lunes, 2 de enero de 2017

01-08-2017 - Baptism of the Lord – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

08-01-2017
Bautismo del Señor – A
Mateo 3,13-17

UNA NUEVA ETAPA

Antes de narrar su actividad profética, los evangelistas nos hablan de una experiencia que va a transformar radicalmente la vida de Jesús. Después de ser bautizado por Juan, Jesús se siente el Hijo querido de Dios, habitado plenamente por su Espíritu. Alentado por ese Espíritu, Jesús se pone en marcha para anunciar a todos con su vida y su mensaje la Buena Noticia de un Dios amigo y salvador del ser humano.
No es extraño que, al invitarnos a vivir en los próximos años «una nueva etapa evangelizadora», el papa nos recuerde que la Iglesia necesita más que nunca «evangelizadores de Espíritu». Sabe muy bien que solo el Espíritu de Jesús nos puede infundir fuerza para poner en marcha la conversión radical que necesita la Iglesia. ¿Por qué caminos?
Esta renovación de la Iglesia solo puede nacer de la novedad del Evangelio. El papa nos invita a escuchar también hoy el mismo mensaje que Jesús proclamaba por los caminos de Galilea, no otro diferente. Hemos de «volver a la fuente para recuperar la frescura original del Evangelio». Solo de esta manera «podremos romper esquemas aburridos en los que pretendemos encerrar a Jesucristo».
El papa está pensando en una renovación radical «que no puede dejar las cosas como están; ya no sirve una simple administración». Por eso nos pide abandonar el cómodo criterio pastoral del «siempre se ha hecho así» e insiste una y otra vez: «Invito a todos a ser audaces y creativos en esta tarea de repensar los objetivos, las estructuras, el estilo y los métodos evangelizadores de las propias comunidades».
Francisco busca una Iglesia en la que solo nos preocupe comunicar la Buena Noticia de Jesús al mundo actual. «Más que el temor a no equivocarnos espero que nos mueva el temor a encerrarnos en estructuras que nos dan una falsa contención, en normas que nos vuelven jueces implacables, en costumbres donde nos sentimos tranquilos, mientras afuera hay una multitud hambrienta y Jesús nos repite sin cansarse: Dadles vosotros de comer».
El papa nos llama a construir «una Iglesia con las puertas abiertas», pues la alegría del Evangelio es para todos y no se debe excluir a nadie. ¡Qué alegría poder escuchar de sus labios una visión de Iglesia que recupera el Espíritu más genuino de Jesús rompiendo actitudes muy arraigadas durante siglos! «A menudo nos comportamos como controladores de la gracia y no como facilitadores. Pero la Iglesia no es una aduana, es la casa del Padre, donde hay lugar para cada uno con su vida a cuestas».

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-01-08
Jaunaren Bataioa – A
Mateo 3,13-17

BESTE ETAPA BAT

Jesusen profeta-jarduera kontatu aurretik, haren bizitza errotik aldatuko duen haren esperientzia batez mintzo zaizkigu ebanjelariak. Joanen bataioa hartu ondoren, Jesusek sentitu du Jainkoaren Seme maitea dela, goitik behera Espirituaz betea. Espiritu horrek arnasturik, Jesusek ibiliari eman dio guztiei hots egiteko, bere bizieraz eta mezuaz, gizakiaren adiskide eta salbatzaile den Jainko baten Berri Ona.
Ez da harritzekoa, Aita Santuak guztiok gonbidatzea datozen urteetan «beste etapa ebanjelizatzaile bat» bizitzera, eta guztioi gogoraztea Elizak behin ere baino beharrezkoagoa duela «Espirituaz ebanjelizatuko duen jendea». Ondotxo daki Jesusen Espirituak bakarrik ematen ahal digula indarra, Elizak behar duen errotiko konbertsioa abian ipini ahal izateko. Zein bidetan barna?
Elizaren berrikuntza hau Ebanjelioaren berritasunetik bakarrik etor daiteke. Hau nahi du Aita Santuak: jendeak entzun dezala Galileako bideetan barna Jesusek hots egiten zuen mezu hura bera, eta ez beste bat desberdina. «Sorburura itzuli behar dugu eta Ebanjelioaren jatorriko freskotasuna berreskuratu». Horrela bakarrik «hautsi ahal izango ditugu eskema aspergarriak, Jesu Kristori hesitzat ezarri nahi izan dizkiogunak».
Errotiko berrikuntza du buruan Aita Santuak; «gauzak dauden daudenean utzi ezin dituena; jada ez du balio administrazio soil batek». Horregatik eskatzen digu «bertan behera uztera “beti horrela egin izan da” delako irizpide pastoral erosoa»; behin eta berriz errepikatzen du: «Guztiak gonbidatzen ditut ausart eta kreatzaile izatera, birpentsatzera elkarteen beraien xedeak, egiturak, ebanjelizatzeko estiloa eta metodoak».
Eliza-mota honen bila dihardu Frantziskok: kezka bakarra, gaur egungo munduari Jesusen Berri Ona komunikatzea izango duena. «Beldurra, erratzeari baino gehiago, egitura hauei lotzeari izatea espero dut: atxikitze faltsu bat ematen digutenei, epaile gupidagabe bihurtzen gaituztenei, patxadan gelditzeko modua ematen diguten ohiturei, kanpoan jendetza-mundua goseak ikusi eta Jesusek esaten digularik: Emaiozue zeuek jaten».
«Ateak irekirik dituen Eliza bat» eraiki dezagun nahi du Aita Santuak; izan ere, Ebanjelioaren alaitasuna gizon-emakume guztiei dagokie eta ezin baztertu dugu inor ere. Zer poza entzutea Aita Santuaren ahotik Elizaren ikusmolde hau: Jesusen Espiriturik jatorrena berreskuratzen dituena, mendetan barna errotutako jarrerak hautsiz! «Sarritan portatzen gara graziaren kontrolatzaile bagina bezala, eta ez bide emaile bezala. Alabaina, Eliza ez da aduana bat, baizik eta Aitaren etxea da, non guztiek baitute nork bere lekua, bere bizitza lorrean duela».

