martes, 10 de abril de 2018

04-15-2018 - 3nd Sunday of Easter – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nos faltan 55.000 visitas en nuestro blog para llegar a los dos millones. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


ES - TESTIGOS
EU - LEKUKOAK
FR - TÉMOINS

HOMILIA – ES

15-04-2018
Domingo 3 Pascua – B
Lucas 24,35-48

TESTIGOS

Lucas describe el encuentro del Resucitado con sus discípulos como una experiencia fundante. El deseo de Jesús es claro. Su tarea no ha terminado en la cruz. Resucitado por Dios después de su ejecución, toma contacto con los suyos para poner en marcha un movimiento de «testigos» capaces de contagiar a todos los pueblos su Buena Noticia: «Vosotros sois mis testigos».

No es fácil convertir en testigos a aquellos hombres hundidos en el desconcierto y el miedo. A lo largo de toda la escena, los discípulos permanecen callados, en silencio total. El narrador solo describe su mundo interior: están llenos de terror; solo sienten turbación e incredulidad; todo aquello les parece demasiado hermoso para ser verdad.

Es Jesús quien va a regenerar su fe. Lo más importante es que no se sientan solos. Lo han de sentir lleno de vida en medio de ellos. Estas son las primeras palabras que han de escuchar del Resucitado: «La paz esté con vosotros… ¿Por qué surgen dudas en vuestro interior?».

Cuando olvidamos la presencia viva de Jesús en medio de nosotros; cuando lo ocultamos con nuestros protagonismos; cuando la tristeza nos impide sentir todo menos su paz; cuando nos contagiamos unos a otros pesimismo e incredulidad… estamos pecando contra el Resucitado. Así no es posible una Iglesia de testigos.

Para despertar su fe, Jesús no les pide que miren su rostro, sino sus manos y sus pies. Que vean sus heridas de crucificado. Que tengan siempre ante sus ojos su amor entregado hasta la muerte. No es un fantasma: «Soy yo en persona». El mismo al que han conocido y amado por los caminos de Galilea.

Siempre que pretendemos fundamentar la fe en el Resucitado con nuestras elucubraciones lo convertimos en un fantasma. Para encontrarnos con él hemos de recorrer el relato de los evangelios; descubrir esas manos que bendecían a los enfermos y acariciaban a los niños, esos pies cansados de caminar al encuentro de los más olvidados; descubrir sus heridas y su pasión. Es ese Jesús el que ahora vive resucitado por el Padre.

A pesar de verlos llenos de miedo y de dudas, Jesús confía en sus discípulos. Él mismo les enviará el Espíritu que los sostendrá. Por eso les encomienda que prolonguen su presencia en el mundo: «Vosotros sois testigos de estas cosas». No han de enseñar doctrinas sublimes, sino contagiar su experiencia. No han de predicar grandes teorías sobre Cristo, sino irradiar su Espíritu. Han de hacerlo creíble con su vida, no solo con palabras. Este es siempre el verdadero problema de la Iglesia: la falta de testigos.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-04-15
Pazkoaldiko 3. igandea – B
Lukas 24,35-48

LEKUKOAK

Jesus berpiztuak eta ikasleek topo egin izana esperientzia fundatzaile bezala deskribatu du Lukasek. Argi dago Jesusen gogoa. Bere egitekoa ez du bukatu gurutzean. Hil ondoren, Jainkoak berpizturik, harremanetan jarri da bereekin, «lekukoen» mugimendua abian jartzeko; herri guztiei Berri Ona kutsatzeko gai izango dira hauek: «Ene lekuko zarete zuek».

Ez da izan gauza erraza gizon haiek, nahasmenduak eta beldurrak joak diren haiek, lekuko bihurtzea. Pasadizo guztian, ikasleak isilik egon dira, guztiz mutu. Narratzaileak haien barneko mundua bakarrik deskribatu du: izuak joak dira; larri eta ustekabeko sentitzen dira; ederregi iruditzen zaie hura guztia egia izateko.

Jesusek berregingo du haien fedea. Gauzarik garrantzizkoena, ez daudela bakarrik senti dezaten da. Bizirik, bete-bete bizirik, sentitu behar dute Jesus beren artean. Hauek dira Berpiztuagandik entzun dituzten lehen hitzak: «Bakea zuekin… Nolatan duda-muda horiek zeuen baitan?».

Geure artean Jesusen presentzia biziaz ahazten garenean, geure protagonismoa dela medio Jesus ikusezineko bihurtzen dugunean, tristurak haren bakea ez beste guztia sentiarazten digunean, batak besteari ezkortasuna eta sinesgabetasuna kutsatzen diogunean… bekatu egiten dugu Berpiztuaren aurka. Horrela, ezinezkoa da lekukoen Eliza.

Beren fedea esnatzeko, Jesusek ez die eskatzen aurpegira begira diezaioten, baizik eskuetara eta oinetara. Ikus ditzatela gurutzeko beraren zauriak. Izan dezatela beti beren begi aurrean heriotzaraino eman duen maitasuna. Ez da mamu bat. «Ni neu naiz, ni neu». Galileako bideetan ikusi eta maite izan duten hura bera.

Berpiztuarekiko geure fedea geure burutazioetan oinarritu nahi izaten dugun guztietan, mamu bihurtzen dugu Jesus. Harekin topo egin ahal izateko, ebanjelioen kontakizunetara jo behar dugu: gaixoak bedeinkatzen eta haurrak ferekatzen zituzten esku haiek aurkitzeko; ahaztuenak direnen bila nekatuak ziren oin haiek aurkitzeko; Jesusen zauriak eta nekaldia aurkitzeko. Jesus huraxe da orain bizi dena, Aitak berpiztua.

