lunes, 16 de julio de 2018

07-22-2018 -16th Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA - ES

22-07-2018
Domingo 16 Tiempo ordinario – B
Marcos 6,30-34

LA MIRADA DE JESÚS

Marcos describe con todo detalle la situación. Jesús se dirige en barca con sus discípulos hacia un lugar tranquilo y retirado. Quiere escucharlos con calma, pues han vuelto cansados de su primera correría evangelizadora y desean compartir su experiencia con el Profeta que los ha enviado.

El propósito de Jesús queda frustrado. La gente descubre su intención y se le adelanta corriendo por la orilla. Cuando llegan al lugar, se encuentran con una multitud venida de todas las aldeas del entorno. ¿Cómo reaccionará Jesús?

Marcos describe gráficamente su actuación: los discípulos han de aprender cómo han de tratar a la gente; en las comunidades cristianas se ha de recordar cómo era Jesús con esas personas perdidas en el anonimato, de las que nadie se preocupa. «Al desembarcar, Jesús vio un gran gentío, sintió compasión de ellos, pues eran como ovejas sin pastor, y se puso a enseñarles muchas cosas».

Lo primero que destaca el evangelista es la mirada de Jesús. No se irrita porque hayan interrumpido sus planes. Los mira detenidamente y se conmueve. Nunca le molesta la gente. Su corazón intuye la desorientación y el abandono en que se encuentran los campesinos de aquellas aldeas.

En la Iglesia hemos de aprender a mirar a la gente como la miraba Jesús: captando el sufrimiento, la soledad, el desconcierto o el abandono que sufren muchos. La compasión no brota de la atención a las normas o el recuerdo de nuestras obligaciones. Se despierta en nosotros cuando miramos atentamente a los que sufren.

Desde esa mirada, Jesús descubre la necesidad más profunda de aquellas gentes: andan «como ovejas sin pastor». La enseñanza que reciben de los letrados de la Ley no les ofrece el alimento que necesitan. Viven sin que nadie cuide realmente de ellas. No tienen un pastor que las guíe y las defienda.

Movido por su compasión, Jesús «se pone a enseñarles muchas cosas». Con calma, sin prisas, se dedica pacientemente a enseñarles la Buena Noticia de Dios. No lo hace por obligación. No piensa en sí mismo. Les comunica la Palabra de Dios, conmovido por la necesidad que tienen de un pastor.

No podemos permanecer indiferentes ante tanta gente que, dentro de nuestras comunidades cristianas, anda buscando un alimento más sólido que el que recibe. No hemos de aceptar como normal la desorientación religiosa dentro de la Iglesia. Hemos de reaccionar de manera lúcida y responsable. No pocos cristianos buscan ser mejor alimentados. Necesitan pastores que les transmitan el mensaje de Jesús.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2018-07-22
Urteko 16. igandea – B
Markos 6,30-34

JESUSEN BEGIRATUA

Xeheki kontatu du Markosek pasadizoa. Leku patxadatsu eta bakarti baterantz doa Jesus ontziz ikasleekin. Lasai entzun nahi die, nekaturik itzuli baitira beren lehen ibilaldi ebanjelizatzailetik, eta bidali dituen Profetarekin partekatu nahi baitute beren esperientzia.

Jesusen asmok, ordea, huts egin du. Jendeak antzeman dio nora doan eta, ertzetik korrika, aurrea hartu dio. Jesusek eta ikasleek, iritsi direnean, inguruko herrixka guztietatik etorri den jendetzarekin egin dute topo. Zein izango ote Jesusen erreakzioa?

Markosek grafikoki deskribatu du haren jokabidea: ikasleek ikasi beharra dute jendea nola tratatu; kristau-elkarteetan gogoan izan beharko da, nola jokatzen zuen Jesusek anonimatuan galdua zen jendearekin, inork kontuan hartzen ez zuenarekin. «Ontzitik ateratzean, Jesus jendetza ikusi eta hunkitu zen, artzainik gabeko ardiak bezala baitzebiltzan, eta irakasten hasi zitzaien, batere presarik gabe».

Ebanjelizatzaileak azpimarratu duen lehenengo gauza, Jesusen begiratua izan da. Ez da haserretu bere asmoa huts eginarazi diotelako. Pausatuki jarri zaie begira eta hunkitu da. Jendea Jesusek ez du sekula gogaikarri. Beraren bihotzak sumatu du herrixka haietako landa-jendea zein bide galdurik eta abandonaturik bizi den.

Jendeari Jesusek bezala begiratzen ikasi beharra dugu geure Elizan: askok jasaten duen sufrimena, bakartasuna, nahasmendua edo abandonua sumatuz. Errukia ez da sortzen arauez arduratzetik edo geure betebeharrak gogoan izatetik. Sufritzen dutenei adi-adi begiratzetik sortu ohi da gugan errukia.

Begiratu horrekin konturatu da Jesus jende haren premiarik sakonenaz: «artzainik gabeko ardiak bezala dabiltza». Maisuek eta legelariek eskaintzen dieten irakaspenak ez die ematen behar duten janaririk. Beraiez inor arduratzen ez dela bizi dira. Ez dute, ez gidatu, ez defenda ditzakeen artzainik.

Errukiak eraginda, «batere presarik gabe hasi zaie irakasten». Astiro, presarik gabe, Jainkoaren Berri Ona irakasteari emango dio. Ez da ari derrigorrez. Ez du gogoan bere burua. Jainkoaren Hitza eman nahi die, bizi duten artzain baten premiak hunkiturik ariko da Jesus.