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

08-01-2017
Baptisme del Senyor – A
Mateu 3,13-17

UNA NOVA ETAPA

Abans de narrar la seva activitat profètica, els evangelistes ens parlen d’una experiència que transformarà radicalment la vida de Jesús. Després de ser batejat per Joan, Jesús se sent el Fill estimat de Déu, habitat plenament pel seu Esperit. Encoratjat per aquest Esperit, Jesús es posa en marxa per anunciar a tots amb la seva vida i el seu missatge la Bona Notícia d’un Déu amic i salvador de l’ésser humà.
No és estrany que, al convidar-nos a viure en els propers anys «una nova etapa evangelitzadora», el papa ens recordi que l’Església necessita més que mai «evangelitzadors d’Esperit». Sap molt bé que només l’Esperit de Jesús ens pot infondre força per posar en marxa la conversió radical que necessita l’Església. Per quins camins?
Aquesta renovació de l’Església només pot néixer de la novetat de l’Evangeli. El papa ens convida a escoltar també avui el mateix missatge que Jesús proclamava pels camins de Galilea, no un altre de diferent. Hem de «tornar a la font per recuperar la frescor original de l’Evangeli». Només d’aquesta manera «podrem trencar esquemes avorrits en els quals pretenem tancar Jesucrist».
El papa està pensant en una renovació radical «que no pot deixar les coses com estan; ja no serveix una simple administració». Per això ens demana abandonar el còmode criteri pastoral del «sempre s’ha fet així» i insisteix una i altra vegada: «Convido a tots a ser audaços i creatius en aquesta tasca de repensar els objectius, les estructures, l’estil i els mètodes evangelitzadors de les pròpies comunitats».
Francesc busca una Església en què només ens preocupi comunicar la Bona Notícia de Jesús al món actual. «Més que la por a no equivocar-nos espero que ens mogui la por a tancar-nos en estructures que ens donen una falsa contenció, en normes que ens tornen jutges implacables, en costums on ens sentim tranquils, mentre fora hi ha una multitud famolenca i Jesús ens repeteix sense cansar-se: Doneu-los menjar vosaltres».
El papa ens crida a construir «una Església amb les portes obertes», ja que l’alegria de l’Evangeli és per a tothom i no s’ha d’excloure ningú. Quina alegria poder escoltar dels seus llavis una visió d’Església que recupera l’Esperit més genuí de Jesús trencant actituds molt arrelades durant segles! «Sovint ens comportem com controladors de la gràcia i no com a facilitadors. Però l’Església no és una duana, és la casa del Pare, on hi ha lloc per a cada un amb la seva vida a sobre».

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

08-01-2017
Bautismo do Señor – A
Mateu 3,13-17

UNHA NOVA ETAPA

Antes de narrar a súa actividade profética, os evanxelistas fálannos dunha experiencia que vai transformar radicalmente a vida de Xesús. Logo de ser bautizado por Xoán, Xesús séntese o Fillo querido de Deus, habitado plenamente polo seu Espírito. Alentado por ese Espírito, Xesús ponse en marcha para anunciar a todos coa súa vida e a súa mensaxe a Boa Noticia dun Deus amigo e salvador do ser humano.
Non é estraño que, ao invitarnos a vivir nos próximos anos «unha nova etapa evanxelizadora», o papa nos recorda que a Igrexa necesita máis do que nunca «evanxelizadores de Espírito». Sabe moi ben que só o Espírito de Xesús nos pode infundir forza para pór en marcha a conversión radical que necesita a Igrexa. Por que camiños?
Esta renovación da Igrexa só pode nacer da novidade do Evanxeo. O papa invítanos a escoitarmos tamén hoxe a mesma mensaxe que Xesús proclamaba polos camiños de Galilea e non outra diferente. Temos de «volver á fonte para recuperarmos a frescura orixinal do Evanxeo». Só deste xeito «poderemos romper esquemas aburridos nos que pretendemos encerrar a Xesús Cristo».
O papa está pensando nunha renovación radical «que non pode deixar as cousas como están; non serve xa unha simple administración». Por iso nos pide abandonar o cómodo criterio pastoral do «sempre se fixo así» e insiste unha e outra vez: «Invito a todos a ser audaces e creativos nesta tarefa de repensar os obxectivos, as estruturas, o estilo e os métodos evanxelizadores das propias comunidades».
Francisco busca unha Igrexa na que só nos preocupe comunicar a Boa Noticia de Xesús ao mundo actual. «Máis que o temor a non equivocarnos espero que nos mova o temor a encerrarnos en estruturas que nos dan unha falsa contención, en normas que fan de nós xuíces implacábeis, en costumes onde nos sentimos tranquilos, mentres fóra hai unha multitude famenta. E Xesús repítenos sen cansarse: Dádelles vós para comeren».
O papa chámanos a construírmos «unha Igrexa coas portas abertas», pois a alegría do Evanxeo é para todos e non se debe excluír a ninguén. Que ledicia poder escoitar dos seus beizos unha visión de Igrexa que recupera o Espírito máis xenuíno de Xesús rompendo actitudes moi arraigadas durante séculos! «A miúdo nos comportamos coma controladores da graza e non como facilitadores. Pero a Igrexa non é unha aduana. É a casa do Pai, onde hai lugar para cada un coa súa vida ás costas».

