lunes, 15 de octubre de 2018

10-21-2018 -29th Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

21-10-2018
Domingo 29 Tiempo ordinario – B
Marcos 10,35-45

NADA DE ESO ENTRE NOSOTROS

Mientras suben a Jerusalén, Jesús va anunciando a sus discípulos el destino doloroso que le espera en la capital. Los discípulos no le entienden. Andan disputando entre ellos por los primeros puestos. Santiago y Juan, discípulos de primera hora, se acercan a él para pedirle directamente sentarse un día «el uno a tu derecha y el otro a tu izquierda».

A Jesús se le ve desalentado: «No sabéis lo que pedís». Nadie en el grupo parece entender que seguirlo de cerca colaborando en su proyecto siempre será un camino no de poder y grandezas, sino de sacrificio y cruz.

Mientras tanto, al enterarse del atrevimiento de Santiago y Juan, los otros diez se indignan. El grupo está más agitado que nunca. La ambición los está dividiendo. Jesús los reúne a todos para dejar claro su pensamiento.

Antes que nada les expone lo que sucede en los pueblos del Imperio romano. Todos conocen los abusos de Antipas y las familias herodianas en Galilea. Jesús lo resume así: los que son reconocidos como jefes utilizan su poder para «tiranizar» a los pueblos, y los grandes no hacen sino «oprimir» a sus súbditos. Jesús no puede ser más tajante: «Vosotros, nada de eso».

No quiere ver entre los suyos nada parecido: «El que quiera ser grande entre vosotros que sea vuestro servidor, y el que quiera ser primero entre vosotros que sea esclavo de todos». En su comunidad no habrá lugar para el poder que oprime, solo para el servicio que ayuda. Jesús no quiere jefes sentados a su derecha e izquierda, sino servidores como él que dan su vida por los demás.

Jesús deja las cosas claras. Su Iglesia no se construye desde la imposición de los de arriba, sino desde el servicio de los que se colocan abajo. No cabe en ella jerarquía alguna en clave de honor o dominación. Tampoco métodos y estrategias de poder. Es el servicio el que construye la Iglesia de Jesús.

Jesús da tanta importancia a lo que está diciendo que se pone a sí mismo como ejemplo, pues no ha venido al mundo para exigir que le sirvan, sino «para servir y dar su vida en rescate por todos». Jesús no enseña a nadie a triunfar en la Iglesia, sino a servir al proyecto del reino de Dios desviviéndonos por los más débiles y necesitados.

La enseñanza de Jesús no es solo para los dirigentes. Desde tareas y responsabilidades diferentes hemos de comprometernos todos a vivir con más entrega al servicio de su proyecto. No necesitamos en la Iglesia imitadores de Santiago y Juan, sino seguidores fieles de Jesús. Los que quieran ser importantes que se pongan a trabajar y colaborar.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-10-21
Urteko 29. igandea – B
Markos 10,35-45

ZUEK HORRELAKORIK EZ

Jerusalemera igoz doazela, hiriburuan espero dion dolorezko zoriaren berri emanez doa Jesus ikasleei. Hauek ez diote ulertzen. Beren artean eztabaidatuz doaz lehen postuen inguruan. Santiago eta Joan, biak lehen orduko ikasleak, Jesusi hurbildu zaizkio, zuzenean eskatzeko, egun batean esertzeko modua egin diezaien «bata bere eskuinean eta bestea bere ezkerrean».

Hatsa erdi galdurik ageri da Jesus: «Ez dakizue zer ari zareten eskatzen». Ematen du, taldeko inork ez duela ulertzen Jesusi jarraitzeak, haren egitasmoan parte hartuz, beti izango duela berekin, ez boterearen handitasunaren bidea, baizik nekearen eta gurutzearen bidea.

Bitartean, Santiagoren eta Joanen ausardiaz jabetzean, beste hamarrak haserre jarri dira. Inoiz baino nahasiago ageri da taldea. Handi nahikeria ari da taldea banatzen. Jesusek guztiak elkartu ditu bere pentsaera argi eta garbi azaltzeko.

Beste ezer baino lehen, Erromatar Inperioko herrietan zer gertatzen ari den adierazi die. Guztiek dituzte ezagutzen Antipasen eta herodestar familien abusuak Galilean. Honela laburtu ditu Jesusek: Buruzagitzat emanak direnek herriak «tiranizatzeko» erabiltzen dute beren boterea, eta handikiek menpekoak «zapaldu» besterik ez dute egiten. Ezin zorrotzago mintzo da Jesus: «Zuek horrelakorik ez».

Bereen artean ez du horrelakorik ikusi nahi: «Handi izan nahi duena, izan dadila zuen zerbitzari, eta lehenengo izan nahi duena, izan dadila guztien esklabo». Jesusen elkartean ez da izango lekurik zapaltzen duen boterearentzat, baizik laguntzen duen zerbitzuarentzat soilik. Jesusek ez du nahi bere eskuin-ezkerretan buruzagirik eserita, baizik eta bera bezalako zerbitzariak, gainerakoentzat bizia ematen dutenak.

Gauzak argi utzi ditu Jesusek. Beraren Eliza ez da eraikitzen goikoek ezarritako ezerekin, baizik eta behean jartzen direnen zerbitzuaz. Ez da han lekurik hierarkiarentzat, ohorezko nahiz dominatzaile gisa. Ezta botere-metodo eta estrategiarentzat ere. Zerbitzuak du Jesusen elkartea eraikitzen.

Jesusek halako garrantzia ematen dio esaten ari denari, non bere burua ematen baitu etsenplutzat, zeren ez baita etorri mundu honetara zerbitza dezaten, baizik eta «zerbitzari izateko eta bere bizia emateko guztien ordain». Jesusek ez dio irakatsi inori nola garaile atera Elizan, baizik eta nola zerbitzari izan Jainkoaren erreinuaren egitasmoan, ahulenak eta premiatsuenak direnentzat eginahalean jokatuz.

