu et compassion pour l’être humain.
Augmente en nous la foi
Apprends-nous à nous convertir à une vie plus évangélique, à ne pas nous résigner à un christianisme au rabais où le sel devient fade et où l’Eglise perd étonnamment sa capacité d’être ferment. Eveille parmi nous la foi des témoins et des prophètes.
Augmente en nous la foi
Ne nous laisse pas tomber dans un christianisme sans croix. Apprends-nous à découvrir que la foi ne consiste pas à croire en un Dieu de nos convenances mais en ce Dieu qui fortifie notre responsabilité et qui développe notre capacité d’aimer. Apprends-nous à te suivre en prenant chaque jour notre croix.
Augmente en nous la foi
Que nous fassions l’expérience de te sentir ressuscité au milieu de nous, en train de renouveler nos vies et d’animer nos communautés.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

02-10-2016
27 Tempo ordinário – C
Lucas 17,5-10

AUMENTA-NOS A FÉ

De forma abrupta, os discípulos fazem a Jesus uma petição vital: «Aumenta-nos a fé». Noutras ocasiões tinham pedido: «Ensina-nos a rezar». À medida que Jesus lhes desvenda o projeto de Deus e o trabalho que lhe quer encomendar, os discípulos sentem que não lhes basta a fé que vivem desde crianças para responder à Sua chamada. Necessitam de uma fé mais robusta e vigorosa.
Passaram mais de vinte séculos. Ao longo da história, os seguidores de Jesus viveram anos de fidelidade ao Evangelho e horas obscuras de deslealdade. Tempos de fé forte e também de crise e incerteza. Não necessitaremos de pedir de novo ao Senhor que aumente a nossa fé?
Senhor, aumenta-nos a fé
Ensina-nos que a fé não consiste em acreditar em algo mas sim em acreditar em ti, Filho encarnado de Deus, para nos abrirmos ao Teu Espírito, deixar-nos alcançar pela tua Palavra, aprender a viver com o Teu estilo de vida e a seguir de perto os Teus passos. Só tu és quem «inicia e consuma a nossa fé».
Aumenta-nos a fé
Dá-nos uma fé centrada no essencial, purificada de adesões e acrescentos postiços, que nos afastam do núcleo do Teu Evangelho. Ensina-nos a viver nestes tempos uma fé, não fundada em apoios externos, mas na Tua presença viva nos nossos corações e nas nossas comunidades crentes.
Aumenta-nos a fé
Faz-nos viver uma relação mais vital contigo, sabendo que Tu, nosso Mestre e Senhor, és o primeiro, o melhor, o mais valioso e atrativo que temos na Igreja. Dá-nos uma fé contagiosa que nos oriente para uma fase nova de cristianismo, mais fiel ao Teu Espírito e à Tua trajetória.
Aumenta-nos a fé
Faz-nos viver identificados com o teu projeto de reino de Deus, colaborando com realismo e convicção em fazer a vida mais humana, como quer o Pai. Ajuda-nos a viver humildemente a nossa fé com paixão por Deus e compaixão pelo ser humano.
Aumenta-nos a fé
Ensina-nos a viver convertendo-nos a uma vida mais evangélica, sem nos resignarmos a um cristianismo rebaixado onde o sal se vai tornando insonso e onde a Igreja vai perdendo estranhamente a sua qualidade de fermento. Desperta entre nós a fé das testemunhas e dos profetas.
Aumenta-nos a fé
Não nos deixes cair num cristianismo sem cruz. Ensina-nos a descobrir que a fé não consiste em acreditar no Deus que nos convém mas naquele que fortalece a nossa responsabilidade e desenvolve a nossa capacidade de amar. Ensina-nos a seguir-te tomando a nossa cruz cada dia.
Aumenta-nos a fé
Que te experimentemos ressuscitado no meio de nós renovando as nossas vidas e alentando as nossas comunidades.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-02-2016
27 Ordinary – C
Luke 17,5-10

INCREASE OUR FAITH

Out of nowhere, the disciples put an important request to Jesus: «Increase our faith». On another occasion, they had asked him: «Teach us to pray». As Jesus uncovers God’s project for them and the task he wants to pass on to them, the disciples feel that it’s not enough to hold onto the faith that they have borne from childhood, if they want to respond to his call. They need a more robust and vigorous faith.
It’s now twenty centuries later. Throughout history, Jesus’ followers have maintained faithfulness to the Gospel over the years, as well as through dark hours of unfaithfulness. Times of strong faith and also of crisis and uncertainty. Don’t we need to once again ask the Lord to increase our faith?
Lord, increase our faith
Teach us that faith isn’t about believing something, but about believing in you, incarnate Son of God, in order to open us to your Spirit, to let us grasp your Word, to learn to live with your style of life and to follow closely your footsteps. You alone can «begin and fulfill our faith».
Increase our faith
Give us a faith that is centered on what’s essential, purified of false attachments and additions that lead us far from the nucleus of your Gospel. Teach us to live our faith in our times today, not based on external supports, but based on your living presence in our hearts and in our believing communities.
Increase our faith
Make us live a more vital relationship with you, knowing that you, our Teacher and Lord, are what’s first, what’s best, what’s the most valuable and attractive part of our Church. Give us a contagious faith that directs us toward a new phase of Christianity, one that is more faithful to your Spirit and to your path.
Increase our faith
Make us live identified with your project of God’s Reign, collaborating realistically and convincingly in making life more human, as the Father wants. Help us to live our faith humbly and with passion for God and compassion for human beings.
Increase our faith
Teach us to live converting ourselves to a more evangelical life, without resigning ourselves to a watered-down Christianity where the salt has gone insipid and where the Church is strangely losing her quality of leaven. Awaken among us the faith of witnesses and prophets.
Increase our faith
Don’t let us fall into a Christianity without the cross. Teach us to discover that faith doesn’t consist in believing in the God that we want, but in the One that strengthens our responsibility and develops our capacity to love. Teach us to follow you, taking up our cross each day.
Increase our faith
May we experience you arisen in our midst, renewing our lives and breathing life into our communities.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com