lunes, 10 de diciembre de 2018

12-16-2018 - 3st Sunday of Advent – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

16-12-2018
Domingo 3 Adviento – C
Lucas 3,10-18

¿QUÉ PODEMOS HACER?

La predicación del Bautista sacudió la conciencia de muchos. Aquel profeta del desierto les estaba diciendo en voz alta lo que ellos sentían en su corazón: era necesario cambiar, volver a Dios, prepararse para acoger al Mesías. Algunos se acercaron a él con esta pregunta: ¿Qué podemos hacer?

El Bautista tiene las ideas muy claras. No les propone añadir a su vida nuevas prácticas religiosas. No les pide que se queden en el desierto haciendo penitencia. No les habla de nuevos preceptos. Al Mesías hay que acogerlo mirando atentamente a los necesitados.

No se pierde en teorías sublimes ni en motivaciones profundas. De manera directa, en el más puro estilo profético, lo resume todo en una fórmula genial: «El que tenga dos túnicas, que las reparta con el que no tiene; y el que tenga comida que haga lo mismo». Y nosotros, ¿qué podemos hacer para acoger a Cristo en medio de esta sociedad en crisis?

Antes que nada, esforzarnos mucho más en conocer lo que está pasando: la falta de información es la primera causa de nuestra pasividad. Por otra parte, no tolerar la mentira o el encubrimiento de la verdad. Tenemos que conocer, en toda su crudeza, el sufrimiento que se está generando de manera injusta entre nosotros.

No basta vivir a golpes de generosidad. Podemos dar pasos hacia una vida más sobria. Atrevernos a hacer la experiencia de «empobrecernos» poco a poco, recortando nuestro actual nivel de bienestar, para compartir con los más necesitados tantas cosas que tenemos y no necesitamos para vivir.

Podemos estar especialmente atentos a quienes han caído en situaciones graves de exclusión social: desahuciados, privados de la debida atención sanitaria, sin ingresos ni recurso social alguno… Hemos de salir instintivamente en defensa de los que se están hundiendo en la impotencia y la falta de motivación para enfrentarse a su futuro.

Desde las comunidades cristianas podemos desarrollar iniciativas diversas para estar cerca de los casos más sangrantes de desamparo social: conocimiento concreto de situaciones, movilización de personas para no dejar solo a nadie, aportación de recursos materiales, gestión de posibles ayudas…

Para muchos son tiempos difíciles. A todos se nos va a ofrecer la oportunidad de humanizar nuestro consumismo alocado, hacernos más sensibles al sufrimiento de las víctimas, crecer en solidaridad práctica, contribuir a denunciar la falta de compasión en la gestación de la crisis… Será nuestra manera de acoger con más verdad a Cristo en nuestras vidas.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-12-16
Abendualdiko 3. igandea – C
Lukas 3,10-18

ZER EGIN DEZAKEGU?

Jende askoren kontzientzia astindu zuen Joan Bataiatzailearen predikuak. Basamortuko profeta hura ozenki ari zitzaien esaten berek beren bihotzean sentitzen zutena: aldatu beharra zuten, Jainkoagana itzuli beharra, Mesiasi harrera egiteko prestatu beharra. Batzuek harengana jo zuten, galdezka: Zer egin dezakegu?

Ideiak oso garbi ditu Bataiatzaileak. Ez die proposatzen beren bizitzari jarduera erlijioso gehiago ezartzeko. Ez die eskatzen basamortuan gelditzeko ere, penitentzia eginez. Ez die hitz egiten beste agindu batzuez ere. Mesiasi harrera egin ahal izateko, premian direnei arretaz begiratu behar zaie.

Ez zaio mihia trabatu Bataiatzaileari, ez teoria handiosetan, ez motibazio sakonetan. Zuzenean, hizkera profetiko garbienean, formula aparta batean laburbildu die guztia: «Bi tunika dituenak bana ditzala ez duenarekin, eta janaririk duenak egin dezala gauza bera». Eta guk, zer egin dezakegu krisia bizi duen gizarte honetan, Kristori harrera egiteko?

