domingo, 1 de enero de 2017

01-06-2017 - Epiphany – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

06-01-2017
Epifanía del Señor – A
Mateo 2,1-12

RESPONDER A LA LUZ

Según el gran teólogo Paul Tillich, la gran tragedia del hombre moderno es haber perdido la dimensión de profundidad. Ya no es capaz de preguntar de dónde viene y adónde va. No sabe interrogarse por lo que hace y debe hacer de sí mismo en este breve lapso de tiempo entre su nacimiento y su muerte.
Estas preguntas no encuentran ya respuesta alguna en muchos hombres y mujeres de hoy. Más aún, ni siquiera son planteadas cuando se ha perdido esa «dimensión de profundidad». Las generaciones actuales no tienen ya el coraje de plantearse estas cuestiones con la seriedad y la hondura con que lo han hecho las generaciones pasadas. Prefieren seguir caminando en tinieblas.
Por eso, en estos tiempos hemos de volver a recordar que ser creyente es, antes que nada, preguntar apasionadamente por el sentido de nuestra vida y estar abiertos a una respuesta, aun cuando no la veamos de manera clara y precisa.
El relato de los magos ha sido visto por los Padres de la Iglesia como ejemplo de unos hombres que, aun viviendo en las tinieblas del paganismo, han sido capaces de responder fielmente a la luz que los llamaba a la fe. Son hombres que, con su actuación, nos invitan a escuchar toda llamada que nos urge a caminar de manera fiel hacia Cristo.
Nuestra vida transcurre con frecuencia en la corteza de la existencia. Trabajos, contactos, problemas, encuentros, ocupaciones diversas, nos llevan y traen, y la vida se nos va pasando llenando cada instante con algo que hemos de hacer, decir, ver o planear.
Corremos así el riesgo de perder nuestra propia identidad, convertirnos en una cosa más entre otras y vivir sin saber ya en qué dirección caminar. ¿Hay una luz capaz de orientar nuestra existencia? ¿Hay una respuesta a nuestros anhelos y aspiraciones más profundas? Desde la fe cristiana, esa respuesta existe. Esa luz brilla ya en ese Niño nacido en Belén.
Lo importante es tomar conciencia de que vivimos en tinieblas, de que hemos perdido el sentido fundamental de la vida. Quien reconoce esto no se encuentra lejos de iniciar la búsqueda del camino acertado.
Ojalá en medio de nuestro vivir diario no perdamos nunca la capacidad de estar abiertos a toda luz que pueda iluminar nuestra existencia, a toda llamada que pueda dar profundidad a nuestra vida.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-01-06
Jaunaren Epifania – A
Mateo 2,1-12

ARGIARI ERANTZUN

Paul Tillich teologo handiaren arabera, gizaki modernoaren tragedia handia sakontasunaren alderdia galdu izanean datza. Gizakia jada ez da gai nondik datorren eta nora doan galdetzeko. Ez daki galdetzen zer egiten duen eta bere buruaz zer egin behar duen, bere jaiotzaren eta bere heriotzaren arteko tarte labur honetan.
Galdera hauei gaur egungo gizon-emakume askok ez die jada erantzunik ematen. Are gehiago, planteatu ere ez ditu egiten «sakontasunaren alderdi hori» jada galdua duelako. Gaur egungo belaunaldiek ez dute jada adorerik arazo hauek planteatzeko, iraganeko belaunaldiek planteatu izan dituzten seriotasun eta sakontasunez. Nahiago dute ilunpean ibiltzen segi.
Horregatik, geure garai honetan berriro gogora ekarri beharra dugu hau: fededun izatea, beste ezer baino lehen, sutsuki galdera egitea dela geure bizitzaren zentzuaz eta erantzunari irekirik egotea, nahiz ez ikusi artean argi eta zehatz.
Magoen kontakizuna, Eliz Gurasoen ustetan, pertsona batzuek eman diguten etsenplu handia izan da; hain zuzen, paganismoaren lainopean bizirik ere, federa dei egiten zien argiari leial erantzuteko gai izan ziren. Beren jardueraz, Kristoganako bideari leial ekiteko deia entzutera estu gonbidatzen gaituzten pertsonak dira.
Geure bizitza eskuarki existentziaren azalean gauzatu ohi dugu. Zeregin, harreman, arazo, topaketa, askotariko betebeharrek harat-honat garabiltzate, eta bizitza aurrera doakigu une bakoitza egin, esan, ikusi edo antolatu beharreko zerbaitez betez.
Horrela, arriskua izan ohi dugu geure nortasuna bera ere galtzeko, beste gauza askoren arten gauza bat gehiago izateko eta norantz jo jakin gabe bide eginez bizitzeko. Ba ote da gure bizitza norabidetzeko gai den argirik? Ba ote da gure gurari eta ametsik sakon-sakonentzako erantzunik? Kristau-fedea bizitzetik, bada erantzun bat. Argi horrek distira dagi jada Betleemen jaiotako Haur horrengan.
Garrantzizko gauza, ilunpean bizi garela konturatzea da, galdua dugula bizitzaren oinarrizko zentzua. Hau aitortzen duena ez dagoke jada urrun bide zuzenaren bila hastetik.
Oxala, geure egunerokotasunean galdua ez bagenu irekirik bizitzeko gaitasuna, dela gure bizitza argitzen ahal lukeen edozein argiri, dela gure bizitzari sakontasuna ematen ahal liokeen edozein deiri.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

