martes, 18 de octubre de 2016

10-23-2016 - 30 Ordinary – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

23-10-2016
30 Tiempo ordinario – C
Lucas 18,9-14

LA POSTURA JUSTA

Según Lucas, Jesús dirige la parábola del fariseo y el publicano a algunos que presumen de ser justos ante Dios y desprecian a los demás. Los dos protagonistas que suben al templo a orar representan dos actitudes religiosas contrapuestas e irreconciliables. Pero ¿cuál es la postura justa y acertada ante Dios? Esta es la pregunta de fondo.
El fariseo es un observante escrupuloso de la ley y un practicante fiel de su religión. Se siente seguro en el templo. Ora de pie y con la cabeza erguida. Su oración es la más hermosa: una plegaria de alabanza y acción de gracias a Dios. Pero no le da gracias por su grandeza, su bondad o misericordia, sino por lo bueno y grande que es él mismo.
En seguida se observa algo falso en esta oración. Más que orar, este hombre se contempla a sí mismo. Se cuenta su propia historia llena de méritos. Necesita sentirse en regla ante Dios y exhibirse como superior a los demás.
Este hombre no sabe lo que es orar. No reconoce la grandeza misteriosa de Dios ni confiesa su propia pequeñez. Buscar a Dios para enumerar ante él nuestras buenas obras y despreciar a los demás es de imbéciles. Tras su aparente piedad se esconde una oración «atea». Este hombre no necesita a Dios. No le pide nada. Se basta a sí mismo.
La oración del publicano es muy diferente. Sabe que su presencia en el templo es mal vista por todos. Su oficio de recaudador es odiado y despreciado. No se excusa. Reconoce que es pecador. Sus golpes de pecho y las pocas palabras que susurra lo dicen todo: «¡Oh Dios!, ten compasión de este pecador».
Este hombre sabe que no puede vanagloriarse. No tiene nada que ofrecer a Dios, pero sí mucho que recibir de él: su perdón y su misericordia. En su oración hay autenticidad. Este hombre es pecador, pero está en el camino de la verdad.
El fariseo no se ha encontrado con Dios. Este recaudador, por el contrario, encuentra en seguida la postura correcta ante él: la actitud del que no tiene nada y lo necesita todo. No se detiene siquiera a confesar con detalle sus culpas. Se reconoce pecador. De esa conciencia brota su oración: «Ten compasión de este pecador».
Los dos suben al templo a orar, pero cada uno lleva en su corazón su imagen de Dios y su modo de relacionarse con él. El fariseo sigue enredado en una religión legalista: para él lo importante es estar en regla con Dios y ser más observante que nadie. El recaudador, por el contrario, se abre al Dios del Amor que predica Jesús: ha aprendido a vivir del perdón, sin vanagloriarse de nada y sin condenar a nadie.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-10-23
Urteko 30. igandea – C
Lukas 18,9-14

JARRERA ZUZENA

Jainkoaren aurrean zuzenak zirela uste zuten eta gainerakoak mespretxatzen zituzten batzuei zuzendu zien Jesusek fariseuaren eta zerga-biltzailearen parabola hau, Lukasen arabera. Tenplura otoitz egitera igo diren bi protagonistek bi jarrera erlijioso ordezkatzen dituzte, jarrera kontrajarriak eta bateraezinak. Baina zein da jarrera zuzena eta zinezkoa Jainkoaren aurrean? Hori da sakoneko galdera.
Legearen betetzaile zorrotza da fariseua, eta bere erlijioa fidelki betetzen du. Bere burua seguru sentitzen du tenpluan. Zutik egiten du otoitz eta burua tente. Otoitzik ederrena du egiten: gorespen-kanta eta esker otoitza Jainkoari. Baina ez dizkio eskerrak ematen Jainkoa handia, onbera edo errukiorra delako, baizik bera, fariseua, ona eta handia omen delako.
Berehala ikusten da zerbait faltsurik otoitz horretan. Otoitz egin baino gehiago, bere burua du kontenplatzen gizon honek. Bere historia du kontatzen, merezimenduz betea. Jainkoaren aurrean legearen arabera dagoela sentitu nahi du eta gainerakoak baino gailenago dela agertu.
Gizon honek ez daki otoitz egitea zer den. Ez du aitortzen Jainkoaren misteriozko gorentasuna, ezta bere xumetasuna ere. Jainkoaren bila ibiltzea, nork bere egintza onak zerrendatzeko eta gainerakoak mespretxatzeko, zoroarena egitea da. Gizon honen itxurazko jainkotasunaren pean otoitz «ateo» bat ageri da. Gizon honek ez du Jainkoaren premiarik. Ez dio ezer eskatzen. Aski du bere burua.
Oso bestelakoa da zerga-biltzailearen otoitza. Badaki gaizki ikusia dela bera tenpluan egotea. Honen lanbidea, zergak biltzekoa, gorrotagarria da eta mespretxatua. Baina ez da ari aitzakia bila. Aitortzen du bekatari dela. Hau bular joka ikusteak eta xuxurlatzen dituen hitz apurrek nabari dute: «Ene Jainkoa, erruki zakizkio bekatari honi!».
Gizon honek badaki ez duela zertan harrotu. Ez du ezer Jainkoari eskaintzeko; bai, ordea, hartzeko asko harengandik: barkazioa eta errukia. Jatortasuna ageri da honen otoitzean. Bekataria da gizon hau, baina egiaren bidean dabil.
Fariseuak ezin egin izan du topo Jainkoarekin. Zerga.biltzaile honek, ostera, berehala aurkitu du jarrera jatorra Jainkoaren aurrean: deusik ez duenaren eta guztiaren premia duenaren jarrera. Ez da luzatzen ere bere erruak xeheki aitortzen. Bekatari aitortzen du bere burua. Uste horretatik dario otoitza: «Erruki zakizkio bekatari honi».
Biak igo dira tenplura otoitz egitera; alabaina, Jainkoaz nork bere irudia du bihotzean eta harekin erlazionatzeko nork bere era. Fariseuak erlijio legalistan trabaturik jarraitzen du: honentzat gauzarik garrantzizkoena Jainkoaren aurrean legearen arabera egotea da eta beste guztiak baino betetzaileago izatea. Zerga.biltzaileak, ostera, Jesusek hots egiten duen Maitasunaren Jainkoari ireki dio bere bihotza: barkatua dela jakitetik bizi da, ezertaz harrotu gabe eta inor gaitzetsi gabe.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