Beldurrez eta duda-mudazko ikusi dituen arren, konfiantza izan du Jesusek ikasleengan. Berak bidaliko die sostengu izango duten Espiritua. Horregatik gomendatzen die munduan bere presentzia luza dezaten: «Gauza hauen guztien lekuko zarete zuek». Ez dute zertan irakatsi irakaspen handiosik, baizik, soilik, beren esperientzia kutsatu. Ez dute zertan predikatu teoria handi-mandirik Kristoz, baizik, soilik, haren Espiritua distiratu. Beren bizieraz egin behar dute sinesgarri, eta ez hitzez bakarrik. Hauxe da Elizaren betiko zinezko arazoa: lekukorik eza.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

15-04-2018
Diumenge 3 de Pasqua – B
Lluc 24,35-48

TESTIMONIS

Lluc descriu la trobada del Ressuscitat amb els seus deixebles com una experiència fundant. El desig de Jesús és clar. La seva tasca no s’ha acabat a la creu. Ressuscitat per Déu després de la seva execució, pren contacte amb els seus per posar en marxa un moviment de «testimonis» capaços de contagiar a tots els pobles la seva Bona Notícia: «Vosaltres en sou testimonis».

No és fàcil convertir en testimonis aquells homes enfonsats en el desconcert i la por. Al llarg de tota l’escena, els deixebles romanen callats, en silenci total. El narrador només descriu el seu món interior: estan plens de terror; només senten torbació i incredulitat; tot allò els sembla massa bonic per ésser veritat.

És Jesús qui regenerarà la seva fe. El més important és que no se sentin sols. Han de sentir-lo ple de vida enmig d’ells. Aquestes són les primeres paraules que sentiran del Ressuscitat: «Pau a vosaltres… Per què esteu torbats?».

Quan oblidem la presència viva de Jesús enmig nostre; quan l’ocultem amb els nostres protagonismes; quan la tristesa ens impedeix sentir-ho tot menys la seva pau; quan ens encomanem els uns als altres pessimisme i incredulitat… estem pecant contra el Ressuscitat. Així no és possible una Església de testimonis.

Per despertar la seva fe, Jesús no els demana que li mirin la cara, sinó les mans i els peus. Que vegin les seves ferides de crucificat. Que tinguin sempre davant els seus ulls el seu amor lliurat fins a la mort. No és un fantasma: «Sóc jo en persona». El mateix al qual han conegut i estimat pels camins de Galilea.

Sempre que pretenem fonamentar la fe en el Ressuscitat amb les nostres elucubracions el convertim en un fantasma. Per trobar-nos amb ell hem de recórrer el relat dels evangelis; descobrir aquestes mans que beneïen els malalts i acaronaven els nens, aquests peus cansats de caminar a l’encontre dels més oblidats; descobrir les seves ferides i la seva passió. És aquest Jesús el que ara viu ressuscitat pel Pare.

Tot i veure’ls plens de por i de dubtes, Jesús confia en els seus deixebles. Ell mateix els enviarà l’Esperit que els sostindrà. Per això els encomana que prolonguin la seva presència al món: «Vosaltres en sou testimonis». No han d’ensenyar doctrines sublims, sinó encomanar la seva experiència. No han de predicar grans teories sobre Crist, sinó irradiar el seu Esperit. Han de fer-lo creïble amb la seva vida, no només amb paraules. Aquest és sempre el veritable problema de l’Església: la manca de testimonis.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

15-04-2018
Domingo 3 Pascua – B
Lucas 24,35-48

TESTEMUÑAS

Lucas describe o encontro do Resucitado cos seus discípulos coma unha experiencia fundante. O desexo de Xesús é claro. A súa tarefa non terminou na cruz. Resucitado por Deus despois da súa execución, toma contacto cos seus para pór en marcha un movemento de «testemuñas» capaces de contaxiaren a todos os pobos a súa Boa Noticia: «Vós sodes as miñas testemuñas».

Non é doado converter en testemuñas a aqueles homes afundidos no desconcerto e no medo. Ao longo de toda a escena, os discípulos permanecen calados, en silencio total. O narrador só describe o seu mundo interior: están cheos de terror; só senten turbación e incredulidade; todo aquilo parécelles demasiado fermoso para ser verdade.

É Xesús quen vai rexenerar a súa fe. O máis importante é que non se sintan sos. Han sentilo cheo de vida no medio deles. Estas son as primeiras palabras que han escoitar do Resucitado: «A paz sexa convosco… Por que xorden dúbidas no voso interior?».

Cando esquecemos a presenza viva de Xesús no medio de nós; cando o ocultamos cos nosos protagonismos; cando a tristeza nos impide sentirmos todo menos a súa paz; cando nos contaxiamos uns a outros pesimismo e incredulidade …, estamos pecando contra o Resucitado. Así non é posíbel unha Igrexa de testemuñas.

Para espertaren a súa fe, Xesús non lles pide que miren o seu rostro, senón as súas mans e os seus pés. Que vexan as súas feridas de crucificado. Que teñan sempre ante os seus ollos o seu amor entregado ata a morte. Non é unha pantasma: «Son eu en persoa». O mesmo a quen coñeceron e amaron polos camiños de Galilea.

Sempre que pretendemos fundamentarmos a fe no Resucitado coas nosas elucubracións convertémolo nunha pantasma. Para atopármonos con el habemos percorrer o relato dos Evanxeos; descubrir esas mans que bendicían aos enfermos e acariñaban aos nenos, eses pés cansos de camiñaren ao encontro dos máis esquecidos; descubrir as súas feridas e a súa paixón. É ese Xesús o que agora vive resucitado polo Pai.

Malia velos cheos de medo e de dúbidas, Xesús confía nos seus discípulos. El mesmo enviaralles o Espírito que os sosterá. Por iso encoméndalles que prolonguen a súa presenza no mundo: «Vós sodes testemuñas destas cousas». Non han  ensinar doutrinas sublimes, senón contaxiaren a súa experiencia. Non han predicar grandes teorías sobre Cristo, senón irradiaren o seu Espírito. Han facelo críbel coa súa vida, non só con palabras. Este é sempre o verdadeiro problema da Igrexa: a falta de testemuñas.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

15-04-2018
Domenica 3 Pasqua – B
Luca 24,35-48

TESTIMONI

Luca descrive l’incontro del Risorto con i suoi discepoli come un’esperienza fondante.Il desiderio di Gesù è chiaro.Il suo compito non è finito sulla croce. Risuscitato da Dio dopo la sua esecuzione, prende contatto con i suoi per avviare un movimento di «testimoni» capaci di contagiare a tutti i popoli la sua Buona Notizia: «Voi siete miei testimoni».