06-01-2017
Epifania del Senyor – A
Mateu 2,1-12

OBERTS A LA LLUM

Segons el gran teòleg Paul Tillich, la gran tragèdia de l’home modern és haver perdut la dimensió de profunditat. Ja no és capaç de preguntar d’on ve i on va. No sap interrogar-se pel que fa i ha de fer de si mateix en aquest breu lapse de temps entre el seu naixement i la seva mort.
Aquestes preguntes ja no troben cap resposta en molts homes i dones d’avui. Més encara, ni tan sols són plantejades quan s’ha perdut aquesta «dimensió de profunditat». Les generacions actuals ja no tenen el coratge de plantejar-se aquestes qüestions amb la serietat i la fondària amb què ho han fet les generacions passades. Prefereixen seguir caminant a les fosques.
Per això, en aquests temps hem de tornar a recordar que ser creient és, primer de tot, preguntar apassionadament pel sentit de la nostra vida i estar oberts a una resposta, encara que no la vegem de manera clara i precisa.
El relat dels mags ha estat vist pels Pares de l’Església com a exemple d’uns homes que, tot i vivint a les tenebres del paganisme, han estat capaços de respondre fidelment a la llum que els cridava a la fe. Són homes que, amb la seva actuació, ens conviden a escoltar la crida que ens urgeix a caminar de manera fidel vers Crist.
La nostra vida transcorre amb freqüència en l’escorça de l’existència. Treballs, contactes, problemes, trobades, ocupacions diverses, ens fan anar i venir, i la vida ens va passant omplint cada instant amb alguna cosa que hem de fer, dir, veure o planejar.
Correm el risc de perdre la nostra pròpia identitat, convertir-nos en una cosa més entre altres i viure sense saber ja en quina direcció caminar. Hi ha una llum capaç d’orientar la nostra existència? Hi ha una resposta als nostres anhels i aspiracions més profundes? Des de la fe cristiana, aquesta resposta existeix. Aquesta llum brilla ja en aquest Nen nascut a Betlem.
L’important és prendre consciència que vivim a les fosques, que hem perdut el sentit fonamental de la vida. Qui reconeix això no es troba lluny d’iniciar la recerca del camí encertat.
Tan de bo enmig del nostre viure diari no perdem mai la capacitat d’estar oberts a qualsevol llum que pugui il·luminar la nostra existència, a tota crida que pugui donar profunditat a la nostra vida.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

06-01-2017
Epifanía do Señor – A
Mateu 2,1-12

RESPONDER Á LUZ

Segundo o gran teólogo Paul Tillich, a gran traxedia do home moderno é perder a dimensión de profundidade. Xa non é capaz de preguntarse de onde vén e a onde vai. Non sabe interrogarse polo que fai e debe facer de si mesmo neste breve lapso de tempo entre o seu nacemento e a súa morte.
Estas preguntas non atopan xa resposta algunha en moitos homes e mulleres de hoxe. Aínda máis, nin sequera son suscitadas cando se perdeu esa «dimensión de profundidade». As xeracións actuais non teñen xa a coraxe de suscitárense estas cuestións coa seriedade e a fondura con que o fixeron as xeracións pasadas. Prefiren seguir camiñando en tebras.
Por iso, nestes tempos temos de volver recordar que ser crente é, antes nada, preguntar apaixonadamente polo sentido da nosa vida e estarmos abertos a unha resposta, aínda cando non a vexamos de xeito claro e preciso.
O relato dos magos foi visto polos Pais da Igrexa como exemplo duns homes que, aínda vivindo nas tebras do paganismo, foron capaces de responder fielmente á luz que os chamaba á fe. Son homes que, coa súa actuación, nos invitan a escoitarmos toda chamada que nos urxe a camiñarmos de xeito fiel cara a Cristo.
A nosa vida transcorre con frecuencia nas cortizas da existencia. Traballos, contactos, problemas, encontros, ocupacións diversas, lévannos e tráennos; e imos pasando a vida enchendo cada instante con algo que habemos facer, dicir, ver ou planear.
Corremos así o risco de perdermos a nosa propia identidade, convertérmonos nunha cousa máis entre outras e vivimos sen sabermos xa en que dirección camiñar. Hai unha luz capaz de orientar a nosa existencia? Hai unha resposta aos nosos anhelos e aspiracións máis profundas? Desde a fe cristiá, esa resposta existe. Esa luz brilla xa nese Neno nado en Belén.
O importante é tomar conciencia de que vivimos en tebras, de que perdemos o sentido fundamental da vida. Quen recoñece isto non se atopa lonxe de iniciar a procura do camiño acertado.
Oxalá no medio do noso vivir diario non perdamos nunca a capacidade de estarmos abertos a toda luz que poida iluminar a nosa existencia, a toda chamada que poida dar profundidade á nosa vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