23-10-2016
Diumenge 30 durant l’any – C
Lluc 18,9-14

LA POSTURA JUSTA

Segons Lluc, Jesús adreça la paràbola del fariseu i el publicà a alguns que presumeixen de ser justos davant Déu i menyspreen els altres. Els dos protagonistes que pugen al temple a pregar representen dues actituds religioses contraposades i irreconciliables. Però ¿quina és la postura justa i encertada davant Déu? Aquesta és la pregunta de fons.
El fariseu és un observant escrupolós de la llei i un practicant fidel de la seva religió. Se sent segur en el temple. Resa de peu dret i amb el cap ben alt. La seva pregària és la més bella: una pregària de lloança i acció de gràcies a Déu. Però no li dóna gràcies per la seva grandesa, la seva bondat o misericòrdia, sinó pel bo i gran que és ell mateix.
De seguida s’observa alguna cosa falsa en aquesta oració. Més que pregar, aquest home es contempla a si mateix. S’explica la seva pròpia història plena de mèrits. Necessita sentir-se en regla davant Déu i exhibir-se com a superior als altres.
Aquest home no sap el que és pregar. No reconeix la grandesa misteriosa de Déu ni confessa la seva pròpia petitesa. Cercar Déu per enumerar davant seu les nostres bones obres i menysprear els altres és d’imbècils. Darrere la seva aparent pietat s’amaga una oració «atea». Aquest home no necessita Déu. No li demana res. Es basta a si mateix.
L’oració del publicà és molt diferent. Sap que la seva presència al temple és mal vista per tothom. El seu ofici de recaptador és odiat i menyspreat. No s’excusa. Reconeix que és pecador. Els seus cops de pit i les poques paraules que xiuxiueja ho diuen tot: «Déu meu, sigues-me propici, que sóc un pecador».
Aquest home sap que no pot vanagloriar-se. No té res a oferir a Déu, però sí molt de rebre d’ell: el seu perdó i la seva misericòrdia. En la seva oració hi ha autenticitat. Aquest home és pecador, però està en el camí de la veritat.
El fariseu no s’ha trobat amb Déu. Aquest recaptador, per contra, troba de seguida la postura correcta davant d’ell: l’actitud de qui no té res i ho necessita tot. No s’atura ni tan sols a confessar amb detall les seves culpes. Es reconeix pecador. D’aquesta consciència brolla la seva pregària: «Sigues-me propici, que sóc un pecador».
Els dos pugen al temple a pregar, però cada un porta en el seu cor la seva imatge de Déu i la seva manera de relacionar-s’hi. El fariseu segueix enredat en una religió legalista: per a ell l’important és estar en regla amb Déu i ser més observant que ningú. El recaptador, per contra, s’obre al Déu de l’Amor que predica Jesús: ha après a viure del perdó, sense vanagloriar-se de res i sense condemnar ningú.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

23-10-2016
30 Tempo ordinario – C
Lucas 18,9-14

A POSTURA XUSTA

Segundo Lucas, Xesús dirixe a parábola do fariseo e o publicano a algúns que presumen de ser xustos diante Deus e desprezan aos demais. Os dous protagonistas que soben ao templo a orar representan dúas actitudes relixiosas contrapostas e irreconciliábeis. Pero, cal é a postura xusta e acertada ante Deus? Esta é a pregunta de fondo.
O fariseo é un observante escrupuloso da lei e un practicante fiel da súa relixión. Séntese seguro no templo. Ora de pé e coa cabeza ergueita. A súa oración é a máis fermosa: unha pregaria de alabanza e acción de grazas a Deus. Pero non lle dá grazas pola súa grandeza, a súa bondade ou misericordia, senón polo bo e grande que é el mesmo.
Deseguido se observa algo falso nesta oración. Máis que orar, este home contémplase a si mesmo. Cóntase a si mesmo a súa propia historia chea de méritos. Necesita sentirse en regra diante Deus e exhibirse como superior aos demais.
Este home non sabe o que é orar. Non recoñece a grandeza misteriosa de Deus nin confesa a súa propia pequeneza. Buscar a Deus para enumerar ante el as nosas boas obras e desprezar aos demais é de imbéciles. Trala súa aparente piedade escóndese unha oración «atea». Este home non necesita a Deus. Non lle pide nada. Bástase a si mesmo.
A oración do publicano é moi diferente. Sabe que a súa presenza no templo é mal vista por todos. O seu oficio de recadador é odiado e desprezado. Non se escusa. Recoñece que é pecador. Os seus golpes de peito e as poucas palabras que rumorea dino todo: «¡Oh Deus!, ten compaixón deste pecador».
Este home sabe que non pode vangloriarse. Non ten nada que ofrecer a Deus, pero si moito que recibir del: o seu perdón e a súa misericordia. Na súa oración hai autenticidade. Este home é pecador, pero está no camiño da verdade.
O fariseo non se atopou con Deus. Este recadador, pola contra, atopa deseguido a postura correcta ante el: a actitude do que non ten nada e necesítao todo. Non se detén sequera a confesar con detalle as súas culpas. Recoñécese pecador. Desa conciencia brota a súa oración: «Ten compaixón deste pecador».
Os dous soben ao templo a orar, pero cada un leva no seu corazón a súa imaxe de Deus e o seu modo de relacionarse con el. O fariseo segue enredado nunha relixión legalista: para el o importante é estar en regra con Deus e ser máis observante que ninguén. O recadador, pola contra, ábrese ao Deus do Amor que predica Xesús: aprendeu a vivir do perdón, sen vangloriarse de nada e sen condenar a ninguén.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

