lunes, 19 de diciembre de 2016

12-18-2016 - Christmas – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

25-12-2016
Natividad del Señor – A
Lucas 2,1-14

UN DIOS CERCANO

La Navidad es mucho más que todo ese ambiente superficial y manipulado que se respira estos días en nuestras calles. Una fiesta mucho más honda y gozosa que todos los artilugios de nuestra sociedad de consumo.
Los creyentes tenemos que recuperar de nuevo el corazón de esta fiesta y descubrir detrás de tanta superficialidad y aturdimiento el misterio que da origen a nuestra alegría. Tenemos que aprender a «celebrar» la Navidad. No todos saben lo que es celebrar. No todos saben lo que es abrir el corazón a la alegría.
Y, sin embargo, no entenderemos la Navidad si no sabemos hacer silencio en nuestro corazón, abrir nuestra alma al misterio de un Dios que se nos acerca, alegrarnos con la vida que se nos ofrece y saborear la fiesta de la llegada de un Dios Amigo.
En medio de nuestro vivir diario, a veces tan aburrido, apagado y triste, se nos invita a la alegría. «No puede haber tristeza cuando nace la vida» (León Magno). No se trata de una alegría insulsa y superficial. La alegría de quienes están alegres sin saber por qué. «Tenemos motivos para el júbilo radiante, para la alegría plena y para la fiesta solemne: Dios se ha hecho hombre y ha venido a habitar entre nosotros» (Leonardo Boff). Hay una alegría que solo la pueden disfrutar quienes se abren a la cercanía de Dios y se dejan atraer por su ternura.
Una alegría que nos libera de miedos, desconfianzas e inhibiciones ante Dios. ¿Cómo temer a un Dios que se nos acerca como niño? ¿Cómo rehuir a quien se nos ofrece como un pequeño frágil e indefenso? Dios no ha venido armado de poder para imponerse a los hombres. Se nos ha acercado en la ternura de un niño a quien podemos acoger o rechazar.
Dios no puede ser ya el Ser «omnipotente» y «poderoso» que nosotros sospechamos, encerrado en la seriedad y el misterio de un mundo inaccesible. Dios es este niño entregado cariñosamente a la humanidad, este pequeño que busca nuestra mirada para alegrarnos con su sonrisa.
El hecho de que Dios se haya hecho niño dice mucho más de cómo es Dios que todas nuestras cavilaciones y especulaciones sobre su misterio. Si supiéramos detenernos en silencio ante este niño y acoger desde el fondo de nuestro ser toda la cercanía y la ternura de Dios, quizá entenderíamos por qué el corazón de un creyente debe estar transido de una alegría diferente estos días de Navidad.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-12-25
Jaunaren Jaiotza – A
Lukas 2,1-14

HURBILEKO JAINKOA

Eguberri jaiak egun hauetan gure kaleetan arnasten den giro azaleko eta manipulatu hori baino askoz sakonagoak dira. Gure kontsumo-gizartearen trikimailu guztiak baino jai barnekoiago eta pozgarriagoak.
Fededunek eskuratu beharra dugu berriro jai hauen muina, eta aurkitu beharra, hainbesterainoko arintasunaren eta zorakeriaren gainetik, geure alaitasunaren jatorria den misterioa. Ikasi beharra dugu Eguberriak «ospatzen». Ez dakite guztiek zer den ospatzea. Ez dakite guztiek zer den alaitasunari bihotza irekitzea.
Halaz guztiz, ezin ulertu izango ditugu Eguberriak geure bihotzean isiltasuna egiten ez badakigu, hurbiltzen zaigun Jainkoaren misterioari geure barnea irekitzen ez badakigu, eskaintzen digun biziarekin adiskidetzen eta Jainko Adiskide baten etorrera ahogozatzen ez badakigu.
Geure eguneroko bizitzan, batzuetan hain aspergarria, hain itzalia eta tristea, alai bizitzeko gonbita egiten digu. «Ezin tristurarik izan bizia jaiotzen denean» (Leon Handi santua). Ez da alaitasun gesal eta arin baten kontua. Ez da, zergatik ez dakitela alai agertu nahi izaten dutenen alaitasuna. «Baditugu guk arrazoiak alaitasun dirdaitsurako, alaitasun bete eta jai handirako: Jainkoa gizon egin da, eta gurekin bizitzera etorri da» (Leonardo Boff). Bada alaitasun bat, Jainkoaren hurbiltasunari bihotza irekitzen diotenek bakarrik ahogoza dezaketena, haren samurtasunak hunki ditzan uzten diotenek bakarrik ahogoza dezaketena.
Jainkoaren aurrean, beldur orotatik, konfiantza-falta eta uzkurkeria guztietatik liberatzen gaituen alaitasuna da. Nolatan izan gu haur bezala hurbiltzen zaigun Jainko baten beldur? Nolatan ihes egin guk txiki, ahul eta babesgabe bezala eskaintzen zaigun batengandik? Jainkoa ez da etorri botereaz armaturik, gizon-emakumeon nagusi bezala. Irribarre edo negar eginarazi diezaiokegun haur baten samurtasunez hurbildu zaigu.
Jainkoa ezin izan da jada guk susmatu izan dugun Jainko Ahalguztidun eta Boteretsu hura, atzeman ezineko mundu baten seriotasunean eta misterioan hesitua. Jainkoa haurtxo hau da, gizadiari maitekiro emana, gure begien bila dabilen ume hau, bere irribarrez gu alaiarazteko.
Jainkoa haur egin izan horrek, haren misterioaz egiten ahal ditugun gure burutazio eta espekulazioek baino askoz gehiago adierazten du Jainkoa zer den. Jakingo bagenu, Haur honen aurrean isilik egoten eta geure izatearen barnenetik Jainkoaren hurbiltasuna eta samurtasuna onartzen, agian ulertuko genuke, zergatik egon behar duen, Eguberri-egun hauetan, fededun baten bihotzak beste alaitasun batek hartua eta zoratua.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