Jesusen irakaspena ez da buruzagientzat bakarrik. Eginkizun eta erantzukizun desberdinetatik, guztiok behar dugu konprometitu buru-eskaintza handiagoz bizitzen Jesusen egitasmoaren zerbitzuan. Ez dugu Elizan Santiagoren eta Joanen imitatzaile beharrik; Jesusen jarraitzaile leialak ditugu behar. Garrantzizko izan nahi dutenek, ekin diezaiotela lanari eta lanean parte hartzeari.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

21-10-2018
Diumenge 29 durant l’any – B
Marc 10,35-45

AIXÒ NO ENTRE NOSALTRES

Mentre pugen a Jerusalem, Jesús va anunciant als seus deixebles el destí dolorós que l’espera a la capital. Els deixebles no l’entenen. Caminen disputant entre ells pels primers llocs. Jaume i Joan, deixebles de primera hora, s’acosten a ell per demanar-li directament seure un dia «l’un a la teva dreta i l’altre a la teva esquerra».

A Jesús se’l veu descoratjat: «No sabeu què demaneu». Ningú al grup sembla entendre que seguir-lo de prop col·laborant en el seu projecte sempre serà un camí no de poder i de grandeses, sinó de sacrifici i de creu.

Mentrestant, en assabentar-se de l’atreviment de Jaume i Joan, els altres deu s’indignen. El grup està més agitat que mai. L’ambició els està dividint. Jesús els reuneix a tots per deixar clar el seu pensament.

Primer de tot els exposa el que succeeix en els pobles de l’Imperi romà. Tots coneixen els abusos d’Antipes i les famílies herodianes a Galilea. Jesús ho resumeix així: els qui figuren com a governants utilitzen el seu poder per «tiranitzar» els pobles, i els grans no fan sinó «oprimir» els seus súbdits. Jesús no pot ser més contundent: «Entre vosaltres no ha de ser pas així».

No vol veure entre els seus res semblant: «Qui vulgui ser important enmig vostre, que es faci el vostre servidor, i qui vulgui ser el primer, que es faci l’esclau de tots». A la seva comunitat no hi haurà lloc per al poder que oprimeix, només per al servei que ajuda. Jesús no vol caps asseguts a la seva dreta i a l’esquerra, sinó servidors com ell que donen la seva vida pels altres.

Jesús deixa les coses clares. La seva Església no es construeix des de la imposició dels de dalt, sinó des del servei dels que es col·loquen a sota. No hi té lloc cap jerarquia en clau d’honor o dominació. Tampoc mètodes i estratègies de poder. És el servei el que construeix l’Església de Jesús.

Jesús dóna tanta importància al que està dient que es posa a si mateix com a exemple, ja que no ha vingut al món per exigir ser servit, sinó «per servir i donar la vida en rescat per tothom». Jesús no ensenya a ningú a triomfar a l’Església, sinó a servir el projecte del Regne de Déu desvivint-se pels més febles i necessitats.

L’ensenyament de Jesús no és només per als dirigents. Des de tasques i responsabilitats diferents hem de comprometre’ns tots a viure amb més lliurament al servei del seu projecte. No necessitem a l’Església imitadors de Jaume i Joan, sinó seguidors fidels de Jesús. Els que vulguin ser importants que es posin a treballar i col·laborar.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

21-10-2018
Domingo 29 Tempo ordinario – B
Marcos 10,35-45

NADA DISO ENTRE NÓS

Mentres soben a Xerusalén, Xesús vai anunciando aos seus discípulos o destino doloroso que lle espera na capital. Os discípulos non o entenden. Andan disputando entre eles polos primeiros postos. Santiago e Xoán, discípulos da primeira hora, achéganse a el para pedirlle directamente sentaren un día «un á túa dereita e o outro á túa esquerda».

A Xesús véselle desalentado: «Non sabedes o que pedides». Ninguén no grupo parece entender que, seguilo de cerca e colaborar no seu proxecto, sempre será un camiño non de poder e grandezas senón de sacrificio e cruz.

Daquela, os outros dez, ao decatárense do atrevemento de Santiago e Xoán, indígnanse. O grupo está máis axitado do que nunca. A ambición estaos dividindo. Xesús reúneos a todos para deixarlles ben claro o seu pensamento.

Primeiro de nada exponlles o que sucede nos pobos do Imperio romano. Todos coñecen os abusos de Antipas e as familias herodianas en Galilea. Xesús resúmeo así: os que son recoñecidos como xefes, utilizan o seu poder para «tiranizaren» aos pobos, e os grandes non fan senón «oprimir» aos seus súbditos. Xesús non pode ser máis tallante: «Vós, nada diso».

Non quere ver entre os seus nada semellante: «O que queira ser grande entre vós que sexa o voso servidor, e o que queira ser primeiro entre vós que sexa escravo de todos». Na súa comunidade non haberá lugar para o poder que oprime. Só para o servizo que axuda. Xesús non quere xefes sentados á súa dereita ou esquerda. Quere servidores que, coma el, dan a súa vida polos demais.

Xesús deixa as cousas claras. A súa Igrexa non se constrúe desde a imposición dos de arriba, senón desde o servizo dos que se colocan abaixo. Non cabe nela xerarquía algunha en clave de honor ou dominación. Tampouco métodos e estratexias de poder. É o servizo o que constrúe a Igrexa de Xesús.

Xesús dá tanta importancia ao que está dicindo, que se pon a si mesmo como exemplo, pois non veu ao mundo para esixir que lle sirvan, senón «para servir e dar a súa vida en rescate por todos». Xesús non ensina a ninguén a triunfar na Igrexa, senón a servir ao proxecto do reino de Deus, desvivíndose polos máis débiles e necesitados.