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

08-01-2017
Battesimo del Signore – A
Matteo 3,13-17

UNA NUOVA TAPPA

Prima di raccontare la sua attività profetica, gli evangelisti ci parlano di un’esperienza che trasformerà radicalmente la vita di Gesù. Dopo essere stato battezzato da Giovanni, Gesù si sente il Figlio amato da Dio, abitato in pienezza dal suo Spirito. Animato da questo Spirito, Gesù si mette in cammino per annunciare a tutti, con la sua vita e il suo messaggio, la Buona Notizia di un Dio amico e salvatore dell’essere umano.
Non è strano che, invitandoci a vivere nei prossimi anni «una nuova tappa evangelizzatrice», il Papa ci ricordi che la Chiesa ha più bisogno che mai di «evangelizzatori con Spirito». Sa molto bene che solo lo Spirito di Gesù ci può infondere forza per avviare la conversione radicale di cui ha bisogno la Chiesa. Per quali cammini?
Questo rinnovamento della Chiesa può nascere soltanto dalla novità dell’Evangelo. Il Papa vuole che la gente di oggi ascolti lo stesso messaggio che Gesù proclamava per le strade della Galilea, non un altro diverso. Dobbiamo «tornare alla fonte e recuperare la freschezza originaria dell’Evangelo». Solo in questo modo «potremo rompere schemi noiosi nei quali pretendiamo chiudere Gesù Cristo».
Il Papa sta pensando a un rinnovamento radicale, «che non può lasciare le cose come stanno; non serve più una semplice amministrazione». Per questo, ci chiede di «abbandonare il comodo criterio pastorale del si è sempre fatto così» e insiste continuamente: «Invito tutti ad essere audaci e creativi in questo compito di ripensare gli obiettivi, le strutture, lo stile e i metodi di evangelizzazione delle proprie comunità».
Francesco cerca una Chiesa nella quale siamo preoccupati solo di comunicare la Buona Notizia di Gesù al mondo attuale. «Più che il timore di non sbagliare, spero che ci muova il timore di chiuderci nelle strutture che ci danno una falsa sicurezza, nelle norme che ci rendono giudici implacabili, nei costumi nei quali ci sentiamo tranquilli, mentre fuori c’è una moltitudine affamata e Gesù ci ripete instancabilmente: Date loro voi stessi da mangiare».
Il Papa vuole che costruiamo «una Chiesa con le porte aperte», poiché la gioia dell’Evangelo è per tutti e non si deve escludere nessuno. Quale gioia poter ascoltare dalle sue labbra una visione di Chiesa che recupera lo Spirito più genuino di Gesù, superando atteggiamenti molto radicati da secoli! «Spesso ci comportiamo come controllori della grazia e non come facilitatori. Ma la Chiesa non è una dogana, è la casa del Padre dove c’è posto per ciascuno con la sua vita sulle spalle».