Non è facile convertire in testimoni quegli uomini sprofondati nello sconcerto e nella paura. Lungo tutta la scena, i discepoli rimangono zitti, in totale silenzio. Il narratore descrive solo il loro mondo interiore: sono pieni di terrore; sentono solo turbamento e incredulità; tutto quello sembra loro troppo bello per essere vero.

È Gesù che viene a rigenerare la loro fede. La cosa più importante è che non si sentano soli. Lo devono sentire pieno di vita in mezzo a loro. Queste sono le prime parole che devono ascoltare dal Risorto: «La pace sia von voi… Perché sorgono dubbi nel vostro cuore?».

Quando dimentichiamo la presenza viva di Gesù in mezzo a noi; quando lo nascondiamo con i nostri protagonismi; quando la tristezza ci impedisce di sentire tutto meno la sua pace; quando ci contagiamo a vicenda pessimismo e incredulità… stiamo peccando contro il Risorto. Così non è possibile una Chiesa di testimoni.

Per risvegliare la loro fede, Gesù non chiede loro di guardare il suo volto, ma le sue mani e i suoi piedi. Che vedano le sue ferite di crocifisso. Che abbiano sempre davanti agli occhi il suo amore donato fino alla morte. Non è un fantasma: «Sono io in persona». Lo stesso che hanno conosciuto e amato sulle strade di Galilea.

Ogni volta che pretendiamo di fondare la fede nel Risorto sulle nostre elucubrazioni lo convertiamo in un fantasma. Per incontrarci con lui dobbiamo ricorrere al racconto degli evangeli; scoprire quelle mani che benedicevano i malati e accarezzavano i bambini, quei piedi stanchi di camminare incontro ai più dimenticati; scoprire le sue ferite e la sua passione. È questo Gesù che ora vive risuscitato dal Padre.

Nonostante li veda pieni di paura e di dubbi, Gesù confida nei suoi discepoli. Lui stesso invierà loro lo Spirito che li sosterrà. Per questo raccomanda loro che prolunghino la sua presenza nel mondo: «Voi siete testimoni di queste cose». Non devono insegnare dottrine sublimi, ma contagiare la loro esperienza. Non devono predicare grandi teorie su Cristo, ma irradiare il suo Spirito. Devono renderlo credibile con la loro vita, non solo con le parole. Questo è sempre il vero problema della Chiesa: la mancanza di testimoni.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

15-04-2018
3 Pâques – B
Luc 24,35-48

TÉMOINS

Luc décrit la rencontre du Ressuscité avec ses disciples comme une expérience fondatrice. Le désir de Jésus est clair. Sa mission n’a pas pris fin sur la croix. Ressuscité par Dieu après son exécution, il entre en contact avec les siens pour mettre en marche un mouvement de «témoins» capables de communiquer à tous les peuples sa Bonne Nouvelle: «Vous êtes mes témoins».

Il n’est pas facile de faire des témoins, de ces hommes déconcertés et enfoncés dans la peur. Tout le long de la scène, les disciples restent bouche bée, dans un silence total. Le narrateur ne décrit que leur monde intérieur: ils sont terrifiés; ils ne sentent que trouble et incrédulité; tout cela leur semble trop beau pour être vrai.

C’est Jésus qui va régénérer leur foi. Le plus important c’est qu’ils ne se sentent pas seuls. Il faut qu’ils le sentent plein de vie au milieu d’eux. Voici les premiers mots qu’ils entendent du Ressuscité: «La paix soit avec vous… Pourquoi surgissent ces doutes au-dedans de vous?».

Lorsque nous oublions la présence vivante de Jésus au milieu de nous; lorsque nous le cachons en jouant la vedette; lorsque la tristesse nous empêche de sentir tout sauf sa paix; lorsque nous nous contaminons mutuellement avec nos pessimismes et notre incrédulité, nous sommes en train de pécher contre le Ressuscité et nous rendons impossible une Eglise de Témoins.

Pour éveiller leur foi, Jésus ne leur demande pas de regarder son visage, mais ses mains et ses pieds. Qu’ils regardent ses plaies de crucifié. Qu’ils aient toujours devant leurs yeux son amour livré jusqu’à la mort. Il n’est pas un fantôme: «C’est bien moi en personne». Le même qu’ils ont connu et aimé sur les chemins de Galilée.

Chaque fois que nous prétendons fonder notre foi au Ressuscité à partir de nos élucubrations, nous en faisons un fantôme. Pour le rencontrer, il nous faut parcourir le récit des évangiles; découvrir ces mains qui bénissaient les malades et caressaient les enfants, ces pieds fatigués de marcher à la rencontre des oubliés; découvrir ses plaies et sa passion. C’est ce Jésus qui, ressuscité par le Père, est maintenant vivant.

Tout en les voyants pleins de peur et de doutes, Jésus fait confiance à ses disciples. Il leur enverra lui-même son Esprit pour les soutenir. C’est pourquoi il les charge de prolonger sa présence dans le monde: «Vous en êtes les témoins». Ils ne doivent pas enseigner des doctrines sublimes mais communiquer leur expérience. Ils n’ont pas à prêcher de grandes théories sur le Christ, mais à rayonner son Esprit. Ils doivent le rendre crédible non seulement par leur paroles, mais surtout par leur vie. C’est là toujours le véritable problème de l’Eglise: le manque de témoins.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

15-04-2018
Domingo 3 Páscoa – B
Lucas 24,35-48

TESTEMUNHAS

Lucas descreve o encontro do Ressuscitado com os Seus discípulos como uma experiência fundadora. O desejo de Jesus é claro. A Sua tarefa não terminou na cruz. Ressuscitado por Deus depois da Sua execução, toma contacto com os Seus para colocar em marcha um movimento de «testemunhas» capazes de contagiar todos os povos a Sua Boa Nova: «Vós sois as Minhas testemunhas».