06-01-2017
Epifania del Signore – A
Matteo 2,1-12

RISPONDERE ALLA LUCE

Secondo il grande teologo Paul Tillich, la grande tragedia dell’uomo moderno è aver perso la dimensione di profondità. Non è più capace di domandare da dove viene e dove va. Non sa interrogarsi su quello che fa e deve fare di se stesso in questo breve lasso di tempo tra la sua nascita e la sua morte.
Queste domande non trovano più alcuna risposta in molti uomini e donne di oggi. Più ancora, non sono nemmeno poste quando si è persa questa «dimensione di profondità». Le generazione di oggi non hanno più il coraggio di porsi queste questioni con la serietà e la profondità con cui lo hanno fatto le generazioni passate. Preferiscono continuare a camminare nelle tenebre.
Per questo, in questi tempi dobbiamo tornare a ricordare che essere credenti è, innanzitutto, chiedersi appassionatamente sul senso della nostra vita ed essere aperti a una risposta, anche quando non la vediamo in maniera chiara e precisa.
Il racconto dei Magi è stato visto dai Padri della Chiesa come esempio di uomini che, pur vivendo nelle tenebre del paganesimo, sono stati capaci di rispondere fedelmente alla luce che li chiamava alla fede. Sono uomini che, con quello che hanno fatto, ci invitano ad ascoltare ogni chiamata che ci spinge a camminare in maniera fedele verso Cristo.
La nostra vita passa frequentemente nella brevità dell’esistenza. Lavori, contatti, problemi, incontri, occupazioni varie, ci trascinano, e la vita passa riempendo ogni istante con qualcosa che dobbiamo fare, dire, vedere o pianificare.
Corriamo così il rischio di perdere la nostra stessa identità, convertirci in una cosa in più tra le altre e vivere senza sapere più in quale direzione camminare. C’è una luce capace di orientare la nostra esistenza? C’è una risposta ai nostri aneliti e aspirazioni più profonde? A partire dalla fede cristiana, questa risposta esiste. Questa luce ormai brilla in quel Bambino nato a Betlemme.
L’importante è prendere coscienza che viviamo nelle tenebre, che abbiamo perso il senso fondamentale della vita. Chi riconosce questo non si trova lontano dall’iniziare la ricerca del cammino vero.
Magari in mezzo al nostro vivere quotidiano non perdessimo mai la capacità di essere aperti a ogni luce che possa illuminare la nostra esistenza, a ogni chiamata che possa dare profondità alla nostra vita.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

06-01-2017
Épiphanie du Seigneur – A
Matthieu 2,1-12

RÉPONDRE À LA LUMIÈRE

D’après le grand théologien Paul Tillich, la grande tragédie de l’homme moderne c’est d’avoir perdu le sens de la profondeur. Il n’est plus capable de se demander d’où il vient ni où il va. Il ne sait plus s’interroger sur ce qu’il fait ou sur ce qu’il doit faire de lui-même durant ce bref délai entre sa naissance et sa mort.
Ce sont des questions qui ne trouvent plus de réponse chez de nombreux hommes et femmes de notre temps. Plus encore, elles ne sont même pas posées lorsqu’on a perdu ce «sens de la profondeur». Les générations actuelles n’ont plus le courage d’affronter ce genre de questions avec le sérieux et la profondeur avec lesquels les générations précédentes l’ont fait. Elles préfèrent continuer de cheminer dans l’obscurité.
C’est pourquoi, il nous faut rappeler en ces temps-ci, qu’être croyant c’est avant tout se demander passionnément quel est le sens de la vie, et être ouverts à une réponse, même si nous ne la percevons pas de manière claire et précise.
Le récit des Mages a été vu par les Pères de l’Eglise comme l’exemple de ces hommes qui, même en vivant dans les ténèbres du paganisme, ont été capables de répondre fidèlement à la lumière qui les appelait à la foi. Ce sont des hommes dont l’agir nous invite à écouter tout appel nous incitant à cheminer fidèlement vers le Christ.
Notre vie se développe souvent à la surface de notre existence. Des travaux, des contacts, des problèmes, des rencontres et occupations diverses qui nous bousculent, pendant que la vie s’écoule en remplissant chaque instant de quelque chose que l’on doit faire, dire, voir ou planifier.
Nous risquons alors de perdre notre propre identité, de nous convertir en quelque chose de plus parmi d’autres, et de vivre sans ne plus savoir quelle direction prendre. Existe-t-il une lumière capable d’orienter notre existence? Y a-t-il une réponse à nos désirs et à nos aspirations les plus profondes? Oui, à partir de la foi chrétienne, cette réponse existe. Cette lumière brille maintenant chez l’Enfant né à Bethléem.
Ce qui importe c’est de prendre conscience que nous vivons dans des ténèbres, que nous avons perdu le sens fondamental de la vie. Quiconque reconnaît cela n’est pas loin de pouvoir entamer la recherche du vrai chemin. Puissions-nous, au coeur de notre vie quotidienne, ne jamais perdre la capacité de rester ouverts à toute lumière pouvant éclairer notre existence et à tout appel pouvant donner de la profondeur à notre vie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