Beste ezer baino lehen, zer gertatzen ari den ezagutzen saiatu: informaziorik eza da gu pasibo egotearen arrazoia. Bestetik, ez jasan gezurra esan diezaguten edo egia ezkuta diezaguten. Bere gordintasun osoan ezagutu behar dugu gure artean, modu zuzengabean, sortzen ari den sufrimendua.

Ez da aski aldizka eskuzabal agertzea. Egin dezakegu urratsik, bizitza modu neurritsuagoan bizitzeko. Pixkana geure burua «pobreago bihurtzearen» esperientzia egiten ausartzeko, gaur egungo geure ongizatearen maila murriztuz, esku artean ditugun eta bizitzeko premiazko ez ditugun hainbat eta hainbat gauza partekatuz.

Arreta berezia eskaintzen ahal diegu, gizarteak baztertzearen ondorioz, egoera larrian bizi direnei: etxe gabetzea, beharrezko osasun-arretarik eza, inolako gizarte-sarrerarik eta baliabiderik eza… bizi dutenei, alegia. Senak eraginda bezala jo beharko genuke geroari aurre egin ezinik eta motibazio-faltaz zuloan murgiltzen ari direnen defentsan.

Kristau-elkarteetatik askotariko ekimenak eragin eta garatu ditzakegu babes-gabezia sozial izugarrienean direnen alde: egoera zehazki ezagutu, jendea mobilizatu inor ere bakarrik ez uzteko, baliabide materialak bildu, posible den laguntza kudeatu…

Jende askorentzat aldi latzak dira. Datozen urteetan aukera izango dugu guztiok geure kontsumismo zoroa gizatar egiteko, biktimen sufrimenduaz sentiberago bihurtzeko, solidaritate praktikoan haziz joateko, krisiaren kudeaketan ageri den erruki-falta salatzeko… Hori izan dezakegu Kristori geure bizitzan harrera egiazkoagoa egiteko modua.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

16-12-2018
Diumenge 3 d’Advent – C
Lc 3,10-18

QUÈ HEM DE FER?

La predicació del Baptista va sacsejar la consciència de molts. Aquell profeta del desert els estava dient en veu alta el que ells sentien en el seu cor: calia canviar, tornar a Déu, preparar-se per acollir el Messies. Alguns se li van acostar per preguntar-li: Què hem de fer?

El Baptista té les idees molt clares. No els proposa afegir a la seva vida noves pràctiques religioses. No els demana que es quedin al desert fent penitència. No els parla de nous preceptes. Al Messies cal acollir-lo mirant atentament als necessitats.

No es perd en teories sublims ni en motivacions profundes. De manera directa, en el més pur estil profètic, ho resumeix tot en una fórmula genial: «Qui tingui dos vestits, que en doni un al qui no en té, i qui tingui menjar, que també el comparteixi». I osaltres, què hem de fer per acollir Crist enmig d’aquesta societat en crisi?

Primer de tot, esforçar-se molt més en conèixer el que està passant: la manca d’informació és la primera causa de la nostra passivitat. D’altra banda, no tolerar la mentida o l’encobriment de la veritat. Hem de conèixer, en tota la seva cruesa, el sofriment que s’està generant de manera injusta entre nosaltres.

No n’hi ha prou de viure a cops de generositat. Podem fer passes cap a una vida més sòbria. Atrevir-se a fer l’experiència «d’empobrir-se» a poc a poc, retallant el nostre actual nivell de benestar, per compartir amb els més necessitats tantes coses que tenim i no necessitem per viure.

Podem estar especialment atents als que han caigut en situacions greus d’exclusió social: desnonats, privats de la deguda atenció sanitària, sense ingressos ni cap recurs social… Hem de sortir instintivament en defensa dels que s’estan enfonsant en la impotència i la manca de motivació per enfrontar-se al seu futur.

