miércoles, 1 de marzo de 2017

03-05-2017 - First Sunday of Lent - A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

05-03-2017
1 Cuaresma – A
Mateo 4,1-11

NUESTRA GRAN TENTACIÓN

La escena de las «tentaciones de Jesús» es un relato que no hemos de interpretar ligeramente. Las tentaciones que se nos describen no son propiamente de orden moral. El relato nos está advirtiendo de que podemos arruinar nuestra vida si nos desviamos del camino que sigue Jesús.
La primera tentación es de importancia decisiva, pues puede pervertir y corromper nuestra vida de raíz. Aparentemente, a Jesús se le ofrece algo inocente y bueno: poner a Dios al servicio de su hambre. «Si eres Hijo de Dios, manda que estas piedras se conviertan en panes».
Sin embargo, Jesús reacciona de manera rápida y sorprendente: «No solo de pan vive el hombre, sino de toda palabra que sale de la boca de Dios». No hará de su propio pan un absoluto. No pondrá a Dios al servicio de su propio interés, olvidando el proyecto del Padre. Siempre buscará primero el reino de Dios y su justicia. En todo momento escuchará su Palabra.
Nuestras necesidades no quedan satisfechas solo con tener asegurado nuestro pan material. El ser humano necesita y anhela mucho más. Incluso, para rescatar del hambre y la miseria a quienes no tienen pan, hemos de escuchar a Dios, nuestro Padre, y despertar en nuestra conciencia el hambre de justicia, la compasión y la solidaridad.
Nuestra gran tentación es hoy convertirlo todo en pan. Reducir cada vez más el horizonte de nuestra vida a la satisfacción de nuestros deseos; vivir obsesionados por un bienestar siempre mayor o hacer del consumismo indiscriminado y sin límites el ideal casi único de nuestras vidas.
Nos engañamos si pensamos que ese es el camino que hay que seguir hacia el progreso y la liberación. ¿No estamos viendo que una sociedad que arrastra a las personas hacia el consumismo sin límites y hacia la autosatisfacción no hace sino generar vacío y sinsentido en las personas y egoísmo, insolidaridad e irresponsabilidad en la convivencia?
¿Por qué nos estremecemos de que vaya aumentando de manera trágica el número de personas que se suicidan cada día? ¿Por que seguimos encerrados en nuestro falso bienestar, levantando barreras cada vez más inhumanas para que los hambrientos no entren en nuestros países, no lleguen hasta nuestras residencias ni llamen a nuestra puerta?
La llamada de Jesús nos puede ayudar a tomar más conciencia de que no solo de bienestar vive el ser humano. También los hombres y mujeres de hoy necesitamos cultivar el espíritu, conocer el amor y la amistad, desarrollar la solidaridad con los que sufren, escuchar nuestra conciencia con responsabilidad, abrirnos al Misterio último de la vida con esperanza.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-03-05
Garizumako 1. igandea – A
Mateo 4,1-11

GURE TENTAZIO HANDIA

«Jesusen tentazioen» kontakizuna ez genuke hartu behar arin-arin. Hor deskribatzen diren tentazioak ez dira ikuspegi moralekoak. Kontakizunak ohartarazten digu geure bizitza hondatu dezakegula, baldin eta Jesusek hartu duen bidetik desbideratzen bagara.
Lehenengo tentazioa joan-etorri erabakitzailekoa da; izan ere, errotik makurtu eta usteldu baitezake gure bizitza. Itxuraz, Jesusi gauza xume eta on bat aurkeztu diote: Jainkoa gosearen zerbitzura jartzea. «Jainkoaren Semea bazara, agindu ezazu harri hauek ogi bihur daitezela».
Alabaina, bat-batean eta era harrigarrian erantzun du Jesusek: «Gizakia ez da ogitik bakarrik bizi, baizik eta Jainkoari ahotik darion hitz orotatik». Bere ogia ez du bihurtu nahi gauza absolutu. Ez du egin nahi Jainkoa bere probetxuaren zerbitzari, Aitaren egitasmoaz ahazturik. Lehenik eta behin Jainkoaren erregetza eta haren zuzentasuna bilatu nahi ditu. Aitaren hitza entzungo du beti.
Gure premiak ez dira asetzen ogia segurtatze hutsaz. Askoz gehiago behar eta desiratzen du gizakiak. Ogirik ez dutenak gosetik eta miseriatik ateratzeko ere, Jainkoari, geure Aitari, entzun beharra dugu, eta geure bihotzean zuzentasunaren, errukiaren eta solidaritatearen ustea esnatu beharra.
Geure tentazio handia gaur egun, gauza guztiak ogi bihurtu nahi izatea dugu. Gero eta maila handiagoan, geure bizitzaren ikusmira murriztea eta mugatzea, geure desioak asetze hutsera; geure bizitzako ideal kasik bakartzat, gero eta neurri handiagoan, ongizate baten eta bereizi gabeko kontsumismo baten obsesioa jartzea.
Geure burua engainatuko dugu, baldin eta pentsatzen badugu hori dela egin beharreko bidea aurrerapena eta askatasuna lortzeko. Ez al gara ikusten ari, jendea mugarik gabeko kontsumismora eta auto-asebetera lerratzen duen gizarte batek ez duela ezer egiten, baizik jendeagan hustasuna eta zentzurik eza sortu eta, bizikidetasunari dagokionez, egoismoa, solidaritaterik eza eta erantzukizunik eza eragin?
Zer dela-eta larritzen gara entzutean, egunero bere buruaz beste egiten duen jende-kopurua era tragikoan ari dela handitzen? Zer dela-eta jarraitzen dugu geure sasi-ongizatean hesiturik, gero eta hesi ez-gizakoiagoak ezartzen, gose direnak gure lurraldean sar ez daitezen, gure bizilekura irits ez daitezen, gure atea jo ez dezaten?
Jesusen deiak lagundu gaitzake jabetzen ezen gizakia ez dela ongizateaz bakarrik bizi. Beharrezkoa du pertsona batek espiritua lantzea, maitasuna eta adiskidetasuna bizitzea, sufritzen ari direnekin solidaritatea garatzea, norberaren kontzientziari erantzukizunez entzutea, biziaren azken Misterioari bihotza esperantzaz irekitzea.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