25-12-2016
Nadal – A
Lluc 2,1-14

UN DÉU PROPER

Nadal és molt més que tot aquest ambient superficial i manipulat que es respira aquests dies als nostres carrers. Una festa molt més profunda i joiosa que tots els artefactes de la nostra societat de consum.
Els creients hem de recuperar de nou el cor d’aquesta festa i descobrir darrere de tanta superficialitat i atordiment el misteri que dóna origen a la nostra alegria. Hem d’aprendre a «celebrar» el Nadal. No tothom sap que és celebrar. No tothom sap que és obrir el cor a l’alegria.
I, no obstant això, no entendrem el Nadal si no sabem fer silenci en el nostre cor, obrir la nostra ànima al misteri d’un Déu que se’ns acosta, alegrar-nos amb la vida que se’ns ofereix i assaborir la festa de l’arribada d’un Déu Amic.
Enmig del nostre viure diari, de vegades tan avorrit, apagat i trist, se’ns convida a l’alegria. «No hi pot haver tristesa quan neix la vida» (Lleó el Gran). No es tracta d’una alegria insulsa i superficial. L’alegria dels que estan alegres sense saber per què. «Tenim motius per al goig radiant, per a l’alegria plena i per a la festa solemne: Déu s’ha fet home i ha vingut a habitar entre nosaltres» (Leonardo Boff). Hi ha una alegria que només la poden gaudir aquells que s’obren a la proximitat de Déu i es deixen atreure per la seva tendresa.
Una alegria que ens allibera de pors, desconfiances i inhibicions davant Déu. Com témer un Déu que se’ns presenta com un nen? Com defugir a qui se’ns ofereix com un infant fràgil i indefens? Déu no ha vingut armat de poder per imposar-se als homes. Se’ns ha apropat en la tendresa d’un nen a qui podem acollir o rebutjar.
Déu no pot ser ja l’Ésser «omnipotent» i «poderós» que nosaltres sospitem, tancat en la serietat i el misteri d’un món inaccessible. Déu és aquest nen lliurat afectuosament a la humanitat, aquest petit que busca la nostra mirada per alegrar-nos amb el seu somriure.
El fet que Déu s’hagi fet nen diu molt més de com és Déu que totes les nostres cabòries i especulacions sobre el seu misteri. Si sabéssim aturar-nos en silenci davant d’aquest nen i acollir des del fons del nostre ésser tota la proximitat i la tendresa de Déu, potser entendríem per què el cor d’un creient ha d’estar amarat d’una alegria diferent aquests dies de Nadal.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

25-12-2016
Natividade do Señor – A
Lucas 2,1-14

UN DEUS PRÓXIMO

O Nadal é moito máis do que todo ese ambiente superficial e manipulado que se respira estes días nas nosas rúas. Unha festa moito máis fonda e gozosa do que todos os artefactos da nosa sociedade de consumo.
Os crentes temos de recuperarmos de novo o corazón desta festa e descubrirmos detrás de tanta superficialidade e atordamento o misterio que dá orixe á nosa alegría. Temos de aprender a «celebrarmos» o Nadal. Non todos saben o que é celebrar. Non todos saben o que é abriren o corazón á alegría.
E, con todo, non entenderemos o Nadal se non sabemos facer silencio no noso corazón, abrir a nosa alma ao misterio dun Deus que se nos achega, alegrarnos coa vida que se nos ofrece e saborearmos a festa da chegada dun Deus Amigo.
No medio do noso vivir diario, ás veces tan aburrido, apagado e triste, invítasenos á alegría. «Non pode haber tristeza cando nace a vida» (León Magno). Non se trata dunha alegría insulsa e superficial. A alegría dos que están ledos sen saberen por que. «Temos motivos para o xúbilo radiante, para a alegría plena e para a festa solemne: Deus fíxose home e veu habitar entre nós» (Leonardo Boff). Hai unha alegría que só a poden gozar os que se abren á proximidade de Deus e se deixan atraeren pola súa tenrura.
Unha alegría que nos libera de medos, desconfianzas e inhibicións ante Deus. Como temermos a un Deus que se nos achega coma un picariño? Como refusarmos a quen se nos ofrece como meniño fráxil e indefenso? Deus non veu armado de poder para impoñerse aos homes. Achegóusenos na tenrura dun neno a quen podemos acoller ou rexeitar.
Deus non pode ser xa o Ser «omnipotente» e «poderoso» que nós sospeitamos, encerrado na seriedade e o misterio dun mundo inaccesíbel. Deus é este neno entregado cariñosamente á humanidade, este pequeniño que busca a nosa mirada para alegrarnos co seu sorriso.
O feito de que Deus se fixo neno di moito máis de como é Deus do que todas nosas cavilacións e especulacións sobre o seu misterio. Se soubésemos detérmonos en silencio ante este neno e acoller desde o fondo do noso ser toda a proximidade e a tenrura de Deus, quizá entenderiamos por que o corazón dun crente debe estar transido dunha alegría diferente estes días de Nadal.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

