martes, 24 de enero de 2017

01-29-2017 - 4nd Ordinary Time – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

29-01-2017
4 Tiempo ordinario – A
Mateo 5,1-12

UNA IGLESIA MÁS EVANGÉLICA

Al formular las bienaventuranzas, Mateo, a diferencia de Lucas, se preocupa de trazar los rasgos que han de caracterizar a los seguidores de Jesús. De ahí la importancia que tienen para nosotros en estos tiempos en que la Iglesia ha de ir encontrando su propio estilo de vida en medio de una sociedad secularizada.
No es posible proponer la Buena Noticia de Jesús de cualquier forma. El Evangelio solo se difunde desde actitudes evangélicas. Las bienaventuranzas nos indican el espíritu que ha de inspirar la actuación de la Iglesia mientras peregrina hacia el Padre. Las hemos de escuchar en actitud de conversión personal y comunitaria. Solo así hemos de caminar hacia el futuro.
Dichosa la Iglesia «pobre de espíritu» y de corazón sencillo, que actúa sin prepotencia ni arrogancia, sin riquezas ni esplendor, sostenida por la autoridad humilde de Jesús. De ella es el reino de Dios.
Dichosa la Iglesia que «llora» con los que lloran y sufre al ser despojada de privilegios y poder, pues podrá compartir mejor la suerte de los perdedores y también el destino de Jesús. Un día será consolada por Dios.
Dichosa la Iglesia que renuncia a imponerse por la fuerza, la coacción o el sometimiento, practicando siempre la mansedumbre de su Maestro y Señor. Heredará un día la tierra prometida.
Dichosa la Iglesia que tiene «hambre y sed de justicia» dentro de sí misma y para el mundo entero, pues buscará su propia conversión y trabajará por una vida más justa y digna para todos, empezando por los últimos. Su anhelo será saciado por Dios.
Dichosa la Iglesia compasiva que renuncia al rigorismo y prefiere la misericordia antes que los sacrificios, pues acogerá a los pecadores y no les ocultará la Buena Noticia de Jesús. Ella alcanzará de Dios misericordia.
Dichosa la Iglesia de «corazón limpio» y conducta transparente, que no encubre sus pecados ni promueve el secretismo o la ambigüedad, pues caminará en la verdad de Jesús. Un día verá a Dios.
Dichosa la Iglesia que «trabaja por la paz» y lucha contra las guerras, que aúna los corazones y siembra concordia, pues contagiará la paz de Jesús que el mundo no puede dar. Ella será hija de Dios.
Dichosa la Iglesia que sufre hostilidad y persecución a causa de la justicia sin rehuir el martirio, pues sabrá llorar con las víctimas y conocerá la cruz de Jesús. De ella es el reino de Dios.
La sociedad actual necesita conocer comunidades cristianas marcadas por este espíritu de las bienaventuranzas. Solo una Iglesia evangélica tiene autoridad y credibilidad para mostrar el rostro de Jesús a los hombres y mujeres de hoy.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

29-01-2017
Urteko 4. igandea – A
Mateo 5,1-12

ELIZA EBANJELIKOAGO BAT

Zoriontasunak idaztean, Mateok, Lukasek ez bezala, Jesusen jarraitzaileak izan behar dituen ezaugarriak adieraztea du gogoan. Horra zergatik duten zoriontasun horiek hartarainoko garrantzia guretzat, gizarte sekularizatu batean Elizak bere izaeraren bila jardun behar duen garai honetan.
Ezin proposatu da nolanahi Jesusen Berri Ona. Ebanjelioa beronen araberako jarreratik bakarrik zabal daiteke. Aitarengana erromes doan bitartean Elizak izan behar duen jarreraren espiritua agertzen digute zoriontasunek. Norberaren eta elkartearen konbertsio-jarreraz entzun behar ditugu. Horrela bakarrik ibil gintezke etorkizunerako bidean.
Zorionekoa «gogoz pobre» eta bihotz-xume den Eliza, jauntxokeriarik eta harrokeriarik gabe, aberastasunik eta distirarik gabe diharduena, sostengu guztia Jesusen aginpide apala duena. Halakoarena da Jainkoaren erreinua.
Zorionekoa negar dagitenekin «negar dagien» Eliza, pribilegioak eta boterea kentzen dizkiotenean sufritzen duena, hobeto partekatu ahal izango baitu galtzaileen zoria eta Jesusena berarena. Egun batean Jainkoak kontsolatuko du.
Zorionekoa bere burua indarrez, bortxaz eta jendea mendean hartuz ezartzeari uko egin dion Eliza, beti bere Maisu eta Jaunaren otzantasuna biziz. Egun batean agindutako lurra heredatuko du.
Zorionekoa bere baitan eta mundu osoan «zuzenaren gose eta egarri den Eliza; bilatuko du bere konbertsio propioa eta lan egingo du bizitza duinago eta zuzenago baten alde gizon-emakume guztientzat, azkenak direnei lehentasuna emanez. Halakoaren antsia aseko du Jainkoak.
Zorionekoa Eliza gupidatsua, zorroztasunari uko egin eta errukia nahiago duena sakrifizioak baino; halakoak harrera eskainiko die bekatariei eta ez die ezkutatuko Jesusen Berri Ona. Berak Jainkoaren errukia eskuratuko du.
Zorionekoa «bihotz garbiko» eta jokabide gardeneko Eliza, bere bekatuak ezkutatzen ez dituena, ezkutukeria eta anbiguotasuna sustatzen ez dituena; izan ere, Jesusen egiaren bidea egingo du. Egun batean ikusiko du Jainkoa.
Zorionekoa Eliza, «bakearen alde lan egiten duena» eta gerlaren aurka borroka egiten, bihotzak bateratzen eta kidetasuna ereiten duena; izan ere, munduak ezin eman duen Jesusen bakea kutsatuko du. Jainkoaren alaba izango da.
Zorionekoa Eliza, zuzentasuna dela-eta etsaitasuna eta pertsekuzioa jasaten dituena, martiritzari uko egin gabe; jakingo baitu biktimekin negar egiten eta ezagutuko baitu Jesusen gurutzea. Halakoarena da Jainkoaren erreinua.
Gaur egungo gizartea ezagutu beharrean da zoriontasunen espiritu honek ukitutako kristau-elkarteak. Eliza ebanjelikoak bakarrik du aginpiderik eta sinesgarritasunik Jesusen aurpegia gaur egungo gizon-emakumeei azaltzeko.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