23-10-2016
30 Tempo ordinario – C
Luca 18,9-14

L’ATTEGGIAMENTO GIUSTO

Secondo Luca, Gesù rivolge la parabola del fariseo e del pubblicano ad alcuni che presumono di essere giusti davanti a Dio e disprezzano gli altri. I due protagonisti che salgono al tempio per pregare rappresentano due atteggiamenti religiosi contrapposti e inconciliabili. Ma qual è l’atteggiamento giusto e azzeccato davanti a Dio? Questa è la domanda di fondo.
Il fariseo è un osservante scrupoloso della legge e un praticante fedele della sua religione. Si sente sicuro nel tempio. Prega in piedi e con il capo eretto. La sua preghiera è la più bella: una preghiera di lode e azione di grazie a Dio. Ma non gli rende grazie per la sua grandezza, la sua bontà o misericordia, ma perché lui stesso è buono e grande.
Subito si vede qualcosa di falso in questa orazione. Più che pregare, quest’uomo contempla se stesso. Si racconta la sua stessa storia piena di meriti. Ha bisogno di sentirsi in regola davanti a Dio e di esibirsi come superiore agli altri.
Quest’uomo non sa quel che è pregare. Non riconosce la grandezza misteriosa di Dio, né confessa la propria piccolezza. Cercare Dio per enumerare davanti a lui le nostre buone opere e disprezzare gli altri è da imbecilli. Dietro la sua apparente pietà si nasconde un’orazione «atea». Quest’uomo non ha bisogno di Dio. Non gli chiede nulla. Basta a se stesso.
La preghiera del pubblicano è molto diversa. Sa che la sua presenza nel tempio è malvista da tutti. Il suo ufficio di esattore è odiato e disprezzato. Non si scusa. Riconosce che è peccatore. Il suo battersi il petto e le poche parole che sussurra dicono tutto: «O Dio, abbi pietà di questo peccatore».
Quest’uomo sa che non può vantarsi. Non ha niente da offrire a Dio, ma certo molto da ricevere da lui: il suo perdono e la sua misericordia. Nella sua preghiera c’è autenticità. Quest’uomo è peccatore, ma è sulla via della verità.
Il fariseo non si è incontrato con Dio. Questo esattore, al contrario, trova subito la posizione corretta davanti a lui: l’atteggiamento di chi non ha niente e ha bisogno di tutto. Non si ferma nemmeno a confessare dettagliatamente le sue colpe. Si riconosce peccatore. Da questa coscienza sgorga la sua preghiera: «Abbi pietà di questo peccatore».
I due salgono al tempio a pregare, ma ciascuno porta nel suo cuore la sua immagine di Dio e il suo modo di rapportarsi a lui. Il fariseo continua irretito in una religione legalista: per lui l’importante è essere in regola con Dio ed essere più osservante di tutti. L’esattore, al contrario, si apre al Dio dell’Amore che predica Gesù: ha imparato a vivere del perdono, senza vantarsi di nulla e senza condannare nessuno.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

23-10-2016
30 Temps ordinaire – C
Luc 18,9-14

LA JUSTE POSITION

D’après Luc, Jésus adresse la parabole du pharisien et du publicain à certaines personnes qui se vantent d’être justes devant Dieu tout en méprisant les autres. Les deux protagonistes qui montent au temple pour prier représentent deux attitudes religieuses opposées et irréconciliables. Mais quelle est la position juste et pertinente devant Dieu? Voilà la question de fond.
Le pharisien se caractérise par la stricte observance de la loi et par la pratique fidèle de sa religion. Dans le temple, il se sent rassuré. Il prie debout, la tête haute. Sa prière est la plus belle: une prière de louange et d’action de grâces à Dieu. Mais il ne le remercie pas pour sa grandeur, sa bonté ou sa miséricorde, mais parce que lui-même est grand et bon.
On remarque tout de suite quelque chose de faux dans cette prière. Plutôt que prier, cet homme se contemple lui-même. Il se raconte sa propre histoire pleine de mérites. Il a besoin de se sentir en règle devant Dieu et de se montrer supérieur aux autres.
Cet homme ignore ce que c’est que prier. Il ne reconnaît pas la grandeur mystérieuse de Dieu et ne confesse pas sa propre petitesse. Chercher Dieu pour égrainer devant lui nos bonnes œuvres, tout en méprisant les autres, c’est propre aux imbéciles. Derrière sa piété apparente, c’est une prière «athée” qui est cachée. Cet homme n’a pas besoin de Dieu. Il ne lui demande rien. Il se suffit à lui-même.
La prière du publicain est très différente. Il sait que sa présence dans le temple est mal vue par tout le monde. Son métier de collecteur d’impôts est haï et méprisé. Il ne s’en excuse pas. Il reconnaît être pécheur. Ses coups frappés sur sa poitrine et les quelques mots qu’il murmure expriment tout: «O mon Dieu, prends pitié du pauvre pécheur que je suis».
Cet homme sait qu’il ne peut pas se vanter. Il n’a rien à offrir à Dieu, mais il a beaucoup à recevoir de lui: son pardon et sa miséricorde. Il y a de l’authenticité dans sa prière. C’est un homme pécheur certes, mais il avance sur le chemin de la vérité.
Le pharisien n’a pas rencontré Dieu. Ce collecteur d’impôts, par contre, trouve tout de suite la juste position devant lui: l’attitude de celui qui n’a rien et qui a besoin de tout. Il ne s’attarde même pas à avouer ses fautes de façon détaillée. Il se reconnaît pécheur. C’est de cette conscience que jaillit sa prière: «prends pitié du pauvre pécheur que je suis».
Les deux montent au temple pour prier mais chacun porte dans son coeur une image de Dieu et la façon d’entrer en relation avec lui. Le pharisien continue d’être pris dans le filet d’une religion légaliste: ce qui importe pour lui, c’est d’être en règle avec Dieu et d’observer la loi mieux que quiconque. Le collecteur d’impôts par contre, s’ouvre au Dieu Amour prêché par Jésus: il a appris à vivre du pardon, sans ne se vanter de rien et sans condamner personne.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