05-03-2017
Diumenge 1 de Quaresma – A
Mateo 4,1-11

LA NOSTRA GRAN TEMPTACIÓ

L’escena de «les temptacions de Jesús» és un relat que no hem d’interpretar lleugerament. Les temptacions que se’ns descriuen no són pròpiament d’ordre moral. El relat ens està advertint que podem arruïnar la nostra vida, si ens desviem del camí que segueix Jesús.
La primera temptació és d’importància decisiva, ja que pot pervertir i corrompre la nostra vida d’arrel. Aparentment, a Jesús se li ofereix quelcom ben innocent i bo: posar Déu al servei de la seva gana. «Si ets Fill de Déu, digues que aquestes pedres es tornin pans».
No obstant això, Jesús reacciona de manera ràpida i sorprenent: «L’home no viu només de pa; viu de tota paraula que surt de la boca de Déu». No farà del seu propi pa un absolut. No posarà Déu al servei del seu propi interès, oblidant el projecte del Pare. Sempre cercarà primer el Regne de Déu i la seva justícia. En tot moment escoltarà la seva Paraula.
Les nostres necessitats no queden satisfetes només amb tenir assegurat el nostre pa. L’ésser humà necessita i anhela molt més. Fins i tot, per rescatar de la fam i la misèria els qui no tenen pa, hem d’escoltar Déu, el nostre Pare, i despertar en la nostra consciència la fam de justícia, la compassió i la solidaritat.
La nostra gran temptació és avui convertir-ho tot en pa. Reduir cada vegada més l’horitzó de la nostra vida a la mera satisfacció dels nostres desitjos, fer de l’obsessió per un benestar sempre major o del consumisme indiscriminat i sense límits, l’ideal gairebé únic de les nostres vides.
Ens enganyem si pensem que aquest és el camí a seguir cap al progrés i l’alliberament. No ens adonem que una societat que arrossega les persones cap al consumisme sense límits i cap a la autosatisfacció, no fa sinó generar buidor i superficialitat en les persones, i egoisme, insolidaritat i irresponsabilitat en la convivència?
Per què ens fa esgarrifar que vagi augmentant de manera tràgica el nombre de persones que se suïciden cada dia? Per què continuem tancats en el nostre fals benestar, aixecant barreres cada vegada més inhumanes perquè els famolencs no entrin en els nostres països, no arribin fins a les nostres residències ni truquin a la nostra porta?
La crida de Jesús ens pot ajudar a prendre més consciència que no només de benestar viu l’home. L’ésser humà necessita també cultivar l’esperit, conèixer l’amor i l’amistat, desenvolupar la solidaritat amb els que pateixen, escoltar la nostra consciència amb responsabilitat, obrir-se al Misteri últim de la vida amb esperança.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

05-03-2017
1 Coresma – A
Mateu 4,1-11

A NOSA GRAN TENTACIÓN

A escena das «tentacións de Xesús» é un relato que non habemos interpretar á lixeira. As tentacións que se nos describen non son propiamente de orde moral. O relato estanos advertindo que podemos arruinar a nosa vida se nos desviamos do camiño que segue Xesús.
A primeira tentación é de importancia decisiva, pois pode perverter e corromper a nosa vida de raíz. Aparentemente, a Xesús ofréceselle algo inocente e bo: poñer a Deus ao servizo da súa fame. «Se es Fillo de Deus, manda que estas pedras se convertan en pans».
Con todo, Xesús reacciona de xeito rápido e sorprendente: «Non só de pan vive o home, senón de toda palabra que sae da boca de Deus». Non fará do seu propio pan un absoluto. Non poñerá a Deus ao servizo do seu propio interese, esquecendo o proxecto do Pai. Sempre buscará primeiro o reino de Deus e a súa xustiza. En todo momento escoitará a súa Palabra.
As nosas necesidades non fican satisfeitas só con ter asegurado o noso pan material. O ser humano necesita e anhela moito máis. Ata, para rescatar da fame e da miseria a quen non ten pan, habemos escoitar a Deus, o noso Pai, e espertarmos na nosa conciencia a fame de xustiza, a compaixón e a solidariedade.
Hoxe a nosa grande tentación é converter todo en pan. Reducir cada vez máis o horizonte da nosa vida para a satisfacción dos nosos desexos; vivir obsesionados por un benestar sempre maior ou facer do consumismo, indiscriminado e sen límites, o ideal case único das nosas vidas.
Enganámonos se pensamos que ese é o camiño a seguir cara ao progreso e a liberación. Non estamos a ver unha sociedade que arrastra ás persoas cara ao consumismo sen límites e cara á autosatisfacción e non fai senón xerar baleiro e un sensentido nas persoas e egoísmo, insolidariedade e irresponsabilidade na convivencia?
Por que nos estremecemos de que vaia aumentando de xeito tráxico o número de persoas que se suicidan cada día? Por que seguimos fechados no noso falso benestar, levantando barreiras cada vez máis inhumanas para que os famentos non entren nos nosos países, non cheguen ata as nosas residencias nin chamen á nosa porta?
A chamada de Xesús pódenos axudar a tomar máis conciencia de que non só do benestar vive o ser humano. Tamén os homes e mulleres de hoxe necesitamos cultivar o espírito, coñecer o amor e a amizade, desenvolver a solidariedade cos que sofren, escoitar a nosa conciencia con responsabilidade, abrírmonos ao Misterio último da vida con esperanza.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