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

08-01-2017
Baptême du Seigneur – A
Matthieu 3,13-17

UNE NOUVELLE ÉTAPE

Avant la narration de l’activité prophétique de Jésus, les évangélistes nous parlent d’une expérience qui va transformer radicalement sa vie. Après avoir été baptisé par Jean, Jésus se sent le Fils bien-aimé de Dieu, habité pleinement par son Esprit. Il se met en route pour annoncer à tous, à travers sa vie et son message, la Bonne Nouvelle d’un Dieu ami et sauveur de l’être humain.
Il n’est pas étonnant que le pape, en nous invitant à vivre ces prochaines années «une nouvelle étape évangélisatrice», nous rappelle que l’Eglise a plus que jamais besoin «d’évangélisateurs remplis de l’Esprit». Il sait très bien que seul l’Esprit de Jésus pourra nous donner la force de mettre en marche la conversion radicale dont l’Eglise a besoin. A travers quels chemins?
Ce renouvellement de l’Eglise ne peut jaillir que de la nouveauté de l’Evangile. Le pape nous invite à écouter aussi aujourd’hui le même message que Jésus proclamait sur les routes de Galilée, pas un autre. Nous devons «revenir à la source pour retrouver la fraîcheur originale de l’Evangile». C’est seulement ainsi que «nous pourrons rompre avec des schémas ennuyeux où nous prétendons enfermer le Christ».
Le pape pense à un renouvellement radical «qui ne peut pas laisser les choses en l’état; car une simple administration n’est plus valable». C’est pourquoi il nous demande d’abandonner le confortable critère pastoral de «on a toujours fait ainsi», en insistant à maintes reprises: «Je vous invite tous à être audacieux et créatifs dans cette tâche de repenser les objectifs, les structures, le style et les méthodes d’évangélisation propres à chaque communauté».
François cherche une Eglise où la seule préoccupation soit comment communiquer la Bonne Nouvelle de Jésus au monde actuel. «Plus que la peur de nous tromper, ce qui doit nous inquiéter c’est la peur de nous enfermer dans des structures qui nous donnent un faux air de modération, dans des normes qui font de nous des juges implacables, dans des coutumes qui nous tranquillisent, alors qu’il y a dehors une multitude affamée et que Jésus nous répète sans cesse: Donnez-leur vous-mêmes à manger».
Le pape nous appelle à construire «une Eglise aux portes ouvertes», car la joie de l’Evangile est pour tous et personne ne doit en être exclu. Quelle joie de pouvoir entendre de ses lèvres une vision de l’Eglise qui retrouve l’Esprit le plus authentique de Jésus, brisant des attitudes très ancrées pendant des siècles! «Nous nous comportons souvent comme des contrôleurs de la grâce et non pas comme des facilitateurs. Car l’Eglise n’est pas un poste de douane, mais la maison du Père, où chacun, avec sa vie et ses fardeaux, peut trouver une place».

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

08-01-2017
Batismo do Senhor – A
Mateus 3,13-17

UMA NOVA ETAPA

Antes de narrar a Sua atividade profética, os evangelistas falam-nos de uma experiência que vai a transformar radicalmente a vida de Jesus. Depois de ser batizado por João, Jesus sente-se o Filho querido de Deus, habitado plenamente pelo Seu Espírito. Alentado por esse Espírito, Jesus põe-se em marcha para anunciar a todos com a Sua vida e a Sua mensagem a Boa Nova de um Deus amigo e salvador do ser humano.
Não é estranho que, ao convidar-nos para viver nos próximos anos «uma nova etapa evangelizadora», o papa nos recorde que a Igreja necessita mais do que nunca «evangelizadores do Espírito». Sabe muito bem que só o Espírito de Jesus nos pode infundir força para colocar em marcha a conversão radical que necessita a Igreja. Por que caminhos?
Esta renovação da Igreja só pode nascer da novidade do Evangelho. O papa convida-nos a escutar também hoje a mesma mensagem que Jesus proclamava pelos caminhos da Galileia, não outro diferente. Temos de «voltar à fonte para recuperar a frescura original do Evangelho». Só desta forma «poderemos quebrar esquemas enfadonhos em que pretendemos fechar Jesus Cristo».
O papa está a pensar numa renovação radical «que não pode deixar as coisas como estão; já não serve uma simples administração». Por isso nos pede para abandonar o cómodo critério pastoral do «sempre se fez assim» e insiste uma e outra vez: «Convido a todos a ser audazes e criativos nesta tarefa de repensar os objetivos, as estruturas, o estilo e os métodos evangelizadores das próprias comunidades».
Francisco procura uma Igreja em que só nos preocupe comunicar a Boa Nova de Jesus ao mundo atual. «Mais do que o temor a nos enganar nos espero que nos mova o temor a nos fecharmos em estruturas que nos dão uma falsa contenção, em normas que nos tornam juízes implacáveis, em costumes onde nos sentimos tranquilos, enquanto fora há uma multidão faminta e Jesus nos repete sem cansar-se: Dai-lhes vós de comer».
O papa chama-nos a construir «uma Igreja com as portas abertas», pois a alegria do Evangelho é para todos e não se deve excluir a ninguém. ¡Que alegria poder escutar dos seus lábios uma visão de Igreja que recupera o Espírito mais genuíno de Jesus quebrando atitudes muito arraigadas durante séculos! «Frequentemente comportamo-nos como controladores da Graça e não como facilitadores. Mas a Igreja não é uma alfândega, é a casa do pai, onde há lugar para cada um com a sua vida atrás».

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-08-2017
Baptism of the Lord – A
Matthew 3,13-17