29-01-2017
Diumenge 4 durant l’any – A
Mateu 5,1-12

UNA ESGLÉSIA MÉS EVANGÈLICA

En formular les benaurances, Mateu, a diferència de Lluc, es preocupa de traçar els trets que han de caracteritzar els seguidors de Jesús. D’aquí la importància que tenen per a nosaltres en aquests temps en què l’Església ha d’anar trobant el seu propi estil de vida enmig d’una societat secularitzada.
No és possible proposar la Bona Notícia de Jesús de qualsevol forma. L’Evangeli només es difon des d’actituds evangèliques. Les benaurances ens indiquen l’esperit que ha d’inspirar l’actuació de l’Església mentre peregrina cap al Pare. Les hem d’escoltar en actitud de conversió personal i comunitària. Només així hem de caminar cap al futur.
Feliç l’Església «pobre d’esperit» i de cor senzill, que actua sense prepotència ni arrogància, sense riqueses ni esplendor, sostinguda per l’autoritat humil de Jesús. D’ella és el regne de Déu.
Feliç l’Església que «plora» amb els qui ploren i pateix en ser despullada de privilegis i poder, doncs podrà compartir millor la sort dels perdedors i també la destinació de Jesús. Un dia serà consolada per Déu.
Feliç l’Església que renuncia a imposar-se per la força, la coacció o la submissió, practicant sempre la mansuetud del seu Mestre i Senyor. Heretarà un dia la terra promesa.
Feliç l’Església que té «fam i set de justícia» dins de si mateixa i per al món sencer, ja que buscarà la seva pròpia conversió i treballarà per una vida més justa i més digna per a tothom, començant pels últims. El seu anhel serà saciat per Déu.
Feliç l’Església compassiva que renuncia al rigorisme i prefereix la misericòrdia abans que els sacrificis, ja que acollirà els pecadors i no els ocultarà la Bona Notícia de Jesús. Ella obtindrà de Déu misericòrdia.
Feliç l’Església de «cor net» i conducta transparent, que no encobreix els seus pecats ni promou el secretisme o l’ambigüitat, ja que caminarà en la veritat de Jesús. Un dia veurà Déu.
Feliç l’Església que «treballa per la pau» i lluita contra les guerres, que uneix els cors i sembra concòrdia, ja que contagiarà la pau de Jesús que el món no pot donar. Ella serà filla de Déu.
Feliç l’Església que pateix hostilitat i persecució a causa de la justícia sense defugir el martiri, ja sabrà plorar amb les víctimes i coneixerà la creu de Jesús. D’ella és el regne de Déu.
La societat actual necessita conèixer comunitats cristianes marcades per aquest esperit de les benaurances. Només una Església evangèlica té autoritat i credibilitat per mostrar el rostre de Jesús als homes i dones d’avui.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

29-01-2017
4 Tempo ordinario – A
Mateu 5,1-12

UNHA IGREXA MÁIS EVANXÉLICA

Ao formular as benaventuranzas, Mateu, con diferenza de Lucas, preocúpase de deseñar os trazos que han caracterizar aos seguidores de Xesús. De aí a súa importancia para nós nestes tempos nos que a Igrexa ten de ir atopando o seu propio estilo de vida no medio dunha sociedade secularizada.
Non é posíbel propor a Boa Noticia de Xesús de calquera forma. O Evanxeo só se difunde desde actitudes evanxélicas. As benaventuranzas indícannos o espírito que ha inspirar a actuación da Igrexa mentres peregrina cara ao Pai. Témolas de escoitar en actitude de conversión persoal e comunitaria. Só así camiñaremos cara ao futuro.
Ditosa a Igrexa «pobre de espírito» e de corazón sinxelo, que actúa sen prepotencia nin arrogancia, sen riquezas nin esplendor, sostida pola autoridade humilde de Xesús. Dela é o reino de Deus.
Ditosa a Igrexa que «chora» cos que choran e sofre ao ser desposuída de privilexios e poder, pois poderá compartir mellor a sorte dos perdedores e tamén o destino de Xesús. Un día será consolada por Deus.
Ditosa a Igrexa que renuncia a imporse pola forza, a coacción ou o sometemento, practicando sempre a mansedume do seu Mestre e Señor. Herdará un día a terra prometida.
Ditosa a Igrexa que ten «fame e sede de xustiza» dentro de si mesma e para o mundo enteiro, pois buscará a súa propia conversión e traballará por unha vida máis xusta e digna para todos, empezando polos últimos. O seu anhelo será saciado por Deus.
Ditosa a Igrexa compasiva que renuncia ao rigorismo e prefire a misericordia antes ca os sacrificios, pois acollerá aos pecadores e non lles ocultará a Boa Noticia de Xesús. Ela alcanzará de Deus misericordia.
Ditosa a Igrexa de «corazón limpo» e conduta transparente, que non encobre os seus pecados nin promove o segredo ou a ambigüidade, pois camiñará na verdade de Xesús. Un día verá a Deus.
Ditosa a Igrexa que «traballa pola paz» e loita contra as guerras, que une corazóns e sementa concordia, pois contaxiará a paz de Xesús que o mundo non pode dar. Ela será filla de Deus.
Ditosa a Igrexa que sofre hostilidades e persecución por mor da xustiza sen refusar o martirio, pois saberá chorar coas vítimas e coñecerá a cruz de Xesús. Dela é o reino de Deus.
A sociedade actual necesita coñecer comunidades cristiás marcadas por este espírito das benaventuranzas. Só unha Igrexa evanxélica ten autoridade e credibilidade para mostrar o rostro de Xesús aos homes e mulleres de hoxe.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