05-03-2017
1 Quaresima – A
Matteo 4,1-11

LA NOSTRA GRANDE TENTAZIONE

La scena delle «tentazioni di Gesù» è un racconto che non dobbiamo interpretare alla leggera. Le tentazioni che ci sono descritte non sono propriamente di ordine morale. Il racconto ci sta avvertendo che possiamo rovinare la nostra vita, se deviamo dal cammino che segue Gesù.
La prima tentazione è d’importanza decisiva, perché può pervertire e corrompere la nostra vita dalla radice. Apparentemente, si offre a Gesù qualcosa di molto innocente e buono: mettere Dio a servizio della propria fame. «Se tu sei Figlio di Dio, di’ che queste pietre diventino pane».
Tuttavia, Gesù reagisce in modo rapido e sorprendente: «Non di solo pane vivrà l’uomo, ma di ogni parola che esce dalla bocca di Dio». Non farà del suo pane un assoluto. Non porrà Dio a servizio del suo proprio interesse, dimenticando il progetto del Padre. Cercherà sempre innanzitutto il Regno di Dio e la sua giustizia. In ogni momento ascolterà la sua Parola.
Le nostre necessità non sono soddisfatte solo con l’avere assicurato il pane. L’essere umano ha bisogno e anela a molto di più. Anche per liberare dalla fame e dalla miseria coloro che non hanno pane, dobbiamo ascoltare Dio, nostro Padre, e risvegliare nella nostra coscienza la fame di giustizia, la compassione e la solidarietà.
Oggi la nostra grande tentazione è convertire tutto in pane. Ridurre sempre più l’orizzonte della nostra vita alla mera soddisfazione dei nostri desideri; vivere ossessionati da un benessere sempre più grande o fare del consumismo indiscriminato e senza limiti l’ideale quasi unico della nostra vita.
Ci inganniamo se pensiamo che questo è il cammino da seguire verso il progresso e la liberazione. Non stiamo vedendo che una società che trascina le persone verso il consumismo illimitato e verso l’autosoddisfazione non fa che generare vuoto e non senso nelle persone, ed egoismo, mancanza di solidarietà e irresponsabilità nella convivenza?
Perché rabbrividiamo di fronte al fatto che va aumentando in maniera tragica il numero di persone che si suicidano ogni giorno? Perché continuiamo chiusi nel nostro falso benessere, levando barriere sempre più inumane perché gli affamati non entrino nei nostri paesi, non arrivino fino alle nostre residenze, né bussino alla nostra porta?
L’appello di Gesù ci può aiutare a prendere più coscienza del fatto che non solo di benessere vive l’uomo. Anche gli uomini e le donne di oggi hanno bisogno di coltivare lo spirito, conoscere l’amore e l’amicizia, sviluppare la solidarietà con quelli che soffrono, ascoltare la propria coscienza con responsabilità, aprirsi al Mistero ultimo della vita con speranza.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

05-03-2017
1 Carême – A
Matthieu 4,1-11

NOTRE GRANDE TENTATION

La scène des «tentations de Jésus» est un récit que nous ne devons pas interpréter à la légère. Les tentations qui nous sont présentées ne sont pas à proprement parler d’ordre moral. Le récit veut nous avertir que nous pouvons ruiner notre vie si nous nous détournons du chemin suivi par Jésus.
La première tentation est d’une importance décisive car elle peut pervertir et corrompre notre vie à la racine. Apparemment ce qui est offert à Jésus est quelque chose d’innocent et de bon: mettre Dieu au service de sa faim. «Si tu es le Fils de Dieu, fais que ces pierres deviennent du pain».
Cependant, Jésus réagit de façon rapide et surprenante: «L’homme ne vit pas seulement de pain mais de toute parole qui sort de la bouche de Dieu». Il ne fait pas de son propre pain un absolu. Il ne met pas Dieu au service de son propre intérêt, en oubliant le projet du Père. Il cherche toujours le royaume de Dieu et sa justice. A tout instant, il écoute sa Parole.
Ce n’est pas en assurant simplement notre pain matériel que nos besoins pourront être satisfaits. L’être humain a beaucoup plus de besoin et désire beaucoup plus. Même pour libérer les affamés de leur faim et de leur misère, il nous faut écouter Dieu, notre Père, et éveiller dans notre conscience la faim de (la) justice, la compassion et la solidarité.
Notre grande tentation aujourd’hui c’est de vouloir tout convertir en pain. Réduire de plus en plus l’horizon de notre vie à la simple satisfaction de nos désirs; vivre dans l’obsession d’un bien-être toujours plus grand et faire de la consommation indiscriminée et illimitée l’idéal presque unique de nos vies.
Nous nous trompons si nous pensons que c’est-là le chemin à suivre pour atteindre le progrès et la libération. Ne voyons-nous pas qu’une société qui entraîne les personnes vers la consommation illimitée et vers l’autosatisfaction ne fait que générer du vide et du non-sens chez elles, et de l’égoïsme, de l’indifférence et de l’irresponsabilité au niveau social?
A quoi bon s’émouvoir de l’augmentation du nombre de personnes qui d’une manière tragique se suicident chaque jour? Pourquoi continuons-nous enfermés dans notre faux bien-être, en dressant des barrières de plus en plus inhumaines pour que les affamés n’entrent pas dans nos pays, n’atteignent pas nos résidences ni frappent à notre porte?
L’appel de Jésus peut nous aider à prendre davantage conscience que l’homme ne vit pas seulement de bien-être. Nous, les hommes et les femmes d’aujourd’hui, nous avons aussi besoin de cultiver l’esprit, de connaître l’amour et l’amitié, de développer la solidarité envers ceux qui souffrent, de nous mettre à l’écoute de notre conscience de façon responsable, de nous ouvrir dans l’espérance au Mystère ultime de la vie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