Não é fácil converter em testemunhas aqueles homens afundados no desconcerto e no medo. Ao longo de toda a cena, os discípulos permanecem calados, em silêncio total. O narrador só descreve o seu mundo interior: estão cheios de terror; só sentem perturbação e incredulidade; tudo aquilo lhes parece demasiado bonito para ser verdade.

É Jesus quem vai regenerar a sua fé. O mais importante é que não se sintam sós. Sentem-no cheio de vida no meio deles. Estas são as primeiras palavras que hã de escutar do Ressuscitado: «A paz esteja convosco… Porque surgem dúvidas no vosso interior?».

Quando esquecemos a presença viva de Jesus no meio de nós; quando o ocultamos com os nossos protagonismos; quando a tristeza nos impede de sentir tudo menos a Sua paz; quando nos contagiamos uns aos outros pessimismo e incredulidade… estamos a pecar contra o Ressuscitado. Assim não é possível uma Igreja de testemunhas.

Para despertar a sua fé, Jesus não lhes pede que olhem o Seu rosto, mas sim as Suas mãos e os Seus pés. Que vejam as Suas feridas de crucificado. Que tenham sempre ante os seus olhos o Seu amor entregue até à morte. Não é um fantasma: «Sou Eu em pessoa». Ele mesmo que conheceram e amaram pelos caminhos da Galileia.

Sempre que pretendemos fundamentar a fé no Ressuscitado com as nossas elucubrações convertemo-lo num fantasma. Para nos encontrarmos com Ele temos de recorrer ao relato dos evangelhos; descobrir essas mãos que abençoam os doentes e acariciavam as crianças, esses pés cansados de caminhar ao encontro dos mais esquecidos; descobrir as Suas feridas e a Sua paixão. É esse Jesus o que agora vive ressuscitado pelo Pai.

Apesar de os ver cheios de medo e de dúvidas, Jesus confia nos Seus discípulos. Ele mesmo lhes enviará o Espírito que os sustentará. Por isso lhes encomenda que prolonguem a Sua presença no mundo: «Vós sois testemunhas destas coisas». Não têm de ensinar doutrinas sublimes, mas sim contagiar a Sua experiência. Não têm de predicar grandes teorias sobre Cristo, mas sim irradiar o Seu Espírito. Têm de mostrar credível com a sua própria vida, não só com palavras. Este é sempre o verdadeiro problema da Igreja: a falta de testemunhas.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

04-15-2018
3rd Sunday of Easter – B
Luke 24,35-48

WITNESSES

Luke describes the meeting of the Risen One with his disciples as a founding experience. Jesus’ desire is clear. His work hasn’t ended with the cross. Raised by God after his execution, he contacts his own to start up a movement of «witnesses», capable of spreading his Good News to all peoples: «You are my witnesses».

It’s not easy to change into witnesses such men beaten down by confusion and fear. Throughout the whole scene, the disciples remain completely silent. The narrator only describes their inner world: they’re full of terror; they only feel disturbed and unbelieving; everything seems to them too good to be true.

It’s Jesus who will revive their faith. What’s most important is that they not feel alone. They must feel the fullness of life in their midst. These are the first words that they must hear from the Risen One: «Peace be with you… Why are those doubts stirring in your hearts?».

When we forget the living presence of Jesus in our midst; when we hide it with our initiatives; when sadness keeps us from feeling anything, much less his peace; when we share pessimism and unbelief back and forth with each other… we are sinning against the Risen One. A Church of witnesses isn’t possible that way.

In order to awaken their faith, Jesus doesn’t ask them to look at his face, but his hands and his feet. Let them see the wounds of the Crucified One. Let them always have before their eyes his love given unto death. He’s not a ghost: «It is I myself». The same one they have known and loved on the roads of Galilee.

Every time we try to base our faith in the Risen One on our endless and fruitless studies, we make him into a ghost. In order to meet with him we need to look at the story in the Gospels; discover those hands that blessed the sick and touch the children, those feet worn out by walking to meet the ones most forgotten; discover his wounds and his passion. It’s that Jesus who now lives raised up by the Father.

In spite of seeing them full of fear and doubts, Jesus trusts in his disciples. He himself will send them the Spirit that will sustain them. That’s why he entrusts them with prolonging his presence in the world: «You are witnesses to these things». They don’t need to teach sublime doctrines, but rather to share their experience. They don’t need to preach grand theories about Christ, but rather radiate his Spirit. They need to make it credible by their lives, not just their words. This is always the true problem of the Church: the lack of witnesses.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


martes, 3 de abril de 2018

04-08-2018 - 2nd Sunday of Easter – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nos faltan 55.000 visitas en nuestro blog para llegar a los dos millones. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

08-04-2018
Domingo 2 Pascua – B
Juan 20,19-31

¿AGNÓSTICOS?

Pocos nos han ayudado tanto como Christian Chabanis a conocer la actitud del hombre contemporáneo ante Dios. Sus famosas entrevistas son un documento imprescindible para saber qué piensan hoy los científicos y pensadores más reconocidos acerca de Dios.

Chabanis confiesa que, cuando inició sus entrevistas a los ateos más prestigiosos de nuestros días, pensaba encontrar en ellos un ateísmo riguroso y bien fundamentado. En realidad se encontró con que, detrás de graves profesiones de lucidez y honestidad intelectual, se escondía con frecuencia una «una absoluta ausencia de búsqueda de verdad».

No sorprende la constatación del escritor francés, pues algo semejante sucede entre nosotros. Gran parte de los que renuncian a creer en Dios lo hacen sin haber iniciado ningún esfuerzo para buscarlo. Pienso sobre todo en tantos que se confiesan agnósticos, a veces de manera ostentosa, cuando en realidad están muy lejos de una verdadera postura agnóstica.