29-01-2017
4 Tempo ordinario – A
Matteo 5,1-12

UNA CHIESA PIÙ EVANGELICA

Nel formulare le beatitudine, Matteo, a differenza di Luca, si preoccupa di tracciare i tratti che devono caratterizzare i seguaci di Gesù. Di qui l’importanza che hanno per noi in questi tempi in cui la Chiesa deve trovare il suo proprio stile di vita in mezzo ad una società secolarizzata.
Non è possibile proporre la Buona Notizia di Gesù in qualsiasi modo. L’Evangelo si diffonde solo a partire da atteggiamenti evangelici. Le beatitudini ci indicano lo spirito che deve ispirare l’azione della Chiesa mentre pellegrina verso il Padre. Dobbiamo ascoltarle in atteggiamento di conversione personale e comunitaria. Solo così dobbiamo camminare verso il futuro.
Beata la Chiesa «povera in spirito» e di cuore semplice, che agisce senza prepotenza né arroganza, senza ricchezze né splendore, sostenuta dall’autorità umile di Gesù. Di essa è il Regno di Dio.
Beata la Chiesa che «piange» con quelli che piangono e soffre nell’essere spogliata di privilegi e poteri, perché potrà condividere meglio la sorte dei perdenti e anche il destino di Gesù. Un giorno sarà consolata da Dio.
Beata la Chiesa che rinunzia a imporsi con la forza, la coercizione o il sottomettere, praticando sempre la mansuetudine del suo Maestro e Signore. Erediterà un giorno la terra promessa.
Beata la Chiesa che ha «fame e sete di giustizia» dentro se stessa e per il mondo intero, poiché cercherà la propria conversione e lavorerà per una vita più giusta e degna per tutti, incominciando dagli ultimi. Il su anelito sarà saziato da Dio.
Beta la Chiesa compassionevole che rinuncia al rigorismo e preferisce la misericordia più dei sacrifici, poiché accoglierà i peccatori e non nasconderà loro la buona notizia di Gesù. Essa otterrà misericordia da Dio.
Beata la Chiesa di «cuore puro» e condotta trasparente, che non copre i suoi peccati né promuove il segretismo o l’ambiguità perché camminerà nella verità di Gesù. Un giorno vedrà Dio.
Beata la Chiesa che «lavora per la pace» e lotta contro le guerre, che unisce i cuori e semina concordia, perché contagerà la pace di Gesù che il mondo non può dare. Essa sarà figlia di Dio.
Beata la Chiesa che soffre ostilità e persecuzione a causa della giustizia senza fuggire il martirio, perché saprà piangere con le vittime e conoscerà la croce di Gesù. Di essa è il Regno di Dio.
La società di oggi ha bisogno di conoscere comunità cristiane segnate da questo spirito delle beatitudine. Solo una Chiesa evangelica ha autorità e credibilità per mostrare il volto di Gesù agli uomini e alle donne di oggi.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

29-01-2017
4 Temps ordinaire – A
Matthieu 5,1-12

UNE ÉGLISE PLUS ÉVANGELIQUE

Dans sa formulation des Béatitudes, Matthieu, contrairement à Luc, met l’accent sur les traits qui doivent définir les disciples de Jésus. De là, l’importance que ces caractéristiques revêtent pour nous en ces temps où l’Eglise est appelée à retrouver progressivement son style de vie propre au coeur d’une société sécularisée.
Il n’est pas possible de proposer la Bonne Nouvelle de Jésus n’importe comment. L’Évangile ne se répand qu’à partir d’attitudes évangéliques. Les béatitudes nous indiquent l’esprit qui doit inspirer l’action de l’Eglise lors de son pèlerinage vers le Père. Elles doivent être entendues dans une attitude de conversion personnelle et communautaire. C’est seulement ainsi que nous pourrons marcher vers l’avenir.
Bienheureuse l’Église «pauvre d’esprit» et simple de coeur, qui agit sans arrogance ni vanité, sans richesses ni splendeur, soutenue par l’humble autorité de Jésus. Le Royaume de Dieu est à elle.
Bienheureuse l’Église qui «pleure» avec ceux qui pleurent et qui souffre lorsqu’elle est dépouillée des privilèges et du pouvoir, car elle pourra mieux partager le sort des perdants ainsi que la destinée de Jésus. Un jour, elle sera consolée par Dieu.
Bienheureuse l’Église qui renonce à s’imposer par la force, par la coercition ou par la soumission, et qui pratique toujours la douceur de son Maître et Seigneur. Un jour elle recevra en héritage la terre promise.
Bienheureuse l’Église qui a «faim et soif de justice» pour elle-même et pour le monde entier, car elle cherchera sa propre conversion et travaillera pour une vie plus juste et plus digne pour tous, en commençant par les derniers. Son désir sera comblé par Dieu.
Bienheureuse l’Église miséricordieuse qui renonce au rigorisme et qui préfère la miséricorde aux sacrifices, car elle accueillera les pécheurs et ne leur cachera pas la Bonne Nouvelle de Jésus. Elle obtiendra de Dieu, miséricorde.
Bienheureuse l’Église «au coeur pur» et à la conduite transparente, qui n’occulte pas ses péchés ni promeut le sécretisme ou l’ambiguïté, car elle marchera dans la vérité de Jésus. Un jour, elle verra Dieu.
Bienheureuse l’Église qui «travaille pour la paix» et qui lutte contre toutes les guerres, qui rassemble les coeurs et qui sème la concorde, car elle communiquera la paix de Jésus que le monde ne peut donner. Elle sera appelée fille de Dieu.
Bienheureuse l’Église attaquée et persécutée à cause de la justice et qui ne fuit pas le martyr, car elle saura pleurer avec les victimes et connaîtra la croix de Jésus. Le royaume de Dieu est à elle.
La société actuelle a besoin de connaître des communautés chrétiennes marquées par cet esprit des béatitudes. Seulement une Eglise plus évangélique aura assez d’autorité et de crédibilité pour montrer le visage de Jésus aux hommes et aux femmes d’aujourd’hui.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