05-03-2017
1 Quaresma – A
Mateus 4,1-11

A NOSSA GRANDE TENTAÇÃO

O episódio das «tentações de Jesus» é um relato que não devemos interpretar com ligeireza. As tentações que se nos descrevem não são propriamente de natureza moral. O relato adverte-nos de que podemos arruinar a nossa vida sem nos desviarmos do caminho que segue Jesus.
A primeira tentação é de importância decisiva, pois pode perverter e corromper a nossa vida desde a raiz. Aparentemente, a Jesus se lhe oferece algo inocente e bom: colocar Deus ao serviço da sua fome. «Se és Filho de Deus, ordena que estas pedras se convertam em pães».
No entanto, Jesus reage de forma rápida e surpreendente: «Não só de pão vive o homem, mas de toda a palavra que sai da boca de Deus». Não fará do seu próprio pão, um absoluto. Não colocará Deus ao serviço do seu próprio interesse, esquecendo o projeto do Pai. Sempre procurará primeiro o reino de Deus e a Sua justiça. Em todo o momento escutará a Sua Palavra.
As nossas necessidades não ficam satisfeitas só com ter assegurado o nosso pão material. O ser humano necessita e deseja muito mais. Inclusive, para resgatar da fome e da miséria a quem não tem pão, temos de escutar a Deus, nosso Pai, e despertar na nossa consciência a fome de justiça, a compaixão e a solidariedade.
A nossa grande tentação é hoje converter tudo em pão. Reduzir cada vez mais o horizonte da nossa vida à satisfação dos nossos desejos; viver obcecados por um bem-estar sempre maior ou fazer do consumismo indiscriminado e sem limites o ideal quase único das nossas vidas.
Enganamo-nos se pensamos que esse é o caminho que se tem de seguir para o progresso e a libertação. Não estamos vendo que uma sociedade que arrasta as pessoas para o consumismo sem limites e para a autossatisfação não faz senão gerar vazio e falta de sentido nas pessoas e egoísmo, ausência de solidariedade e irresponsabilidade na convivência?
Porque trememos que vá aumentando de forma trágica o número de pessoas que se suicidam cada dia? Porque continuamos fechados no nosso falso bem-estar, levantando barreiras cada vez mais inumanas para que os famintos não entrem nos nossos países, não cheguem até às nossas residências nem chamem à nossa porta?
A chamada de Jesus pode-nos ajudar a tomar mais consciência de que não só de bem-estar vive o ser humano. Também os homens e mulheres de hoje necessitamos cultivar o espírito, conhecer o amor e a amizade, desenvolver a solidariedade com os que sofrem, escutar a nossa consciência com responsabilidade, abrir-nos ao Mistério último da vida com esperança.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

03-05-2017
1st Lent – A
Matthew 4,1-11

OUR GREAT TEMPTATION

The scene of «Jesus’ temptations» is a story that we don’t need to interpret lightly. The temptations that are described aren’t exactly of the moral order. The story is warning us of how we could ruin our lives if we leave the path that Jesus follows.
The first temptation is of decisive importance, since it can pervert and corrupt our life at its root. Apparently Jesus is being offered something innocent and good: put God at the service of his hunger. «If you are the Son of God, tell these stones to turn into loaves».
However Jesus reacts quickly and surprisingly: «Human beings live not on bread alone, but on every word that comes from the mouth of God». Don’t make your own bread an absolute. Don’t put God at the service of your own interest, forgetting the Father’s project. Always seek first God’s reign and God’s justice. At every moment listen to God’s Word.
Our needs won’t get satisfied only by securing our bread. Human beings need and yearn for much more. In order to even rescue from hunger and misery those who don’t have bread, we need to listen to God our Father, and awaken in our conscience the hunger for justice, compassion, solidarity.
Our great temptation today is to change everything into bread: we reduce more and more the horizon of our lives to the mere satisfaction of our desires, we run around obsessed with a well-being that keeps growing larger, or make a consumerism that is indiscriminate and without limits into our one and only goal.
We deceive ourselves if we think that this is the path to follow toward progress and liberation. Aren’t we seeing that a society that drags people to a consumerism without limits and to self-satisfaction, does nothing more than generate emptiness and meaninglessness in people, along with selfishness, alienation and irresponsibility in our living together?
Why does it startle us that the number of people who commit suicide grows tragically greater every day? Why do we keep ourselves closed up in our false wellbeing, raising even more inhumane barriers so that the hungry don’t get into our countries, can’t reach our neighborhoods or knock on our door?
Jesus’ call can help us to be more aware that human beings don’t live by bread alone. Human beings also need to cultivate the spirit, know love and friendship, develop solidarity with those who suffer, listen to our conscience responsibly, open ourselves to the final Mystery of a life with hope.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


martes, 21 de febrero de 2017

02-26-2017 - 8nd Ordinary Time – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