El agnóstico es una persona que se plantea el problema de Dios y, al no encontrar razones para creer en él, suspende el juicio. El agnosticismo es una búsqueda que termina en frustración. Solo después de haber buscado adopta el agnóstico su postura: «No sé si existe Dios. Yo no encuentro razones ni para creer en él ni para no creer».

La postura más extendida hoy consiste sencillamente en desentenderse de la cuestión de Dios. Muchos de los que se llaman agnósticos son, en realidad, personas que no buscan. Xavier Zubiri diría que son vidas «sin voluntad de verdad real». Les resulta indiferente que Dios exista o no exista. Les da igual que la vida termine aquí o no. A ellos les basta con «dejarse vivir», abandonarse «a lo que fuere», sin ahondar en el misterio del mundo y de la vida.

Pero ¿es esa la postura más humana ante la realidad? ¿Se puede presentar como progresista una vida en la que está ausente la voluntad de buscar la verdad última de nuestra vida? ¿Se puede afirmar que es esa la única actitud legítima de todo? ¿Se puede afirmar que es esa la única actitud legítima de honestidad intelectual? ¿Cómo puede uno saber que no es posible creer si nunca ha buscado a Dios?

Querer mantenerse en esa «postura neutral» sin decidirse a favor o en contra de la fe es ya tomar una decisión. La peor de todas, pues equivale a renunciar a buscar una aproximación al misterio último de la realidad.

La postura de Santo Tomás no es la de un agnóstico indiferente, sino la de quien busca reafirmar su fe en la propia experiencia. Por eso, cuando se encuentra con Cristo, se abre confiadamente a él: «Señor mío y Dios mío». ¡Cuánta verdad encierran las palabras de Karl Rahner!: «Es más fácil dejarse hundir en el propio vacío que en el abismo del misterio santo de Dios, pero no supone más coraje ni tampoco más verdad. En todo caso, esta verdad resplandece si se la ama, se la acepta y se la vive como verdad que libera».

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-04-08
Pazkoaldiko 2. igandea – B
Joan 20,19-31

AGNOSTIKOAK?

Inork gutxik lagundu digu Christian Chabanisek adina, gaur egungo gizakiak Jainkoaren aurrean duen jarrera ezagutzen. Beraren elkarrizketak ezinbesteko agiri edo dokumentu dira, gaur egun zientifikoek eta pentsalariek Jainkoaz zer pentsatzen duten jakiteko.

Chabanisek aitortzen du, uste zuela, gaur egungo ateorik ospetsuenei elkarrizketak egiten hasi zenean, ateismo zorrotza eta ongi oinarritua topatuko zuela haiengan. Izatez, ordea, egiaztatu zuen, lanbide argitsu eta zintzotasun handikoen atzean, «egia bilatzearen erabateko absentzia» ezkutatzen zela sarritan.

Ez da harritzekoa frantziar idazle horren egiaztapen hori; izan ere, antzeko zerbait gertatzen da gure artean ere. Jainkoagan sinesteari uko egiten dioten askok, haren bila hasteko inolako ahaleginik egin gabe egiten dute. Gogoan, batez ere, beren burua agnostiko aitortzen dutenak ditut; batzuetan era arranditsuan aitortzen dute, egiaz oso urrun badaude ere benetako jarrera agnostiko batetik.

Agnostikoa, Jainkoaren problema planteatzen duen pertsona da eta, harengan sinesteko arrazoirik aurkitu ezinik, iritzia airean uzten duena. Frustrazioan amaitzen den bilaketa da agnostizismoa. Bila ibili ondoren bakarrik hartzen du agnostikoak bere jarrera: «Ez dakit Jainkoa existitzen den. Ez dut aurkitzen arrazoirik, ez harengan sinesteko, ez harengan ez sinesteko».

Gaur hedatuena den jarrera, beste bat da: Jainkoaren arazoa alde batera uztea. Beren burua agnostiko aitortzen duten asko, bila ibili ez diren pertsona dira egiaz. Xabier Zubirik esango luke, «zinezko egiaren gogorik gabeko» bizitza direla. Bost axola zaie Jainkoa izan ala ez izan. Berdin zaia bizitza hemen bukatu ala ez. Aski dute beren buruari «bizitzen uztea», beren burua «dena delakoaren esku» uztea, munduaren eta biziaren misterioan sakondu gabe.

Alabaina, hori al da jarrerarik gizatarrena errealitatearen aurrean? Aurkeztu al daiteke aurrerakoitzat bizitza bat, zeinetan absente baitago gure bizitzaren azken egia bilatzeko gogoa? Baiezta al daiteke hori dela guztietan jarrera bidezko bakarra? Baiezta al daiteke hori dela adimen-zintzotasunezko jarrera bidezko bakarra? Nolatan jakin dezake batek ezinezkoa dela Jainkoagan sinestea, sekula ibili ez bada haren bila?

«Jarrera neutral» horretan jarraitu nahi izatea, fedearen alde nahiz kontra egin gabe, erabaki bat hartzea da jada. Guztietan okerrena da; izan ere, errealitatearen azken misteriora hurbiltzearen bila ibiltzeari uko egitea da.

Tomasen jarrera ez da agnostiko axolagabe batena, baizik eta bere fedea bere esperientzia propioan baietsi nahi duenarena. Horregatik, Kristorekin topo egin duenean, konfiantzaz ireki zaio: «Ene Jaun eta ene Jainko». Bai egiazkoak direla Karl Rahnerren hitz hauek: «Errazagoa da norberaren hutsunean hondoratzen uztea, Jainkoaren misterio santuaren amildegian baino; baina ez du adierazten horrek, ez adore handiagorik, ez egia handiagorik. Nolanahi den, egia hau distiratsu ageri ohi da maite baduzu, onartzen baduzu eta liberatzen duen egia bezala bizi baduzu».

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

08-04-2018
Diumenge 2 de Pasqua – B
Joan 20,19-31

AGNÒSTICS?