06-01-2017
Epifania do Senhor – A
Mateus 2,1-12

RESPONDER À LUZ

Segundo o grande teólogo Paul Tillich, a grande tragédia do homem moderno é ter perdido a dimensão de profundidade. Já não é capaz de preguntar de onde vem e para onde vai. Não sabe interrogar-se pelo que faz ou deve fazer de si mesmo neste breve lapso de tempo entre o seu nascimento e a sua morte.
Estas preguntas não encontram já resposta alguma em muitos homens e mulheres de hoje. Mais ainda, nem sequer são colocadas quando se perdeu essa «dimensão de profundidade». As gerações atuais não têm já a coragem de colocar-se estas questões com a seriedade e a profundidade com que o fizeram as gerações passadas. Preferem continuar a caminhar nas trevas.
Por isso, nestes tempos temos de voltar a recordar que ser crente é, antes de mais nada, preguntar apaixonadamente pelo sentido da nossa vida e estar abertos a uma resposta, mesmo quando não a vejamos de forma clara e precisa.
O relato dos magos foi visto pelos Padres da Igreja como exemplo de uns homens que, ainda que vivendo nas trevas do paganismo, foram capazes de responder fielmente à luz que os chamava à fé. São homens que, com a sua atuação, nos convidam a escutar toda a chamada que nos urge a caminhar de maneira fiel para Cristo.
A nossa vida decorre com frequência na crosta da existência. Trabalhos, contatos, problemas, encontros, ocupações diversas, levam-nos e trazem-nos, e a vida passa-nos enchendo cada instante com algo que temos de fazer, dizer, ver ou planear.
Corremos assim o risco de perder a nossa própria identidade, converter-nos numa coisa mais entre outras e viver sem saber já em que direção caminhar. Há uma luz capaz de orientar a nossa existência? Há uma resposta aos nossos anseios e aspirações mais profundas? Desde a fé cristã, essa resposta existe. Essa luz brilha já nesse Menino nascido em Belém.
O importante é tomar consciência de que vivemos nas trevas, de que perdemos o sentido fundamental da vida. Quem reconhece isto não se encontra longe de iniciar a busca do caminho acertado.
Oxalá no meio do nosso viver diário não percamos nunca a capacidade de estar abertos a toda a luz que possa iluminar a nossa existência, a toda a chamada que possa dar profundidade à nossa vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-06-2017
Epiphany – A
Matthew 2,1-12

RESPONDING TO THE LIGHT

According to the great theologian Paul Tillich, the great tragedy of modern man is to have lost the dimension of profundity.
We’re no longer capable of asking where we’re from and where we’re going. We don’t know how to ask ourselves about what we do and ought to do with ourselves in this brief span of time between birth and death.
These questions don’t find any answer in many men and women of today. Even more, they aren’t even raised when we’ve lost that «dimension of profundity» Today’s generations no longer have the courage to seriously and deeply ask these questions which past generations have done. We prefer to go on walking through the darkness.
That’s why in these times we need to go back and remember that to be a believer means above all to passionately question the meaning of our life and be open to an answer, even though we don’t see it clearly or precisely.
The story of the Magi has been seen by the Fathers of the Church as an example of a few men who, though they lived in the darkness of paganism, were capable of faithfully responding to the light that called them to faith. They are men who, by their actions, invite us to listen to every call that urges us to walk faithfully toward Christ.
All too often it seems that our life is too short. Work, contact, problems, meetings, various activities blow us around, and life passes, filling each instant with something we need to do, say, see or plan.
We thus run the risk of losing our proper identity, becoming just one more thing among other things, and living without ever knowing what direction to go. Is there a light capable of guiding our existence? Is there an answer to our deepest dreams and aspirations? From the perspective of Christian faith, that answer exists. That light now shines in that Child born in Bethlehem.
What’s important is being conscious of living in darkness, of having lost the fundamental sense of life. Whoever recognizes this doesn’t find self far from beginning a search for the true path.
Would that throughout our daily living we never lose the capability of being open to every light that can illuminate our existence, to every call that can give profundity to our life.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 26 de diciembre de 2016

01-01-2017 - Holy Mary, Mother of God – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