A NEW STAGE

Before relating Jesus’ prophetic activity, the Gospel writers talk about an experience that will radically transform his life. After being baptized by John, Jesus feels himself a beloved Child of God, inhabited fully by God’s Spirit. Jesus sets out announcing to everyone, through his life and his message, the Good News of a God who is friend and savior of the human person.
It’s not all that strange that the Pope, when inviting us to live these coming years in «a new stage of evangelization», reminds us that the Church needs more than ever «evangelizers with Spirit». He well knows that only the Spirit of Jesus can instill in us the energy that puts in motion the radical conversion that the Church needs. By what paths?
This renovation of the Church can only be born of the newness of the Gospel. The Pope wants people of today to listen to the same message that Jesus proclaimed as he went about Galilee, nothing else. We need to «return to the source and recover the original freshness of the Gospel». Only in this way «will we break the worn-out plans of those who try to box in Jesus Christ».
The Pope is thinking of a radical renovation «that can’t leave things as they are; basic maintenance doesn’t work anymore». That’s why he asks us «to abandon the comfortable pastoral criteria we have been using forever» and he insists over and over: «Invite everyone to be bold and creative in the task of rethinking objectives, structures, the style and the methods of evangelists in our communities».
Francis is looking for a Church in which not only do we worry about communicating the Good News of Jesus to the present world. «More than being afraid of making mistakes, I hope that we are moved by the fear of enclosing ourselves in structures that give us a false control, in norms that turn us into demanding judges, in customs that put us to sleep, while around us there’s a hungry multitude and Jesus never tires of telling us: give them something to eat yourselves».
The Pope wants us to build «a Church with doors wide open», since the joy of the Gospel is for everyone and no one should be excluded. What joy to be able to hear from his lips a vision of Church that recovers Jesus’ most genuine Spirit, breaking attitudes that have held on for centuries! «At least let us act like dispensers of grace and not like micromanagers. But the Church isn’t a customs agency; it is the Father’s house where there’s room for each one burdened with life».

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


domingo, 1 de enero de 2017

01-06-2017 - Epiphany – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

06-01-2017
Epifanía del Señor – A
Mateo 2,1-12

RESPONDER A LA LUZ

Según el gran teólogo Paul Tillich, la gran tragedia del hombre moderno es haber perdido la dimensión de profundidad. Ya no es capaz de preguntar de dónde viene y adónde va. No sabe interrogarse por lo que hace y debe hacer de sí mismo en este breve lapso de tiempo entre su nacimiento y su muerte.
Estas preguntas no encuentran ya respuesta alguna en muchos hombres y mujeres de hoy. Más aún, ni siquiera son planteadas cuando se ha perdido esa «dimensión de profundidad». Las generaciones actuales no tienen ya el coraje de plantearse estas cuestiones con la seriedad y la hondura con que lo han hecho las generaciones pasadas. Prefieren seguir caminando en tinieblas.
Por eso, en estos tiempos hemos de volver a recordar que ser creyente es, antes que nada, preguntar apasionadamente por el sentido de nuestra vida y estar abiertos a una respuesta, aun cuando no la veamos de manera clara y precisa.
El relato de los magos ha sido visto por los Padres de la Iglesia como ejemplo de unos hombres que, aun viviendo en las tinieblas del paganismo, han sido capaces de responder fielmente a la luz que los llamaba a la fe. Son hombres que, con su actuación, nos invitan a escuchar toda llamada que nos urge a caminar de manera fiel hacia Cristo.
Nuestra vida transcurre con frecuencia en la corteza de la existencia. Trabajos, contactos, problemas, encuentros, ocupaciones diversas, nos llevan y traen, y la vida se nos va pasando llenando cada instante con algo que hemos de hacer, decir, ver o planear.
Corremos así el riesgo de perder nuestra propia identidad, convertirnos en una cosa más entre otras y vivir sin saber ya en qué dirección caminar. ¿Hay una luz capaz de orientar nuestra existencia? ¿Hay una respuesta a nuestros anhelos y aspiraciones más profundas? Desde la fe cristiana, esa respuesta existe. Esa luz brilla ya en ese Niño nacido en Belén.
Lo importante es tomar conciencia de que vivimos en tinieblas, de que hemos perdido el sentido fundamental de la vida. Quien reconoce esto no se encuentra lejos de iniciar la búsqueda del camino acertado.
Ojalá en medio de nuestro vivir diario no perdamos nunca la capacidad de estar abiertos a toda luz que pueda iluminar nuestra existencia, a toda llamada que pueda dar profundidad a nuestra vida.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-01-06
Jaunaren Epifania – A
Mateo 2,1-12