O ensino de Xesús non é só para os dirixentes. Desde tarefas e responsabilidades diferentes, temos de comprometernos todos a vivirmos con máis entrega ao servizo do seu proxecto. Non necesitamos na Igrexa imitadores de Santiago e Xoán, senón seguidores fieis de Xesús. Os que queiran ser importantes que se poñan a traballar e colaboraren.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

21-10-2018
Domenica 29 Tempo ordinario – B
Marco 10,35-45

NON COSÌ TRA DI NOI

Mentre salgono a Gerusalemme, Gesù va annunciando ai suoi discepoli il destino doloroso che lo attende nella capitale. I discepoli non lo capiscono. Vanno litigando tra loro per i primi posti. Giacomo e Giovanni, discepoli della prima ora, si avvicinano a lui per chiedergli direttamente di sedere un giorno «uno alla sua destra e uno alla sua sinistra».

Gesù si vede scoraggiato: «Non sapete quel che domandate». Nessuno nel gruppo sembra comprendere che seguire lui da vicino collaborando al suo progetto, sarà sempre un cammino non di potere e grandezza, ma di sacrificio e croce.

Nel frattempo, venendo a conoscere l’audacia di Giacomo e Giovanni, gli altri dieci si indignano. Il gruppo è più agitato che mai. L’ambizione li sta dividendo. Gesù riunisce tutti per dire chiaro il suo pensiero.

Prima di tutto, espone loro quel che accade nelle nazioni dell’impero romano. Tutti conoscono gli abusi di Antipa e delle famiglie erodiane in Galilea. Gesù riassume così: quelli che sono ritenuti capi utilizzano il loro potere per «dominare da tiranni» i popoli, e i grandi non fanno che «opprimere» i loro sudditi. Gesù non può essere più incisivo: «Tra voi, però, non è così».

Non vuol vedere tra i suoi niente di simile: «Chi vuol essere grande tra voi, si farà vostro servitore, e chi vuol essere il primo tra voi, sarà il servo di tutti». Nella sua comunità non ci sarà spazio per il potere che opprime, solo per il servizio che aiuta. Gesù non vuole capi seduti alla sua destra e sinistra, ma servi come lui, che danno la vita per gli altri.

Gesù lascia le cose chiare. La sua Chiesa non si costruisce con l’imposizione di quelli che sono in alto, ma con il servizio di quelli che si pongono in basso. Non c’è posto in essa per alcuna gerarchia in chiave di onore o dominio. Nemmeno per metodi e strategie di potere. È il servizio che costruisce la Chiesa di Gesù.

Gesù dà tanta importanza a quel che sta dicendo che pone se stesso come esempio, poiché non è venuto nel mondo per esigere che lo servano, ma «per servire e dare la propria vita in riscatto per molti». Gesù non insegna a nessuno a trionfare nella Chiesa, ma a servire il progetto del Regno di Dio, dando la vita per i più deboli e bisognosi.

L’insegnamento di Gesù non è solo per i capi. Con compiti e responsabilità differenti, dobbiamo impegnarci tutti a vivere con più generosità a servizio del suo progetto. Non abbiamo bisogno nella Chiesa di imitatori di Giacomo e Giovanni, ma di seguaci fedeli di Gesù. Quelli che vogliano essere importanti, si mettano a lavorare e collaborare.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

21-10-2018
29 Dimanche Temps ordinaire – B
Marc 10,35-45

RIEN DE TOUT CELA PARMI NOUS

Pendant leur montée vers Jérusalem, Jésus annonce à ses disciples le destin douloureux qui l’attend dans la capitale. Les disciples ne le comprennent pas. Ils se disputent entre eux les premiers postes. Jacques et Jean, disciples de la première heure, s’approchent de lui pour lui demander directement de les faire asseoir un jour «l’un à sa droite et l’autre à sa gauche».

On sent le découragement de Jésus: «Vous ne savez pas ce que vous demandez». Personne dans le groupe ne semble avoir compris que le suivre de près pour collaborer à son projet, ne sera jamais un chemin de pouvoir et de grandeurs mais un chemin de sacrifice et de croix.

Entre temps, les dix autres sont indignés lorsqu’ils apprennent la hardiesse de Jacques et de Jean. Le groupe est plus agité que jamais. L’ambition est en train de les diviser. Alors, Jésus les rassemble tous pour mettre au clair sa pensée.

Avant tout, il leur expose ce qui arrive parmi les peuples de l’Empire romain. Ils connaissent tous les abus d’Antipas et des familles hérodiennes en Galilée. Jésus résume la situation en ces termes: ceux que l’on reconnaît comme chefs, commandent en maîtres en utilisant leur pouvoir pour «tyranniser» les peuples, et les grands font sentir leur pouvoir en «opprimant» leurs sujets. Jésus ne peut être plus catégorique: «Rien de tout cela, parmi vous!».

Il ne veut rien voir de semblable parmi les siens: «Celui qui veut être grand parmi vous qu’il soit votre serviteur, et que celui qui voudra être le premier parmi vous, soit l’esclave de tous». Pas de place dans sa communauté pour un pouvoir oppresseur, mais seulement pour le service qui aide. Jésus ne veut pas des chefs assis à sa droite ou à sa gauche, mais des serviteurs comme lui, qui donnent leur vie pour les autres.

Jésus met tout au clair. Son Eglise ne se construit pas par l’imposition de ceux qui sont en haut, mais par le service de ceux qui se placent en bas. Pas de place en elle pour une quelconque hiérarchie en mode d’honneur ou de domination. Pas de place non plus pour des méthodes ou des stratégies de pouvoir. Ce qui constitue l’Eglise de Jésus c’est le service.