23-10-2016
30 Tempo ordinário – C
Lucas 18,9-14

A POSTURA JUSTA

Segundo Lucas, Jesus dirige a parábola do fariseu e o publicano a alguns que presumem de ser justos ante Deus e desprezam todos os outros. Os dois protagonistas que sobem ao templo a orar representam duas atitudes religiosas opostas e irreconciliáveis. Mas, qual é a postura justa e acertada ante Deus? Esta é a pregunta de fundo.
O fariseu é um observante escrupuloso da lei e um praticante fiel da sua religião. Sente-se seguro no templo. Reza de pé e com a cabeça erguida. A sua oração mais bonita: uma oração de louvor e ação de graças a Deus. Mas não lhe dá graças pela sua grandeza, a sua bondade ou misericórdia, mas pelo bom e grande que é ele mesmo.
Em seguida observa-se algo falso nesta oração. Mais que orar, este homem contempla-se a si mesmo. Conta a sua própria história cheia de méritos. Necessita sentir-se em ordem ante Deus e exibir-se como superior aos demais.
Este homem não sabe o que é orar. Não reconhece a grandeza misteriosa de Deus nem confessa a sua própria pequenez. Procurar Deus para enumerar ante ele as nossas boas obras e desprezar os demais é de imbecil. Depois da sua aparente piedade esconde-se uma oração de «ateu». Este homem não necessita de Deus. Não lhe pede nada. Basta-se a si mesmo.
A oração do publicano é muito diferente. Sabe que a sua presença no templo é mal vista por todos. O seu trabalho de cobrador é odiado e desprezado. Não se desculpa. Reconhece que é pecador. Os seus golpes no peito e as poucas palavras que sussurra dizem tudo: «Oh Deus! tem compaixão deste pecador».
Este homem sabe que não pode vangloriar-se. Não tem nada para oferecer a Deus, mas sim muito que receber dele: o Seu perdão e a sua misericórdia. Na sua oração há mais autenticidade. Este homem é pecador, mas está no caminho da verdade.
O fariseu não se encontrou com Deus. Este cobrador, pelo contrário, encontra em seguida a postura correta ante Ele: a atitude do que não tem nada e necessita tudo. Não se detém sequer a confessar com detalhe as suas culpas. Reconhece-se pecador. Dessa consciência brota a sua oração: «Tem compaixão deste pecador».
Os dois sobem ao templo a orar, mas cada um leva no seu coração a sua imagem de Deus e o seu modo de relacionar-se com Ele. O fariseu continua enredado numa religião legalista: para Ele o importante é estar em ordem com Deus e ser mais observante que ninguém. O cobrador, pelo contrário, abre-se ao Deus do Amor que predica Jesus: aprendeu a viver do perdão, sem vangloriar-se de nada e sem condenar a ninguém.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-23-2016
30 Ordinary – C
Luke 18,9-14

THE CORRECT POSTURE

According to Luke, Jesus directs the parable of the Pharisee and the Publican to some who think themselves just before God, and despise everyone else. The two protagonists who go up to the temple to pray represent two contradictory and irreconcilable religious attitudes. But, what is the correct posture, the one suitable before God? This is the root question.
The Pharisee is a scrupulous observer of the law and a faithful practitioner of his religion. He feels at home in the temple. He prays standing up and with his head raised. His prayer is one of the best: a prayer of praise and thanksgiving to God. But he doesn’t give God thanks for God’s greatness, goodness or mercy, but for what’s good and great in himself.
Right away there’s something wrong about this prayer. Instead of praying, this man is looking at himself. He’s telling his own story, full of what’s noteworthy about it. He needs to feel himself right with God and present himself superior to everyone else.
This man doesn’t know what prayer is. He doesn’t recognize the mysterious greatness of God or confess his own smallness. It’s crazy to seek God in order to list our good works before God and put everyone else down. Behind his apparent piety is hidden an «atheistic» prayer. This man doesn’t need God. He asks nothing of God. He’s full of himself.
The publican’s prayer is very different. He knows that his presence in the temple is looked down upon by all. His office of collecting taxes is hated and despised. He doesn’t excuse himself. He knows that he’s a sinner. His beating of breast and the few words he murmurs say it all: «God, be merciful to me, a sinner».
This man knows that he can’t boast. He has nothing to offer God, but has much to receive from God: forgiveness and mercy. There’s authenticity in his prayer. This man is a sinner, but is on the path of the truth.
The Pharisee hasn’t met up with God. This tax-collector, on the other hand, right away finds the correct posture before God: the attitude of one who has nothing and needs everything. He doesn’t even take the time to confess his faults in detail. He knows himself as a sinner. From that conscience wells up his prayer: «Be merciful to me, a sinner».
The two of them go up to the temple to pray, but each one carries in his heart his image of God and his way of relating to God. The Pharisee is caught up in a legalistic religion: for him what’s important is to be right before God and be more righteous than anyone else. The tax-collector, on the other hand, opens himself to the God of Love that Jesus preaches: he has learned to live based on forgiveness, without boasting of anything and without condemning anyone.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 10 de octubre de 2016