Ezin gelditu gara axolagabe, geure kristau-elkarteetan, hartzen duena baino janari sendoago baten bila dabilen jendea ikusirik. Ezin eman dugu normaltzat Eliza baitan ageri den norabide erlijiosoaren falta. Buru argiz eta erantzukizunez erreakzionatu behar dugu. Ez dira gutxi janari hobe baten bila dabiltzan kristauak. Jesusen irakaspena agertuko dieten artzainak behar dituzte.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

22-07-2018
Diumenge 16 durant l’any – B
Marc 6,30-34

LA MIRADA DE JESÚS

Marc descriu amb tot detall la situació. Jesús s’adreça en barca amb els seus deixebles cap a un lloc tranquil i retirat. Vol escoltar-los amb calma, ja que han tornat cansats del seu primer viatge evangelitzador i desitgen compartir la seva experiència amb el Profeta que els ha enviat.

El propòsit de Jesús queda frustrat. La gent descobreix la seva intenció i se li avança corrent per la riba. Quan arriben al lloc, es troben amb una multitud vinguda de tots els llogarets de l’entorn. Com reaccionarà Jesús?

Marc descriu gràficament la seva actuació: els deixebles han d’aprendre com han de tractar la gent; en les comunitats cristianes s’ha de recordar com era Jesús amb aquestes persones perdudes en l’anonimat, de les que ningú es preocupa. «Quan Jesús desembarcà, veié una gran gentada i se’n compadí, perquè eren com ovelles sense pastor, i es posà a instruir-los llargament».

El primer que destaca l’evangelista és la mirada de Jesús. No s’irrita perquè hagin interromput els seus plans. Els mira detingudament i es commou. Mai li molesta la gent. El seu cor intueix la desorientació i l’abandó en què es troben els pagesos d’aquelles aldees.

A l’Església hem d’aprendre a mirar la gent com la mirava Jesús: captant el sofriment, la solitud, el desconcert o l’abandó que pateixen molts d’ells. La compassió no brolla de l’atenció a les normes o el record de les nostres obligacions. Es desperta en nosaltres quan mirem atentament els qui pateixen.

Des d’aquesta mirada, Jesús descobreix la necessitat més profunda d’aquella gent: caminen «com ovelles sense pastor». L’ensenyament que reben dels lletrats de la Llei no els ofereix l’aliment que necessiten. Viuen sense que ningú tingui cura realment d’ells. No tenen un pastor que els guiï i els defensi.

Mogut per la seva compassió, Jesús «es posa a instruir-los llargament». Amb calma, sense presses, es dedica pacientment a ensenyar-los la Bona Notícia de Déu. No ho fa per obligació. No pensa en si mateix. Els comunica la Paraula de Déu, commogut per la necessitat que tenen d’un pastor.

No podem romandre indiferents davant tanta gent que, dins de les nostres comunitats cristianes, camina buscant un aliment més sòlid que el que rep. No hem d’acceptar com a normal la desorientació religiosa dins de l’Església. Hem de reaccionar de manera lúcida i responsable. No pocs cristians busquen ser millor alimentats. Necessiten pastors que els transmetin el missatge de Jesús.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

22-07-2018
Domingo 16 Tempo ordinario – B
Marcos 6,30-34

A MIRADA DE XESÚS

Marcos describe con todo detalle a situación. Xesús diríxese en barca cos seus discípulos cara a un lugar tranquilo e retirado. Quere escoitalos con calma, pois volveron cansados da súa primeira quenda evanxelizadora e desexan compartiren a súa experiencia co Profeta que os enviou.

O propósito de Xesús fica frustrado. A xente descobre a súa intención e adiántanselle ás carreiras polas beiras. Cando chegan ao lugar, atopan unha multitude vinda de todas as aldeas das contornas. Como reaccionará Xesús?

Marcos describe graficamente a súa actuación: os discípulos terán de aprender como han tratar á xente; nas comunidades cristiás hase recordar como era Xesús con esas persoas perdidas no anonimato, das que ninguén se preocupa. «Ao desembarcaren, Xesús contempla un gran xentío, sentiu compaixón deles, pois eran como ovellas sen pastor, e púxose a ensinarlles moitas cousas».

O primeiro que destaca o evanxelista é a mirada de Xesús. Non se irrita porque interrompan os seus plans. Míraos detidamente e conmóvese. Nunca lle molesta a xente. O seu corazón intúe a desorientación e o abandono en que se atopan os campesiños daquelas aldeas.

Na Igrexa habemos aprender a mirarmos á xente como a miraba Xesús: captando o sufrimento, a soidade, o desconcerto ou o abandono que sofren moitos. A compaixón non brota da atención ás normas ou o recordo das nosas obrigas. Espértase en nós cando miramos atentamente aos que sofren.

Desde esa mirada, Xesús descobre a necesidade máis profunda daquelas xentes: andan «coma ovellas sen pastor». O ensino que reciben dos letrados da Lei non lles ofrece o alimento que necesitan. Viven sen que ninguén coide realmente delas. Non teñen un pastor que as guíe e as defenda.

Movido pola súa compaixón, Xesús «ponse a ensinarlles moitas cousas». Con calma, sen présas, dedícase pacientemente a ensinarlles a Boa Noticia de Deus. Non o fai por obriga. Non pensa en si mesmo. Comunícalles a Palabra de Deus, conmovido pola necesidade que teñen dun pastor.

Non podemos permanecermos indiferentes ante tanta xente que, dentro das nosas comunidades cristiás, anda buscando un alimento máis sólido do que o que recibe. Non habemos aceptar como normal a desorientación relixiosa dentro da Igrexa. Habemos reaccionar de xeito lúcido e responsábel. Non poucos cristiáns buscan seren mellor alimentados. Necesitan pastores que lles transmitan a mensaxe de Xesús.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

22-07-2018
Domenica 16 Tempo ordinario – B
Marco 6,30-34

LO SGUARDO DI GESÙ

Marco descrive dettagliatamente la situazione. Gesù si dirige in barca con i suoi discepoli verso un luogo tranquillo e appartato. Vuole ascoltarli con calma, poiché sono tornati stanchi dal loro primo giro di evangelizzazione e desiderano condividere la loro esperienza con il Profeta che li ha inviati.