ES - LA MADRE
EU - AMA
GL - A NAI
IT - LA MADRE
FR - LA MÈRE
PT - A MÃE
EN - MOTHER

HOMILIA - ES

01-01-2017
Santa María, Madre de Dios – A
Lucas 2,16-21

LA MADRE

A muchos les puede extrañar que la Iglesia haga coincidir el primer día del nuevo año civil con la fiesta de Santa María, Madre de Dios. Y, sin embargo, es significativo que, desde el siglo IV, la Iglesia, después de celebrar solemnemente el nacimiento del Salvador, desee comenzar el año nuevo bajo la protección maternal de María, Madre del Salvador y Madre nuestra.
Los cristianos de hoy nos tenemos que preguntar qué hemos hecho de María estos últimos años, pues probablemente hayamos empobrecido nuestra fe eliminándola de manera inconsciente de nuestra vida.
Movidos, sin duda, por una voluntad sincera de purificar nuestra vivencia religiosa y encontrar una fe más solida, hemos abandonado excesos piadosos, devociones exageradas, costumbres superficiales y extraviadas. Hemos tratado de superar una falsa mariolatría en la que tal vez sustituíamos a Cristo por María y veíamos en ella la salvación, el perdón y la redención, que, en realidad, hemos de acoger de su Hijo.
Si todo ha sido corregir desviaciones y colocar a María en el lugar auténtico que le corresponde como Madre de Jesucristo y Madre de la Iglesia, nos tendríamos que alegrar y reafirmar en nuestra postura. Pero, ¿ha sido exactamente así? ¿No la hemos olvidado excesivamente? ¿No la hemos arrinconado en algún lugar oscuro del alma junto a las cosas que nos parecen de poca utilidad?
El abandono de María, sin ahondar más en su misión y en el lugar que ha de ocupar en nuestra vida, no enriquecerá jamás nuestra vivencia cristiana, sino que la empobrecerá. Probablemente hayamos cometido excesos de mariolatría en el pasado, pero ahora corremos el riesgo de empobrecernos con su ausencia casi total en nuestras vidas.
María es la Madre de Jesús. Pero aquel Cristo que nació de su seno estaba destinado a crecer e incorporar a numerosos hermanos, hombres y mujeres que vivirían un día de su Palabra y de su Espíritu. Hoy María no es solo Madre de Jesús. Es la Madre del Cristo total. Es la Madre de todos los creyentes.
Es bueno que, al comenzar un año nuevo, lo hagamos elevando nuestros ojos hacia María. Ella nos acompañará a lo largo de los días con cuidado y ternura de madre. Ella cuidará nuestra fe y nuestra esperanza. No la olvidemos a lo largo del año.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-01-01
Andre Maria Jainkoaren Ama – A
Lukas 2,16-21

AMA

Askorentzat gerta liteke harrigarri, urte zibilaren lehen eguna eta Andre Maria Jainkoaren Amaren festaburua Elizak egun berean ospatzea. Alabaina, esanguratsua da, Elizak, IV. mendeaz gero, Salbatzailearen jaiotza handikiro ospatu ondoren, urte berria Mariaren, Salbatzailearen eta gure Amaren, amatasun-babesean ospatu nahi izatea.
Gaur egungo kristauok galdegin beharra dugu zer egin dugun Mariaz azken urte hauetan; izan ere, segur aski pobretu egin dugu geure fedea Maria geure bizitzatik aparte utziz.
Dudarik gabe, geure bizipen erlijiosoa garbitzeko eta fede sendoago bat aurkitzeko gogoak eraginik, alde batera utzi ditugu gehiegikeria erlijioso batzuk, lekuz kanpoko debozio batzuk, ohitura azaleko eta oker batzuk.
Sasi-mariologia bat gainditzen saiatu gara, zeinetan, agian, Kristoren ordez Maria jartzen baikenuen eta Mariaren baitan jartzen baikenituen salbazioa, barkazioa eta erospena, dudarik gabe haren Semeari zor dizkiogun horiek.
Baldin eta gure jokabide guztia desbideratzeak zuzentzea eta Maria, Jesu Kristoren Ama eta Elizaren Ama denez, egiazko lekuan ezartzea izan bada, poztu egin beharko genuke eta berretsi geure jarrera.
Baina, horrela gertatu al da zehazki? Ez al gara ahaztu Mariaz, gehiegitxo? Ez al dugu zokoratu bihotzeko txoko ilun batean, balio gutxikotzat ematen ditugun gauza batzuen ondoan?
Maria alde batera uzteak, haren misioaz eta gure bizitzan izan beharko lukeen lekuaz gehiago sakondu gabe, ez du sekula aberastuko gure kristau-bizipena; aitzitik, pobretu egingo du. Segur aski, gehiegikeria handiak egin ditugu iraganean; orain, ordea, geure burua pobretzeko arriskua bizi dugu, geure bizitzatik Maria erabat baztertuz, Kristoren Ama da Maria.
Baina haren sabeletik jaio zen Kristo hari hazten joatea zegokion eta anai-arreba asko bere baitan hartzea, egun batean bere Hitzaz eta bere graziaz biziko ziren gizon-emakume asko bere baitan hartzea. Gaur egun, Maria ez da Jesusen Ama bakarrik. Kristo osoaren Ama da. Fededun guztien Ama.
On izango da, urte berria hastean, geure begiak Mariagana jasoz hastea. Ama baten arduraz eta samurtasunez izango dugu hura bidelagun egunez egun. Gure fedea eta gure esperantza zainduko ditu. Ez gaitezen ahaztu Mariaz urtean barna.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