25-12-2016
Natale del Signore – A
Luca 2,1-14

UN DIO VICINO

Il Natale è molto più che tutto questo clima superficiale e manipolato che si respira in questi giorni sulle nostre strade. Una festa molto più profonda e gioiosa di tutti i marchingegni della nostra società consumista.
Noi credenti dobbiamo ricuperare di nuovo il cuore di questa festa e scoprire dietro tanta superficialità e stordimento il mistero che dà origine alla nostra gioia. Dobbiamo imparare a «celebrare» il Natale. Non tutti sanno cosa è celebrare. Non tutti sanno cosa è aprire il cuore alla gioia.
E, tuttavia, non capiremo il Natale se non sappiamo fare silenzio nel nostro cuore, aprire la nostra anima al mistero di un Dio che si avvicina a noi, rallegrarci con la vita che ci viene offerta e assaporare la festa dell’arrivo di un Dio Amico.
Nel nostro vivere quotidiano, spesso tanto noioso, spento e triste, siamo invitati alla gioia. «Non ci può essere tristezza quando nasce la vita» (Leone Magno). Non si tratta di una gioia insulsa e superficiale. La gioia di quelli che sono allegri senza sapere perché. «Abbiamo motivi per il giubilo radioso, per la gioia piena e per la festa solenne: Dio si è fatto uomo ed è venuto ad abitare in mezzo a noi» (Leonardo Boff). C’è una gioia di cui possono godere solo quelli che si aprono alla vicinanza di Dio e si lasciano attrarre dalla sua tenerezza.
Una gioia che ci libera da paure, sfiducie e inibizioni davanti a Dio. Come temere un Dio che si avvicina a noi come bambino? Come sfuggire a chi si offre a noi come un piccolo, fragile e indifeso? Dio non è venuto armato di potere per imporsi agli uomini. Si è avvicinato a noi nella tenerezza di un bambino che possiamo accogliere o rifiutare.
Dio non può essere più l’Essere «onnipotente» e «potente» che immaginiamo, chiuso nella serietà e nel mistero di un mondo inaccessibile. Dio è questo bambino consegnato teneramente all’umanità, questo piccolo che cerca il nostro sguardo per rallegrarci con il suo sorriso.
Il fatto che Dio si sia fatto bambino dice molto più come è Dio di tutti i nostri cavilli e le nostre speculazioni sul suo mistero. Se sapessimo fermarci in silenzio davanti a questo bambino e accogliere dal fondo del nostro essere tutta la vicinanza e la tenerezza di Dio, forse comprenderemmo perché il cuore di un credente deve essere attraversato da una gioia diversa in questi giorni di Natale.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

25-12-2016
Nativité du Seigneur – A
Luc 2,1-14

UN DIEU PROCHE

La Nativité est beaucoup plus que toute cette ambiance superficielle et artificielle que l’on respire ces jours-ci dans nos rues. C’est une fête beaucoup plus profonde et joyeuse que tous les artifices de notre société de consommation.
Nous, croyants, nous devons retrouver le coeur de cette fête et découvrir derrière tant de superficialité et d’étourdissement le mystère qui est à l’origine de notre joie. Nous devons apprendre à «célébrer» Noël. Ce n’est pas tout le monde qui sait ce qu’est célébrer et ouvrir son coeur à la joie. Et pourtant, nous ne comprendrons pas Noël si nous ne savons pas faire silence dans notre coeur, ouvrir notre âme au mystère d’un Dieu qui s’approche de nous, nous réjouir de la vie qui nous est offerte et savourer la fête de l’arrivée d’un Dieu-Ami.
Au milieu de notre vie quotidienne, parfois si ennuyante, triste et monotone, nous sommes invités à la joie. «Il n’y a pas de place pour la tristesse lorsque naît la vie» (Saint Léon le Grand). Il ne s’agit pas d’une joie fade et superficielle: la joie de ceux qui sont contents sans savoir pourquoi. «Nous avons des motifs d’allégresse rayonnante, de joie pleine et de fête solennelle: Dieu s’est fait homme et est venu habiter parmi nous» (Léonard Boff). Il y a une joie dont ne peuvent jouir que ceux qui s’ouvrent à la proximité de Dieu et se laissent attirer par sa tendresse.
Une joie qui nous libère de nos peurs, de nos méfiances et inhibitions devant Dieu. Comment craindre un Dieu qui s’approche de nous comme un enfant? Comment rejeter celui qui se livre à nous comme un petit être fragile et impuissant? Dieu n’est pas venu, armé de pouvoir pour s’imposer aux hommes. Il s’est rapproché de nous dans la tendresse d’un enfant que nous pouvons accueillir ou rejeter.
Dieu ne peut plus être cet Être «omnipotent» et «tout-puissant» que nous imaginons, enfermé dans le sérieux et dans le mystère d’un monde inaccessible. Dieu est cet enfant qui se livre affectueusement à l’humanité, ce petit être qui cherche notre regard pour nous réjouir de son sourire.
Le fait que Dieu se soit fait enfant dit beaucoup plus sur ce qu’Il est que toutes nos élucubrations et spéculations sur son mystère. Si l’on savait s’arrêter en silence devant cet enfant et accueillir au plus profond de nous toute la proximité et la tendresse de Dieu, peut-être comprendrait-on pourquoi le coeur d’un croyant doit être envahi par une joie différente en ces jours de Noël.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