10-16-2016 - 29 Ordinary – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

16-10-2016
29 Tiempo ordinario – C
Lucas 18,1-8

EL CLAMOR DE LOS QUE SUFREN

La parábola de la viuda y el juez sin escrúpulos es, como tantos otros, un relato abierto que puede suscitar en los oyentes diferentes resonancias. Según Lucas, es una llamada a orar sin desanimarse, pero es también una invitación a confiar en que Dios hará justicia a quienes le gritan día y noche. ¿Qué resonancia puede tener hoy en nosotros este relato dramático que nos recuerda a tantas víctimas abandonadas injustamente a su suerte?
En la tradición bíblica la viuda es símbolo por excelencia de la persona que vive sola y desamparada. Esta mujer no tiene marido ni hijos que la defiendan. No cuenta con apoyos ni recomendaciones. Solo tiene adversarios que abusan de ella, y un juez sin religión ni conciencia al que no le importa el sufrimiento de nadie.
Lo que pide la mujer no es un capricho. Solo reclama justicia. Esta es su protesta repetida con firmeza ante el juez: «Hazme justicia». Su petición es la de todos los oprimidos injustamente. Un grito que está en la línea de lo que decía Jesús a los suyos: «Buscad el reino de Dios y su justicia».
Es cierto que Dios tiene la última palabra y hará justicia a quienes le gritan día y noche. Esta es la esperanza que ha encendido en nosotros Cristo, resucitado por el Padre de una muerte injusta. Pero, mientras llega esa hora, el clamor de quienes viven gritando sin que nadie escuche su grito, no cesa.
Para una gran mayoría de la humanidad la vida es una interminable noche de espera. Las religiones predican salvación. El cristianismo proclama la victoria del Amor de Dios encarnado en Jesús crucificado. Mientras tanto, millones de seres humanos solo experimentan la dureza de sus hermanos y el silencio de Dios. Y, muchas veces, somos los mismos creyentes quienes ocultamos su rostro de Padre velándolo con nuestro egoísmo religioso.
¿Por qué nuestra comunicación con Dios no nos hace escuchar por fin el clamor de los que sufren injustamente y nos gritan de mil formas: «Hacednos justicia»? Si, al orar, nos encontramos de verdad con Dios, ¿cómo no somos capaces de escuchar con más fuerza las exigencias de justicia que llegan hasta su corazón de Padre?
La parábola nos interpela a todos los creyentes. ¿Seguiremos alimentando nuestras devociones privadas olvidando a quienes viven sufriendo? ¿Continuaremos orando a Dios para ponerlo al servicio de nuestros intereses, sin que nos importen mucho las injusticias que hay en el mundo? ¿Y si orar fuese precisamente olvidarnos de nosotros y buscar con Dios un mundo más justo para todos?

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-10-16
Urteko 29. igandea – C
Lukas 18,1-8

SUFRITZEN ARI DIRENEN DEIADARRA

Emakume alargunaren eta eskrupulorik gabeko epailearen parabola hau, beste hainbat bezala, kontakizun irekia da; oihartzun desberdinak eragin ditzake entzuleengan. Lukasen arabera, etsi gabe otoitz egiteko deia da; aldi berean, gonbita da gau eta egun dei egiten diotenei Jainkoak justizia egingo diela konfiantza izatera. Zer oihartzun izan lezake gaur egun gu baitan kontakizun dramatiko honek, beren zoriaren menpe zuzengabeki utziak ditugun hainbeste biktima gogoratzen digularik?
Tradizio biblikoan, bakarrik eta babesik gabe bizi den pertsonaren sinbolo gorena da emakume alarguna. Parabolako emakume honek ez du defendituko duen senarrik, ez seme-alabarik. Ez du sostengurik, ez gomendiorik. Soilik, beraz abusatzen duten etsaiak ditu, eta erlijiorik eta kontzientziarik gabeko epaile bat, zeini bost axola baitzaio inoren sufrimendua.
Emakumeak eskatzen duena ez da nahikera bat. Zuzenbidea du eskatzen soilki. Hauxe da epailearen aurrean behin eta berriz irmoki egiten duen protesta: «Egidazu justizia». Zuzengabeki zapalduak diren guztien eskaria da. Jesusek bereei esaten zienaren ildoko oihua da: «Bila ezazue Jainkoaren erreinua eta haren zuzentasuna».
Egia esan, Jainkoak du azken hitza eta egingo die justizia gau eta egun eskatzen diotenei. Hori da Kristok, heriotza zuzengabetik Aitak piztu duen hark, gu baitan esnatu duen esperantza. Baina, ordu hori iritsi bitartean, inork entzuten ez diela, oihuka bizi direnen deiadarra etengabea da.
Gizarteko gehiengo batentzat itxarote-gau amairik gabea da bizitza. Erlijioek salbamena hots egiten dute. Jesus gurutziltzatuagan gizon egindako Jainkoaren Maitasunaren garaipena aldarrikatzen du kristautasunak. Bitartean, milioika gizakik beren haurrideen gogorkeria eta Jainkoaren isiltasuna esperimentatzen du soilik. Eta, askotan, sinestedunak berak gara Aita den haren aurpegia, geure geurekoikeria erlijiosoz estaltzen dugularik.
Nolatan ez digu entzunarazten, noizbait ere, Jainkoarekiko geure komunikazioak zuzengabeki sufritzen ari direnen deiadarra eta mila eratako haien oihu hau: «Egiguzue justizia»? Otoitz egitean, Jainkoarekin benetan topo egiten badugu, nolatan ez gara gai indartsuago entzuteko Aitaren bihotzera iristen diren zuzentasun-eskariak?
Fededun guztiak interpelatzen gaitu parabolak. Geure debozio partikularrak indartzen jarraitu behar ote dugu, sufritzen ari direnez ahazturik? Jainkoari otoitz egiten jarraitu behar ote dugu hura geure interesen zerbitzari egin nahiz, munduan diren zuzengabekeriak bost axola zaizkigula? Baina otoitz egitea, hain juxtu, geure buruaz ahaztea eta, Jainkoarekin bat, guztientzat mundua zuzenago egiten saiatzea balitz?