Pocs ens han ajudat tant com Christian Chabanis a conèixer l’actitud de l’home contemporani davant Déu. Les seves famoses entrevistes són un document imprescindible per saber què pensen avui els científics i pensadors més reconeguts sobre Déu.

Chabanis confessa que, quan va iniciar les seves entrevistes als ateus més prestigiosos dels nostres dies, pensava trobar-hi un ateisme rigorós i ben fonamentat. En realitat es va trobar que, darrere de greus professions de lucidesa i d’honestedat intel·lectual, s’amagava ben sovint una «una absoluta absència de recerca de veritat».

No sorprèn la constatació de l’escriptor francès, doncs alguna cosa semblant succeeix entre nosaltres. Gran part dels que renuncien a creure en Déu ho fan sense haver iniciat cap esforç per buscar-lo. Penso sobretot en tants que es confessen agnòstics, de vegades de manera ostentosa, quan en realitat estan molt lluny d’una veritable postura agnòstica.

L’agnòstic és una persona que es planteja el problema de Déu i, en no trobar raons per a creure-hi, suspèn el judici. L’agnosticisme és una recerca que acaba en frustració. Només després d’haver buscat adopta l’agnòstic la seva postura: «No sé si existeix Déu. Jo no trobo raons ni per a creure-hi ni per a no creure-hi».

La postura més estesa avui consisteix senzillament en desentendre’s de la qüestió de Déu. Molts dels que es diuen agnòstics són, en realitat, persones que no busquen. Xavier Zubiri diria que són vides «sense voluntat de veritat real». Els resulta indiferent que Déu existeixi o no existeixi. Els és igual que la vida acabi aquí o no. En tenen prou amb «deixar-se viure», abandonar-se «al que sigui», sense aprofundir en el misteri del món i de la vida.

Però ¿és aquesta la postura més humana davant la realitat? Es pot presentar com a progressista una vida en la qual és absent la voluntat de cercar la veritat última de la nostra vida? ¿Es pot afirmar que és aquesta l’única actitud legítima de tot? ¿Es pot afirmar que és aquesta l’única actitud legítima d’honestedat intel·lectual? Com pot hom saber que no és possible creure si mai ha cercat Déu?

Voler mantenir-se en aquesta «postura neutral» sense decidir-se a favor o en contra de la fe és ja prendre una decisió. La pitjor de totes, ja que equival a renunciar a buscar una aproximació al misteri últim de la realitat.

La postura de Tomàs no és la d’un agnòstic indiferent, sinó la de qui cerca reafirmar la seva fe en la pròpia experiència. Per això, quan es troba amb Crist, s’obre confiadament a ell: «Senyor meu i Déu meu». Quanta veritat hi ha en les paraules de Karl Rahner: «És més fàcil deixar-se enfonsar en el propi buit que en l’abisme del misteri sant de Déu, però no suposa més coratge ni tampoc més veritat. En tot cas, aquesta veritat resplendeix si s’estima, si s’accepta i si es viu com a veritat que allibera».

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

08-04-2018
Domingo 2 Pascua – B
Xoán 20,19-31

AGNÓSTICOS?

Poucos nos axudaron tanto como Christian Chabanis para coñecermos a actitude do home contemporáneo ante Deus. As súas famosas entrevistas son un documento imprescindíbel para sabermos o que pensan hoxe os científicos e pensadores máis recoñecidos acerca de Deus.

Chabanis confesa que, cando iniciou as súas entrevistas aos ateos máis prestixiosos dos nosos días, pensaba atopar neles un ateísmo rigoroso e ben fundamentado. En realidade atopou que, detrás de graves profesións de lucidez e honestidade intelectual, escondíase con frecuencia «unha absoluta ausencia de procura da verdade».

Non sorprende a constatación do escritor francés, pois algo semellante sucede entre nós. Gran parte dos que renuncian a crer en Deus fano sen iniciaren ningún esforzo por buscalo. Penso sobre todo en tantos que se confesan agnósticos, ás veces de xeito ostentoso, cando en realidade están moi lonxe dunha verdadeira postura agnóstica.

O agnóstico é unha persoa que si suscita o problema de Deus e, ao non atopar razóns para crer nel, suspende o xuízo. O agnosticismo é unha procura que termina en frustración. Só, despois de buscar, adopta o agnóstico a súa postura: «Non sei se existe Deus. Eu non atopo razóns nin para crer nel nin para non crer».

A postura máis estendida hoxe consiste sinxelamente en desentenderse da cuestión de Deus. Moitos dos que se chaman agnósticos son, en realidade, persoas que non buscan. Xavier Zubiri diría que son vidas «sen vontade de verdade real». Resúltalles indiferente que Deus exista ou non exista. Dálles igual que a vida termine aquí ou non. A eles bástalles con «deixarse vivir», abandonarse «ao que for», sen afondar no misterio do mundo e da vida.

Pero é esa a postura máis humana ante a realidade? Pódese presentar como progresista unha vida na que está ausente a vontade de buscar a verdade última da nosa vida? Pódese afirmar que é esa a única actitude lexítima de todo? Pódese afirmar que é esa a única actitude lexítima de honestidade intelectual? Como pode un saber que non é posíbel crer si nunca buscou a Deus?

Querer manterse nesa «postura neutral» sen decidirse a favor ou en contra da fe é xa tomar unha decisión. A peor de todas, pois equivale a renunciar a buscar unha aproximación ao misterio último da realidade.

A postura de Tomé non é a dun agnóstico indiferente, senón a de quen busca reafirmar a súa fe na propia experiencia. Por iso, cando se atopa co Cristo, ábrese confiadamente a el: «meu Señor e meu Deus». Canta verdade encerran as palabras de Karl Rahner: «É máis fácil deixarse afundir no propio baleiro que no abismo do misterio santo de Deus, pero non supón máis coraxe nin tampouco máis verdade. En todo caso, esta verdade resplandece se se ama, acepta e vive como verdade que libera».

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

08-04-2018
Domenica 2 Pasqua – B
Giovanni 20,19-31

AGNOSTICI?