Jésus accorde une telle importance à ce qu’il dit qu’il se donne lui-même en exemple, car il n’est pas venu dans le monde pour être servi mais «pour servir et pour donner sa vie en rançon pour tous». Jésus n’apprend à personne comment faire pour réussir dans son Eglise, mais comment servir le projet du royaume de Dieu en se dépensant pour les plus faibles et pour les plus démunis.

L’enseignement de Jésus ne s’adresse pas seulement aux dirigeants. Nous tous, chacun selon ses tâches et ses diverses responsabilités, nous devons nous engager avec plus de dévouement à vivre au service de son projet. Nous n’avons pas besoin dans l’Eglise d’imitateurs de Jacques ou de Jean, mais des disciples fidèles à Jésus. Ceux qui veulent devenir importants, qu’ils se mettent à travailler et à collaborer.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

21-10-2018
Domingo 29 Tempo ordinário – B
Marcos 10,35-45

NADA DISSO ENTRE NÓS

Enquanto sobem a Jerusalém, Jesus vai anunciando aos Seus discípulos o destino doloroso que O espera na capital. Os discípulos não o entendem. Andam a disputar entre eles os primeiros lugares. Santiago e João, discípulos desde a primeira hora, aproximam-se Dele para Lhe pedirem directamente para sentarem-se um dia «um à Tua direita e o outro à Tua esquerda».

Vê-se Jesus desalentado: «Não sabeis o que pedis». Ninguém no grupo parece entender que segui-Lo de perto no Seu projecto, sempre será um caminho não de poder e grandezas, mas de sacrificio e de cruz.

Entretanto, ao inteirarem-se do atrevimento de Santiago e João, os outros dez indignam-se. O grupo está mais agitado que nunca. A ambição está a dividi-los. Jesus reúne-os a todos para deixar claro o Seu pensamento.

Antes de mais nada expõem-lhes o que acontece aos povos do Império romano. Todos conhecem os abusos de Antipas e das famílias herodianas na Galileia. Jesus resume assim: os que são reconhecidos como chefes utilizam o seu poder para «tiranizar» os povos, e os grandes não fazem senão «oprimir» os seus súbditos. Jesus não pode ser mais categórico: «Vós, nada disso».

Não quer ver entre os Seus nada parecido: «O que queira ser grande entre vós que seja vosso servidor, e o que queira ser primeiro entre vós que seja escravo de todos». Na Sua comunidade não haverá lugar para o poder que oprime, só para o serviço que ajuda. Jesus não quer chefes sentados à Sua direita e esquerda, mas servidores como Ele que dão a sua vida pelos demais.

Jesus deixa as coisas claras. A Sua Igreja não se constrói a partir da imposição dos de cima, mas a partir do serviço dos que se colocam abaixo. Não cabe qualquer tipo de hierarquia em termos de honras ou de domínio. Tampouco métodos e estratégias de poder. É o serviço o que constrói a Igreja de Jesus.

Jesus dá tanta importância ao que está a dizer que se coloca a si mesmo como exemplo, pois não veio ao mundo para exigir que o sirvam, mas «para servir e dar a Sua vida em resgate por todos». Jesus ensina-nos que ninguém triunfe na Igreja, que não seja a servir o projecto do reino de Deus desvivendo-nos pelos mais débeis e necessitados.

Os ensinamentos de Jesus não são só para os dirigentes. Desde tarefas e responsabilidades diferentes temos de comprometer-nos todos a viver com mais entrega ao serviço do Seu projecto. Não necessitamos na Igreja de imitadores de Santiago e João, mas de seguidores fiéis de Jesus. Os que querem ser importantes que se ponham a trabalhar e a colaborar.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

10-21-2018
29th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 10,35-45

NONE OF THAT AMONG US

While they’re going up to Jerusalem, Jesus keeps announcing to his disciples the painful destiny awaiting him in the capital. His disciples don’t understand him. They go on disputing among themselves about the top seats. James and John, among the first disciples, come up to ask him directly about one day sitting «one at your right hand and the other at your left».

Jesus appears discouraged: «You do not know what you are asking». No one in the group seems to understand that closely following him, working with him on his project, will always be a path not of power and greatness, but of sacrifice and cross.

Meanwhile, when the other ten find out about James’ and John’s insolence, they get mad. The group is more agitated than ever. Ambition is dividing them. Jesus gets them all together to make his thinking clear.

Above all he lays out what happens among the peoples in the Roman Empire. Everyone knows the abuses of Antipas and the Herodian families in Galilee. Jesus sums it up this way: those recognized as leaders use their power to «lord it over» the peoples, and the great ones do nothing but «make their authority felt» over their subjects. Jesus couldn’t be more emphatic: «Among you, none of that».

He doesn’t want to see anything like that among his own: «Anyone who wants to become great among you must be your servant, and anyone who wants to be first among you must be slave of all». In his community there’s no place for power that oppresses, only for service that helps. Jesus doesn’t want leaders seated on his right and left, but servants like him who give their lives for the rest.

Jesus makes things clear. His Church isn’t built on the imposition of those from above, but on the service of those who are seated below. No hierarchy of any kind based on honor or dominion fits in her. Nor methods and strategies of power. It’s service that builds up Jesus’ Church.

Jesus give so much importance to what he’s saying that he gives himself as an example, since he hasn’t come to the world to demand that they serve him, but «to serve, and to give his life as a ransom for many». Jesus doesn’t teach anyone to triumph in the Church, but to serve the project of God’s reign, to do one’s utmost for the weakest and for those most in need.