26-02-2017
8 Tiempo ordinario – A
Mateo 6,24-34

NO A LA IDOLATRÍA DEL DINERO

El Dinero, convertido en ídolo absoluto, es para Jesús el mayor enemigo para construir ese mundo más digno, justo y solidario que quiere Dios. Hace ya veinte siglos que el Profeta de Galilea denunció de manera rotunda que el culto al Dinero será siempre el mayor obstáculo que encontrará la humanidad para progresar hacia una convivencia más humana.
La lógica de Jesús es aplastante: «No podéis servir a Dios y al Dinero». Dios no puede reinar en el mundo y ser Padre de todos sin reclamar justicia para los que son excluidos de una vida digna. Por eso no pueden trabajar por ese mundo más humano querido por Dios los que, dominados por el ansia de acumular riqueza, promueven una economía que excluye a los más débiles y los abandona en el hambre y la miseria.
Es sorprendente lo que está sucediendo con el papa Francisco. Mientras los medios de comunicación y las redes sociales que circulan por internet nos informan, con toda clase de detalles, de los gestos más pequeños de su personalidad admirable, se oculta de modo vergonzoso su grito más urgente a toda la humanidad: «No a una economía de la exclusión y la iniquidad. Esa economía mata».
Francisco no necesita largas argumentaciones ni profundos análisis para exponer su pensamiento. Sabe resumir su indignación en palabras claras y expresivas que podrían abrir el informativo de cualquier telediario o ser titular de la prensa en cualquier país. Solo algunos ejemplos.
«No puede ser que no sea noticia que muera de frío un anciano en medio de la calle y que sí lo sea la caída de dos puntos en la bolsa. Eso es exclusión. No se puede tolerar que se tire comida cuando hay gente que pasa hambre. Eso es inequidad».
Vivimos «en la dictadura de una economía sin rostro y sin un objetivo verdaderamente humano». Como consecuencia, «mientras las ganancias de unos pocos crecen exponencialmente, las de la mayoría se quedan cada vez más lejos del bienestar de esa minoría feliz».
«La cultura del bienestar nos anestesia, y perdemos la calma si el mercado ofrece algo que todavía no hemos comprado, mientras todas esas vidas truncadas por falta de posibilidades nos parecen un espectáculo que de ninguna manera nos altera».
Cuando le han acusado de comunista, el papa ha respondido de manera rotunda: «Este mensaje no es marxismo, sino Evangelio puro» Un mensaje que tiene que tener eco permanente en nuestras comunidades cristianas. Lo contrario podría ser signo de lo que dice el papa: «Nos estamos volviendo incapaces de compadecernos de los clamores de los otros y ya no lloramos ante el drama de los demás».

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-02-26
Urteko 8. igandea – A
Mateo 6,24-34

EZ DIRUAREN IDOLATRIARI

Dirua, erabateko idolo bihurtua den hori da Jesusentzat etsairik handiena, Jainkoak duinago, zuzenago eta solidarioago nahi duen mundu honentzat. Hogei mende dira jada, Galileako Profetak salatu zuela: Gizadiak Diruari eskainitako kultua izango duela beti oztoporik handiena, elkar bizitza gizakoiago baterantz jo ahal izateko.
Guztizkoa da Jesusen logika: «Ezin izan zarete Jainkoaren eta Diruaren zerbitzari». Jainkoa ezin izan da errege munduan, ezin izan da guztien Aita, baldin eta zuzentasuna exijitzen ez bada bizitza duin batetik baztertuak direnentzat. Horregatik, Jainkoak nahi duen mundu gizakoiago horrentzat ezin lan egin dute, aberastasunak metatzeko irrikak harturik, jenderik ahulena baztertu eta goseari eta miseriari emanik uzten duen ekonomia bat sustatzen dutenak.
Txundigarria da Frantzisko aita santuarekin gertatzen ari dena. Komunikabideek eta interneten zirkulatzen duten sare sozialek Frantziskoren keinurik txikienen berri xehetasun-mota oroz ematen digute; baina ezkutatu egiten dute, era lotsagarrian, Gizadi osoari egiten dion deiadarrik premiazkoen hau: «Ez borobil bat ekonomia baztertzaile eta zital bati. Hiltzailea da ekonomia hori».
Alabaina, Frantziskok ez du argudiatze luzeen beharrik, ezta analisi sakonen beharrik ere, bere pentsaera adierazteko. Gai da bere haserrea hitz argi eta adierazkorrez laburtzeko; edozein teleberriren albistegiren lerroburu edota edozein lurraldetako prentsaren titulu nagusi izan litezkeen hitzez, alegia. Adibide batzuk, soilik.
«Ezin onar liteke albiste ez izatea adineko pertsona bat hotzak hiltzea kale gorrian eta, aldiz, albiste izatea burtsak bi puntuz behera egin izana. Bazterketa da hori. Ezin onar liteke janaria botatzea, goseak dagoen jenderik baden bitartean. Zitalkeria da hori».
«Aurpegirik gabeko eta zinezko helburu gizatarrik gabeko ekonomia baten diktadurapean» bizi gara. Ondorioz, «gutxi batzuen irabaziak esponentzialki hazten diren bitartean, gehiengoen irabaziak gero eta beherago doaz gutxiengo zoriontsu horren ongizatearen aldean».
«Ongizatearen kulturak anestesiatu, sorgortu egiten gaitu, eta ez gara lasai gelditzen, baldin eta merkatuak artean erosi ez dugun zerbait eskaintzen badigu; eta, ahalbide faltaz hegoak ebakirik gelditu diren beste bizitza horiek ezertan erasaten ez diguten ikuskari huts gertatzen zaizkigu».
Frantziskok berak esana duenez, «mezu hau ez da marxismoa, baizik Ebanjelio hutsa». Gure kristau-elkarteetan etengabeko oihartzuna izan beharko lukeen mezu bat da. Horren kontrakoa, Frantziskok esaten digun beste honen seinale izan liteke: «Besteen garrasiez errukitzeko ezgai bihurtzen ari gara, ez dugu jada negarrik egiten gainerakoen dramaren aurrean».