Il proposito di Gesù resta frustrato. La gente scopre la sua intenzione e arriva prima di loro correndo per la riva. Quando giungono al luogo, si trovano con una moltitudine venuta da tutti i villaggi dei dintorni. Come reagirà Gesù?

Marco descrive graficamente il suo agire: i discepoli devono imparare come trattare la gente; nelle comunità cristiane si deve ricordare come era Gesù con le persone perse nell’anonimato, delle quali nessuno si preoccupa. «Sceso dalla barca, egli vide una grande folla, ebbe compassione di loro, perché erano come pecore che non hanno pastore, e si mise a insegnare loro molte cose».

La prima cosa che rileva l’evangelista è lo sguardo di Gesù. Non si agita perché hanno interrotto i suoi piani. Li guarda con attenzione e si commuove. Non lo disturba mai la gente. Il suo cuore intuisce il disorientamento e l’abbandono in cui si trovano i contadini di quei piccoli paesi.

Nella Chiesa dobbiamo imparare a guardare la gente come la guardava Gesù: cogliendo la sofferenza, la solitudine, lo smarrimento o l’abbandono che soffrono molti. La compassione non nasce dall’attenzione alle norme o dal ricordare i nostri impegni. Si risveglia in noi quando guardiamo attentamente quelli che soffrono.

Con quello sguardo Gesù scopre il bisogno più profondo di quella gente: Erano «come pecore che non hanno pastore». Gli insegnamenti che ricevono dai maestri della legge non offrono loro l’alimento di cui hanno bisogno. Vivono senza che nessuno si occupi realmente di loro. Non hanno un pastore che li guidi e li difenda.

Mosso dalla sua compassione, Gesù «si mise a insegnare loro molte cose». Tranquillamente, senza fretta, si dedica pazientemente a insegnare loro la Buona Notizia di Dio. Non lo fa per obbligo. Non pensa a se stesso. Comunica loro la Parola di Dio, commosso dalla necessità che hanno di un pastore.

Non possiamo rimanere indifferenti di fronte a tanta gente che, nelle nostre comunità cristiane, è alla ricerca di un alimento più solido di quello che riceve. Non dobbiamo accettare come normale il disorientamento religioso all’interno della Chiesa. Dobbiamo reagire in maniera lucida e responsabile. Non pochi cristiani cercano di essere alimentati meglio. Hanno bisogno di pastori che trasmettano loro il messaggio di Gesù.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

22-07-2018
Dimanche 16 Temps ordinaire – B
Marc 6,30-34

LE REGARD DE JESUS

Marc décrit la situation avec toute sorte de détails. Jésus, accompagné de ses disciples, se dirige en barque vers un lieu tranquille et retiré. Il veut les écouter calmement car ils sont revenus fatigués de leur première tournée évangélisatrice et souhaitent partager leur expérience avec le Prophète qui les a envoyés.

Mais Jésus n’arrive pas à réaliser son souhait. Les gens, ayant découvert son intention, vont le devancer sur l’autre rive en courant. Dès que Jésus et ses disciples y arrivent, ils retrouvent la multitude qui est accourue de tous les hameaux des alentours. Quelle est alors la réaction de Jésus?

Marc décrit de manière graphique son agissement: les disciples doivent apprendre comment traiter les gens; dans les communautés chrétiennes il faudra se rappeler comment Jésus s’est comporté à l’égard de ces personnes perdues dans l’anonymat, et dont personne ne s’occupait. «En débarquant, Jésus vit une grande foule, il eut pitié d’eux, car ils étaient comme des brebis sans berger, et il se mit à les instruire».

La première chose soulignée par l’évangéliste est le regard de Jésus. Il ne se fâche pas du fait que son programme ait été interrompu. Il regarde la foule calmement et il en est ému. Il ne se sent jamais dérangé par les gens. Son coeur saisit la désorientation et l’abandon dans lesquels se trouvent les paysans de tous ces villages.

Dans l’Eglise, il nous faut apprendre à regarder les gens comme Jésus les regardait: en saisissant la souffrance, la solitude, la désorientation et l’abandon dans lesquels beaucoup d’entre eux sont plongés. Ce n’est pas de l’attention aux normes ou du rappel de nos obligations que la compassion jaillit. Elle s’éveille en nous lorsque nous regardons attentivement ceux qui souffrent. C’est à partir de ce regard, que Jésus découvre le besoin le plus profond de ces gens-là: ils errent «comme des brebis sans berger». L’enseignement donné par les docteurs de la Loi ne leur procure pas la nourriture dont ils ont besoin. Ils vivent sans que personne ne prenne réellement soin d’eux. Ils n’ont pas un pasteur capable de les guider et de les défendre.

Poussé par sa compassion, Jésus «se met à les instruire sur beaucoup de choses». Calmement, sans précipitation, il se consacre patiemment à leur apprendre la Bonne Nouvelle de Dieu. Il ne le fait pas par obligation. Il ne pense pas à lui-même. Il leur communique la Parole de Dieu, touché par le besoin qu’ils éprouvent d’avoir un pasteur.

Nous ne pouvons pas rester indifférents face à tant de personnes qui, à l’intérieur de nos communautés chrétiennes, cherchent une nourriture plus solide que celle qu’elles reçoivent. Il ne faut pas accepter comme normale la désorientation religieuse à l’intérieur de l’Eglise. Nous devons réagir de manière lucide et responsable. Ils sont nombreux les chrétiens qui cherchent une meilleure nourriture. Ils ont besoin de pasteurs capables de leur transmettre le message de Jésus.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

22-07-2018
Domingo 16 Tempo ordinário – B
Marcos 6,30-34

O OLHAR DE JESUS

Marcos descreve com todo o detalhe a situação. Jesus dirige-se numa barca com o Seus discípulos para um lugar tranquilo e retirado. Quer escutá-los com calma, pois voltaram cansados da sua primeira correria evangelizadora e desejam partilhar a sua experiência com o Profeta que os enviou.