Des de les comunitats cristianes podem desenvolupar iniciatives diverses per estar a prop dels casos més sagnants de desemparament social: coneixement concret de situacions, mobilització de persones per no deixar ningú sol, aportació de recursos materials, gestió de possibles ajudes…

Per a molts són temps difícils. A tots se’ns va oferir l’oportunitat d’humanitzar el nostre consumisme esbojarrat, fer-nos més sensibles al sofriment de les víctimes, créixer en solidaritat pràctica, contribuir a denunciar la manca de compassió en la gestació de la crisi… Serà la nostra manera d’acollir amb més veritat a Crist en les nostres vides.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

16-12-2018
Domingo 3 Advento – C
Lucas 3,10-18

QUE PODEMOS FACER?

A predicación do Bautista sacudiu a conciencia de moitos. Aquel profeta do deserto estáballes dicindo en voz alta o que eles sentían no seu corazón: era necesario cambiar, volver a Deus, prepararse para acoller ao Mesías. Algúns achegáronse a el con esta pregunta: Que podemos facer?

O Bautista ten as ideas moi claras. Non lles propón engadiren á súa vida novas prácticas relixiosas. Non lles pide que fiquen no deserto facendo penitencia. Non lles fala de novos preceptos. Ao Mesías hai que acollelo mirando atentamente aos necesitados.

Non se perde en teorías sublimes nin en motivacións profundas. De xeito directo, no máis puro estilo profético, resúmeo todo nunha fórmula xenial: «O que teña dúas túnicas, que as reparta con quen non ten; e o que teña comida que faga o mesmo». E nós, que podemos facer para acollermos a Cristo no medio desta sociedade en crise?

Primeiro de nada, esforzarnos moito máis por coñecermos o que está pasando: a falta de información é a primeira causa da nosa pasividade. Por outra banda, non tolerarmos a mentira ou o encubrimento da verdade. Temos que coñecer, en toda a súa crueza, o sufrimento que se está a xerar de xeito inxusto entre nós.

Non chega con vivirmos a golpes de xenerosidade. Podemos dar pasos cara a unha vida máis sobria. Atrevérmonos a facer a experiencia de «empobrecérmonos» aos poucos, recortando o noso actual nivel de benestar, para compartirmos cos máis necesitados tantas cousas que temos e non necesitamos para vivirmos.

Podemos estar especialmente atentos aos que caeron en situacións graves de exclusión social: desafiuzados, privados da debida atención sanitaria, sen ingresos nin recurso social algún. Temos de saír instintivamente en defensa dos que se están a afundir na impotencia e a falta de motivación para enfrontárense ao seu futuro.

Desde as comunidades cristiás podemos desenvolver iniciativas diversas para estarmos preto dos casos máis sangrantes de desamparo social: coñecemento concreto de situacións, mobilización de persoas para non deixar só a ninguén, achega de recursos materiais, xestión de posíbeis axudas.

Para moitos son tempos difíciles. Váisenos ofrecer a todos a oportunidade de humanizarmos o noso consumismo aloucado, facérmonos máis sensíbeis ao sufrimento das vítimas, crecermos en solidariedade práctica, contribuírmos a denunciar a falta de compaixón na xestación da crise. Será o noso xeito de acoller con máis verdade a Cristo nas nosas vidas.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

16-12-2018
Domenica 3 Avvento – C
Luca 3,10-18

COSA POSSIAMO FARE?

La predicazione del Battista scosse la coscienza di molti. Quel profeta del deserto stava loro dicendo a voce alta quello che sentivano nel loro cuore: era necessario cambiare, tornare a Dio, prepararsi per accogliere il Messia. Alcuni si avvicinarono a lui con questa domanda: Cosa possiamo fare?

Il Battista ha le idee molto chiare. Non propone loro di aggiungere alla loro vita nuove pratiche religiose. Non chiede loro che rimangano nel deserto facendo penitenza. Non parla loro di nuovi precetti. Il Messia bisogna accoglierlo guardando attentamente ai bisognosi.