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

26-02-2017
Diumenge 8 durant l’any – A
Mateu 6,24-34

NO A LA IDOLATRIA DEL DINER

El Diner, convertit en ídol absolut, és per a Jesús el major enemic per construir aquest món més digne, just i solidari que Déu vol. Ja fa vint segles que el Profeta de Galilea va denunciar de manera rotunda que el culte al Diner serà sempre el major obstacle que trobarà la humanitat per progressar cap a una convivència més humana.
La lògica de Jesús és aclaparadora: «No podeu servir alhora Déu i el diner». Déu no pot regnar al món i ser Pare de tots sense reclamar justícia per als que són exclosos d’una vida digna. Per això no poden treballar per aquest món més humà volgut per Déu aquells que, dominats per l’ànsia d’acumular riquesa, promouen una economia que exclou els més febles i els abandona a la fam i la misèria.
És sorprenent el que està succeint amb el papa Francesc. Mentre els mitjans de comunicació i les xarxes socials que circulen per internet ens informen, amb tota mena de detalls, dels gestos més petits de la seva personalitat admirable, s’oculta de manera vergonyosa el seu clam més urgent a tota la humanitat: «No a una economia de l’exclusió i la iniquitat. Aquesta economia mata».
Francesc no necessita llargues argumentacions ni profundes anàlisis per exposar el seu pensament. Sap resumir la seva indignació en paraules clares i expressives que podrien obrir l’informatiu de qualsevol telenotícies o ser titular de la premsa en qualsevol país. Només alguns exemples.
«No pot ser que no sigui notícia que mori de fred un ancià enmig del carrer i que sí que ho sigui la caiguda de dos punts a la borsa. Això és exclusió. No es pot tolerar que es llenci menjar quan hi ha gent que passa gana. Això és inequitat».
Vivim «en la dictadura d’una economia sense rostre i sense un objectiu veritablement humà». Com a conseqüència, «mentre els guanys d’uns pocs creixen exponencialment, els de la majoria es queden cada vegada més lluny del benestar d’aquesta minoria feliç».
«La cultura del benestar ens anestesia, i perdem la calma si el mercat ofereix alguna cosa que encara no hem comprat, mentre totes aquestes vides trencades per falta de possibilitats ens semblen un espectacle que de cap manera ens altera».
Quan l’han acusat de comunista, el papa ha respost de manera rotunda: «Aquest missatge no és marxisme, sinó Evangeli pur» Un missatge que ha de tenir ressò permanent en les nostres comunitats cristianes. El contrari podria ser signe del que diu el papa: «Ens estem tornant incapaços de compadir-nos dels clams dels altres i ja no plorem davant el drama dels altres».

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

26-02-2017
8 Tempo ordinario – A
Mateu 6,24-34

NON Á IDOLATRÍA DO DIÑEIRO

O Diñeiro, convertido en ídolo absoluto, é para Xesús o maior inimigo para construír ese mundo máis digno, xusto e solidario que quere Deus. Fai xa vinte séculos que o Profeta de Galilea denunciou de xeito rotundo que o culto ao Diñeiro será sempre o maior obstáculo que atopará a humanidade para progresar cara a unha convivencia máis humana.
A lóxica de Xesús é contundente: «Non podedes servir a Deus e ao Diñeiro». Deus non pode reinar no mundo e ser Pai de todos sen reclamar xustiza para os que son excluídos dunha vida digna. Por iso non poden traballaren por ese mundo máis humano querido por Deus os que, dominados pola ansia de acumularen riqueza, promoven unha economía que exclúe aos máis débiles e os abandona na fame e na miseria.
É sorprendente o que está sucedendo co papa Francisco. Mentres os medios de comunicación e as redes sociais que circulan na internet nos informan con toda clase de detalles dos xestos máis pequenos e da súa personalidade admirábel, eles mesmos ocultan de modo vergonzoso o grito máis urxente del para toda a humanidade: «Non a unha economía da exclusión e da iniquidade. Esa economía mata».
Francisco non necesita longas argumentacións nin profundas análises para expoñer o seu pensamento. Sabe resumir a súa indignación en palabras claras e expresivas que poderían abriren o informativo de calquera telexornal ou seren o titular da prensa en calquera país. Só algúns exemplos:
«Non é posíbel que non sexa noticia que morra de frío un ancián no medio da rúa e que si o sexa a caída de dous puntos na bolsa. Iso é exclusión. Non se pode tolerar que se tire comida cando hai xente que pasa fame. Iso é inequidade».
Vivimos «na ditadura dunha economía sen rostro e sen un obxectivo verdadeiramente humano». Como consecuencia, «mentres as ganancias duns poucos crecen exponencialmente, as da maioría fican cada vez máis lonxe do benestar desa minoría feliz».
«A cultura do benestar anestésianos e perdemos a calma se o mercado ofrece algo que aínda non compramos, mentres todas esas vidas truncadas por falta de posibilidades nos parecen un espectáculo que de ningún xeito nos altera.
Cando o acusaron de comunista, o papa respondeu de xeito rotundo: «Esta mensaxe non é marxismo, senón Evanxeo puro» Unha mensaxe que ten que ter eco permanente nas nosas comunidades cristiás. O contrario podería ser signo do que di o papa: «Estámonos volvendo incapaces de compadecérmonos dos clamores dos outros e xa non choramos ante o drama dos demais».