O propósito de Jesus fica frustrado. As pessoas descobrem a Sua intenção e adiantam-se correndo pela margem. Quando chegam ao lugar, encontram-se com uma multidão vinda de todas as aldeias em redor. Como reagirá Jesus?

Marcos descreve graficamente a sua atuação: os discípulos hão-de aprender como tratar as pessoas; nas comunidades cristãs recorda-se como era Jesus com essas pessoas perdidas no anonimato, das que ninguém se preocupa. «Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão, sentiu compaixão deles, pois eram como ovelhas sem pastor, e pôs-se a ensinar muitas coisas».

O primeiro que destaca o evangelista é o olhar de Jesus. Não se irrita porque tenham interrompido os Seus planos. Olha-os demoradamente e comove-se. As pessoas nunca o incomodam. O Seu coração intui a desorientação e o abandono em que se encontram os camponeses daquelas aldeias.

Na Igreja temos de aprender a olhar as pessoas como olhava Jesus: captando o sofrimento, a solidão, o desconcerto ou o abandono que sofrem muitos. A compaixão não brota da atenção às normas ou à recordação das nossas obrigações. Desperta-se em nós quando olhamos atentamente os que sofrem.

Desde esse olhar, Jesus descobre a necessidade mais profunda de aquelas pessoas: andam «como ovelhas sem pastor». O ensino que recebem dos letrados da Lei não lhes oferece o alimento que necessitam. Vivem sem que ninguém cuide realmente delas. Não têm um pastor que as guie e as defenda.

Movido pela Sua compaixão, Jesus «ensina-lhes muitas coisas». Com calma, sem pressas, dedica-se pacientemente a ensinar-lhes a Boa Nova de Deus. Não o faz por obrigação. Não pensa em si mesmo. Comunica-lhes a Palavra de Deus, comovido pela necessidade que têm de um pastor.

Não podemos permanecer indiferentes ante tanta gente que, dentro das nossas comunidades cristãs, anda a procurar um alimento mais sólido que o que recebe. Não temos de aceitar como normal a desorientação religiosa dentro da Igreja. Temos de reagir de forma lúcida e responsável. Não poucos cristãos procuram ser melhor alimentados. Necessitam pastores que lhes transmitam a mensagem de Jesus.


José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

07-22-2018
16th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 6,30-34

JESUS’ GAZE

Mark describes the situation in great detail. Jesus sets out in the boat with his disciples towards a quiet and out-of-the-way place. He wants to listen to them calmly, since they have returned tired after their first evangelizing foray and they’re wanting to share their experience with the Prophet who sent them.

Jesus’ plan gets frustrated. The people discover his intention and get there before him by running along the shore. When Jesus and his disciples arrive at the place, they find a crowd that has come from all the surrounding villages. How will Jesus react?

Mark graphically describes his actions: the disciples have to learn how they should treat the people; in the Christian communities it must be remembered how Jesus was with those people lost in anonymity, those whom no one is concerned about. «As he stepped ashore he saw a large crowd; and he took pity on them, because they were like sheep without a shepherd, and he set himself to teach them at some length».

The first thing that the Gospel writer notes is Jesus’ gaze. He doesn’t get irritated that his plans have been interrupted. He lets his gaze linger on them and he’s moved within. Never does he get annoyed at the people. His heart senses the disorientation and the abandonment in which the villagers find themselves.

In the Church we need to learn to gaze at the people as Jesus did: catching on to the suffering, the loneliness, the confusion or the isolation that many suffer. Compassion doesn’t spring from paying attention to norms or remembering our duties. It awakens in us when we look attentively at those who suffer.

From that way of seeing, Jesus discovers the deepest needs of those people: they go about «like sheep without a shepherd». The teaching they get from the teachers of the Law doesn’t offer them the nourishment they need. They live without anyone truly caring for them. They have no shepherd to guide and defend them.

Moved by compassion, Jesus «set himself to teach them at some length». Calmly, unhurriedly, he patiently sets out to teach them the Good News of God. He doesn’t do it because of obligation. He’s not thinking of himself. He communicates the Word of God to them, moved by the need that they have for a shepherd.

We can’t remain indifferent in the face of so many people who, within our Christian communities, go about seeking a more solid food than what they’re getting. We shouldn’t accept as normal the religious disorientation within the Church. We need to react lucidly and responsibly. Quite a few Christians seek to be better fed. We need shepherds who share with them the message of Jesus.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 9 de julio de 2018

07-15-2018 -15th Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

15-07-2018
Domingo 15 Tiempo ordinario – B
Marcos 6,7-13

NUEVA ETAPA EVANGELIZADORA

El papa Francisco nos está llamando a una «nueva etapa evangelizadora marcada por la alegría de Jesús». ¿En qué puede consistir? ¿Dónde puede estar su novedad? ¿Qué hemos de cambiar? ¿Cuál fue realmente la intención de Jesús al enviar a sus discípulos a prolongar su tarea evangelizadora?

El relato de Marcos deja claro que solo Jesús es la fuente, el inspirador y el modelo de la acción evangelizadora de sus seguidores. No harán nada en nombre propio. Son «enviados» de Jesús. No se predicarán a sí mismos: solo anunciarán su Evangelio. No tendrán otros intereses: solo se dedicarán a abrir caminos al reino de Dios.