Jesus’ teaching isn’t just for the leaders. From the perspective of different tasks and responsibilities, we all need to commit ourselves to live more given to the service of his project. In the Church we don’t need imitators of James and John, but faithful followers of Jesus. Those who want to be important, let them start to work and collaborate.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 8 de octubre de 2018

10-14-2018 -28th Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA - ES

14-10-2018
Domingo 28 Tiempo ordinario – B
Marcos 10,17-30

CON JESÚS EN MEDIO DE LA CRISIS

Antes de que se ponga en camino, un desconocido se acerca a Jesús corriendo. Al parecer tiene prisa para resolver su problema: «¿Qué debo hacer para heredar la vida eterna?». No le preocupan los problemas de esta vida. Es rico. Todo lo tienen resuelto.

Jesús lo pone ante la Ley de Moisés. Curiosamente, no le recuerda los diez mandamientos, sino solo los que prohíben actuar contra el prójimo. El joven es un hombre bueno, observante fiel de la religión judía: «Todo eso lo he cumplido desde joven».

Jesús se le queda mirando con cariño. Es admirable la vida de una persona que no ha hecho daño a nadie. Jesús lo quiere atraer ahora para que colabore con él en su proyecto de hacer un mundo más humano, y le hace una propuesta sorprendente: «Una cosa te falta: anda, vende todo lo que tienes, dale el dinero a los pobres… y luego ven y sígueme».

El rico posee muchas cosas, pero le falta lo único que permite seguir a Jesús de verdad. Es bueno, pero vive apegado a su dinero. Jesús le pide que renuncie a su riqueza y la ponga al servicio de los pobres. Solo compartiendo lo suyo con los necesitados podrá seguir a Jesús colaborando en su proyecto.

El hombre se siente incapaz. Necesita bienestar. No tiene fuerzas para vivir sin su riqueza. Su dinero está por encima de todo. Renuncia a seguir a Jesús. Había venido corriendo entusiasmado hacia él. Ahora se aleja triste. No conocerá nunca la alegría de colaborar con Jesús.

La crisis económica nos está invitando a los seguidores de Jesús a dar pasos hacia una vida más sobria, para compartir con los necesitados lo que tenemos y sencillamente no necesitamos para vivir con dignidad. Hemos de hacernos preguntas muy concretas si queremos seguir a Jesús en estos momentos.

Lo primero es revisar nuestra relación con el dinero: ¿qué hacer con nuestro dinero? ¿Para qué ahorrar? ¿En qué invertir? ¿Con quiénes compartir lo que no necesitamos? Luego revisar nuestro consumo para hacerlo más responsable y menos compulsivo y superfluo: ¿qué compramos? ¿Dónde compramos? ¿Para qué compramos? ¿A quiénes podemos ayudar a comprar lo que necesitan?

Son preguntas que hemos de hacernos en el fondo de nuestra conciencia y también en nuestras familias, comunidades cristianas e instituciones de Iglesia. No haremos gestos heroicos, pero, si damos pequeños pasos en esta dirección, conoceremos la alegría de seguir a Jesús contribuyendo a hacer la crisis de algunos un poco más humana y llevadera. Si no es así, nos sentiremos buenos cristianos, pero a nuestra religión le faltará alegría.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2018-10-14
Urteko 28. igandea – B
Markos 10,17-30

JESUSEKIN KRISIALDIAN

Bideari ekin aurretik, ezezagun bat hurbildu zaio Jesusi, korrika. Itxuraz, presa du bere arazoa konpontzeko: «Zer behar dut egin betiko bizia heredatzeko?». Ez zaizkio axola bizitza honetako kontuak. Aberatsa da. Dena du konpondua.

Moisesen Legea proposatu dio Jesusek. Gauza bitxia bada ere, ez dizkio oroitarazi hamar aginduak, baizik lagun hurkoaren kontra aritzea eragozten dutenak soilik. Gazte hori gizon ona da, judu-erlijioaren betetzaile fina: «Hori guztia txikitandik bete dut».

Jesus begira-begira jarri zaio, maitasunez. Miresgarria da inori kalterik egin ez dion pertsona baten bizitza. Jesusek orain beregana erakarri nahi du gazte hori, gizatasun handiagoko mundu bat egiteko bere egitasmoan parte har dezan, eta proposamen harrigarri hau egin dio: «Gauza bat duzu falta: zoaz, saldu duzun guztia, eman dirua pobreei…eta, segidan, jarraitu niri».

Gauza askoren jabe da aberatsa, baina gauza bakar bat falta zaio: Jesusi benetan jarraitu ahal izatea. Gizon ona da gazte hori, baina diruari lotua. Bere aberastasunei uko egiteko eskatu dio Jesusek, eta pobreen zerbitzura jartzeko. Berea pobreekin partekatuz bakarrik jarraitu ahal izango dio Jesusi, honen egitasmoan parte hartuz.

Gaztea, ordea, ez da sentitu horretarako gai. Ongizatea du amesten. Ez du kemenik bere aberastasunik gabe bizitzeko. Ororen gain du jarria bere dirua. Eta uko egin dio Jesusi jarraitzeari. Korrika etorria zen, Jesusez gogo beroturik. Triste urrundu da orain. Ez du sentituko sekula Jesusen lankide izatearen poza.

Gaur egungo ekonomi krisialdi hau gonbita da Jesusen jarraitzaileontzat, bizitza neurritsuagoa egitera, eskura dugun eta duintasunez bizi ahal izateko beharrezkoa ez dugun hura premian direnekin partekatzera. Galdera zehatzak egin beharrean gara, une hauetan Jesusi jarraitu nahi badiogu.

Lehenengo gauza, diruarekin ditugun harremanak berrikustea da: zer egin geure diruarekin?, zertarako aurreztu?, zertan inbertitu?, zeinekin partekatu premiazkoa ez duguna? Ondoren, geure kontsumoa berrikustea da: erantzukizun handiagoz jokatzeko, eta bihozkadaka eta alferrik xahutzen ibili gabe: zer dut erosten?, non dut erosten?, zertako dut erosten?, zeini laguntzen ahal diogu behar duena erosten?