ARGIARI ERANTZUN

Paul Tillich teologo handiaren arabera, gizaki modernoaren tragedia handia sakontasunaren alderdia galdu izanean datza. Gizakia jada ez da gai nondik datorren eta nora doan galdetzeko. Ez daki galdetzen zer egiten duen eta bere buruaz zer egin behar duen, bere jaiotzaren eta bere heriotzaren arteko tarte labur honetan.
Galdera hauei gaur egungo gizon-emakume askok ez die jada erantzunik ematen. Are gehiago, planteatu ere ez ditu egiten «sakontasunaren alderdi hori» jada galdua duelako. Gaur egungo belaunaldiek ez dute jada adorerik arazo hauek planteatzeko, iraganeko belaunaldiek planteatu izan dituzten seriotasun eta sakontasunez. Nahiago dute ilunpean ibiltzen segi.
Horregatik, geure garai honetan berriro gogora ekarri beharra dugu hau: fededun izatea, beste ezer baino lehen, sutsuki galdera egitea dela geure bizitzaren zentzuaz eta erantzunari irekirik egotea, nahiz ez ikusi artean argi eta zehatz.
Magoen kontakizuna, Eliz Gurasoen ustetan, pertsona batzuek eman diguten etsenplu handia izan da; hain zuzen, paganismoaren lainopean bizirik ere, federa dei egiten zien argiari leial erantzuteko gai izan ziren. Beren jardueraz, Kristoganako bideari leial ekiteko deia entzutera estu gonbidatzen gaituzten pertsonak dira.
Geure bizitza eskuarki existentziaren azalean gauzatu ohi dugu. Zeregin, harreman, arazo, topaketa, askotariko betebeharrek harat-honat garabiltzate, eta bizitza aurrera doakigu une bakoitza egin, esan, ikusi edo antolatu beharreko zerbaitez betez.
Horrela, arriskua izan ohi dugu geure nortasuna bera ere galtzeko, beste gauza askoren arten gauza bat gehiago izateko eta norantz jo jakin gabe bide eginez bizitzeko. Ba ote da gure bizitza norabidetzeko gai den argirik? Ba ote da gure gurari eta ametsik sakon-sakonentzako erantzunik? Kristau-fedea bizitzetik, bada erantzun bat. Argi horrek distira dagi jada Betleemen jaiotako Haur horrengan.
Garrantzizko gauza, ilunpean bizi garela konturatzea da, galdua dugula bizitzaren oinarrizko zentzua. Hau aitortzen duena ez dagoke jada urrun bide zuzenaren bila hastetik.
Oxala, geure egunerokotasunean galdua ez bagenu irekirik bizitzeko gaitasuna, dela gure bizitza argitzen ahal lukeen edozein argiri, dela gure bizitzari sakontasuna ematen ahal liokeen edozein deiri.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

06-01-2017
Epifania del Senyor – A
Mateu 2,1-12

OBERTS A LA LLUM

Segons el gran teòleg Paul Tillich, la gran tragèdia de l’home modern és haver perdut la dimensió de profunditat. Ja no és capaç de preguntar d’on ve i on va. No sap interrogar-se pel que fa i ha de fer de si mateix en aquest breu lapse de temps entre el seu naixement i la seva mort.
Aquestes preguntes ja no troben cap resposta en molts homes i dones d’avui. Més encara, ni tan sols són plantejades quan s’ha perdut aquesta «dimensió de profunditat». Les generacions actuals ja no tenen el coratge de plantejar-se aquestes qüestions amb la serietat i la fondària amb què ho han fet les generacions passades. Prefereixen seguir caminant a les fosques.
Per això, en aquests temps hem de tornar a recordar que ser creient és, primer de tot, preguntar apassionadament pel sentit de la nostra vida i estar oberts a una resposta, encara que no la vegem de manera clara i precisa.
El relat dels mags ha estat vist pels Pares de l’Església com a exemple d’uns homes que, tot i vivint a les tenebres del paganisme, han estat capaços de respondre fidelment a la llum que els cridava a la fe. Són homes que, amb la seva actuació, ens conviden a escoltar la crida que ens urgeix a caminar de manera fidel vers Crist.
La nostra vida transcorre amb freqüència en l’escorça de l’existència. Treballs, contactes, problemes, trobades, ocupacions diverses, ens fan anar i venir, i la vida ens va passant omplint cada instant amb alguna cosa que hem de fer, dir, veure o planejar.
Correm el risc de perdre la nostra pròpia identitat, convertir-nos en una cosa més entre altres i viure sense saber ja en quina direcció caminar. Hi ha una llum capaç d’orientar la nostra existència? Hi ha una resposta als nostres anhels i aspiracions més profundes? Des de la fe cristiana, aquesta resposta existeix. Aquesta llum brilla ja en aquest Nen nascut a Betlem.
L’important és prendre consciència que vivim a les fosques, que hem perdut el sentit fonamental de la vida. Qui reconeix això no es troba lluny d’iniciar la recerca del camí encertat.
Tan de bo enmig del nostre viure diari no perdem mai la capacitat d’estar oberts a qualsevol llum que pugui il·luminar la nostra existència, a tota crida que pugui donar profunditat a la nostra vida.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

06-01-2017
Epifanía do Señor – A
Mateu 2,1-12

RESPONDER Á LUZ

Segundo o gran teólogo Paul Tillich, a gran traxedia do home moderno é perder a dimensión de profundidade. Xa non é capaz de preguntarse de onde vén e a onde vai. Non sabe interrogarse polo que fai e debe facer de si mesmo neste breve lapso de tempo entre o seu nacemento e a súa morte.
Estas preguntas non atopan xa resposta algunha en moitos homes e mulleres de hoxe. Aínda máis, nin sequera son suscitadas cando se perdeu esa «dimensión de profundidade». As xeracións actuais non teñen xa a coraxe de suscitárense estas cuestións coa seriedade e a fondura con que o fixeron as xeracións pasadas. Prefiren seguir camiñando en tebras.
Por iso, nestes tempos temos de volver recordar que ser crente é, antes nada, preguntar apaixonadamente polo sentido da nosa vida e estarmos abertos a unha resposta, aínda cando non a vexamos de xeito claro e preciso.
O relato dos magos foi visto polos Pais da Igrexa como exemplo duns homes que, aínda vivindo nas tebras do paganismo, foron capaces de responder fielmente á luz que os chamaba á fe. Son homes que, coa súa actuación, nos invitan a escoitarmos toda chamada que nos urxe a camiñarmos de xeito fiel cara a Cristo.
A nosa vida transcorre con frecuencia nas cortizas da existencia. Traballos, contactos, problemas, encontros, ocupacións diversas, lévannos e tráennos; e imos pasando a vida enchendo cada instante con algo que habemos facer, dicir, ver ou planear.
Corremos así o risco de perdermos a nosa propia identidade, convertérmonos nunha cousa máis entre outras e vivimos sen sabermos xa en que dirección camiñar. Hai unha luz capaz de orientar a nosa existencia? Hai unha resposta aos nosos anhelos e aspiracións máis profundas? Desde a fe cristiá, esa resposta existe. Esa luz brilla xa nese Neno nado en Belén.
O importante é tomar conciencia de que vivimos en tebras, de que perdemos o sentido fundamental da vida. Quen recoñece isto non se atopa lonxe de iniciar a procura do camiño acertado.
Oxalá no medio do noso vivir diario non perdamos nunca a capacidade de estarmos abertos a toda luz que poida iluminar a nosa existencia, a toda chamada que poida dar profundidade á nosa vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