25-12-2016
Natividade do Senhor – A
Lucas 2,1-14

UM DEUS PRÓXIMO

O Natal é muito mais que todo esse ambiente superficial e manipulado que se respira estes dias nas nossas ruas. Uma festa muito mais profunda e alegre que todos os sistemas da nossa sociedade de consumo.
Os crentes, temos que recuperar de novo o coração desta festa e descobrir detrás de tanta superficialidade e aturdimento o mistério que dá origem à nossa alegria. Temos que aprender a «celebrar» o Natal. Nem todos sabem o que é celebrar. Nem todos sabem o que é abrir o coração à alegria.
E, no entanto, não entenderemos o Natal se não sabemos fazer silêncio no nosso coração, abrir a nossa alma ao mistério de um Deus que se aproxima de nós, alegrar-nos com a vida que se nos oferece e saborear a festa da chegada de um Deus Amigo.
No meio do nosso viver diário, por vezes tão aborrecido, apagado e triste, convida-se à alegria. «Não pode haver tristeza quando nasce a vida» (Leão Magno). Não se trata de una alegria insípida e superficial. A alegria de quem está alegre sem saber porquê. «Temos motivos para o júbilo radiante, para a alegria plena e para a festa solene: Deus fez-se homem e veio para viver entre nós» (Leonardo Boff). Há uma alegria que só se pode disfrutar por quem se abre à aproximação de Deus e se deixa atrair pela Sua ternura.
Uma alegria que nos liberta de medos, desconfianças e inibições ante Deus. Como temer um Deus que se nos aproxima como um menino? Como esquivar-se a quem se nos oferece como um pequeno frágil e indefenso? Deus não veio armado de poder para impor-se aos homens. Aproximou-se com a ternura de um menino a quem podemos acolher ou rejeitar.
Deus não pode ser já o Ser «omnipotente» e «poderoso» que nós suspeitamos, fechado na seriedade e no mistério de um mundo inacessível. Deus é este menino entregue carinhosamente à humanidade, este pequeno que procura o nosso olhar para nos alegrarmos com o Seu sorriso.
O acontecimento de que Deus se fez menino diz muito mais de como é Deus do que todas as nossas reflexões e especulações sobre o Seu mistério. Se soubéssemos deter-nos em silêncio ante este menino e acolher desde o fundo do nosso ser toda a proximidade e a ternura de Deus, talvez entendêssemos porque o coração de um crente deve estar afetado de uma alegria diferente nestes dias de Natal.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

12-25-2016
Christmas – A
Luke 2,1-14

GOD CLOSE TO US

Christmas is much more than all the superficial and manipulative things going on around us these day in our neighborhoods. A feastday much deeper and joyful than all the fads of our consumer society.
We believers must recover again the heart of this feast and look behind so much superficiality and confusion to discover the mystery that gives rise to our joy. We need to learn to «celebrate» Christmas. Not everyone knows what it is we’re celebrating. Not everyone knows what it is that opens our heart to such joy.
Yet we will only understand Christmas if we know how to be silent in our heart, and open our soul to the mystery of a God who is close to us, and rejoice with the life that is offered us, and taste the feast of the arrival of God our Friend.
In the midst of our daily life that is too often boring, burnt-out and sad, we are invited to rejoice. «Sadness has no place when life is being born» (St. Leo the Great). We aren’t talking about a joy that is insipid or superficial. A joy those have who don’t know why they are joyful. «We have cause for a radiant joy, one that is full and suited for the solemn feast: God has become human and has come to live among us» (Leonardo Boff). There is a joy that only can be enjoyed by those who open themselves up to God’s closeness and who allow themselves to be drawn by God’s tenderness.
A joy that frees us of fears, mistrust and inhibition as we face God. Why fear a God who comes to us as a child? Why avoid One who offers Self as a fragile and defenseless baby? God hasn’t come armed with power to impose Self on us humans. God comes close to us in the tenderness of a child whom we can welcome or reject.
God can’t be at the same time the «all-powerful» and «mighty» that we suspect when enclosed in the gravity and mystery of an inaccessible world. God is this child given lovingly to humanity, this little one who catches our gaze in order to make us happy with his smile.
The fact that God has become a child says a whole lot more about who God is than all our musings and speculations about God’s mystery. If we would know to stop in silence before this child and welcome God’s closeness and tenderness from the depths of our being, maybe we would understand why the believer’s heart ought to be pierced with a completely different kind of joy during these Christmas days.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