La única manera de impulsar una «nueva etapa evangelizadora marcada por la alegría de Jesús» es purificar e intensificar esta vinculación con Jesús. No habrá nueva evangelización si no hay nuevos evangelizadores, y no habrá nuevos evangelizadores si no hay un contacto más vivo, lúcido y apasionado con Jesús. Sin él haremos todo menos introducir su Espíritu en el mundo.

Al enviarlos, Jesús no deja a sus discípulos abandonados a sus fuerzas. Les da su «poder», que no es un poder para controlar, gobernar o dominar a los demás, sino su fuerza para «expulsar espíritus inmundos», liberando a las personas de lo que las esclaviza, oprime y deshumaniza.

Los discípulos saben muy bien qué les encarga Jesús. Nunca lo han visto gobernando a nadie. Siempre lo han conocido curando heridas, aliviando el sufrimiento, regenerando vidas, liberando de miedos, contagiando confianza en Dios. «Curar» y «liberar» son tareas prioritarias en la actuación de Jesús. Darían un rostro radicalmente diferente a nuestra evangelización.

Jesús los envía con lo necesario para caminar. Según Marcos, solo llevarán bastón, sandalias y una túnica. No necesitan de más para ser testigos de lo esencial. Jesús los quiere ver libres y sin ataduras; siempre disponibles, sin instalarse en el bienestar; confiando en la fuerza del Evangelio.

Sin recuperar este estilo evangélico no hay «nueva etapa evangelizadora». Lo importante no es poner en marcha nuevas actividades y estrategias, sino desprendernos de costumbres, estructuras y servidumbres que nos están impidiendo ser libres para contagiar lo esencial del Evangelio con verdad y sencillez.

En la Iglesia hemos perdido ese estilo itinerante que sugiere Jesús. Su caminar es lento y pesado. No sabemos acompañar a la humanidad. No tenemos agilidad para pasar de una cultura ya pasada a la cultura actual. Nos agarramos al poder que hemos tenido. Nos enredamos en intereses que no coinciden con el reino de Dios. Necesitamos conversión.


José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-07-15
Urteko 15. igandea – B
Markos 6,7-13

EBANJELIZAZIO ARO BERRIA

Frantzisko aita santua, «Jesusen pozaren ukituko ebanjelizazio-aro berri» baterako deika ari zaigu. Zer izan daiteke, ordea, hori? Zein izan daiteke berorren berritasuna? Zer behar dugu aldatu? Zein izan zen egiaz Jesusen asmoa, ikasleak bere eginkizun ebanjelizatzailea luzatzera bidali zituenean?

Markosen kontakizunak argi uzten du, Jesus bakarrik dela beraren jarraitzaileen egintza ebanjelizatzailearen iturria, inspiratzailea eta eredua. Ez dute ezer egingo beren izenean. Jesusen «bidaliak» dira. Ez dira izango beren buruaren predikari: Jesusen Ebanjelioa hots egingo dute, soilik. Ez dute izango beste interesik: soilik, Jainkoaren erreinuari bideak urratzeari emanak biziko dira.

«Jesusen pozaren ukituko ebanjelizazio-aro berri» bat eragiteko era bakarra, Jesusekiko lotura hau garbitu eta indartzea izango da. Ez da izango ebanjelizazio berririk, ez badago ebanjelizatzaile berririk, eta ez da izango ebanjelizatzaile berririk, ez badago Jesusekin harreman biziagorik, argiagorik eta suharragorik. Hura gabe, munduan haren Espiritua sartu ez beste edozer gauza egingo dugu.

Bidali dituenean, Jesusek ez ditu utzi ikasleak beren indarraren baitan. «Bere aginpidea» eman die; ez da, ordea, gainerakoak kontrolatzeko, gobernatzeko edo dominatzeko boterea, baizik eta «espiritu lohiak bota» ahal izateko beraren indarra da, jendea askatzen duena pertsona eta gizartea esklabutzen, estutzen eta gizatasuna kentzen duen orotatik.

Ikasleek oso ondo dakite zer dien Jesusek gomendatu. Ez dute ikusi hura sekula inor mendean hartzen. Beti ikusi izan dute hura zaurituak sendatzen, sufrimendua arintzen, bizitza eraberritzen, beldurretik liberatzen, Jainkoaganako konfiantza kutsatzen. «Sendatu» eta «liberatu» dira lehenengo egitekoak Jesusen jardueran. Horrek guztiak errotik aldatuko luke gure ebanjelizazioaren aurpegiera.

Biderako premiazkoa berekin dutela bidali ditu. Markosen arabera, «makila, sandaliak eta tunika bat» eramango dute soilik. Ez dute beste ezeren beharrik funtsezkoaren lekuko izateko. Aske eta loturarik gabe ikusi nahi ditu Jesusek; beti prest, ongizateari lotu gabe; Ebanjelioaren indarrean fidaturik.

Ebanjelio-jarrera hau berreskuratu ezean, ez da izango «ebanjelizazio-aro berririk». Garrantzizkoa ez da jarduera eta estrategia berriak abian jartzea, baizik eta alde batera uztea ohiturak, egiturak, mirabetzak, Ebanjelioaren funtsa egiaz eta xume kutsatzeko aske izatea eragozten diguten neurrian.

Elizan galdu egin dugu Jesusek iradokitzen duen bidari-estilo hau. Eta bidari nagi eta astun bihurtu da Eliza. Ez daki nola lagun egin gizadiari. Ez dugu zalutasunik jada, iragana den kultura batetik gaur egungora igarotzeko. Izan dugun botereari eutsi nahi diogu. Jainkoaren erreinuarekin zerikusirik ez duten gauzetan katramilatzen gara. Bihotz-berritu beharra dugu.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

15-07-2018
Diumenge 15 durant l’any – B
Marc 6,7-13

NOVA ETAPA EVANGELITZADORA

El papa Francesc ens està cridant a una «nova etapa evangelitzadora marcada per l’alegria de Jesús». En què pot consistir? On pot estar la seva novetat? Què hem de canviar? Quina va ser realment la intenció de Jesús enviant els seus deixebles a perllongar la seva tasca evangelitzadora?