29-01-2017
4 Tempo ordinário – A
Mateus 5,1-12

UMA IGREJA MÁIS EVANGÉLICA

Ao formular as bem-aventuranças, Mateus, diferentemente de Lucas, preocupa-se em traçar as linhas que hão-de caracterizar os seguidores de Jesus. Daí a importância que têm para nós nestes tempos em que a igreja há-de ir encontrando o seu próprio estilo de vida no meio de uma sociedade secularizada.
Não é possível propor a Boa Nova de Jesus de qualquer forma. O Evangelho só se difunde a partir de atitudes evangélicas. As bem-aventuranças indicam-nos o espírito que há-de inspirar a atuação da Igreja enquanto peregrina a caminho do Pai. Temos de as escutar em atitude de conversão pessoal e comunitária. Só assim poderemos caminhar para o futuro.
Ditosa a Igreja «pobre de espírito» e de coração simples, que atua sem prepotência nem arrogância, sem riquezas nem esplendor, sustentada pela autoridade humilde de Jesus. Dela é o reino de Deus.
Ditosa a Igreja que «chora» com os que choram e sofrem ao ser despojada de privilégios e poder, pois poderá partilhar melhor a sorte dos perdedores e também o destino de Jesus. Um dia será consolada por Deus.
Ditosa a Igreja que renuncia a impor-se pela força, a coação ou a submissão, praticando sempre a mansidão do seu Mestre e Senhor. Herdará um dia a terra prometida.
Ditosa a Igreja que tem «fome e sede de justiça» dentro de si mesma e para o mundo inteiro, pois procurará a sua própria conversão e trabalhará por uma vida mais justa e digna para todos, começando pelos últimos. A sua ânsia será saciada por Deus.
Ditosa a Igreja compassiva que renuncia ao rigorismo e prefere a misericórdia antes que os sacrifícios, pois acolherá os pecadores e não lhes ocultará a Boa Nova de Jesus. Ela obterá de Deus a misericórdia.
Ditosa a Igreja de «coração limpo» e conduta transparente, que não encobre os seus pecados nem promove o secretismo ou a ambiguidade, pois caminhará na verdade de Jesus. Um dia verá Deus.
Ditosa a Igreja que «trabalha pela paz» e luta contra as guerras, que junta os corações e semeia a concórdia, pois contagiará a paz de Jesus que o mundo não pode dar. Ela será filha de Deus.
Ditosa a Igreja que sofre hostilidade e perseguição por causa da justiça sem evitar o martírio, pois saberá chorar com as vítimas e conhecerá a cruz de Jesus. Dela é o reino de Deus.
A sociedade atual necessita conhecer comunidades cristãs marcadas por este espírito das bem-aventuranças. Só uma Igreja evangélica tem autoridade e credibilidade para mostrar o rosto de Jesus aos homens e mulheres de hoje.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-29-2017
4th Ordinary Time – A
Matthew 5,1-12

A CHURCH MORE ACCORDING TO THE GOSPEL

When he wrote the Beatitudes, Matthew takes a different tack than Luke as he tries to trace the lines that should characterize Jesus’ followers. That’s where its importance lies for us in these times when the Church needs to go about finding her appropriate way of living in the midst of a secularized society.
It’s not possible to put forth Jesus’ Good News in just any old way. The Gospel can only be spread from Gospel attitudes. The Beatitudes spell out the spirit that must inspire the way to put the Church into practice as she travels on pilgrimage to the Father. We need to listen to them with an attitude of personal and communal conversion. That’s the only way we can walk toward the future.
Blessed the Church that is «poor in spirit» and has a simple heart, who acts without dominance or arrogance, without wealth or splendor, only sustained by Jesus’ humble authority. Of her is God’s Reign.
Blessed the Church who «cries» with those who cry and suffers as she is stripped of privileges and power, since she can better share the fate of those who lose all, thereby sharing Jesus’ destiny. One day she will be consoled by God.
Blessed the Church who renounces imposing herself by force, coercion, or subjection, always practicing her Lord and Master’s gentleness. She will one day inherit the promised land.
Blessed the Church who has «hunger and thirst for justice» within herself and for the whole world, since she will seek her own conversion and work for a most just and dignified life for all, starting with the least. Her longing will be sated by God.
Blessed the compassionate Church who renounces rigorism and prefers mercy rather than sacrifice, as she welcomes sinners and doesn’t hide the Good News of Jesus from them. She will receive mercy from God.
Blessed the Church of «pure heart» and transparent conduct, who doesn’t cover up her sins or promote secrecy or ambiguity, as she walks in the truth of Jesus. One day she will see God.
Blessed the Church who «works for peace» and struggles against wars, who joins hearts and sows concord, as she spreads the peace of Jesus which the world can’t give. She will be God’s child.
Blessed the Church who suffers hostility and persecution on account of justice without fleeing martyrdom, as she learns how to mourn with victims and comes to know Jesus’ cross. Of her is God’s Reign.
Today’s society needs to know Christian communities marked by this spirit of the Beatitudes. Only a Gospel Church has authority and credibility to show Jesus’ face to men and women today.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com



lunes, 16 de enero de 2017

01-22-2017 - 3nd Ordinary Time – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