martes, 13 de diciembre de 2016

12-18-2016 - 4nd Advent – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

18-12-2016
4 Adviento – A
Mateo 1,18-24

EXPERIENCIA INTERIOR

El evangelista Mateo tiene un interés especial en decir a sus lectores que Jesús ha de ser llamado también «Emmanuel». Sabe muy bien que puede resultar chocante y extraño. ¿A quién se le puede llamar con un nombre que significa «Dios con nosotros»? Sin embargo, este nombre encierra el núcleo de la fe cristiana y es el centro de la celebración de la Navidad.
Ese misterio último que nos rodea por todas partes y que los creyentes llamamos «Dios» no es algo lejano y distante. Está con todos y cada uno de nosotros. ¿Cómo lo puedo saber? ¿Es posible creer de manera razonable que Dios está conmigo si yo no tengo alguna experiencia personal, por pequeña que sea?
De ordinario, a los cristianos no se nos ha enseñado a percibir la presencia del misterio de Dios en nuestro interior. Por eso muchos lo imaginan en algún lugar indefinido y abstracto del universo. Otros lo buscan adorando a Cristo presente en la eucaristía. Bastantes tratan de escucharlo en la Biblia. Para otros, el mejor camino es Jesús.
El misterio de Dios tiene, sin duda, sus caminos para hacerse presente en cada vida. Pero se puede decir que, en la cultura actual, si no lo experimentamos de alguna manera vivo dentro de nosotros, difícilmente lo hallaremos fuera. Por el contrario, si percibimos su presencia en nosotros podremos rastrear su presencia en nuestro entorno.
¿Es posible? El secreto consiste sobre todo en saber estar con los ojos cerrados y en silencio apacible, acogiendo con un corazón sencillo esa presencia misteriosa que nos está alentando y sosteniendo. No se trata de pensar en eso, sino de estar «acogiendo» la paz, la vida, el amor, el perdón… que nos llega desde lo más íntimo de nuestro ser.
Es normal que, al adentrarnos en nuestro propio misterio, nos encontremos con nuestros miedos y preocupaciones, nuestras heridas y tristezas, nuestra mediocridad y nuestro pecado. No hemos de inquietarnos, sino permanecer en el silencio. La presencia amistosa que está en el fondo más íntimo de nosotros nos irá apaciguando, liberando y sanando.
Karl Rahner, uno de los teólogos más importantes del siglo XX, afirma que, en medio de la sociedad secular de nuestros días, «esta experiencia del corazón es la única con la que se puede comprender el mensaje de fe de la Navidad: Dios se ha hecho hombre». El misterio último de la vida es un misterio de bondad, de perdón y salvación, que está con nosotros: dentro de todos y cada uno de nosotros. Si lo acogemos en silencio conoceremos la alegría de la Navidad.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-12-18
Abendualdiko 4. igandea – A
Mateo 1,18-24

BARNE ESPERIENTZIA

Mateo ebanjelariak aparteko interesa du irakurleei esateko, Jesusi «Emanuel» izena ere eman behar zaiola. Ondotxo daki gauza bitxi eta harrigarri gerta daitekeela hori. Nori eman dakioke izen bat, «Jainkoa gurekin» esan nahi duena? Halaz guztiz, izen horrek biltzen du kristau-fedearen giharra eta izen horrek adierazten du Eguberriak ospatzearen erdigunea.
Alde guztietatik inguratzen gaituen hondo-hondoko misterio hori, fededunok «Jainkoa» deitzen dugun hori, ez da gugandik urrun eta aparte dagoen zerbait. Guztiokin eta gutako bakoitzarekin dago. Nola jakin hori? Sinets al daiteke modu arrazoizko batean Jainkoa nirekin dagoela, nik neuk ez badut izan inolako esperientziarik, txikiena delarik ere?
Eskuharki, kristauei ez digute irakatsi Jainkoaren misterioa geure barnean sumatzen. Horregatik, askok imajinatzen dute, Unibertsoko gune zehaztugabe eta abstraktu batean dagoela Jainkoa. Beste batzuek, Eukaristian presente dagoen Kristo adoratuz bilatzen dute. Beste zenbaitek Biblian entzun nahi diote hizketan. Beste batzuentzat, Jesus da biderik hobena.
Jainkoaren misterioak, dudarik gabe, bere bideak ditu bizitza bakoitzean presente bihurtzeko. Dena den, esan daiteke, gaur egungo kulturan, misterio hori nola edo hala geure barnean esperimentatzen ez badugu, nekez aurkituko dugula kanpoan. Aitzitik, haren presentzia geure barnean sumatzen badugu, errazago gertatuko zaigu geure ingurumenean Jainkoaren misterioaren aztarrenak ateratzea.
Daitekeena ote? Hau da sekretua batez ere horretarako: begiak itxirik eta isiltasun lasaian egoten jakitea, arnasten eta sostengatzen gaituen misteriozko presentzia hori bihotz xumez onartuz. Kontua ez da horretan pentsa eta pentsa bizitzea, baizik eta geure barne hondoenetik iristen zaigun bakea, bizia, maitasuna, barkazioa… «onartuz» egotea.
Ulertzekoa izango da, geure misterio propioan murgiltzean, geure beldur eta kezkekin topo egitea, geure zauri eta tristurekin, geure eskastasun eta bekatuarekin topo egitea. Ez dugu zertan larritu; jarrai dezagun isiltasunean. Geure barnearen hondoenean den presentzia adiskidetsu hori gure barnea baketuz, askatuz eta sendatuz ariko da.
Karl Rahner-ek, hogeigarren mendeko teologorik garrantzizkoenetako hark, esan zuen, ezen gure egun hauetako gizarte sekularrean, «bihotzeko esperientzia honekin bakarrik uler daitekeela Eguberritako fede-mezu hau: Jainkoa gizon egin da». Bizitzaren azken misterioa gure barnean dagoen onberatasun-, barkazio- eta salbamen-misterio bat da: guztien eta gutako bakoitzaren barnean dagoena. Baldin eta isiltasunean onartzen badugu, biziko dugu Eguberriaren alaitasuna.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