06-01-2017
Epifania del Signore – A
Matteo 2,1-12

RISPONDERE ALLA LUCE

Secondo il grande teologo Paul Tillich, la grande tragedia dell’uomo moderno è aver perso la dimensione di profondità. Non è più capace di domandare da dove viene e dove va. Non sa interrogarsi su quello che fa e deve fare di se stesso in questo breve lasso di tempo tra la sua nascita e la sua morte.
Queste domande non trovano più alcuna risposta in molti uomini e donne di oggi. Più ancora, non sono nemmeno poste quando si è persa questa «dimensione di profondità». Le generazione di oggi non hanno più il coraggio di porsi queste questioni con la serietà e la profondità con cui lo hanno fatto le generazioni passate. Preferiscono continuare a camminare nelle tenebre.
Per questo, in questi tempi dobbiamo tornare a ricordare che essere credenti è, innanzitutto, chiedersi appassionatamente sul senso della nostra vita ed essere aperti a una risposta, anche quando non la vediamo in maniera chiara e precisa.
Il racconto dei Magi è stato visto dai Padri della Chiesa come esempio di uomini che, pur vivendo nelle tenebre del paganesimo, sono stati capaci di rispondere fedelmente alla luce che li chiamava alla fede. Sono uomini che, con quello che hanno fatto, ci invitano ad ascoltare ogni chiamata che ci spinge a camminare in maniera fedele verso Cristo.
La nostra vita passa frequentemente nella brevità dell’esistenza. Lavori, contatti, problemi, incontri, occupazioni varie, ci trascinano, e la vita passa riempendo ogni istante con qualcosa che dobbiamo fare, dire, vedere o pianificare.
Corriamo così il rischio di perdere la nostra stessa identità, convertirci in una cosa in più tra le altre e vivere senza sapere più in quale direzione camminare. C’è una luce capace di orientare la nostra esistenza? C’è una risposta ai nostri aneliti e aspirazioni più profonde? A partire dalla fede cristiana, questa risposta esiste. Questa luce ormai brilla in quel Bambino nato a Betlemme.
L’importante è prendere coscienza che viviamo nelle tenebre, che abbiamo perso il senso fondamentale della vita. Chi riconosce questo non si trova lontano dall’iniziare la ricerca del cammino vero.
Magari in mezzo al nostro vivere quotidiano non perdessimo mai la capacità di essere aperti a ogni luce che possa illuminare la nostra esistenza, a ogni chiamata che possa dare profondità alla nostra vita.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

06-01-2017
Épiphanie du Seigneur – A
Matthieu 2,1-12

RÉPONDRE À LA LUMIÈRE

D’après le grand théologien Paul Tillich, la grande tragédie de l’homme moderne c’est d’avoir perdu le sens de la profondeur. Il n’est plus capable de se demander d’où il vient ni où il va. Il ne sait plus s’interroger sur ce qu’il fait ou sur ce qu’il doit faire de lui-même durant ce bref délai entre sa naissance et sa mort.
Ce sont des questions qui ne trouvent plus de réponse chez de nombreux hommes et femmes de notre temps. Plus encore, elles ne sont même pas posées lorsqu’on a perdu ce «sens de la profondeur». Les générations actuelles n’ont plus le courage d’affronter ce genre de questions avec le sérieux et la profondeur avec lesquels les générations précédentes l’ont fait. Elles préfèrent continuer de cheminer dans l’obscurité.
C’est pourquoi, il nous faut rappeler en ces temps-ci, qu’être croyant c’est avant tout se demander passionnément quel est le sens de la vie, et être ouverts à une réponse, même si nous ne la percevons pas de manière claire et précise.
Le récit des Mages a été vu par les Pères de l’Eglise comme l’exemple de ces hommes qui, même en vivant dans les ténèbres du paganisme, ont été capables de répondre fidèlement à la lumière qui les appelait à la foi. Ce sont des hommes dont l’agir nous invite à écouter tout appel nous incitant à cheminer fidèlement vers le Christ.
Notre vie se développe souvent à la surface de notre existence. Des travaux, des contacts, des problèmes, des rencontres et occupations diverses qui nous bousculent, pendant que la vie s’écoule en remplissant chaque instant de quelque chose que l’on doit faire, dire, voir ou planifier.
Nous risquons alors de perdre notre propre identité, de nous convertir en quelque chose de plus parmi d’autres, et de vivre sans ne plus savoir quelle direction prendre. Existe-t-il une lumière capable d’orienter notre existence? Y a-t-il une réponse à nos désirs et à nos aspirations les plus profondes? Oui, à partir de la foi chrétienne, cette réponse existe. Cette lumière brille maintenant chez l’Enfant né à Bethléem.
Ce qui importe c’est de prendre conscience que nous vivons dans des ténèbres, que nous avons perdu le sens fondamental de la vie. Quiconque reconnaît cela n’est pas loin de pouvoir entamer la recherche du vrai chemin. Puissions-nous, au coeur de notre vie quotidienne, ne jamais perdre la capacité de rester ouverts à toute lumière pouvant éclairer notre existence et à tout appel pouvant donner de la profondeur à notre vie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