22-*01-2017
3 Tiempo ordinario – A
Mateo 4,12-23

ALGO NUEVO Y BUENO

El primer escritor que recogió la actuación y el mensaje de Jesús lo resumió todo diciendo que Jesús proclamaba la «Buena Noticia de Dios». Más tarde, los demás evangelistas emplean el mismo término griego (euaggelion) y expresan la misma convicción: en el Dios anunciado por Jesús, las gentes encontraban algo «nuevo» y «bueno».
¿Hay todavía en ese Evangelio algo que pueda ser leído, en medio de nuestra sociedad indiferente y descreída, como algo nuevo y bueno para el hombre y la mujer de nuestros días? ¿Algo que se pueda encontrar en el Dios anunciado por Jesús y que no proporciona fácilmente la ciencia, la técnica o el progreso? ¿Cómo es posible vivir la fe en Dios en nuestros días?
En el Evangelio de Jesús, los creyentes nos encontramos con un Dios desde el que podemos sentir y vivir la vida como un regalo que tiene su origen en el misterio último de la realidad que es Amor. Para mí es bueno no sentirme solo y perdido en la existencia ni en manos del destino o el azar. Tengo a Alguien en quien puedo confiar y a quien puedo agradecer la vida.
En el Evangelio de Jesús nos encontramos con un Dios que, a pesar de nuestras torpezas, nos da fuerza para defender nuestra libertad sin terminar siendo esclavos de cualquier ídolo; para seguir aprendiendo siempre formas nuevas y más humanas de trabajar y de disfrutar, de sufrir y de amar. Para mí es bueno poder contar con la fuerza de mi pequeña fe en ese Dios.
En el Evangelio de Jesús nos encontramos con un Dios que despierta nuestra responsabilidad para no desentendernos de los demás. No podremos hacer grandes cosas, pero sabemos que podemos contribuir a una vida más digna y más dichosa para todos pensando sobre todo en los más necesitados e indefensos. Para mí es bueno creer en un Dios que me pregunta con frecuencia qué hago por mis hermanos. Me hace vivir con más lucidez y dignidad.
En el Evangelio de Jesús nos encontramos con un Dios que nos ayuda a entrever que el mal, la injusticia y la muerte no tienen la última palabra. Un día, todo lo que aquí no ha podido ser, lo que ha quedado a medias, nuestros anhelos más grandes y nuestros deseos más íntimos alcanzarán en Dios su plenitud. A mí me hace bien vivir y esperar mi muerte con esta confianza.
Cada uno de nosotros tiene que decidir cómo quiere vivir y cómo quiere morir. Cada uno ha de escuchar su propia verdad. Para mí no es lo mismo creer en Dios que no creer. A mí me hace bien poder hacer mi recorrido por este mundo sintiéndome acogido, fortalecido, perdonado y salvado por el Dios revelado en Jesús.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

22-01-2017
Urteko 3. igandea – A
Mateo 4,12-23

ZERBAIT BERRI ETA ON

Jesusen jarduera eta mezua bildu zituen lehen idazleak hitz hauekin laburbildu zituen: «Jainkoaren Berri Ona» hots egiten zuela Jesusek. Geroago, gainerako ebanjelariek grekozko termino bera (euaggelion) erabili zuten, konbentzimendu bera adieraziz: Jesusek hots egindako Jainkoagan, zerbait «berri» eta «on» sumatzen zuen jendeak.
Ba ote da Ebanjelio horretan, gaur oraino, gure gizarte axolagabe eta fedegabe honetan, gure egun hauetako gizon-emakumeentzat zerbait berri eta on bezala irakur litekeen zerbait? Jesusek iragarritako Jainkoagan suma daitekeenik, eta zientziak, teknikak edo aurrerapenak erraz eskain ez dezakeenik? Nola bizi daiteke Jainkoaganako fedea gure egun hauetan?
Jesusen Ebanjelioan fededunok Jainko hau topatzen dugu: bizia erregalu bezala, bere jatorria Maitasun den errealitatearen azken misterio bezala, sentiarazi eta biziarazten digun Jainkoa. Onuragarri dut neure existentzian neure burua bakarrik eta galdurik ez sentitzea, ezta zoriaren edo halabeharraren eskuetan ere. Badut Norbait, nori eskertu neure bizia.
Jesusen Ebanjelioan Jainko hau topatzen dugu: geure trakeskeriak eta guzti, adorea ematen diguna geure askatasuna defenditzeko, inolako idoloren esklabo gertatu gabe; behin ere ez bizitzeko, ez erdizka, ez berekoi; baizik eta molde berri eta gizakoiagoak ikasten joan gaitezen lanerako eta gozamenerako, sufrimenerako eta maitasunerako. Onuragarri dut eskura izatea Jainko horrenganako neure fede koxkorraren indarra.
Jesusen Ebanjelioan Jainko hau topatzen dugu: geure erantzukizuna esnatzen duena, gainerakoez axolagabe ez izateko. Ezin egingo ditugu gauza handiak, baina badakigu parte hartu behar dugula guztientzat bizitza duinagoa eta zoriontsuagoa egiten, gogoan nagusiki premiarik handiena dutenak izanik, defentsarik gabe bizi direnak. Onuragarri dut Jainko honengan sinestea: neure anai-arrebentzat zer egiten dudan sarri-sarri galdetzen didan honengan.
Jesusen Ebanjelioan Jainko hau topatzen dugu: ikusmiratzen didana azken hitza ez duela, ez gaitzak, ez zuzengabekeriak, ez heriotzak. Egun batean, mundualdi honetan ezinezkoa izan denak, erdizka gelditu denak, gure gurarik handienek, gure desiorik barnekoenek beren betea iritsiko dute Jainkoagan. Onuragarri dut neure heriotza konfiantza honekin bizi eta itxarotea.
Jakina, norberak erabaki behar du, bai nola bizi behar duen, bai nola hil nahi duen. Norberak entzun behar du norberaren egia. Niretzat ez dira gauza bera Jainkoagan sinestea eta ez sinestea. Onuragarri dut mundu honetako ibilbidea honela egitea: Jesusengan agertu den Jainkoak onartzen, indartzen, barkatzen eta salbatzen nauela sentituz.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