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

16-10-2016
Diumenge 29 durant l’any – C
Lluc 18,1-8

EL CLAM DELS QUI PATEIXEN

La paràbola de la vídua i el jutge sense escrúpols és, com tants d’altres, un relat obert que pot suscitar en els oients diferents ressonàncies. Segons Lluc, és una crida a pregar sense desanimar-se, però és també una invitació a confiar que Déu farà justícia als que li reclamen de nit i nit. Quina ressonància pot tenir avui en nosaltres aquest relat dramàtic que ens recorda tantes víctimes abandonades injustament a la seva sort?
En la tradició bíblica la vídua és símbol per excel·lència de la persona que viu sola i desemparada. Aquesta dona no té marit ni fills que la defensin. No compta amb suports ni recomanacions. Només té adversaris que abusen d’ella, i un jutge sense religió ni consciència a qui no l’importa el patiment de ningú.
El que demana la dona no és un caprici. Només reclama justícia. Aquesta és la seva protesta repetida amb fermesa davant el jutge: «Fes-me justícia». La seva petició és la de tots els oprimits injustament. Un crit que està en la línia del que deia Jesús als seus: «Cerqueu el Regne de Déu i la seva justícia».
És cert que Déu té l’última paraula i farà justícia als qui la hi reclamen de dia i nit. Aquesta és l’esperança que ha encès en nosaltres Crist, ressuscitat pel Pare d’una mort injusta. Però, mentre arriba aquesta hora, el clam dels qui viuen cridant sense que ningú escolti el seu crit, no cessa.
Per a una gran majoria de la humanitat la vida és una inacabable nit d’espera. Les religions prediquen salvació. El cristianisme proclama la victòria de l’Amor de Déu encarnat en Jesús crucificat. Mentrestant, milions d’éssers humans només experimenten la duresa dels seus germans i el silenci de Déu. I, moltes vegades, som els mateixos creients els qui ocultem el seu rostre de Pare amb el vel del nostre egoisme religiós.
Per què la nostra comunicació amb Déu no ens fa escoltar per fi el clam dels qui pateixen injustament i criden de mil maneres: «Feu-nos justícia»? Si, quan preguem, ens trobem de veritat amb Déu, com és que no som capaços d’escoltar amb més força les exigències de justícia que arriben fins al seu cor de Pare?
La paràbola ens interpel·la a tots els creients. ¿Continuarem alimentant les nostres devocions privades oblidant als qui viuen patint? ¿Continuarem pregant Déu per posar-lo al servei dels nostres interessos, sense que ens importin gaire les injustícies que hi ha al món? I si pregar fos precisament oblidar-nos de nosaltres i cercar amb Déu un món més just per a tothom?

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

16-10-2016
29 Tempo ordinario – C
Lucas 18,1-8

O CLAMOR DOS QUE SOFREN

A parábola da viúva e o xuíz sen escrúpulos é, como tantos outros, un relato aberto que pode suscitar nos oíntes diferentes resonancias. Segundo Lucas, é unha chamada a orar sen desanimarse, pero é tamén unha invitación a confiar en que Deus fará xustiza a quen lle claman día e noite. Que resonancia pode ter hoxe en nós este relato dramático que nos recorda a tantas vítimas abandonadas inxustamente á súa sorte?
Na tradición bíblica a viúva é símbolo por excelencia da persoa que vive soa e desamparada. Esta muller non ten marido nin fillos que a defendan. Non conta con apoios nin recomendacións. Só ten adversarios que abusan dela, e un xuíz sen relixión nin conciencia ao que non lle importa o sufrimento de ninguén.
O que pide a muller non é un capricho. Só reclama xustiza. Esta é a súa protesta repetida con firmeza ante o xuíz: «Faime xustiza». A súa petición é a de todos os oprimidos inxustamente. Un grito que está na liña do que dicía Xesús aos seus: «Buscade o reino de Deus e a súa xustiza».
É certo que Deus ten a última palabra e fará xustiza aos que lle gritan día e noite. Esta é a esperanza que acendeu en nós Cristo, resucitado polo Pai dunha morte inxusta. Pero, mentres chega esa hora, o clamor dos que viven berrando sen que ninguén escoite o seu grito, non cesa.
Para unha grande maioría da humanidade a vida é unha interminábel noite de espera. As relixións predican salvación. O cristianismo proclama a vitoria do Amor de Deus encarnado en Xesús crucificado. Mentres tanto, millóns de seres humanos só experimentan a dureza dos seus irmáns e o silencio de Deus. E, moitas veces, somos os mesmos crentes quen ocultamos o seu rostro de Pai velándoo co noso egoísmo relixioso.
Por que a nosa comunicación con Deus non nos fai escoitar por fin o clamor dos que sofren inxustamente e grítannos de mil formas: «Facédenos xustiza»? Se, ao orar, nos atopamos de verdade con Deus, como non somos capaces de escoitar con máis forza as esixencias de xustiza que chegan ata o seu corazón de Pai?
A parábola interpélanos a todos os crentes. Seguiremos alimentando as nosas devocións privadas esquecendo aos que viven sufrindo? Continuaremos orando a Deus para poñelo ao servizo dos nosos intereses, sen que nos importen moito as inxustizas que hai no mundo? E se orar fose precisamente esquecérmonos de nós e buscar con Deus un mundo máis xusto para todos?