01-01-2017
Cap d’Any – A
Lluc 2,16-21

LA MARE

A molts els pot estranyar que l’Església faci coincidir el primer dia del nou any civil amb la festa de Santa Maria, Mare de Déu. És, però, significatiu que des del segle IV, l’Església, després de celebrar solemnement el naixement del Salvador, vulgui començar l’any nou sota la protecció maternal de Maria, Mare del Salvador i Mare nostra.
Els cristians d’avui ens hem de preguntar què n’hem fet de Maria aquests últims anys, ja que probablement hàgim empobrit la nostra fe eliminant-la de manera inconscient de la nostra vida.
Moguts, sens dubte, per una voluntat sincera de purificar la nostra vivència religiosa i trobar una fe més sòlida, hem abandonat excessos pietosos, devocions exagerades, costums superficials i extraviats. Hem procurat superar una falsa mariolatría en la qual potser substituíem Crist per Maria i vèiem en ella la salvació, el perdó i la redempció, que, en realitat, hem d’acollir del seu Fill.
Si tot ha estat esmenar desviacions i col·locar Maria en el lloc autèntic que li correspon com a Mare de Jesucrist i Mare de l’Església, ens n’hauríem d’alegrar i reafirmar-nos en la nostra postura. Però, ha estat ben bé així? ¿No l’hem oblidat excessivament? ¿No l’hem arraconat en algun lloc fosc de l’ànima al costat de les coses que ens semblen de poca utilitat?
L’abandonament de Maria, sense aprofundir més en la seva missió i en el lloc que ha d’ocupar en la nostra vida, no enriquirà mai la nostra vivència cristiana, sinó que l’empobrirà. Probablement hàgim comès excessos de mariolatría en el passat, però ara correm el risc d’empobrir-nos amb la seva absència gairebé total en les nostres vides.
Maria és la Mare de Jesús. Però aquell Crist que va néixer del seu si estava destinat a créixer i incorporar nombrosos germans, homes i dones que viurien un dia de la seva Paraula i del seu Esperit. Avui Maria no és només Mare de Jesús. És la Mare del Crist total. És la Mare de tots els creients.
És bo que, en començar un any nou, ho fem elevant els nostres ulls cap a Maria. Ella ens acompanyarà al llarg dels dies amb cura i tendresa de mare. Ella tindrà cura de la nostra fe i la nostra esperança. No l’oblidem al llarg de l’any.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

01-01-2017
Santa María, Nai de Deus – A
Lucas 2,16-21

A NAI

A moitos pódelles estrañar que a Igrexa faga coincidir o primeiro día do novo ano civil, o Aninovo, coa festa de Santa María, Nai de Deus. E, con todo, é significativo que, desde o século IV, a Igrexa, xa loguiño de celebrar solemnemente o nacemento do Salvador, desexe comezar o ano novo baixo a protección maternal de María, Nai do Salvador e nosa Nai.
Os cristiáns de hogano temos de preguntármonos seriamente que fixemos de María nestes últimos anos, pois probabelmente teñamos empobrecido a nosa fe eliminándoa a Ela de xeito inconsciente da nosa vida.
Movidos, sen dúbida, por unha vontade sincera de purificarmos a nosa vivencia relixiosa e atopar unha fe máis adoitada, abandonamos excesos piadosos, devocións esaxeradas, costumes superficiais e extraviados.
Tratamos de superar unha falsa marío-latría, na que talvez substituïamos a Cristo por María e viamos nela a salvación, o perdón e a redención, cando, en realidade, a temos de acoller do seu Fillo.
Se todo fose corrixir desviacións e colocar a María no lugar auténtico que lle corresponde como Nai de Xesús Cristo e Nai da Igrexa, teriámonos que alegrar e reafirmármonos na nosa postura.
Pero, foi exactamente así? Non a esquecemos excesivamente? Non a arrecantamos nalgún lugar escuro da alma xunto das cousas que nos parecen de pouca utilidade?
O abandono de María, sen afondar máis na súa misión e no lugar que ten de ocupar na nosa vida, non enriquecerá endexamais a nosa vivencia cristiá, senón que, pola contra, a empobrecerá. Probabelmente teñamos cometido excesos de marío-latría no pasado, pero agora corremos o risco de empobrecérmonos coa súa ausencia case total nas nosas vidas.
María é a Nai de Xesús. Pero aquel Cristo que naceu do seu seo estaba destinado a crecer e incorporar a numerosos irmáns, homes e mulleres que vivirían un día da súa Palabra e do seu Espírito.
Hoxe María non é só Nai de Xesús. É a Nai do Cristo total. É a Nai de todos os crentes.
É bo que, ao comezarmos un ano novo, ergamos os nosos ollos cara a María. Ela acompañaranos ao longo dos días con coidado e tenrura de nai. Ela coidará da nosa fe e da nosa esperanza. Non a esquezamos ao longo do ano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