22-01-2017
Diumenge 3 durant l’any – A
Mateu 4,12-23

UNA COSA NOVA I BONA

El primer escriptor que va recollir l’actuació i el missatge de Jesús ho va resumir tot dient que Jesús proclamava la «Bona Notícia de Déu». Més tard, els altres evangelistes empren el mateix terme grec (euaggelion) i expressen la mateixa convicció: en el Déu anunciat per Jesús, la gent hi trobava alguna cosa «nova» i «bona».
Hi ha encara en aquest Evangeli alguna cosa que pugui ser llegit, enmig de la nostra societat indiferent i descreguda, com una cosa nova i bona per a l’home i la dona dels nostres dies? Alguna cosa que es pugui trobar en el Déu anunciat per Jesús i que no proporciona fàcilment la ciència, la tècnica o el progrés? Com és possible viure la fe en Déu en els nostres dies?
A l’Evangeli de Jesús, els creients ens trobem amb un Déu des del qual podem sentir i viure la vida com un regal que té el seu origen en el misteri últim de la realitat que és Amor. Per a mi és bo no sentir-me sol i perdut en l’existència ni en mans del destí o l’atzar. Tinc Algú en qui puc confiar i a qui puc agrair la vida.
A l’Evangeli de Jesús ens trobem amb un Déu que, malgrat les nostres malapteses, ens dóna força per defensar la nostra llibertat sense acabar sent esclaus de qualsevol ídol; per seguir aprenent sempre formes noves i més humanes de treballar i de gaudir, de patir i d’estimar. Per a mi és bo poder comptar amb la força de la meva petita fe en aquest Déu.
A l’Evangeli de Jesús ens trobem amb un Déu que desperta la nostra responsabilitat per no desentendre’ns dels altres. No podrem fer grans coses, però sabem que podem contribuir a una vida més digna i més feliç per a tots pensant sobretot en els més necessitats i indefensos. Per a mi és bo creure en un Déu que em pregunta sovint què faig pels meus germans. Em fa viure amb més lucidesa i dignitat.
A l’Evangeli de Jesús ens trobem amb un Déu que ens ajuda a entreveure que el mal, la injustícia i la mort no tenen l’última paraula. Un dia, tot el que aquí no ha pogut ser, el que ha quedat a mitges, els nostres anhels més grans i els nostres desitjos més íntims arribaran en Déu a la seva plenitud. A mi em fa bé viure i esperar la meva mort amb aquesta confiança.
Cada un de nosaltres ha de decidir com vol viure i com vol morir. Cadascú ha d’escoltar la seva pròpia veritat. Per a mi no és el mateix creure en Déu que no creure. A mi em fa bé poder fer el meu recorregut per aquest món sentint-me acollit, enfortit, perdonat i salvat pel Déu revelat en Jesús.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

22-01-2017
3 Tempo ordinario – A
Mateu 4,12-23

ALGO NOVO E BO

O primeiro escritor, que recolleu a actuación e a mensaxe de Xesús, resumiuno todo dicindo que Xesús proclamaba a «Boa Noticia de Deus». Máis tarde, os demais evanxelistas empregan o mesmo termo grego (euaggelion) e expresan a mesma convición: no Deus anunciado por Xesús, as xentes atopaban algo «novo» e «bo».
Aínda hai nese Evanxeo algo que poida ser lido, no medio da nosa sociedade indiferente e descrida, como algo novo e bo para o home e a muller dos nosos días? Algo que se poida atopar no Deus anunciado por Xesús e que non proporciona facilmente a ciencia, a técnica ou o progreso? Como é posíbel vivir a fe en Deus nos nosos días?
No Evanxeo de Xesús, os crentes atopamos un Deus desde o que podemos sentir e vivir a vida como un agasallo que ten a súa orixe no misterio último da realidade que é Amor. Para min é bo non sentirme só e perdido na existencia nin nas mans do destino ou o azar. Teño a Alguén en quen podo confiar e a quen podo agradecer a vida.
No Evanxeo de Xesús atopamos un Deus que, malia as nosas torpezas, nos dá forza para defendermos a nosa liberdade sen acabarmos sendo escravos de calquera ídolo; para seguirmos aprendendo sempre formas novas e máis humanas de traballar e de gozar, de sufrir e de amar. Para min é bo poder contar coa forza da miña pequena fe nese Deus.
No Evanxeo de Xesús atopamos un Deus que esperta a nosa responsabilidade para non desentendérmonos dos demais. Non poderemos facer grandes cousas, pero sabemos que podemos contribuír a unha vida máis digna e máis ditosa para todos pensando sobre todo nos máis necesitados e indefensos. Para min é bo crer nun Deus que me pregunta con frecuencia que fago polos meus irmáns. Faime vivir con máis lucidez e dignidade.
No Evanxeo de Xesús atopamos un Deus que nos axuda a entrevermos que o mal, a inxustiza e a morte non teñen a última palabra. Un día, todo o que aquí non puido ser, o que ficou a medias, os nosos anhelos máis grandes e os nosos desexos máis íntimos alcanzarán en Deus a súa plenitude. A min faime ben vivir e esperar a miña morte con esta confianza.
Cada un de nós ten que decidir como quere vivir e como quere morrer. Cada un ha escoitar a súa propia verdade. Para min non é o mesmo crer en Deus do que non crer. A min faime ben poder facer o meu percorrido por este mundo sentíndome acollido, fortalecido, perdoado e salvado polo Deus revelado en Xesús.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