Pochi ci hanno aiutato tanto come Christian Chabanis a conoscere l’atteggiamento dell’uomo contemporáneo di fronte a Dio. Le sue famose interviste sono un documento imprescindibile per sapere che cosa pensano oggi gli scienziati e i pensatori più famosi riguardo a Dio.

Chabanis confessa che, quando iniziò le sue interviste agli atei più prestigiosi dei nostri giorni, pensava di trovare in loro un ateismo rigoroso e ben fondato. In realtà, si trovò con il fatto che, dietro grandi professioni di lucidità e onestà intellettuale, si nascondeva spesso «un’assoluta assenza di ricerca di verità».

Non sorprende la costatazione dello scrittore francese, perché qualcosa di simile accade tra noi. Gran parte di quelli che rinunciano a credere in Dio, o fanno senza essersi minimamente sforzati di cercarlo. Penso soprattutto a tanti che si confessano agnostici, a volte ostentatamente, quando in realtà sono molto lontani da una vera posizione agnostica.

L’agnostico è una persona che si pone il problema di Dio e, non trovando ragioni per credere in lui, sospende il giudizio. L’agnosticismo è una ricerca che finisce in frustrazione. Solo dopo aver cercato l’agnostico adotta la sua posizione: «Non so se existe Dio. Io non trovo ragioni né per credere in lui né per non credere».

L’atteggiamento più diffuso oggi consiste semplicemente nel disinteressarsi della questione di Dio. Molti di quelli che si dicono agnostici sono, in realtà, persone che non cercano. Xavier Zubiri direbbe che sono vite «senza volontà di reale verità». Per loro è indifferente che Dio esista o non esista. Per loro è uguale che la vita termini qui o no. Basta loro «lasciarsi vivere», abbandonarsi «a quel che sia», senza scavare nel mistero del mondo e della vita.

Ma questo è l’atteggiamento più umano di fronte alla realtà? Si può presentare come progressista una vita nella quale manca la volontà di cercare la verità ultima della nostra vita? Si può affermare che questo è l’unico atteggiamento legittimo su tutto? Si può affermare che questo è l’unico atteggiamento legittimo di onestà intellettuale? Come si può sapere che non è possibile credere se non si è mai cercato Dio?

Volersi mantenere in questa «posizione neutrale» senza decidersi a favore o contro la fede è già prendere una decisione.. La peggiore di tutte, perché equivale a rinunciare a cercare un avvicinamento al mistero ultimo della realtà.

La posizione di Tommaso non è quella di un agnóstico indiferente, ma quella di chi cerca di riaffermare la fede nella propria esistenza. Per questo, quando si trova con Cristo, si apre fiduciosamente a lui: «Mio Signore e mio Dio». Quanta verità racchiudono le parole di Karl Rahner: «È più facile lasciarsi affondare nel proprio vuoto che nell’abisso del mistero santo di Dio, ma non suppone più coraggio e nemmeno più verità. In ogni caso, questa verità risplende se la si ama, la si accetta e la sia vive come verità che libera».

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

08-04-2018
2 Pâques – B
Jean 20,19-31

AGNOSTIQUES?

Peu de personnes nous ont aidés comme Christian Chabanis à connaître l’attitude de l’homme contemporain devant Dieu. Ses fameux entretiens constituent un document indispensable pour savoir ce que pensent aujourd’hui sur Dieu les scientifiques et les penseurs les plus réputés.

Chabanis avoue que, lorsqu’il commença ses entretiens avec les athées les plus prestigieux de notre temps, il pensait trouver chez eux un athéisme rigoureux et bien fondé. En réalité, ce qu’il a souvent trouvé c’est «une absence absolue de recherche de la vérité», cachée derrière certaines déclarations solennelles de lucidité et d’honnêteté intellectuelle.

Le constat de l’écrivain français n’est pas surprenant, car quelque chose de pareil arrive aujourd’hui parmi nous. Une grande partie de ceux qui refusent de croire en Dieu, le font sans avoir fourni auparavant un quelconque effort pour le chercher. Je pense surtout à tant de personnes qui se disent agnostiques, parfois de façon ostentatoire, alors qu’en réalité elles sont très loin d’une véritable position agnostique.

L’agnostique est une personne qui se pose le problème de Dieu et, n’ayant trouvé des raisons de croire en lui, elle suspend sa démarche. L’agnosticisme est une recherche qui finit en frustration. Ce n’est qu’après avoir cherché, que l’agnostique prend position: «Je ne sais pas si Dieu existe. Je ne trouve de raisons ni pour croire ni pour ne pas croire en lui».

La position la plus étendue aujourd’hui consiste simplement à se passer de la question de Dieu. Beaucoup de ceux qui s’appellent agnostiques, sont en réalité des personnes qui ne cherchent pas. Xavier Zubiri dirait que ce sont des vies «sans volonté de vérité réelle». Que Dieu existe ou pas leur est indifférent. Que la vie finisse ici-bas ou pas, leur est égal. Il leur suffit de «se laisser vivre», de s’abandonner «à n’importe quoi», sans creuser au fond du mystère du monde et de la vie.

Mais, est-ce là la position la plus humaine face à la réalité? Peut-on présenter comme progressiste une vie où la volonté de chercher la vérité ultime de notre vie est absente? Peut-on affirmer que c’est là la seule attitude légitime en tout ? La seule attitude légitime d’honnêteté intellectuelle? Comment peut-on savoir qu’il n’est pas possible de croire en Dieu si on ne l’a jamais cherché?

Vouloir se maintenir dans cette «position neutre», sans se décider ni en faveur ni contre la foi, c’est déjà prendre position. C’est d’ailleurs, la pire que l’on puisse prendre, car elle équivaut à un refus de chercher à se rapprocher du mystère ultime de la réalité.

La position de Thomas n’est pas celle d’un agnostique indifférent mais celle de quelqu’un qui cherche à réaffirmer sa foi à partir de sa propre expérience. C’est pourquoi, lorsqu’il rencontre le Christ, il s’ouvre à lui avec confiance: «Mon Seigneur et mon Dieu».