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

16-10-2016
29 Tempo ordinario – C
Luca 18,1-8

IL CLAMORE DI QUELLI CHE SOFFRONO

La parabola della vedova e del giudice senza scrupoli è, come tanti altri, un racconto aperto che può suscitare in coloro che ascoltano risonanze diverse. Secondo Luca, è un appello a pregare senza scoraggiarsi, ma è anche un invito a confidare che Dio farà giustizia a coloro che lo invocano giorno e notte. Che risonanza può avere oggi in noi questo drammatico racconto che ci ricorda tante vittime abbandonate ingiustamente alla loro sorte?
Nella tradizione biblica la vedova è simbolo per eccellenza della persona che vive sola e abbandonata. Questa donna non ha marito né figli che la difendano. Non può contare su appoggi né raccomandazioni. Ha solo avversari che abusano di lei, e un giudice senza religione né coscienza a cui non importa la sofferenza di nessuno.
Quel che chiede la donna non è un capriccio. Reclama solo giustizia. Questa è la sua protesta ripetuta con fermezza davanti al giudice: «Fammi giustizia». La sua richiesta è quella di tutti gli oppressi ingiustamente. Un grido che è nella linea di quello che diceva Gesù ai suoi: «Cercate il regno di Dio e la sua giustizia».
Sicuramente Dio ha l’ultima parola e farà giustizia a quelli che gridano a lui giorno e notte. Questa è la speranza che ha acceso in noi Cristo, risuscitato dal Padre da una morte ingiusta. Ma finché non arriva quest’ora, il clamore di quelli che vivono gridando senza che alcuno ascolti il loro grido, non cessa.
Per la grande maggioranza dell’umanità la vita è un’interminabile notte di attesa. Le religioni predicano la salvezza. Il  cristianesimo proclama la vittoria dell’Amore di Dio incarnato in Gesù crocifisso. Nel frattempo, milioni di esseri umani sperimentano solo la durezza dei loro fratelli e il silenzio di Dio. E molte volte, siamo proprio noi credenti che nascondiamo il suo volto di Padre velandolo con il nostro egoismo religioso.
Perché la nostra comunicazione con Dio non ci fa finalmente ascoltare il clamore di quelli che soffrono ingiustamente e gridano a noi in mille modi: «Fateci giustizia»? Se pregando ci troviamo veramente con Dio, come non siamo capaci di ascoltare con più forza le esigenze di giustizia che arrivano fino al suo cuore di Padre?
La parabola interpella noi tutti credenti. Continueremo ad alimentare le nostre devozioni private dimenticando chi vive soffrendo? Continueremo a pregare Dio per metterlo a servizio dei nostri interessi, senza che ci importino molto le ingiustizie che ci sono nel mondo? E se pregare fosse proprio dimenticarci di noi e cercare con Dio un mondo più giusto per tutti?

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

16-10-2016
29 Temps ordinaire – C
Luc 18,1-8

LE CRI DE CEUX QUI SOUFFRENT

La parabole de la veuve et du juge sans scrupules est, comme tant d’autres, un récit ouvert qui peut susciter chez les auditeurs de résonnances diverses. D’après Luc, c’est un appel à prier sans se décourager; mais c’est aussi une invitation à mettre sa confiance en Dieu qui fera justice à ceux qui crient vers lui jour et nuit. Quel écho peut-il avoir chez nous aujourd’hui, ce récit dramatique qui nous rappelle tant de victimes injustement abandonnées à leur sort?
Dans la tradition biblique, la veuve est le symbole par excellence de la personne vivant seule et désemparée. Cette femme n’a ni mari ni enfants pour la défendre. Elle ne peut compter ni sur des appuis ni sur des recommandations. Elle n’a que des adversaires qui abusent d’elle et un juge sans religion ni conscience, indifférent face à la souffrance des autres.
Ce que la femme demande ce n’est pas un caprice. Elle ne réclame que justice. Voici sa protestation répétée fermement devant le juge: «Fais-moi justice». Sa demande rejoint celle des opprimés injustement. Un cri qui se situe dans la ligne de ce que Jésus disait aux siens: «Cherchez d’abord le règne de Dieu et sa justice».
Il est vrai que Dieu a toujours le dernier mot et qu’il fera justice à ceux qui crient vers lui jour et nuit. C’est là l’espérance que le Christ, ressuscité par le Père d’une mort injuste, a allumée en nous. Mais en attendant cette heure-là, la clameur de ceux qui crient sans que personne ne les entende, ne cesse pas.
Pour une grande majorité de personnes, la vie n’est qu’une interminable nuit d’attente. Les religions prêchent le salut. Le christianisme proclame la victoire de l’Amour de Dieu incarné en Jésus crucifié. Entre temps, des millions d’êtres humains n’éprouvent que la dureté de coeur de leurs frères et le silence de Dieu. Et, souvent, c’est nous-mêmes qui occultons son visage de Père en le voilant par notre égoïsme religieux.
Pourquoi notre relation à Dieu ne nous mène-t-elle pas à écouter enfin la clameur de ceux qui souffrent injustement et qui nous crient de mille manières: «Faites-nous justice»? Si en priant, nous rencontrons vraiment Dieu, comment se fait-il que nous soyons incapables d’entendre avec force les exigences de justice qui atteignent son coeur de Père?
La parabole nous interpelle, nous tous les croyants. Continuerons-nous à alimenter nos dévotions privées tout en oubliant ceux dont la vie n’est que souffrance? Continuerons-nous de prier Dieu pour le mettre au service de nos intérêts, sans nous soucier autre mesure des injustices qu’il y a dans le monde? Et si prier était justement nous oublier nous-mêmes et chercher avec Dieu un monde plus juste pour tous?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