22-1-2017
3 Tempo ordinario – A
Matteo 4,12-23

QUALCOSA DI NUOVO E DI BUONO

Il primo scrittore che raccolse l’attività e il messaggio di Gesù, lo riassunse semplicemente dicendo che Gesù proclamava la «Buona Notizia di Dio». Più tardi, gli altri evangelisti impiegano lo stesso termine greco (euaggelion) ed esprimono la stessa convinzione: nel Dio annunciato da Gesù le genti trovavano qualcosa di «nuovo» e di «buono».
C’è ancora in questo Evangelo qualcosa che possa essere letto, nella nostra società indifferente e incredula, come qualcosa di nuovo e di buono per la donna e per l’uomo dei nostri giorni? Qualcosa che si possa trovare nel Dio annunciato da Gesù e che non offra facilmente la scienza, la tecnica o il progresso? Come è possibile vivere la fede in Dio nei nostri giorni?
Nell’Evangelo di Gesù noi credenti ci incontriamo con un Dio a partire dal quale possiamo sentire e vivere la vita come un dono che ha la sua origine nel mistero ultimo della realtà che è Amore. Per me è buono non sentirmi solo e smarrito nell’esistenza, né nelle mani del destino o del caso. Ho Qualcuno in cui confidare e a cui posso rendere grazie per la vita.
Nell’Evangelo di Gesù ci troviamo con un Dio che, nonostante i nostri sbagli ci dà forza per difendere la nostra libertà senza finire schiavi di qualsiasi idolo; per continuare sempre a imparare forme nuove e più umane di lavorare e di godere, di soffrire e di amare. Per me è buono poter contare sulla forza della mia piccola fede in questo Dio.
Nell’Evangelo di Gesù ci troviamo con un Dio che risveglia la nostra responsabilità di non disinteressarci degli altri. Non potremo fare grandi cose, ma sappiamo che dobbiamo contribuire a una vita più degna e più felice per tutti, pensando soprattutto ai più bisognosi e indifesi. Per me è buono credere in un Dio che mi chiede con frequenza che cosa faccio per i miei fratelli. Mi fa vivere con più lucidità e dignità.
Nell’Evangelo di Gesù ci troviamo con un Dio che ci aiuta a intravedere che il male, l’ingiustizia e la morte non hanno l’ultima parola. Un giorno tutto ciò che qui non ha potuto essere, quello che è rimasto a metà, i nostri aneliti più grandi e i nostri desideri più intimi raggiungeranno in Dio la loro pienezza. A me fa bene vivere e attendere la morte con questa fiducia.
Ognuno di noi deve decidere come vuole vivere e come vuole morire. Ognuno deve ascoltare la sua propria verità. Per me non è lo stesso credere in Dio che non credere. A me fa bene poter fare il mio percorso in questo mondo sentendomi accolto, fortificato, perdonato e salvato dal Dio rivelato in Gesù.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

22-1-2017
3 Temps ordinaire – A
Matthieu 4,12-23

QUELQUE CHOSE DE NEUF ET DE BON

Le premier écrivain à recueillir l’oeuvre et le message de Jésus a tout résumé en disant que Jésus proclamait la «Bonne Nouvelle de Dieu». Plus tard, les autres évangélistes vont employer le même terme grec (euaggelion) en exprimant la même conviction: les gens trouvaient dans le Dieu annoncé par Jésus quelque chose de «nouveau» et de «bon».
Peut-on trouver encore dans cet Évangile quelque chose pouvant être lu, au coeur de notre société indifférente et mécréante, comme étant quelque chose de nouveau et de bon pour l’homme et la femme de notre temps? Quelque chose que l’on peut trouver chez le Dieu annoncé par Jésus et que la science, la technique ou le progrès ne nous procurent pas facilement? Comment peut-on vivre de nos jours la foi en Dieu?
Dans l’Évangile de Jésus, nous les croyants, nous rencontrons un Dieu qui nous permet de sentir et d’expérimenter la vie comme un cadeau dont l’origine est le mystère ultime de réalité que nous appelons Amour. Il est bon pour moi de ne pas me sentir seul et perdu dans mon existence ni entre les mains du destin ou du hasard. J’ai Quelqu’un en qui je peux mettre ma confiance et à qui rendre grâces pour ma vie.
Dans l’Évangile de Jésus nous rencontrons un Dieu qui, malgré nos turpitudes, nous donne la force de défendre notre liberté pour ne pas devenir esclaves de n’importe quelle idole; la force de continuer toujours à apprendre de nouvelles formes plus humaines de travailler et de jouir, de souffrir et d’aimer. Il est bon pour moi de pouvoir compter sur la force de ma petite foi en ce Dieu.
Dans l’Évangile de Jésus nous rencontrons un Dieu qui éveille notre responsabilité pour éviter d’ignorer les autres. Peut-être ne pourrons-nous pas faire de grandes choses, mais nous savons qu’il nous est possible de contribuer à une vie plus digne et plus heureuse pour tous, en particulier pour les plus démunis et les plus vulnérables. Il est bon pour moi de croire en un Dieu qui me demande souvent ce que j’ai fait pour mes frères. Il me fait vivre avec plus de lucidité et de dignité.
Dans l’Évangile de Jésus nous rencontrons un Dieu qui nous aide à entrevoir que le mal, l’injustice et la mort n’ont pas le dernier mot. Un jour, tout ce qui n’a pas pu aboutir ici-bas, ce qui est resté à moitié, nos désirs les plus grands et nous souhaits les plus profonds trouveront leur plénitude en Dieu. Cela me fait du bien de vivre et d’attendre ma mort avec cette confiance.
C’est à chacun de nous de décider comment veut-il vivre et mourir. A chacun d’entendre sa propre vérité. Pour moi, ce n’est pas pareil de croire en Dieu que de ne pas croire. Cela me fait du bien de pouvoir réaliser mon parcours à travers ce monde en me sentant accueilli, fortifié, pardonné et sauvé par le Dieu révélé en Jésus.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