Combien elles sont vraies les paroles de Karl Rahner! «Il est plus facile de se laisser enfoncer dans son propre vide que dans l’abîme du mystère saint de Dieu, mais cela ne veut pas dire non plus qu’on ait davantage de courage ou de vérité. En tout cas, cette vérité rayonne si on l’aime, si on l’accepte et si on la vit comme une vérité qui libère».

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

08-04-2018
Domingo 2 Páscoa – B
João 20,19-31

AGNÓSTICOS?

Poucos nos ajudaram tanto como Christian Chabanis a conhecer a atitude do homem contemporâneo ante Deus. As suas famosas entrevistas são um documento imprescindível para saber o que pensam hoje os cientistas e os pensadores mais reconhecidos acerca de Deus.

Chabanis confessa que, quando iniciou as suas entrevistas aos ateus mais prestigiosos dos nossos dias, pensava encontrar neles um ateísmo rigoroso e bem fundamentado. Na realidade encontrou-se com que, detrás de graves profissões de lucidez e honestidade intelectual, escondia-se com frequência «uma absoluta ausência de procura da verdade».

Não surpreende a constatação do escritor francês, pois algo semelhante sucede entre nós. Grande parte dos que renunciam a acreditar em Deus fazem-no sem ter iniciado nenhum esforço para procura-Lo. Penso sobre tudo em tantos que se confessam agnósticos, por vezes de forma ostensiva, quando na realidade estão muito longe de uma verdadeira postura agnóstica.

O agnóstico é uma pessoa que se coloca o problema de Deus e, ao não encontrar razões para acreditar Nele, suspende o julgamento. O agnosticismo é uma procura que termina em frustração. Só depois de ter procurado adopta o agnóstico a sua postura: «Não sei se existe Deus. Eu não encontro razões nem para acreditar Nele nem para não acreditar».

A postura mais generalizada hoje consiste simplesmente em desentender-se da questão de Deus. Muitos dos que se chamam agnósticos são, na realidade, pessoas que não procuram. Xavier Zubiri diria que são vidas «sem vontade de verdade real». Resulta-lhes indiferente que Deus exista ou não exista. É-lhes igual que a vida termine aqui ou não. A eles é suficiente com «deixar-se viver», abandonar-se «ao que fosse», sem aprofundar no mistério do mundo e da vida.

Mas, é essa a postura mais humana ante a realidade? Poderá apresentar-se como progressista uma vida em que está ausente a vontade de procurar a verdade última da nossa vida? Pode-se afirmar que essa é a única atitude legítima de tudo? Pode-se afirmar que é essa a única atitude legítima de honestidade intelectual? Como pode um saber que não é possível acreditar se nunca se procurou Deus?

Querer manter-se nessa «postura neutral» sem decidir-se a favor ou contra da fé é já tomar uma decisão. A pior de todas, pois equivale a renunciar a procurar uma aproximação ao mistério último da realidade.

A postura de Tomé não é a de um agnóstico indiferente, mas a de quem procura reafirmar a sua fé na própria experiência. Por isso, quando se encontra com Cristo, abre-se confiadamente a Ele: «Senhor meu e Deus meu». Quanta verdade encerram as palavras de Karl Rahner: «É mais fácil deixar-se afundar no próprio vazio que no abismo do mistério santo de Deus, mas não supõe mais coragem nem tampouco mais verdade. Em todo o caso, esta verdade resplandece se se a ama, se a aceita e se a vive como verdade que liberta».

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

04-08-2018
2nd Sunday of Easter – B
John 20,19-31

AGNOSTICS?

Few have helped us as much as Christian Chabanis to know the attitude of people today in the face of God. His famous interviews are an indispensible document to know what the most recognized scientists and thinkers of today think about God.

Chabanis confesses that, when he began his interviews with the most prestigious atheists of our days, he thought he would find in them a rigorous and well-founded atheism. In reality he found hidden behind their serious professions of lucidity and honesty, an «absolute absence of the search for truth».

It’s not surprising how a French writer responded to him, since something similar is going on among us. A great part of those who renounce belief in God do it without having initiated any type of effort whatsoever to seek God. I think above all that so many who confess being agnostics, sometimes in ostentatious ways, in reality are far away from a true agnostic position.

The agnostic is a person who raises the problem of God and, when they don’t find any reason to believe in God, suspend their judgment. Agnosticism is a search that ends in frustration. Only after having begun the search does the agnostic adopt his position: «I don’t know if God exists. I find no reason to believe in God or to not believe».

The posture most common today consists in simply disengaging from the question of God. Many of those who call themselves agnostics are in reality people who aren’t looking. Xavier Zubiri would say that theirs are lives «without the will of real truth». To them it matters little that God exists or doesn’t. It’s all the same whether life ends here or not. To them it’s enough to «live and let live», abandon ourselves «to whatever», without going deeper in the mystery of the world and of life.

But is that the most human posture in the face of reality? Can a life be presented as progressive, in which is absent the will to seek the ultimate truth of our life? Can it be affirmed that such is the only legitimate attitude when all is said and done? Can it be affirmed that such is the only legitimate attitude of intellectual honesty? How can one know that it’s not possible to believe if that person has never sought God?

To want to maintain a ‘neutral position’ without deciding for or against faith is to already make a decision. What’s worst of all is that it’s equivalent to renouncing to seek an approximation to the ultimate mystery of reality.

The posture of Thomas isn’t that of an indifferent agnostic, but one of a person seeking to reaffirm his faith in his own experience. That’s why, when he meets Christ, he confidently opens himself to him: «My Lord and my God». How much truth is contained in Karl Rahner’s words: «it easier to allow oneself to suffocate in total vacuum than in the abyss of God’s holy mystery, but the former doesn’t presume more courage or more truth. When all is said and done, this truth shines forth if it is loved, if it is accepted, if it is lived as the truth that frees».

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com