El relat de Marc deixa clar que només Jesús és la font, l’inspirador i el model de l’acció evangelitzadora dels seus seguidors. No faran res en nom propi. Són «enviats» de Jesús. No podran predicar a si mateixos: només anunciaran el seu Evangeli. No tindran altres interessos: només es dedicaran a obrir camins al regne de Déu.

L’única manera d’impulsar una «nova etapa evangelitzadora marcada per l’alegria de Jesús» és purificar i intensificar aquesta vinculació amb Jesús. No hi haurà nova evangelització si no hi ha nous evangelitzadors, i no hi haurà nous evangelitzadors si no hi ha un contacte més viu, lúcid i apassionat amb Jesús. Sense ell ho farem tot menys introduir el seu Esperit en el món.

Enviant-los, Jesús no deixa als seus deixebles abandonats a les seves forces. Els dóna el seu «poder», que no és un poder per controlar, governar o dominar els altres, sinó la seva força per expulsar «esperits malignes», alliberant les persones del que les esclavitza, oprimeix i deshumanitza.

Els deixebles saben molt bé què els encarrega Jesús. Mai no l’han vist governant ningú. Sempre l’han conegut curant ferides, alleujant el sofriment, regenerant vides, alliberant pors, encomanant confiança en Déu. «Curar» i «alliberar» són tasques prioritàries en l’actuació de Jesús. Donarien una cara radicalment diferent a la nostra evangelització.

Jesús els envia amb el necessari per caminar. Segons Marc, només portaran bastó, sandàlies i un vestit. No necessiten res més per ser testimonis de l’essencial. Jesús els vol veure lliures i sense lligams; sempre disponibles, sense instal·lar-se en el benestar; confiant en la força de l’Evangeli.

Sense recuperar aquest estil evangèlic no hi ha «nova etapa evangelitzadora». L’important no és posar en marxa noves activitats i estratègies, sinó desprendre’ns de costums, estructures i servituds que ens estan impedint ser lliures per encomanar l’essencial de l’Evangeli amb veritat i senzillesa.

A l’Església hem perdut aquest estil itinerant que suggereix Jesús. El seu caminar és lent i pesat. No sabem acompanyar la humanitat. No tenim agilitat per transitar d’una cultura ja passada a la cultura actual. Ens agafem al poder que hem tingut. Ens enredem en interessos que no coincideixen amb el regne de Déu. Necessitem conversió.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

15-07-2018
Domingo 15 Tempo ordinario – B
Marcos 6,7-13

NOVA ETAPA EVANXELIZADORA

O papa Francisco estanos chamando a unha «nova etapa evanxelizadora marcada pola alegría de Xesús». En que pode consistir? Onde pode estar a súa novidade? Que temos de cambiar? Cal foi realmente a intención de Xesús ao enviar aos seus discípulos a prolongar a súa tarefa evanxelizadora?

O relato de Marcos deixa claro que só Xesús é a fonte, o inspirador e o modelo da acción evanxelizadora dos seus seguidores. Non farán nada en nome propio. Son «enviados» de Xesús. Non se predicarán a si mesmos: só anunciarán o seu Evanxeo. Non terán outros intereses: dedicaranse só a abriren camiños ao reino de Deus.

O único xeito de impulsaren unha «nova etapa evanxelizadora marcada pola alegría de Xesús» é purificar e intensificar esta vinculación con Xesús. Non haberá nova evanxelización se non hai novos evanxelizadores, e non haberá novos evanxelizadores se non hai un contacto máis vivo, lúcido e apaixonado con Xesús. Sen el faremos todo menos introducir o seu Espírito no mundo.

Ao envialos, Xesús non deixa aos seus discípulos abandonados ás súas forzas. Dálles o seu «poder», que non é un poder para controlaren, gobernaren ou dominaren aos demais, senón a súa forza para «expulsaren espíritos inmundos», liberando ás persoas do que as escraviza, oprime e deshumaniza.

Os discípulos saben moi ben o que lles encarga Xesús. Nunca o viron gobernando a ninguén. Sempre o coñeceron curando feridas, aliviando o sufrimento, rexenerando vidas, liberando dos medos, contaxiando confianza en Deus. «Curar» e «liberar» son tarefas prioritarias na actuación de Xesús. Darían un rostro radicalmente diferente á nosa evanxelización.

Xesús envíaos co necesario para camiñar. Segundo Marcos, só levarán caxato, sandalias e unha túnica. Non necesitan de máis para ser testemuñas do esencial. Xesús quéreos ver libres e sen ataduras; sempre dispoñíbeis, sen instalárense no benestar; confiando na forza do Evanxeo.

Sen recuperar este estilo evanxélico non hai «nova etapa evanxelizadora». O importante non é poñer en marcha novas actividades e estratexias, senón desprendérmonos de costumes, estruturas e servidumes que nos están impedindo sermos libres para contaxiar o esencial do Evanxeo con verdade e sinxeleza.

Na Igrexa perdemos ese estilo itinerante que suxire Xesús. O seu camiñar é lento e pesado. Non sabemos acompañar á humanidade. Non temos axilidade para pasarmos dunha cultura xa pasada á cultura actual. Agarrámonos ao poder que habemos ter. Enredámonos en intereses que non coinciden co reino de Deus. Necesitamos conversión.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

15-07-2018
Domenica 15 Tempo ordinario – B
Marco 6,7-13

NUOVA TAPPA EVANGELIZZATRICE

Papa Francesco ci sta chiamando a una «nuova tappa evangelizzatrice segnata dalla gioia di Gesù». In che potrebbe consistere? Quale potrebbe essere la sua novità? Che cosa dobbiamo cambiare? Quale fu realmente l’intenzione di Gesù nell’inviare i suoi discepoli a prolungare la sua missione evangelizzatrice?