Geure bihotzondoan egin beharreko galderak ditugu; baita geure familietan, geure kristau-elkarteetan eta eliz erakundeetan ere. Ez dugu zertan egin keinu heroikorik, baina, ildo horretan pauso txiki batzuk ematen baditugu, ezagutuko dugu Jesusi jarraitzearen poza, pertsona batzuen krisia gizatarrago eta jasangarriago eginez. Horrela ez bada, kristau ontzat izango dugu geure burua, baina gure erlijioari poza faltako zaio.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

14-10-2018
Diumenge 28 durant l’any – B
Marc 10,17-30

AMB JESÚS ENMIG DE LA CRISI

Abans que es posi en camí, un desconegut s’acosta a Jesús corrent. Pel que sembla té pressa per resoldre el seu problema: «¿Què haig de fer per a posseir la vida eterna?». No li preocupen els problemes d’aquesta vida. És ric. Ho té tot resolt.

Jesús el posa davant la Llei de Moisès. Curiosament, no li recorda els deu manaments, sinó només els que prohibeixen actuar contra el proïsme. El jove és un home bo, observant fidel de la religió jueva: «Tot això ho he complert des de jove».

Jesús se’l queda mirant amb afecte. És admirable la vida d’una persona que no ha fet mal a ningú. Jesús el vol atreure ara perquè col·labori amb ell en el seu projecte de fer un món més humà, i li fa una proposta sorprenent: «Només et falta una cosa: vés, ven tot el que tens i dóna-ho als pobres… i després vine i segueix-me».

El ric posseeix moltes coses, però li falta l’única cosa que permet seguir Jesús de veritat. És bo, però viu aferrat als seus diners. Jesús li demana que renunciï a la seva riquesa i la posi al servei dels pobres. Només compartint el que té amb els necessitats podrà seguir Jesús col·laborant en el seu projecte.

L’home se sent incapaç. Necessita benestar. No té forces per viure sense la seva riquesa. Els seus diners estan per sobre de tot. Renuncia a seguir Jesús. Havia vingut corrent entusiasmat cap a ell. Ara s’allunya trist. No coneixerà mai l’alegria de col·laborar amb Jesús.

La crisi econòmica ens està convidant als seguidors de Jesús a fer passos cap a una vida més sòbria, per compartir amb els necessitats el que tenim i senzillament no necessitem per viure amb dignitat. Hem de fer-nos preguntes molt concretes si volem seguir Jesús en aquests moments.

El primer és revisar la nostra relació amb els diners: què fer amb els nostres diners? ¿Per què estalviar? En què invertir? Amb qui compartir el que no necessitem? Després revisar el nostre consum per fer-lo més responsable i menys compulsiu i superflu: què comprem? On comprem? ¿Per què comprem? A qui podem ajudar a comprar el que necessita?

Són preguntes que hem de fer-nos en el fons de la nostra consciència i també en les nostres famílies, comunitats cristianes i institucions d’Església. No farem gestos heroics, però, si donem petits passos en aquesta direcció, coneixerem l’alegria de seguir Jesús contribuint a fer la crisi d’alguns una mica més humana i suportable. Si no és així, ens sentirem bons cristians, però a la nostra religió li faltarà alegria.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

14-10-2018
Domingo 28 Tempo ordinario – B
Marcos 10,17-30

CON XESÚS NO MEDIO DA CRISE

Un descoñecido achégase a Xesús correndo antes de que se poña a camiño. Ao parecer ten présa para resolver o seu problema: «Que debo facer para herdar a vida eterna?». Non lle preocupan os problemas desta vida. É rico. Todo o ten resolto.

Xesús pono ante a Lei de Moisés. Curiosamente, non lle recorda os dez mandamentos. Só os que prohiben actuar contra o próximo. O mozo é un home bo, un fiel observante da relixión xudía: «Todo iso cumprino xa desde mozo».

Xesús quédaselle mirando con agarimo. É admirábel a vida dunha persoa que non fixo dano a ninguén. Xesús quéreo atraer agora para que colabore con el no seu proxecto de facer un mundo máis humano, e faille unha proposta sorprendente: «Fáltache unha cousa: anda, vai, vende todo o que tes, dálle o diñeiro aos pobres… e logo ven e sígueme».

O rico posúe moitas cousas. Pero fáltalle algo, o único que lle permite seguir a Xesús de verdade. É bo. Pero vive apegado ao seu diñeiro. Xesús pídelle que renuncie á súa riqueza e a poña ao servizo dos pobres. Só compartindo o seu cos necesitados poderá seguir a Xesús colaborando no seu proxecto.

O home séntese incapaz. Necesita benestar. Non ten forzas para vivir sen a súa riqueza. O seu diñeiro está á cima de todo. Renuncia a seguir a Xesús. Chegou a correr entusiasmado cara a el. Agora afástase triste. Non coñecerá nunca a alegría de colaborar con Xesús.

A crise económica estanos invitando aos seguidores de Xesús a darmos pasos cara a unha vida máis sobria, para compartirmos cos necesitados o que temos e verdadeiramente non necesitamos para vivirmos con dignidade. Temos de facernos preguntas moi concretas se queremos seguir a Xesús nestes momentos.

O primeiro é revisarmos a nosa relación co diñeiro: que facer co noso diñeiro? Para que aforrar? En que investir? Con quen compartir o que non necesitamos?

Logo revisarmos o noso consumo para facelo máis responsábel e menos compulsivo e superfluo: que compramos? Onde compramos? Para que compramos? A quen podemos axudar para eles compraren o que están a necesitar?