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

26-02-2017
8 Tempo ordinario – A
Matteo 6,24-34

NO ALL’IDOLATRIA DEL DENARO

Il Denaro, convertito in idolo assoluto, è per Gesù il maggior nemico di quel mondo più degno, giusto e solidale che vuole Dio. Venti secoli fa il Profeta di Galilea denunciò in maniera chiara che il culto al Denaro sarà sempre il maggior ostacolo che incontrerà l’Umanità nel suo cammino verso una convivenza più umana.
La logica di Gesù è schiacciante: «Non potete servire Dio e la ricchezza». Dio non può regnare nel mondo ed essere Padre di tutti senza reclamare giustizia per quelli che sono esclusi da una vita degna. Per questo, non possono lavorare per questo mondo più umano voluto da Dio quelli che, dominati dall’ansia di accumulare ricchezza, promuovono un’economia che esclude i più deboli e li abbandona nella fame e nella miseria.
È sorprendente quello che sta accadendo con Papa Francesco. Mentre i mezzi di comunicazione e le reti sociali che circolano per internet ci informano con ogni genere di dettagli dei gesti più piccoli della sua mirabile personalità, si occulta in modo vergognoso il suo grido più urgente a tutta l’Umanità: «No a un’economia dell’esclusione e dell’iniquità. Questa economia uccide».
Tuttavia, Francesco non ha bisogno di lunghe argomentazioni né di profonde analisi  per esporre il suo pensiero. Sa riassumere la sua indignazione in parole chiare ed espressive che potrebbero iniziare l’informazione di qualsiasi telegiornale, o essere titolo nella stampa in qualsiasi paese. Solo qualche esempio.
«Non può essere che non sia notizia che muoia di freddo un anziano senza tetto e che lo sia la caduta di due punti della borsa. Questo è esclusione. Non si può tollerare che si getti cibo quando c’è gente che soffre la fame. Questo è iniquità».
Viviamo «nella dittatura di un’economia senza volto e senza un obiettivo veramente umano». Come conseguenza, «mentre i guadagni di alcuni pochi crescono esponenzialmente, quelli della maggioranza restano sempre più lontani dal benessere di quella minoranza felice».
«La cultura del benessere ci anestetizza, e perdiamo la calma se il mercato offre qualcosa che ancora non abbiamo comprato, mentre tutte quelle vite rotte dalla mancanza di possibilità ci sembrano uno spettacolo che in nessun modo ci altera».
Quando lo hanno accusato di essere comunista, il Papa ha risposto in maniera chiara: «Questo messaggio non è marxismo ma Evangelo puro». Un messaggio che deve aver eco permanente nelle nostre comunità cristiane. Il contrario potrebbe essere segno di quel che dice il Papa: «Stiamo diventando incapaci di avere compassione delle grida degli altri, non piangiamo più davanti al dramma altrui».

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

26-02-2017
8 Temps ordinaire – A
Matthieu 6,24-34

NON À L’IDOLÂTRIE DE L’ARGENT

L’Argent, devenu une idole absolue, est pour Jésus le plus grand ennemi pour bâtir ce monde plus digne, plus juste et solidaire voulu par Dieu. Il y a déjà vingt siècles, le Prophète de Galilée a dénoncé de façon catégorique que le culte de l’Argent sera toujours le plus grand obstacle que l’humanité trouvera pour progresser vers une vie commune plus humaine.
Sa logique est écrasante: «Vous ne pouvez pas servir à la fois Dieu et l’Argent». Dieu ne peut pas régner dans le monde et être notre Père à tous sans réclamer justice pour ceux qui sont exclus d’une vie digne. C’est pourquoi, les personnes dominées par le désir d’accumuler de la richesse, promeuvent une économie qui exclut les plus faibles et les abandonne dans la faim et dans la misère, et donc, ne peuvent pas travailler pour ce monde plus humain voulu par Dieu.
Ce qui arrive avec le pape François est surprenant. Alors que les mass media et les réseaux sociaux circulant sur internet nous renseignent, avec toute sorte de détails, sur les gestes les plus petits de son admirable personnalité, on cache de manière honteuse son cri le plus urgent lancé à toute l’humanité: «Non à une économie de l’exclusion et de l’iniquité. C’est une économie qui tue».
François n’a pas besoin de longues argumentations ni d’analyses profondes pour exposer sa pensée. Il sait résumer son indignation dans des paroles claires et expressives qui pourraient être à la une de n’importe quel journal télévisé ou organe de presse dans tout pays. En voici quelques exemples.
 «Il n’est pas possible que la mort de froid d’un vieillard au milieu de la rue ne soit pas une nouvelle et que la chute de deux points en bourse en soit une. Cela s’appelle de l’exclusion. On ne peut pas tolérer que la nourriture soit jetée alors que de gens ont faim. C’est de l’iniquité».
Nous vivons «dans la dictature d’une économie sans visage et sans un objectif vraiment humain». Par conséquent, «alors que les bénéfices d’un petit groupe croissent de façon exponentielle, ceux de la majorité s’éloignent de plus en plus du bien-être de cette minorité heureuse».
 «La culture du bien-être nous anesthésie, et nous fait perdre notre calme si le marché offre quelque chose que nous n’avons pas encore acheté, pendant que toutes ces vies brisées par le manque d’opportunités ne sont pour nous qu’un spectacle qui ne nous inquiète nullement».
Quand le pape a été accusé de communiste, il a répondu de manière tranchante: «Ce message n’est pas du marxisme mais c’est de l’Evangile pur». Un message qui doit trouver un écho permanent dans nos communautés chrétiennes. Le contraire pourrait être un signe de ce que le pape lui-même dit: «Nous sommes en train de devenir incapables de compassion devant les clameurs des autres et nous ne savons plus pleurer face au drame vécu par les autres».