18-12-2016
Diumenge 4 d’Advent – A
Mateu 1,18-24

EXPERIÈNCIA INTERIOR

L’evangelista Mateu té un interès especial de dir als seus lectors que Jesús ha de ser anomenat també «Emmanuel». Sap molt bé que pot resultar xocant i estrany. A qui se li pot dir amb un nom que significa «Déu amb nosaltres»? No obstant això, aquest nom conté el nucli de la fe cristiana i és el centre de la celebració del Nadal.
Aquest misteri últim que ens envolta per tot arreu i que els creients anomenem «Déu» no és una cosa llunyana i distant. És amb tots i cada un de nosaltres. Com ho puc saber? És possible creure de manera raonable que Déu és amb mi si jo no en tinc cap experiència personal, per petita que sigui?
D’ordinari, als cristians no se’ns ha ensenyat a percebre la presència del misteri de Déu en el nostre interior. Per això molts se l’imaginen en algun lloc indefinit i abstracte de l’univers. Uns altres el busquen adorant Crist present en l’eucaristia. Bastants intenten escoltar-lo a la Bíblia. Per a d’altres, el millor camí és Jesús.
El misteri de Déu té, sens dubte, els seus camins per fer-se present en cada vida. Però es pot dir que, en la cultura actual, si no l’experimentem d’alguna manera viu dins nostre, difícilment el trobarem fora. Per contra, si percebem la seva presència en nosaltres podrem rastrejar la seva presència en el nostre entorn.
És possible? El secret consisteix sobretot en saber estar amb els ulls tancats i en silenci afable, acollint amb un cor senzill aquesta presència misteriosa que ens està encoratjant i sostenint. No es tracta de pensar en això, sinó d’estar «acollint» la pau, la vida, l’amor, el perdó… que ens arriba des del més íntim del nostre ésser.
És normal que, en endinsar-nos en el nostre propi misteri, ens trobem amb les nostres pors i preocupacions, les nostres ferides i tristeses, la nostra mediocritat i el nostre pecat. No hem d’inquietar-nos, sinó romandre en el silenci. La presència amistosa que està en el fons més íntim de nosaltres ens anirà apaivagant, alliberant i guarint.
Karl Rahner, un dels teòlegs més importants del segle XX, afirma que, enmig de la societat secular dels nostres dies, «aquesta experiència del cor és l’única amb la qual es pot comprendre el missatge de fe del Nadal: Déu s’ha fet home». El misteri últim de la vida és un misteri de bondat, de perdó i salvació, que és amb nosaltres: dins de tots i cadascun de nosaltres. Si l’acollim en silenci coneixerem l’alegria del Nadal.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

18-12-2016
4 Advento – A
Mateu 1,18-24

EXPERIENCIA INTERIOR

O evanxelista Mateu ten un interese especial en dicir aos seus lectores que Xesús ha ser chamado tamén «Emmanuel». Sabe moi ben que pode resultar chocante e estraño. A quen se lle pode chamar cun nome que significa «Deus connosco»? Con todo, este nome encerra o núcleo da fe cristiá e é o centro da celebración do Nadal.
Ese misterio último que nos rodea por todas partes e que os crentes chamamos «Deus» non é algo afastado e distante. Está con todos e cada un de nós. Como podo sabelo? É posíbel crer de xeito razoábel que Deus está comigo si eu non teño algunha experiencia persoal, por pequena que ela sexa?
De ordinario, aos cristiáns non se nos ensinou a percibirmos a presenza do misterio de Deus no noso interior. Por iso moitos imaxínano nalgún lugar indefinido e abstracto do universo. Outros búscano adorando a Cristo presente na eucaristía. Bastantes tratan de escoitalo na Biblia. Para outros, o mellor camiño é Xesús.
O misterio de Deus ten, sen dúbida, os seus camiños para facerse presente en cada vida. Pero pode dicirse que, na cultura actual, se non o experimentamos dalgún xeito vivo dentro de nós, dificilmente o acharemos fóra. Pola contra, se percibimos a súa presenza en nós poderemos rastrexar a súa presenza nas nosas contornas.
E el será posíbel? O segredo consiste sobre todo en sabermos estar cos ollos pechados e en silencio apracíbel, acollendo cun corazón sinxelo esa presenza misteriosa que nos está alentando e sostendo. Non se trata de pensar niso, senón de estar «acollendo» a paz, a vida, o amor, o perdón… que nos chega desde o máis íntimo do noso ser.
É normal que, ao penetrarmos no noso propio misterio, nos atopemos cos nosos medos e preocupacións, coas nosas feridas e tristezas, coa nosa mediocridade e co noso pecado. Non temos de inquietarnos, senón permanecermos no silencio. A presenza amigábel que está no fondo máis íntimo de nós, iranos tranquilizando, liberando e sandando.
Karl Rahner, un dos teólogos máis importantes do século XX, afirma que, no medio da sociedade secular dos nosos días, «esta experiencia do corazón é a única coa que se pode comprender a mensaxe de fe do Nadal: Deus fíxose home». O misterio último da vida é un misterio de bondade, de perdón e salvación, que está connosco: dentro de todos e cada un de nós. Se o acollemos en silencio coñeceremos a alegría e ledicia do Nadal.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