Non si perde in teorie sublimi, né in motivazioni profonde. In maniera diretta, nel più puro stile profetico, riassume tutto in una formula geniale: «Chi ha due tuniche, ne dia a chi non ne ha, e chi ha da mangiare, faccia altrettanto». E noi, che possiamo fare per accogliere Cristo nella nostra società in crisi?

Prima di tutto, sforzandoci molto di più di conoscere quello che sta accadendo: la mancanza d’informazione è la prima causa della nostra passività. E poi, non tollerando la menzogna e l’occultamento della verità. Dobbiamo conoscere, in tutta la sua crudezza, la sofferenza che si sta generando in maniera ingiusta tra di noi.

Non basta vivere a colpi di generosità. Possiamo fare passi verso una vita più sobria. Osare fare l’esperienza di «impoverirci» poco a poco, diminuendo il nostro attuale livello di benessere, per condividere con i più bisognosi tante cose che abbiamo e di cui non abbiamo bisogno per vivere.

Possiamo essere specialmente attenti a coloro che sono caduti in situazioni gravi di esclusione sociale: sfrattati, privati della dovuta cura sanitaria, senza introiti né risorse sociali alcune… Dobbiamo uscire istintivamente in difesa di quelli che stanno affondando nell’impotenza e nella mancanza di motivazioni per affrontare il loro futuro.

Dalle comunità cristiane possiamo sviluppare iniziative diverse per essere vicini ai casi più laceranti di abbandono sociale: conoscenza concreta di situazioni, mobilitazione di persone per non lasciare solo nessuno, apporto di risorse materiali, gestione di possibili aiuti…

La crisi sarà lunga. Nei prossimi anni ci si offrirà l’opportunità di umanizzare il nostro consumismo pazzo, di farsi più sensibili alla sofferenza delle vittime, di crescere nella solidarietà pratica, di contribuire a denunciare la mancanza di compassione nella gestione della crisi… Sarà la nostra maniera di accogliere con più verità Cristo nelle nostre vite.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

16-12-2018
3 Avent – C
Luc 3,10-18

QUE POUVONS-NOUS FAIRE?

La prédication de Jean-Baptiste a secoué la conscience de beaucoup. Ce prophète du désert leur disait à haute voix ce qu’ils ressentaient dans leur coeur: qu’il fallait changer, revenir vers Dieu, se préparer à accueillir le Messie. Certains l’approchent en lui posant cette question: que pouvons-nous faire?

Jean-Baptiste a des idées très claires. Il ne leur propose pas d’ajouter de nouvelles pratiques religieuses à leur vie. Il ne leur demande pas de rester dans le désert à faire pénitence. Il ne parle pas de nouveaux préceptes. Le Messie doit être accueilli en regardant avec attention les nécessiteux.

Il ne se perd pas dans des théories sublimes ou dans des motivations profondes. Directement, dans le plus pur style prophétique, il résume tout dans cette belle formule: «Celui qui a deux tuniques, qu’il les partage avec celui qui n’en a pas; et quiconque a de la nourriture qu’il en fasse de même». Et nous, que pouvons-nous faire pour accueillir le Christ au milieu de cette société en crise?

Tout d’abord, faire plus d’effort pour savoir ce qui se passe: le manque d’information est la première cause de notre passivité. Ensuite, ne pas tolérer le mensonge ou la dissimulation de la vérité. Nous devons connaître, dans toute leur dureté, les souffrances injustement générées parmi nous.

Il ne suffit pas de vivre à coups de générosité. Nous pouvons faire des pas vers une vie plus sobre. Oser faire l’expérience de «nous appauvrir» petit à petit, en réduisant notre niveau actuel de bien-être, pour partager avec les nécessiteux tant de choses que nous possédons et dont nous n’avons pas besoin pour vivre.

Nous pouvons être particulièrement attentifs à ceux qui sont tombés dans de graves situations d’exclusion sociale: personnes expulsées, privées de soins de santé adéquats, sans revenus ou sans aucune ressource sociale… Nous devons instinctivement défendre ceux qui sombrent dans l’impuissance et dans le manque de motivation pour faire face à leur avenir.