06-01-2017
Epifania do Senhor – A
Mateus 2,1-12

RESPONDER À LUZ

Segundo o grande teólogo Paul Tillich, a grande tragédia do homem moderno é ter perdido a dimensão de profundidade. Já não é capaz de preguntar de onde vem e para onde vai. Não sabe interrogar-se pelo que faz ou deve fazer de si mesmo neste breve lapso de tempo entre o seu nascimento e a sua morte.
Estas preguntas não encontram já resposta alguma em muitos homens e mulheres de hoje. Mais ainda, nem sequer são colocadas quando se perdeu essa «dimensão de profundidade». As gerações atuais não têm já a coragem de colocar-se estas questões com a seriedade e a profundidade com que o fizeram as gerações passadas. Preferem continuar a caminhar nas trevas.
Por isso, nestes tempos temos de voltar a recordar que ser crente é, antes de mais nada, preguntar apaixonadamente pelo sentido da nossa vida e estar abertos a uma resposta, mesmo quando não a vejamos de forma clara e precisa.
O relato dos magos foi visto pelos Padres da Igreja como exemplo de uns homens que, ainda que vivendo nas trevas do paganismo, foram capazes de responder fielmente à luz que os chamava à fé. São homens que, com a sua atuação, nos convidam a escutar toda a chamada que nos urge a caminhar de maneira fiel para Cristo.
A nossa vida decorre com frequência na crosta da existência. Trabalhos, contatos, problemas, encontros, ocupações diversas, levam-nos e trazem-nos, e a vida passa-nos enchendo cada instante com algo que temos de fazer, dizer, ver ou planear.
Corremos assim o risco de perder a nossa própria identidade, converter-nos numa coisa mais entre outras e viver sem saber já em que direção caminhar. Há uma luz capaz de orientar a nossa existência? Há uma resposta aos nossos anseios e aspirações mais profundas? Desde a fé cristã, essa resposta existe. Essa luz brilha já nesse Menino nascido em Belém.
O importante é tomar consciência de que vivemos nas trevas, de que perdemos o sentido fundamental da vida. Quem reconhece isto não se encontra longe de iniciar a busca do caminho acertado.
Oxalá no meio do nosso viver diário não percamos nunca a capacidade de estar abertos a toda a luz que possa iluminar a nossa existência, a toda a chamada que possa dar profundidade à nossa vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-06-2017
Epiphany – A
Matthew 2,1-12

RESPONDING TO THE LIGHT

According to the great theologian Paul Tillich, the great tragedy of modern man is to have lost the dimension of profundity.
We’re no longer capable of asking where we’re from and where we’re going. We don’t know how to ask ourselves about what we do and ought to do with ourselves in this brief span of time between birth and death.
These questions don’t find any answer in many men and women of today. Even more, they aren’t even raised when we’ve lost that «dimension of profundity» Today’s generations no longer have the courage to seriously and deeply ask these questions which past generations have done. We prefer to go on walking through the darkness.
That’s why in these times we need to go back and remember that to be a believer means above all to passionately question the meaning of our life and be open to an answer, even though we don’t see it clearly or precisely.
The story of the Magi has been seen by the Fathers of the Church as an example of a few men who, though they lived in the darkness of paganism, were capable of faithfully responding to the light that called them to faith. They are men who, by their actions, invite us to listen to every call that urges us to walk faithfully toward Christ.
All too often it seems that our life is too short. Work, contact, problems, meetings, various activities blow us around, and life passes, filling each instant with something we need to do, say, see or plan.
We thus run the risk of losing our proper identity, becoming just one more thing among other things, and living without ever knowing what direction to go. Is there a light capable of guiding our existence? Is there an answer to our deepest dreams and aspirations? From the perspective of Christian faith, that answer exists. That light now shines in that Child born in Bethlehem.
What’s important is being conscious of living in darkness, of having lost the fundamental sense of life. Whoever recognizes this doesn’t find self far from beginning a search for the true path.
Would that throughout our daily living we never lose the capability of being open to every light that can illuminate our existence, to every call that can give profundity to our life.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com