Il racconto di Marco lascia chiaro che solo Gesù è la fonte, l’ispiratore e il modello dell’azione evangelizzatrice dei suoi seguaci. Non faranno nulla in nome proprio. Sono «inviati» da Gesù. Non predicheranno se stessi: annunzieranno solo il suo Evangelo. Non avranno altri interessi: si dedicheranno soltanto ad aprire strade al Regno di Dio.

L’unica maniera di dare impulso a una «nuova tappa evangelizzatrice segnata dalla gioia di Gesù» è purificare e intensificare questo legame con Gesù. Non ci sarà nuova evangelizzazione se non ci sono nuovi evangelizzatori, e non ci saranno nuovi evangelizzatori se non c’è un contatto più vivo, lucido e appassionato con Gesù. Senza di lui faremo tutto meno che introdurre il suo Spirito nel mondo.

Nell’inviarli, Gesù non lascia i suoi discepoli abbandonati alle loro forze. Dà loro il suo «potere», che non è un potere per controllare, governare o dominare gli altri, ma la sua forza di «scacciare demoni», liberando le persone da quello che le schiavizza, opprime e disumanizza.

I discepoli sanno molto bene di che cosa li incarica Gesù. Mai lo hanno visto comandare qualcuno. Lo hanno sempre conosciuto che curava ferite, alleviava la sofferenza, rigenerava vite, liberava da paure, contagiava fiducia in Dio. «Guarire» e «liberare» sono i compiti prioritari nell’agire di Gesù. Darebbero un volto radicalmente diverso alla nostra evangelizzazione.

Gesù li invia con il necessario per camminare. Secondo Marco porteranno solo bastone, sandali e una tunica. Non hanno bisogno di altro per essere testimoni dell’essenziale. Gesù li vuole vedere liberi e senza legami, sempre disponibili, senza istallarsi nel benessere, confidando nella forza dell’Evangelo.

Senza ricuperare questo stile evangelico, non c’è «nuova tappa evangelizzatrice». L’importante non è dare avvio a nuove attività e strategie, ma distaccarci da abitudini, strutture e schiavitù che ci stanno impedendo di essere liberi per contagiare l’essenziale dell’Evangelo con verità e semplicità.

Nella Chiesa abbiamo perso questo stile itinerante che Gesù suggerisce. Il suo andare è lento e pesante. Non sappiamo accompagnare l’umanità. Non abbiamo agilità per passare da una cultura già superata alla cultura attuale. Ci attacchiamo al potere che abbiamo avuto. Ci complichiamo con interessi che non coincidono con il Regno di Dio. Abbiamo bisogno di conversione.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

15-07-2018
Dimanche 15 Temps ordinaire – B
Marc 6,7-13

NOUVELLE ÉTAPE EVANGELISATRICE

Le pape François nous appelle à une «nouvelle étape évangélisatrice marquée par la joie de Jésus». En quoi peut-elle consister? Où peut-on trouver sa nouveauté? Que devons-nous changer? Quelle fut réellement l’intention de Jésus en envoyant ses disciples continuer sa mission évangélisatrice?

Le récit de Marc met clairement en évidence clair que seul Jésus est la source, l’inspirateur et le modèle de l’action évangélisatrice de ses disciples. Ils ne doivent rien faire en leur propre nom. Ils sont des «envoyés» de Jésus. Ils ne doivent pas se prêcher eux-mêmes: ils n’annonceront que l’Evangile. Ils ne doivent pas avoir d’autres intérêts: ils se consacreront uniquement à ouvrir des chemins au royaume de Dieu.

La seule manière de lancer une «nouvelle étape évangélisatrice marquée par la joie de Jésus» consiste à purifier et à intensifier ce lien avec Jésus. Il n’y aura pas de nouvelle évangélisation s’il n’y a pas de nouveaux évangélisateurs, et il n’y aura pas de nouveaux évangélisateurs s’il n’y a pas un contact plus vivant, plus lucide et passionné avec Jésus. Sans lui nous pourrons tout faire sauf introduire son Esprit dans notre monde.

En les envoyant, Jésus ne laisse pas ses disciples abandonnés à leurs seules forces. Il leur donne son «pouvoir», qui ne consiste pas à contrôler, à gouverner ou à dominer les autres, mais à accueillir sa force pour «expulser les esprits mauvais», en libérant ainsi les personnes de tout ce qui les rend esclaves, qui les opprime et les déshumanise.

Les disciples sont bien conscients de la tâche que Jésus leur confie. Ils ne l’ont jamais vu en train de gouverner qui que ce soit. Ils l’ont toujours vu en train de guérir les blessures, de soulager la souffrance, de régénérer des vies, de libérer de la peur et de communiquer aux autres sa confiance en Dieu. «Guérir» et «libérer», ce sont-là les tâches prioritaires dans l’agir de Jésus. Elles pourraient donner à notre évangélisation un visage radicalement différent.

Jésus les envoie avec le nécessaire pour marcher. D’après Marc, ils n’emporteront qu’un bâton, des sandales et une tunique. Ils n’ont besoin de rien d’autre pour être des témoins de l’essentiel. Jésus les veut libres et sans attaches; toujours disponibles, non installés dans le confort et faisant confiance à la force de l’Evangile.

Si nous ne recouvrons pas ce style évangélique, il n’y aura pas de «nouvelle étape évangélisatrice». Ce n’est pas la mise en oeuvre de nouvelles activités et de nouvelles stratégies qui est le plus important, mais se détacher des coutumes, des structures et des servitudes qui nous empêchent d’être libres pour transmettre l’essentiel de l’Evangile dans la vérité et dans la simplicité.