A partir de nos communautés chrétiennes, nous pouvons développer diverses initiatives pour être plus près des cas les plus saillants d’abandon social: connaissance concrète des situations, mobilisation des gens pour ne laisser personne seul, apport de  ressources matérielles, gestion d’aides éventuelles…

Pour beaucoup, ce sont des temps difficiles. Chacun se verra offrir l’opportunité d’humaniser notre consumérisme fou, de nous rendre plus sensibles à la souffrance des victimes, de grandir dans la solidarité pratique, de contribuer à dénoncer le manque de compassion dans la gestation de la crise… Ce sera notre façon d’accueillir le Christ dans nos vies d’une manière plus vraie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

16-12-2018
Domingo 3 Advento – C
Lucas 3,10-18

QUE PODEMOS FAZER?

A pregação do Batista abalou a consciência de muitos. Aquele profeta do deserto estava a dizer-lhes em voz alta o que sentiam nos seus corações: era necessário mudar, retornar a Deus, preparar-se para receber o Messias. Alguns aproximaram-se dele com esta pergunta: o que podemos fazer?

O Batista tem ideias muito claras. Ele não propõe adicionar às suas vidas, novas práticas religiosas. Ele não pede que fiquem no deserto fazendo penitência. Ele não fala de novos preceitos. O Messias deve ser acolhido, olhando para os necessitados.

Não se perde em teorias sublimes ou em motivações profundas. De forma direta, no mais puro estilo profético, resume tudo numa fórmula genial: «Aquele que tem duas túnicas, que as distribua com quem não tem; e quem tem comida que faça o mesmo». E nós, o que podemos fazer para acolher Cristo no meio desta sociedade em crise?

Antes de tudo, esforçar-nos muito mais em conhecer o que está acontecendo: a falta de informação é a primeira causa de nossa passividade. Por outro lado, não tolerar a mentira ou o encobrimento da verdade. Temos que saber, com toda a sua dureza, o sofrimento que está sendo injustamente gerado entre nós.

Não é suficiente viver com golpes de generosidade. Podemos dar passos em direção a uma vida mais sóbria. Atrever-nos a fazer pouco a pouco a experiência de «nos empobrecermos», cortando o nosso atual nível de bem-estar, de compartilhar com os necessitados tantas coisas que temos e não precisamos para viver.

Podemos estar especialmente atentos àqueles que caíram em situações graves de exclusão social: expulsos, privados de cuidados de saúde adequados, sem renda ou qualquer recurso social… Devemos sair instintivamente em defesa daqueles que estão afundando na impotência e na falta de motivação para enfrentar o seu futuro.

A partir das comunidades cristãs podemos desenvolver diversas iniciativas para estar perto dos casos mais sangrantes de desamparo social: conhecimento concreto de situações, mobilização de pessoas para não deixar ninguém sozinho, contribuição de recursos materiais, gestão de possíveis ajudas…

Para muitos, são tempos difíceis. A todos vai ser oferecida a oportunidade de humanizar o nosso consumismo louco, em nos tornarmos mais sensíveis ao sofrimento das vítimas, crescer na solidariedade prática, contribuir para denunciar a falta de compaixão na gestão da crise… Será a nossa maneira de receber mais verdade de Cristo em nossas vidas.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

12-16-2018
3rd Sunday of Advent – C
Luke 3,10-18

WHAT MUST WE DO?

The Baptist’s preaching shook the consciences of many. That prophet of the desert was telling them loud and clear what they felt in their heart: it was necessary to change, to come back to God, to prepare themselves to welcome the Messiah. Some approached him with this question: What must we do?

The Baptist has very clear ideas. He doesn’t propose that they add new religious practices to their life. He doesn’t ask them to stay in the desert doing penance. He doesn’t talk to them about new rules. You need to welcome the Messiah by looking attentively to those in need.