22-1-2017
3 Tempo ordinário – A
Mateus 4,12-23

ALGO NOVO E BOM

O primeiro escritor que recolheu a atuação e a mensagem de Jesus resumiu tudo dizendo que Jesus proclamava a «Boa Nova de Deus». Mais tarde, os demais evangelistas utilizam o mesmo termo grego (euaggelion) e expressam a mesma convicção: no Deus anunciado por Jesus, as pessoas encontravam algo «novo» e «bom».
Há todavia nesse Evangelho algo que possa ser lido, no meio da nossa sociedade indiferente e descrente, como algo novo e bom para o homem e a mulher dos nossos dias? Algo que se possa encontrar no Deus anunciado por Jesus e que não é proporcionado facilmente pela ciência, pela técnica ou pelo progresso? Como é possível viver a fé em Deus nos nossos dias?
No Evangelho de Jesus, os crentes, encontramo-nos com um Deus desde o que podemos sentir e viver a vida como uma oferenda que tem a sua origem no mistério último da realidade que é o Amor. Para mim é bom não sentir-me só e perdido na existência nem nas mãos do destino ou do azar. Tenho Alguém em quem posso confiar e a quem posso agradecer a vida.
No Evangelho de Jesus encontramo-nos com um Deus que, apesar da nossa falta de jeito, nos dá força para defender a nossa liberdade sem acabarmos por ser escravos de qualquer ídolo; para continuar a aprender sempre novas formas e mais humanas de trabalhar e de disfrutar, de sofrer e de amar. Para mim é bom poder contar com a força da minha pequena fé nesse Deus.
No Evangelho de Jesus encontramo-nos com um Deus que desperta a nossa responsabilidade para não nos desentendermos dos outros. Não poderemos fazer grandes coisas, mas sabemos que podemos contribuir para uma vida mais digna e mais ditosa para todos pensando sobre tudo nos mais necessitados e indefesos. Para mim é bom acreditar num Deus que me pregunta com frequência que faço pelos meus irmãos. Faz-me viver com mais lucidez e dignidade.
No Evangelho de Jesus encontramo-nos com um Deus que nos ajuda a vislumbrar que o mal, a injustiça e a morte não têm a última palavra. Um dia, tudo o que aqui não pôde ser, o que ficou a meio, os nossos maiores anseios e os nossos mais íntimos desejos alcançarão em Deus a sua plenitude. A mim faz-me bem viver e esperar a minha morte com esta confiança.
Cada um de nós tem de decidir como quer viver e como quer morrer. Cada um há-de escutar a sua própria verdade. Para mim não é o mesmo acreditar em Deus que não acreditar. A mim faz-me bem, fazer o caminho por este mundo sentindo-me acolhido, fortalecido, perdoado e salvo pelo Deus revelado em Jesus.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-22-2017
3rd Ordinary Time – A
Matthew 4,12-23

SOMETHING NEW AND GOOD

The first writer who gathered up Jesus’ actions and message summed it all up by saying that Jesus proclaimed the «Good New of God». Later on, all the Gospel writers use the same Greek term (euaggelion) and express the same conviction: in the God announced by Jesus, all peoples encounter something «new» and «good».
Is there still in that Gospel something that can be read, in the midst of our indifferent and unbelieving society, as new and good for the man and woman of today? Something that can be met in the God announced by Jesus and which isn’t offered easily by science, technology or progress? How is it possible to live a faith in God in our time?
In Jesus’ Gospel we who believe meet up with a God with whom we can feel and live a life that is gift, that has its origin in the ultimate mystery of the reality that is Love. For me it’s good to not feel alone and lost in existence, nor find myself in the hands of destiny or chance. I have Someone to whom I can be thankful for my life.
In Jesus’ Gospel we meet up with a God who, in spite of our stupidity, gives us energy to defend our liberty without ending up slaves of some idol: to not live always half-way or just hanging on; to go about learning new and more humane ways of working and of enjoyment, of suffering and of loving. For me it’s good to be able to count on the energy of my mustard seed faith in that God.
In Jesus’ Gospel we meet up with a God who awakens our responsibility to not ignore everyone else. We won’t be able to do great things, but we know that we need to be a part of a life that has more dignity and more happiness for all, thinking above all in the most needy and defenseless. For me it’s good to believe in a God who frequently asks me what I am doing for my brothers and sisters. This God makes me live with more clarity and dignity.
In Jesus’ Gospel we meet up with a God who helps us to suspect that evil, injustice and death don’t have the last word. One day everything that hasn’t happened here, that has been left half-done, our biggest dreams and our most intimate desires – all this will reach their fullness in God. For me that helps to live my life and to await my death with much confidence.
Certainly, each one of us needs to decide how he wants to live and how he wants to die. Each one needs to listen to her own truth. For me it isn’t the same to believe in God as to not believe. For me it seems good to be able to go about in this world feeling myself welcomed, strengthened, forgiven and saved by the God revealed in Jesus.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com