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

26-02-2017
8 Tempo ordinário – A
Mateus 6,24-34

NÃO À IDOLATRÍA DO DINHEIRO

O Dinheiro, convertido em ídolo absoluto, é para Jesus o maior inimigo para construir esse mundo mais digno, justo e solidário que quer Deus. Faz já vinte séculos que o Profeta da Galileia denunciou de forma rotunda que o culto ao Dinheiro será sempre o maior obstáculo que encontrará a humanidade para progredir para uma convivência mais humana.
A lógica de Jesus é esmagadora: «Não podeis servir a Deus e ao Dinheiro». Deus não pode reinar no mundo e ser Pai de todos sem reclamar justiça para os que são excluídos de uma vida digna. Por isso não podem trabalhar por esse mundo mais humano pretendido por Deus os que, dominados pela ânsia de acumular riqueza, promovem uma economia que exclui os mais débeis e os abandona à fome e à miséria.
É surpreendente o que está a suceder com o Papa Francisco. Enquanto os meios de comunicação e as redes sociais que circulam pela internet nos informam, com todo o tipo de detalhes, dos gestos mais pequenos da sua personalidade admirável, oculta-se de forma vergonhosa o seu grito mais urgente a toda a humanidade: «Não a uma economia da exclusão e da iniquidade. Essa economia mata».
Francisco não necessita de grandes argumentações nem profundas análises para expor o seu pensamento. Sabe resumir a sua indignação em palavras claras e expressivas que poderiam abrir a informação de qualquer telejornal ou ser título da imprensa em qualquer país. Só alguns exemplos.
«Não pode ser que não seja notícia que morre de frio um idoso no meio da rua e que o seja a queda de dois pontos na bolsa. Isso é exclusão. Não se pode tolerar que se deite comida fora quando há pessoas que passam fome. Isso é iniquidade».
Vivemos «na ditadura de uma economia sem rosto e sem um objetivo verdadeiramente humano». Como consequência, «enquanto os ganhos de uns poucos crescem exponencialmente, os da maioria ficam cada vez mais longe do bem-estar dessa minoria feliz».
«A cultura do bem-estar anestesia-nos, e perdemos a calma se o mercado oferece algo que todavia não compramos, enquanto todas essas vidas truncadas por falta de possibilidades nos parecem um espetáculo que de nenhuma maneira nos altera».
Quando o acusaram de comunista, o Papa respondeu de forma rotunda: «Esta mensagem não é marxismo, mas sim Evangelho puro» Uma mensagem que tem de ter eco permanente nas nossas comunidades cristãs. O contrário poderia ser sinal do que diz o Papa: «Estamos a tornar-nos incapazes de nos compadecermos com os clamores dos outros e já não choramos ante o drama dos outros».

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

02-26-2017
8th Ordinary Time – A
Matthew 6,24-34

NO TO THE IDOLATRY OF MONEY

Money, when it becomes an absolute idol, is for Jesus the greatest enemy of building that world that has more dignity, justice and solidarity, the world that God wants. It’s now been 20 centuries since the Prophet of Galilee roundly denounced the cult of Money as the greatest obstacle to progress toward a more humane living that humanity will ever meet.
Jesus’ logic is overwhelming: «You cannot serve both God and Money». God can’t reign in the world and be Father of all without demanding justice for those who are excluded from a life of dignity. That’s why we can’t work for that more humane world God wants when we are dominated by a yearning to accumulate wealth, promote an economy that excludes those who are weakest, and abandon them to hunger and misery.
It’s surprising to see what’s happening with Pope Francis. While the communication media and social networks on the internet keep us informed down to the smallest detail about the most insignificant actions of his admirable personality, they hide almost embarrassingly his most urgent cry to all humanity: «No to an economy of exclusion and inequality. Such an economy kills».
Francis doesn’t need lengthy arguments or deep analyses to explain his thinking. He knows how to sum up his indignation in clear and expressive words that can open the newscast of any daily news or be the headline in the newspaper of any country. Here are just a few examples.
«How does it happen that it’s not news when a senior citizen dies of freezing in the middle of the street, but it is news that the stock market drops a few points. That’s exclusion. We shouldn’t tolerate the throwing out of food when people are hungry. That’s inequality».
We live «in the dictatorship of an economy without face and without a truly human objective». As a result, «while the profits of a few grow exponentially, the gains of the majority end up further and further from the well-being of that happy few».
«The culture of well-being anaesthetizes us, and we lose sleep if the market offers something that we haven’t bought yet, while all those lives shortened by lack of possibilities appear to us as entertainment that doesn’t touch us at all».
When they’ve accused him of being a communist, the Pope has responded unabashedly: «This message isn’t Marxism, but pure Gospel». A message that must find echo permanently in our Christian communities. Anything else would be a sign of something else, the Pope says: «We’re becoming incapable of feeling compassion for the cries of others and we no longer weep before the tragedy of others».

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com