Son preguntas que temos de facernos no fondo da nosa conciencia e tamén nas nosas familias, comunidades cristiás e institucións de Igrexa. Non serán xestos heroicos, pero, se damos pequenos pasos nesta dirección, coñeceremos a alegría de seguirmos a Xesús contribuíndo a facer a crise dalgúns un pouco máis humana e levadeira. Se non é así, sentirémonos bos cristiáns, pero á nosa relixión faltaralle alegría.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

14-10-2018
Domenica 28 Tempo ordinario – B
Marco 10,17-30

CON GESÙ IN MEZZO ALLA CRISI

Prima che si metta in cammino, uno sconosciuto si avvicina correndo a Gesù. Sembra che abbia fretta di risolvere il suo problema: «Che cosa devo fare per avere la vita eterna?». Non lo preoccupano i problemi di questa vita. È ricco. Ha tutto risolto.

Gesù lo pone davanti alla Legge di Mosè. Curiosamente, non gli ricorda i dieci comandamenti, ma solo quelli che proibiscono di agire contro il prossimo. Il giovane è un uomo buono, fedele osservante della religione ebraica: «Tutte queste cose le ho osservate fin dalla mia giovinezza».

Gesù lo guarda con tenerezza. È ammirabile la vita di una persona che non ha fatto male a nessuno. Gesù lo vuole attrarre ora perché collabori con lui nel suo progetto di fare un mondo più umano, e gli fa una proposta sorprendente: «Una cosa sola ti manca; va, vendi tutto quello che hai e dallo ai poveri… poi vieni e seguimi».

Il ricco possiede molte cose, ma gli manca l’unica che permette di seguire Gesù in verità. È buono, ma vive attaccato al suo denaro. Gesù gli chiede che rinunci alla ricchezza e la metta a servizio dei poveri. Solo condividendo quello che ha con i bisognosi, potrà seguire Gesù e collaborare al suo progetto.

Il giovane si sente incapace. Ha bisogno del benessere. Non ha forze per vivere senza la sua ricchezza. Il suo denaro sta al di sopra di tutto. Rinuncia a seguire Gesù. Era venuto correndo, entusiasta, verso di lui. Ora se ne va triste. Non conoscerà mai la gioia di collaborare con Gesù.

La crisi economica sta invitando noi, seguaci di Gesù, a fare passi verso una vita più sobria, per condividere con i bisognosi quello che abbiamo o di cui semplicemente non abbiamo bisogno per vivere con dignità. Dobbiamo farci domande molto concrete se vogliamo seguire Gesù in questi momenti.

La prima cosa è rivedere il nostro rapporto con il denaro. Che fare con il nostro denaro? Perché risparmiare? In che investire? Con chi condividere quello di cui non abbiamo bisogno? Poi rivedere il nostro consumo per farlo più responsabile e meno compulsivo e superfluo: che cosa compriamo? Dove compriamo? Perché compriamo? Chi possiamo aiutare a comprare quello di cui ha bisogno?

Sono domande che ci dobbiamo fare nel profondo della nostra coscienza e anche nelle nostre famiglie, comunità cristiane e istituzioni di Chiesa. Non faremo gesti eroici, ma possiamo fare piccoli passi in questa direzione e conosceremo la gioia di seguire Gesù, contribuendo a rendere la crisi di alcuni un poco più umana e sopportabile. Se non è così, ci sentiremo buoni cristiani, ma alla nostra religione mancherà gioia.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

14-10-2018
28 Dimanche Temps ordinaire – B
Marc 10,17-30

AVEC JÉSUS AU COEUR DE LA CRISE

Avant que Jésus ne se mette en route, un inconnu s’approche de lui en courant. Il semble être pressé de résoudre son problème: «Que dois-je faire pour avoir en héritage la vie éternelle?». Les problèmes de cette vie ne l’inquiètent pas. Il est riche. Tout semble résolu pour lui.

Jésus le place face à la Loi de Moïse. Curieusement, il ne lui rappelle pas les dix commandements, mais seulement ceux qui interdisent d’agir à l’encontre du prochain. Le jeune homme est une personne bonne, qui observe fidèlement la religion juive: «Tout cela je le pratique depuis mon enfance».

Jésus se met à le regarder avec affection. Elle est admirable la vie d’une personne qui n’a jamais fait du mal à personne. Jésus veut donc l’attirer maintenant afin qu’il collabore avec lui dans son projet de rendre le monde plus humain, et lui fait une proposition surprenante: «Il ne te manque qu’une seule chose: va, vend tout ce que tu as et donne l’argent aux pauvres… ensuite, viens et suis-moi».

Le riche possède beaucoup de choses mais il lui manque la seule qui peut lui permettre de suivre Jesús vraiment. Il est bon mais il est trop attaché à son argent. Jésus lui demande de renoncer à sa richesse pour la mettre au service des pauvres. C’est seulement en partageant avec les nécessiteux ce qu’il possède, qu’il pourra suivre Jésus et collaborer à son projet.

L’homme se sent incapable de le faire. Il a besoin de bien-être. Il n’a pas la force de vivre sans sa richesse. Son argent passe avant tout. Il renonce alors à suivre Jésus. Il était venu tout enthousiaste en courant vers lui. Mais maintenant il s’en éloigne tout triste. Il ne connaîtra jamais la joie de collaborer avec Jésus.

La crise économique actuelle nous invite, nous, les disciples de Jésus, a faire des pas vers une vie plus sobre, pour partager avec les nécessiteux ce que nous avons et dont nous n’avons pas besoin pour vivre dignement. Nous devons nous poser des questions très concrètes si nous voulons suivre Jésus en ces moments-ci.