01-01-2017
Santa Maria, Madre di Dio – A
Luca 2,16-21

LA MADRE

Molti possono stupirsi che la Chiesa faccia coincidere il primo giorno del nuovo anno civile con la festa di Santa Maria, Madre di Dio. E, tuttavia, è significativo che, fin dal secolo IV, la Chiesa, dopo la celebrazione solenne della nascita del Salvatore, desideri iniziare il nuovo anno sotto la protezione materna di Maria, Madre del Salvatore e Madre nostra.
Noi cristiani di oggi dobbiamo domandarci che cosa abbiamo fatto di Maria in questi ultimi anni, poiché forse abbiamo impoverito la nostra fede eliminandola inconsciamente dalla nostra vita.
Mossi indubbiamente da una volontà sincera di purificare la nostra vita religiosa e trovare una fede più solida, abbiamo abbandonato eccessi di pietà, devozioni esagerate, abitudini superficiali e inadeguate. Abbiamo tentato di superare una falsa mariolatria nella quale forse sostituivamo Cristo con Maria e vedevamo in lei la salvezza, il perdono e la redenzione che, in realtà, dobbiamo accogliere dal Figlio suo.
Se tutto si è limitato a correggere deviazioni e collocare Maria nel luogo autentico che le appartiene come Madre di Gesù Cristo e Madre della Chiesa, ci dovremmo rallegrare e confermarci nella nostra posizione. Ma, è stato esattamente così? Non l’abbiamo dimenticata eccessivamente? Non l’abbiamo relegata in qualche luogo oscuro dell’anima, insieme alle cose che ci sembrano di poca utilità?
L’abbandono di Maria, senza approfondire di più la sua missione e il posto che deve occupare nella nostra vita, non arricchirà mai la nostra vita cristiana, ma la impoverirà. Probabilmente avevamo commesso eccessi di mariolatria nel passato, ma ora corriamo il rischio di impoverirci con la sua assenza quasi totale dalle nostre vite.
Maria è la Madre di Gesù. Ma quel Cristo che nacque dal suo seno era destinato a crescere e incorporare numerosi fratelli, uomini e donne che avrebbero vissuto un giorno della sua Parola e del suo Spirito. Oggi Maria non è solo Madre di Gesù. È la Madre del Cristo totale. È la Madre di tutti i credenti.
È bene che, nell’iniziare un nuovo anno, lo facciamo elevando i nostri occhi verso Maria. Ella ci accompagnerà lungo i giorni con attenzione e tenerezza di madre. Ella avrà cura della nostra fede e della nostra speranza. Non dimentichiamola lungo l’anno.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

01-01-2017
Sainte Marie, Mère de Dieu – A
Luc 2,16-21

LA MÈRE

De nombreuses personnes peuvent être étonnées de ce que l’Eglise fasse coïncider le premier jour de l’année civile avec la fête de Sainte Marie, Mère de Dieu. Et pourtant, il est significatif que, depuis le IV siècle, l’Eglise, après avoir célébré solennellement la naissance du Sauveur, veuille commencer l’année nouvelle sous la protection maternelle de Marie, Mère du Sauveur et notre Mère.
Nous, chrétiens actuels, nous devons nous demander ce que nous avons fait de Marie ces dernières années, car en l’éliminant inconsciemment de notre vie, nous avons sûrement appauvri notre foi.
Poussés, sans doute, par une volonté sincère de purifier notre expérience religieuse et de retrouver une foi plus solide, nous avons abandonné des excès pieux, des dévotions exagérées, des coutumes superficielles et erronées. Nous avons tenté de dépasser une fausse mariolâtrie dans laquelle on remplaçait peut-être le Christ par Marie, en cherchant chez elle le salut, le pardon et la rédemption que nous devons, en réalité, accueillir de son Fils.
Si tout a consisté à corriger des déviations et à placer Marie dans le lieu authentique qui est le sien en tant que Mère de Jésus-Christ et Mère de l’Eglise, nous devrions nous en réjouir et nous raffermir dans notre position. Mais, en a-t-il été exactement ainsi? Ne l’avons-nous pas trop oubliée? Ne l’avons-nous pas reléguée dans un lieu obscur de notre âme avec d’autres choses qui nous semblent peu utiles?
L’abandon de Marie, sans avoir approfondi davantage sa mission et le lieu qu’elle doit occuper dans notre vie, n’enrichira jamais notre expérience chrétienne, au contraire il l’appauvrira. Peut-être sommes-nous tombés dans le passé, dans des excès de mariolâtrie, mais maintenant, en la rendant presque totalement absente de nos vies, nous risquons de nous appauvrir.
Marie est la Mère de Jésus. Mais ce Christ qui est né de ses entrailles était destiné à grandir et à accueillir de nombreux frères, hommes et femmes, vivant un jour de sa Parole et de son Esprit. Aujourd’hui, Marie n’est pas seulement la Mère de Jésus. Elle est la Mère du Christ total. Elle est la Mère de tous les croyants. Il est bon que nous commencions la nouvelle année, en tournant nos regards vers Marie. Elle nous accompagnera chaque jour comme une mère tendre et attentive. Elle prendra soin de notre foi et de notre espérance. Ne l’oublions pas tout le long de l’année.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