Dans notre Eglise nous avons perdu ce style itinérant suggéré par Jésus. La marche de notre Eglise est lente et lourde. Nous ne savons pas accompagner l’humanité. Nous ne sommes pas assez souples pour passer d’une culture déjà démodée à la culture actuelle. Nous nous accrochons au pouvoir dont nous avons bénéficié autrefois. Nous nous embourbons dans des intérêts qui ne sont pas ceux du royaume de Dieu. Nous avons besoin de nous convertir.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

15-07-2018
Domingo 15 Tempo ordinário – B
Marcos 6,7-13

NOVA ETAPA EVANGELIZADORA

O papa Francisco está a chamar-nos para uma «nova etapa evangelizadora marcada pela alegria de Jesus». Em que pode consistir? Onde pode estar a sua novidade? Que temos de mudar? Qual foi realmente a intenção de Jesus ao enviar os seus discípulos a prolongar a Sua tarefa evangelizadora?

O relato de Marcos deixa claro que só Jesus é a fonte, o inspirador e o modelo da acção evangelizadora dos Seus seguidores. Não farão nada em nome próprio. São «enviados» de Jesus. Não predicarão sobre si mesmos: anunciarão o Seu Evangelho. Não terão outros interesses: só se dedicarão a abrir caminhos para o reino de Deus.

A única maneira de impulsionar uma «nova etapa evangelizadora marcada pela alegria de Jesus» é purificar e intensificar esta vinculação com Jesus. Não haverá nova evangelização se não há novos evangelizadores, e não haverá novos evangelizadores se não há um contacto mais vivo, lúcido e apaixonado com Jesus. Sem Ele faremos tudo menos introduzir o Seu Espírito no mundo.

Ao enviá-los, Jesus não deixa os Seus discípulos abandonados às suas forças. Dá-lhes o Seu «poder», que não é um poder para controlar, governar ou dominar os outros, mas a Sua força para «expulsar espíritos imundos», libertando as pessoas do que as escraviza, oprime e desumaniza.

Os discípulos sabem muito bem o que Jesus os encarrega. Nunca o viram a governar ninguém. Sempre o conheceram curando feridas, aliviando o sofrimento, regenerando vidas, libertando de medos, contagiando confiança em Deus. «Curar» e «libertar» são tarefas prioritárias na actuação de Jesus. Dariam um rosto radicalmente diferente à nossa evangelização.

Jesus envia-os com o necessário para caminhar. Segundo Marcos, só levarão bastão, sandálias e uma túnica. Não necessitam de mais para ser testemunhas do essencial. Jesus quer vê-los livres e sem estarem atados; sempre disponíveis, sem instalar-se no bem-estar; confiando na força do Evangelho.

Sem recuperar este estilo evangélico não há «nova etapa evangelizadora». O importante não é colocar em marcha novas actividades e estratégias, mas desprendermo-nos de costumes, estruturas e subordinações que nos estão a impedir de ser livres para contagiar o essencial do Evangelho com verdade e simplicidade.

Na Igreja temos perdido esse estilo itinerante que sugere Jesus. O Seu caminhar é lento e pesado. Não sabemos acompanhar a humanidade. Não temos agilidade para passar de uma cultura já do passado para a cultura actual. Agarramo-nos ao poder que tivemos. Enredamo-nos em interesses que não coincidem com o reino de Deus. Necessitamos conversão.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

07-15-2018
15th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 6,7-13

A NEW STAGE OF EVANGELIZATION

Pope Francis is calling us to a «new stage of evangelization marked by Jesus’ joy». What could it consist of? Where can its novelty lie? What needs to change? What was Jesus’ real intention when he sent his disciples to continue his evangelizing work?

Mark’s story makes it clear that Jesus is the source, the inspiration, and the model of doing evangelization for his followers. They are to do nothing in their own name. They are «sent» by Jesus. They won’t preach themselves: only announce his Gospel. They won’t have other interests: only dedicate themselves to opening up paths to God’s reign.

The only way to push a «new stage of evangelization marked by Jesus’ joy» is to purify and intensify this connection with Jesus. There won’t be a new evangelization if there aren’t new evangelizers, and there won’t be new evangelizers if there’s not a more living, lucid and passionate contact with Jesus. Without him we will do everything except introduce his Spirit into the world.

When he sent them, Jesus doesn’t leave his disciples abandoned to their own power. He gives them his «power», which isn’t a power to control, govern or dominate others, but his power to «cast out evil spirits», free people from what enslaves, oppresses and dehumanizes them.

The disciples know full well what Jesus has put them in charge of. They’ve never seen him govern anyone. They’ve always known him to heal wounds, alleviate suffering, regenerate lives, help people live free from fear, spread trust in God. «Heal» and «free» are priority tasks in Jesus’ way of acting. They will give a radically different face to our evangelization.

Jesus sends them out with what’s necessary to go walking. According to Mark, they will only take a staff, sandals and one tunic. They don’t need anything else to be witnesses of what’s essential. Jesus wants them to be free and without hindrances, always available, without getting comfortably settled, trusting in the power of the Gospel.

Without recovering this evangelical style, there’s no «new stage of evangelization». What’s important isn’t to put in place new activities and strategies, but to let go of customs, structures and compulsions that keep us from being free to spread what’s essential in the Gospel truly and simply.

In the Church we’ve lost that itinerate style that Jesus suggests. Her walking is slow and tiresome. We don’t know how to accompany humanity. We don’t have the agility to pass from a culture that’s over and done with, to the culture of now. We hold onto power that we’ve had. We get caught up in interests that don’t coincide with God’s reign. We need conversion.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com