18-12-2016
4 Avvento – A
Matteo 1,18-24

ESPERIENZA INTERIORE

L’evangelista Matteo ha un interesse speciale a dire ai suoi lettori che Gesù dev’essere chiamato anche «Emmanuele». Sa molto bene che questo potrebbe sembrare scioccante e strano. Chi può essere chiamato con un nome che significa «Dio-con- noi»? Tuttavia, questo nome racchiude il nucleo della fede cristiana ed è il centro della celebrazione del Natale.
Questo mistero ultimo che ci circonda da ogni parte e che noi credenti chiamiamo «Dio» non è qualcosa lontano e distante. È con tutti e con ciascuno di noi. Come posso saperlo? È possibile credere in maniera razionale che Dio è con me, se io non ne ho alcuna esperienza personale, per piccola che sia? Ordinariamente, a noi cristiani si è insegnato a percepire la presenza del mistero di Dio dentro di noi. Per questo, molti lo immaginano in qualche luogo indefinito e astratto dell’Universo. Altri lo cercano adorando Cristo presente nell’Eucaristia. Molti cercano di ascoltarlo nella Bibbia. Per altri, la via migliore è Gesù.
Il mistero di Dio ha, senza dubbio, le sue strade per farsi presente in ogni vita. Ma si può dire che nella cultura attuale, se non lo esperimentiamo in qualche modo vivo dentro di noi, difficilmente lo troveremo fuori. Al contrario, se percepiamo la sua presenza dentro di noi, ci sarà più facile individuare il suo mistero attorno a noi.
È possibile? Il segreto sta, soprattutto, nel saper rimanere con gli occhi chiusi e in tranquillo silenzio, accogliendo con un cuore semplice questa presenza misteriosa che ci sta incoraggiando e sostenendo. Non si tratta di pensare a questo, ma di «accogliere» la pace, la vita, l’amore, il perdono… che ci arrivano dal più intimo del nostro essere. È normale che, addentrandoci nel nostro proprio mistero, ci incontriamo con le nostre paure e preoccupazioni, le nostre ferite e tristezze, la nostra mediocrità e il nostro peccato. Non dobbiamo inquietarci, ma rimanere nel silenzio. La presenza amichevole che è nel più profondo della nostra intimità ci rappacificherà, liberandoci e sanandoci.
Karl Rahner, uno dei teologi più importanti del XXmo secolo, afferma che, nella società secolarizzata dei nostri giorni, «quest’esperienza del cuore è l’unica con la quale si può comprendere il messaggio di fede del Natale: Dio si è fatto uomo». Il mistero ultimo della vita è un mistero di bontà, di perdono e salvezza, che è con noi: dentro tutti e dentro ciascuno di noi. Se lo accogliamo in silenzio, conosceremo la gioia del Natale.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

18-12-2016
4 Avent – A
Matthieu 1,18-24

EXPÉRIENCE INTÉRIEURE

L’évangéliste Matthieu se montre particulièrement intéressé à dire à ses lecteurs que Jésus doit être appelé aussi «Emmanuel». Il sait parfaitement que cela peut choquer et étonner. Qui peut être appelé d’un nom qui signifie «Dieu avec nous»? Cependant, c’est ce nom qui contient le noyau de la foi chrétienne et qui est au coeur de la célébration de Noël.
Ce mystère ultime qui nous entoure de toutes parts et que nous, croyants, appelons «Dieu» n’est pas quelque chose de lointain ou de distant. Il est avec nous, avec chacun de nous. Mais comment peut-on le savoir? Est-il possible de croire de manière raisonnable que Dieu est avec moi si je n’en ai pas une expérience personnelle, si petite soit-elle?
On a fréquemment appris aux chrétiens que nous sommes, à percevoir la présence du mystère de Dieu à l’intérieur de nous-mêmes. C’est pourquoi ils sont nombreux ceux qui l’imaginent dans un lieu indéfini et abstrait de l’univers. D’autres le cherchent en adorant le Christ présent dans l’eucharistie. Un bon nombre essaient de l’écouter à travers la Bible. Pour d’autres, le meilleur chemin c’est Jésus lui-même.
Le mystère de Dieu a sans doute ses voies pour se rendre présent dans chaque vie. Mais l’on peut affirmer que, dans la culture actuelle, s’il n’est pas expérimenté de quelque façon que ce soit comme quelque chose de vivant à l’intérieur de nous-mêmes, il sera difficile de le trouver dehors. Par contre, si nous saisissons sa présence en nous, nous pourrons détecter sa présence autour de nous.
Est-il possible? Le secret consiste surtout à savoir accueillir, les yeux fermés dans un silence paisible et d’un coeur simple, cette présence mystérieuse qui ne cesse de nous animer et de nous soutenir. Il ne s’agit pas «d’y penser» mais de vivre «en accueillant» la paix, la vie, l’amour, le pardon… qui jaillissent de notre être le plus intime.
Il est normal qu’en entrant dans notre propre mystère, nous rencontrions nos peurs et nous soucis, nos blessures et nos tristesses, notre médiocrité et notre péché. Nous ne devons pas en être inquiets mais demeurer dans le silence. La présence amicale qui se trouve au plus profond de nous-mêmes nous apaisera, nous libérera et nous guérira progressivement.
Karl Rahner, l’un des théologiens les plus importants du XXe siècle, affirme qu’au milieu de la société séculière de notre temps, «cette expérience du coeur est la seule qui puisse nous amener à comprendre le message de foi de Noël: Dieu fait homme». Le mystère ultime de la vie est un mystère de bonté, de pardon et de salut, qui est en nous: à l’intérieur de tous et de chacun d’entre nous. Si nous l’accueillons en silence nous connaîtrons la joie de Noël.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