01-01-2017
Santa Maria, Mãe de Deus – A
Lucas 2,16-21

A MÃE

A muitos lhes pode estranhar que a Igreja faça coincidir o primeiro dia do novo ano civil com a festa de Santa Maria, Mãe de Deus. E, no entanto, é significativo que, desde o século IV, a Igreja, depois de celebrar solenemente o nascimento do Salvador deseje iniciar o ano novo sob a proteção maternal de Maria, Mãe do Salvador e Mãe nossa.
Os cristãos de hoje, temos que nos preguntar que temos feito de Maria estes últimos anos, pois provavelmente temos empobrecido a nossa fé eliminando-a de forma inconsciente da nossa vida.
Movidos, sem dúvida, por uma vontade sincera de purificar a nossa vivência religiosa e encontrar uma fé mais sólida, temos abandonado excessos piadosos, devoções exageradas, costumes superficiais e perdidos. Temos tratado de superar uma falsa mariolatria em que talvez substituíamos Cristo por Maria e vimos nela a salvação, o perdão e a redenção, que, na realidade, temos de acolher do Seu Filho.
Se tudo tem sido corrigir desvios e colocar Maria no lugar autêntico que lhe corresponde como Mãe de Jesus Cristo e Mãe da Igreja, teríamos que nos alegrar e reafirmar na nossa postura. Mas, foi exatamente assim? Não a teremos esquecido excessivamente? Não a teremos afastado para algum lugar obscuro da alma junto às coisas que nos parecem de pouca utilidade?
O abandono de Maria, sem profundar mais na sua missão e no lugar que há-de ocupar na nossa vida, não enriquecerá jamais a nossa vivência cristã, pelo contrário a empobrecerá. Provavelmente teremos cometido excessos de mariolatria no passado, mas agora corremos o risco de nos empobrecermos com a sua ausência quase total nas nossas vidas.
Maria é a Mãe de Jesus. Mas aquele Cristo que nasceu do seu seio estava destinado a crescer e incorporar a numerosos irmãos, homens e mulheres que viveriam um dia da Sua Palavra e do Seu Espírito. Hoje Maria não é só Mãe de Jesus. É a Mãe de Cristo total. É a Mãe de todos os crentes.
É bom que, ao começar um ano novo, o façamos elevando os nossos olhos para Maria. Ela nos acompanhará ao longo dos dias com cuidado e ternura de mãe. Ela cuidará da nossa fé e da nossa esperança. Não a esqueçamos ao longo do ano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-01-2017
Holy Mary, Mother of God – A
Luke 2,16-21

MOTHER

Many could wonder that the Church makes the first day of the new year coincide with the feast of Holy Mary, Mother of God. And yet it’s important that since the 4th century, the Church, having solemnly celebrated the birth of the Savior, wants to begin the new year under the maternal protection of Mary, Mother of the Savior and our Mother.
We Christians today need to ask what we’ve made of Mary these last years, since we’ve probably impoverished our faith by eliminating her from our lives without thinking.
Without a doubt we are motivated by a sincere desire to purify our religious sensibility and find a more solid faith, abandoning pious excesses, exaggerated devotions, superficial and wrongheaded customs. We’ve tried to overcome a false and idolatrous Mariology in which we at times substituted Mary for Christ, seeing in her our salvation, our forgiveness, our redemption – things which we really should welcome in her Son.
If it all had been to correct dead-ends and put Mary in the authentic place that corresponds to her as Mother of Jesus Christ and Mother of the Church, we would have to rejoice and reaffirm such a stance. But has it really been thus? Haven’t we forgotten too much? Haven’t we put her in an obscure corner of our soul along with other things that seem useless to us?
The abandonment of Mary, without going deeper into her mission and into the place she should occupy in our life, never enriches our Christian living, but impoverishes it. We’ve probably committed excesses of idolatrous Mariology in the past, but now we run the risk of impoverishing ourselves with her almost complete absence in our lives.
Mary is the Mother of Jesus. But the Christ who was born of her womb was destined to grow and incorporate many brothers and sisters, men and women who would one day live by his Word and his Spirit. Today Mary isn’t just the Mother of Jesus. She is the Mother of the whole Christ. She is Mother of all believers.
It’s good that, at the beginning of a new year, we would raise our eyes to Mary. She will accompany us through the coming days with a mother’s care and tenderness. She will care for our faith and our hope. We should not forget her all year long.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com