He doesn’t get caught up in sublime theories or in deep motivations. Speaking directly, in the purest prophetic style, he summarizes everything in one great formula: «Anyone who has two tunics must share with the one who has none, and anyone with something to eat must do the same». And us – what must we do to welcome Christ into the midst of this society in crisis?

Before anything else, we must make a much greater effort to know what’s going on: the lack of information is the first cause of our passivity. In addition, we mustn’t tolerate lies or the cover-up of the truth. We need to know, in its harsh reality, the suffering that is being generated unjustly in our midst.

It’s not enough to bounce around being generous. We can make tracks toward a more sober life. We must dare to experience «becoming poor» little by little, cutting back on our current level of well-being, in order to share with the most needy so many things that we have and don’t need to live.

We can be especially attentive to those who have fallen into grave situations of social exclusion: the evicted, those deprived of needed sanitation, those without work or any social resources…. We need to instinctively go out in defense of those who are drowning in powerlessness and the lack of motivation to deal with their future.

In our Christian communities we can develop different initiatives to be near to the most violent cases of social abandonment: concrete knowledge of situations, mobilization of people so as to not leave anyone on their own, sharing of material resources, development of possible assistance.

For many these are difficult times. All of us are being offered the opportunity to humanize our reckless consumerism, making ourselves more sensitive to the suffering of victims, growing in practiced solidarity, being a part of denouncing the lack of compassion as the crisis grows. It will be our way of more truly welcoming Christ in our lives.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 3 de diciembre de 2018

12-09-2018 - 2st Sunday of Advent – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

09-12-2018
Domingo 2 Adviento – C
Lucas 3,1-6

ABRIR CAMINOS NUEVOS

Los primeros cristianos vieron en la actuación del Bautista al profeta que preparó decisivamente el camino a Jesús. Por eso, a lo largo de los siglos, el Bautista se ha convertido en una llamada que nos sigue urgiendo a preparar caminos que nos permiten acoger a Jesús entre nosotros.

Lucas ha resumido su mensaje con este grito tomado del profeta Isaías: «Preparad el camino del Señor». ¿Cómo escuchar ese grito en la Iglesia de hoy? ¿Cómo abrir caminos para que los hombres y mujeres de nuestro tiempo podamos encontrarnos con él? ¿Cómo acogerlo en nuestras comunidades?

Lo primero es tomar conciencia de que necesitamos un contacto mucho más vivo con su persona. No es posible alimentarnos solo de doctrina religiosa. No es posible seguir a Jesús convertido en una sublime abstracción. Necesitamos sintonizar vitalmente con él, dejarnos atraer por su estilo de vida, contagiarnos de su pasión por Dios y por el ser humano.

En medio del «desierto espiritual» de la sociedad moderna, hemos de entender y configurar la comunidad cristiana como un lugar donde se acoge el Evangelio de Jesús. Vivir la experiencia de reunirnos creyentes, menos creyentes, poco creyentes e, incluso, no creyentes, en torno al relato evangélico de Jesús. Darle a él la oportunidad de que penetre con su fuerza humanizadora en nuestros problemas, crisis, miedos y esperanzas.

No lo hemos de olvidar. En los evangelios no aprendemos doctrina académica sobre Jesús, destinada inevitablemente a envejecer a lo largo de los siglos. Aprendemos un estilo de vivir realizable en todos los tiempos y en todas las culturas: el estilo de vivir de Jesús. La doctrina no toca el corazón, no convierte ni enamora. Jesús sí.

La experiencia directa e inmediata con el relato evangélico nos hace nacer a una nueva fe, no por vía de «adoctrinamiento» o de «aprendizaje teórico», sino por el contacto vital con Jesús. Él nos enseña a vivir la fe, no por obligación sino por atracción. Nos hace vivir la vida cristiana, no como deber sino como contagio. En contacto con el evangelio recuperamos nuestra verdadera identidad de seguidores de Jesús.