16-10-2016
29 Tempo ordinário – C
Lucas 18,1-8

O CLAMOR DOS QUE SOFREM

A parábola da viúva e do juiz sem escrúpulos é, como tantos outros, um relato aberto que pode suscitar nos ouvintes diferentes ressonâncias. Segundo Lucas, é uma chamada para orar sem desanimar-se, mas é também um convite para confiar que Deus fará justiça a quem lhe grita dia e noite. Que ressonância pode ter hoje em nós este relato dramático que nos recorda a tantas vítimas abandonadas injustamente à sua sorte?
Na tradição bíblica a viúva é símbolo por excelência da pessoa que vive só e desamparada. Esta mulher não tem marido nem filhos que a defendam. Não conta com apoios nem recomendações. Só tem adversários que abusam dela, e um juiz sem religião nem consciência a quem não importa o sofrimento de ninguém.
O que pede a mulher não é um capricho. Só reclama justiça. Este é o seu protesto repetido com firmeza ante o juiz: «Faz-me justiça». A sua petição é a de todos os oprimidos injustamente. Um grito que está na linha do que dizia Jesus aos seus: “Buscai o reino de Deus e a sua justiça”.
É certo que Deus tem a última palavra e fará justiça a quem lhe grita dia e noite. Esta é a esperança que acendeu em nós Cristo, ressuscitado pelo Pai de uma morte injusta. Mas, enquanto chega essa hora, o clamor de quem vive gritando sem que ninguém escute o seu grito, não cessa.
Para uma grande maioria da humanidade a vida é uma interminável noite de espera. As religiões predicam Salvação. O cristianismo proclama a vitória do Amor de Deus encarnado em Jesus crucificado. Entretanto, milhões de seres humanos só experimentam a dureza dos irmãos e irmãs e o silêncio de Deus. E, muitas vezes, somos os mesmos crentes que ocultamos o Seu rosto de Pai velando-o com o nosso egoísmo religioso.
Por que é que a nossa comunicação com Deus não nos faz escutar por fim o clamor dos que sofrem injustamente e nos gritam de mil formas: «Fazei-nos justiça»? Se, ao rezar, nos encontramos de verdade com Deus, como não somos capazes de escutar com mais força as exigências de justiça que chegam até ao seu coração de Pai?
A parábola interpela-nos a todos os crentes. Seguiremos alimentando as nossas devoções privadas esquecendo quem vive em sofrimento? Continuaremos a rezar a Deus para colocá-lo ao serviço dos nossos interesses, sem que nos importem muito as injustiças que há no mundo? E se rezar fosse precisamente esquecermos de nós e procurar com Deus um mundo mais justo para todos?

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-16-2016
29 Ordinary – C
Luke 18,1-8

THE CRY OF THOSE WHO SUFFER

The parable of the widow and the unscrupulous judge is, like many others, an open story that can resonate differently in different listeners. According to Luke, it’s a call to pray without growing tired, but it’s also an invitation to trust that God will do justice for those who cry out to God day and night. What resonance can this dramatic story have in us today as it reminds us of so many victims unjustly abandoned to their fate?
In the biblical tradition the widow is the symbol par excellence of a person alone and forsaken. This woman has no husband or children to defend her. She counts on no help or advice. She only has adversaries who abuse her, and a judge without religion or conscience for whom no one’s suffering matters.
What the woman asks for isn’t just a whim. She only demands justice. This is her protest repeated firmly before the judge: «I want justice from you». Her petition is that of all those unjustly oppressed. A cry that is along the lines of what Jesus said to his followers: «Seek God’s Reign and God’s justice».
It’s certain that God has the last word and will do justice for those who call out to God day and night. This is the hope that Christ has struck in us by being raised by the Father from an unjust death. But until that hour arrives, the cry of those who shout out without anyone hearing them goes on.
For the majority of humanity, life is an unending night of waiting. Religions preach salvation. Christianity proclaims the victory of God’s Love incarnate in Jesus crucified. Meanwhile, millions of human beings only experience the hard hearts of their fellow humans and the silence of their God. And all too often, we believers ourselves are the ones who hide the Father’s face, covering it up with our religious selfishness.
Why doesn’t our communication with God make us listen at last to the cry of those who suffer unjustly and shout out to us in thousands of ways: «We want justice from you»? If, when we pray, we truly meet God, how are we not capable of listening more powerfully to the demands of justice that reach the very heart of the Father?
The parable challenges all us believers. Will we keep nourishing our private devotions, forgetting those who are suffering? Will we continue praying to God in order to put God at the disposal of our interests, without caring all that much about the injustices that abound in our world? Can we see that praying precisely exists to help us forget ourselves and seek with God a more just world for everyone?

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com