Tout d’abord, revoir notre rapport à l’argent : que faire de notre argent? Epargner pour quoi faire? En quoi investir? Avec qui partager ce dont nous n’avons pas besoin? Ensuite, réviser notre consommation pour qu’elle soit plus responsable, moins compulsive et superflue: qu’achetons-nous? Où l’achetons-nous? Dans quel but achetons-nous? Qui pouvons-nous aider pour qu’ils puissent acheter ce dont ils ont besoin?

Ce sont des questions que nous devons nous poser au plus profond de notre consciente ainsi que dans nos familles, dans nos communautés chrétiennes et dans nos institutions ecclésiales. Nous ne poserons pas des gestes héroïques, mais si nous faisons de petits pas dans cette direction, nous connaîtrons la joie de suivre Jésus en contribuant à rendre la crise, subie par certaines personnes, un peu plus humaine et un peu plus légère. Dans le cas contraire, nous nous considérerons comme de bons chrétiens, mais notre religion manquera de joie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

14-10-2018
Domingo 28 Tempo ordinário – B
Marcos 10,17-30

COM JESUS NO MEIO DA CRISE

Antes de se pôr a caminho, um desconhecido aproxima-se de Jesus a correr. Ao que parece tem pressa de resolver o seu problema: «Que devo fazer para herdar a vida eterna?». Não o preocupam os problemas desta vida. É rico. Tem tudo resolvido.

Jesus coloca perante a Lei de Moisés. Curiosamente, não o recorda os dez mandamentos, mas só os que proíbem de actuar contra o próximo. O jovem é um homem bom, observante fiel da religião judia: «Tudo isso tenho cumprido desde jovem».

Jesus olha-o com carinho. É admirável a vida de uma pessoa que não fez mal a ninguém. Jesus quer atrai-lo agora para que colabore com Ele no Seu projecto de fazer um mundo mais humano, e faz-lhe uma proposta surpreendente: «Uma coisa te falta: anda, vende tudo o que tens, dá o dinheiro aos pobres… e depois vem e segue-me».

O rico possui muitas coisas, mas falta-lhe o único que permite seguir Jesus de verdade. É bom, mas vive apegado ao seu dinheiro. Jesus pede-lhe que renuncie à sua riqueza e a coloque ao serviço dos pobres. Só partilhando o que é seu com os necessitados poderá seguir Jesus colaborando no Seu projecto.

O homem sente-se incapaz. Necessita de bem-estar. Não tem forças para viver sem a sua riqueza. O seu dinheiro está acima de tudo. Renúncia a seguir a Jesus. Tinha vindo a correr entusiasmado para Ele. Agora afasta-se triste. Não conhecerá nunca a alegria de colaborar com Jesus.

A crise económica convida-nos, aos seguidores de Jesus, a dar passos para uma vida mais sóbria, para partilhar com os necessitados o que temos e simplesmente não necessitamos para viver com dignidade. Temos de nos fazer perguntas muito concretas se queremos seguir Jesus nestes momentos.

O primeiro é rever a nossa relação com o dinheiro: que fazer com o nosso dinheiro? Para que poupar? Em que investir? Com quem partilhar o que não necessitamos? Logo rever o nosso consumo para o fazer mais responsável e menos compulsivo e supérfluo: Que compramos? Onde compramos? Para que compramos? A quem podemos ajudar a comprar o que necessitam?

São perguntas que temos de nos fazer no fundo da nossa consciência e também nas nossas famílias, comunidades cristãs e instituições da Igreja. Não faremos gestos heroicos, mas, se damos pequenos passos nessa direcção, conheceremos a alegria de seguir Jesus contribuindo para fazer a crise de alguns um pouco mais humana e leve. Se não é assim, iremos sentir-nos bons cristãos, mas à nossa religião faltará alegría.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-14-2018
28th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 10,17-30

WITH JESUS IN THE MIDDLE OF THE CRISIS

Before Jesus can get going down the road, some man comes running up to him. It seems he’s in a hurry to solve his problem: «What must I do to inherit eternal life?». He’s not concerned about the problems of this life. He’s rich. He’s got everything going for him.

Jesus puts the Law of Moses to him. Curiously he doesn’t rehearse all the 10 commandments, but only those that prohibit doing something against your neighbor. The young man is a good person, a faithful observer of the Jewish religion: «I have kept all these since my earliest days».

Jesus looks at him lovingly. The life of someone who’s never done harm to anyone is admirable. Jesus wants to attract him now to work together with him on his project of making a more human world, and he makes a surprising proposal to him: «You need to do one thing more. Go and sell what you own and give the money to the poor….and then come, follow me».

The rich man has many possessions, but he lacks the one thing that would let him truly follow Jesus. He’s good, but he’s attached to his money. Jesus asks him to renounce his wealth and put it at the service of the poor. Only sharing what’s his with the needy could he follow Jesus, collaborating on his project.

The guy feels helpless. He needs well-being. He’s powerless to live without wealth. His money is before everything else. He rejects following Jesus. He has come up running enthusiastically toward him. Now he goes away sad. He will never know the joy of working with Jesus.

The economic crisis invites us followers of Jesus to make tracks toward a more sober life, in order to share with the needy what we have and simply don’t need to live in a dignified way. We need to concretely ask ourselves if we want to follow Jesus right now.

The first thing is to look at our relationship with money: What do we do with it? What are we saving for? What do we invest in? With whom do we share what we don’t need? Next we need to look at what we consume in order to do it more responsibly and less compulsively and frivolously: What do we buy? What do we buy it for? Whom could we help to buy what they need?

These are questions we need to make in the depths of our conscience and also in our families, Christian communities and Church institutions. We don’t need to make heroic gestures, but if we take small steps in this direction, we will know the joy of following Jesus, contributing to making the crisis of some people a little more human and bearable. If not, we may feel ourselves to be good Christians, but our religion will lack joy.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com