18-12-2016
4 Advento – A
Mateus 1,18-24

EXPERIÊNCIA INTERIOR

O evangelista Mateus tem um interesse especial em dizer aos seus leitores que Jesus há-de ser chamado também de «Emmanuel». Sabe muito bem que pode resultar chocante e estranho. A quem se lhe pode chamar com um nome que significa «Deus connosco»? No entanto, este nome encerra o núcleo da fé cristã e é o centro da celebração do Natal.
Esse mistério último que nos rodeia por todos os lados e que os crentes chamam «Deus» não é algo longínquo e distante. Está com todos e cada uno de nós. Como o posso saber? É possível acreditar de forma razoável que Deus está comigo se não tenho alguma experiencia pessoal, por pequena que seja?
Correntemente, aos cristãos não nos foi ensinado a perceber a presença do mistério de Deus no nosso interior. Por isso muitos o imaginam em algum lugar indefinido e abstrato do universo. Outros procuram-no adorando Cristo presente na eucaristia. Bastantes procuram escutá-Lo na Bíblia. Para outros, o melhor caminho é Jesus.
O mistério de Deus teme, sem dúvida, os seus caminhos para fazer-se presente em cada vida. Mas pode dizer-se que, na cultura atual, se não O experimentarmos de alguma forma vivo dentro de nós, dificilmente O encontraremos fora. Pelo contrário, se percebemos a Sua presença em nós poderemos rastrear a Sua presença à nossa volta.
É possível? O segredo consiste sobre tudo em saber estar com os olhos fechados e em silêncio aprazível, acolhendo com um coração simples essa presença misteriosa que nos está alentando e sustentando. Não se trata de pensar nisso, mas de estar a «acolher» a paz, a vida, o amor, o perdão… que nos chega desde o mais íntimo do nosso ser.
É normal que, ao entrarmos no nosso próprio mistério, nos encontremos com os nossos medos e preocupações, as nossas feridas e tristezas, a nossa mediocridade e o nosso pecado. Não temos de nos inquietar, mas permanecer no silêncio. A presença amistosa que está no fundo mais íntimo de nós irá apaziguando-nos, libertando e curando.
Karl Rahner, um dos teólogos mais importantes do século XX, afirma que, no meio da sociedade secular dos nossos dias, «esta experiência do coração é a única com que se pode compreender a mensagem de fé do Natal: Deus fez-se homem». O mistério último da vida é um mistério de bondade, de perdão e salvação, que está connosco: dentro de todos y cada um de nós. Se acolhermos em silêncio conheceremos a alegria do Natal.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

12-18-2016
4th Advent – A
Matthew 1,18-24

INNER EXPERIENCE

Matthew the evangelist has a special interest in telling his readers that Jesus should be called «Emmanuel». He well knows that this could end up jarring us and seeming strange. Who can be called by a name that signifies «God with us»? However, this name contains within it the nucleus of the Christian faith, and is at the center of the Christmas celebration.
The final mystery that surrounds us on every side and that we believers call «God» isn’t something far off or distant. This mystery is with us and with each one of us. How can we know it? Is it possible to believe in a reasonable way that God is with me, if I don’t have some personal experience, no matter how small?
Ordinarily we Christians haven’t been taught to perceive the presence of God’s mystery within ourselves. That’s why many imagine this mystery as off in some undefined and abstract place in the universe. Others seek this mystery adoring Christ present in the Eucharist. More than a few try to listen to this mystery in the Bible. For others, the best way is Jesus.
Without doubt, God’s mystery has a way to make itself present in each one’s life. But it could be said that in today’s culture, if we haven’t experienced it in some way within ourselves, it’s difficult to find it outside of ourselves. Or to turn this around: if we do perceive God’s presence in our interior, it will be much easier to trace it in our surroundings.
Can this be? The secret consists, above all, in knowing how to just be, with our eyes closed and in a gentle silence, welcoming with a simple heart that mysterious presence that encourages and sustains us. It’s not about trying to think about it, but just «welcoming» the peace, the life, the love, the forgiveness… that comes to us from the most intimate place within us.
When going deep within our own mystery, it’s normal to meet up with our fears and worries, our wounds and sufferings, our mediocrity and our sin. We don’t need to get upset, but just remain in the silence. The loving presence that is at the most intimate depth of ourselves will go about calming us, freeing us, healing us.
Karl Rahner, one of the most important theologians of the 20th century, affirms that, in the midst of the secular society we live in, «this experience of the heart is the only one that can help us to understand the faith message of Christmas: God became man». The final mystery of life is a mystery of goodness, of forgiveness and salvation, a mystery that is with us: within everyone and within each one of us. If we welcome it in silence, we will come to know the joy of Christmas.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com