Recorriendo los evangelios experimentamos que la presencia invisible y silenciosa del Resucitado adquiere rasgos humanos y recobra voz concreta. De pronto todo cambia: podemos vivir acompañados por Alguien que pone sentido, verdad y esperanza en nuestra existencia. El secreto de toda evangelización consiste en ponernos en contacto directo e inmediato con Jesús. Sin él no es posible engendrar una fe nueva.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-12-09
Abendualdiko 2. igandea – C
Lukas 3,1-6

BIDE BERRIAK IREKI

Lehen kristauek, Joan Bataiatzailearen jardueran, Jesusi bidea modu erabakitzailean irekin zion profeta ikusi zuten. Horregatik, mendetan barna, Bataiatzaileak dei bat izaten jarraitzen du; geure artean Jesus onartzeko aukera emango diguten bideak premiatsuki prestatzea eskatzen digun deia da.

Isaias profetagandik hartu duen mezu honekin laburtu du Joanena Lukasek: «Prestatu Jaunaren bidea». Nola entzun genezake irrintzi hori gaurko Elizan? Nola ireki bideak gaur egungo gizon-emakumeok Jaunarekin topo egin ahal izateko? Nola onar genezake Jauna geure elkarteetan?

Lehenengo gauza jabetzea da ezen beharrezkoa dugula harreman biziago bat Jaunarekin berarekin. Ezin elika gintezke irakaspen erlijiosoarekin bakarrik. Ezin jarraitu diogu Jesusi bera abstrakzio eder-eder bihurturik. Berarekin era bizian sintonizatu beharra dugu, beraren bizierak erakar gaitzan utzi beharra, berak Jainkoaz eta gizakiaz duen irrikak kutsa gaitzan utzi beharra.

Gizarte moderno honen «basamortu espiritual» honetan, kristau-elkartea ulertu eta eratu, Jesusen Ebanjelioa onartzen den leku bezala ulertu eta eratu behar dugu. Sinestedunak, sinestedun txikiagoak, sinestedun eskasak eta, are, sinesgabeak elkartzearen esperientzia bizi behar dugu, Jesusen ebanjelio-kontakizunaren inguruan. Jesusi aukera eman beharra dugu bere indar gizatiarraz sar dadin gure arazo, gure krisi, gure beldur eta esperantzan.

Ez dezagun ahaztu. Ebanjelioetara ez goaz Jesusez irakaspen akademiko bat jasotzera, mendeen joan-etorrian zaharkituz joango litzatekeena. Biziera bat ikastera joango gara, aldi eta kultura guztietan bizi ahalko dena: Jesusen beraren biziera. Irakaspenak ez du bihotza ukitzen, ez du bihotz-berritzen, ez maitemintzen. Jesusek bai.

Ebanjelio-kontakizunarekin egindako zuzeneko eta ondo-ondoko esperientziak fede berri batera jaioarazten gaitu, ez «irakastearen irakasteaz» edota «ikastearen ikaste teorikoaz», baizik erakarriz. Kristau-bizia bizitzera eraman ohi gaitu, ez betebehar bat bezala, baizik eta kutsaduraz. Ebanjelioaren arrimuan, Jesusen jarraitzaileen zinezko nortasuna berreskuratzen dugu.

Ebanjelioetan nahasten ibiliz, esperimentatu ohi dugu ezen Berpiztuaren presentzia ikusezin eta isila giza ezaugarriz janzten dela eta ahots jakin bat hartzen duela. Bat-batean dena da aldatzen: Norbait lagun dugula bizi ohi gara, gure bizitzari zentzua, egia eta esperantza ematen dizkiona. Ebanjelizazio ororen sekretua Jesusekin zuzeneko eta ondo-ondoko harremanetan jartzean datza. Hura gabe ezin eragin da fede berririk.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

09-12-2018
Diumenge 2 d’Advent – C
Lc 3,1-6

OBRIR CAMINS NOUS

Els primers cristians van veure en l’actuació del Baptista el profeta que va preparar decisivament el camí a Jesús. Per això, al llarg dels segles, el Baptista s’ha convertit en una crida que ens segueix urgint a preparar camins que ens permeten acollir Jesús entre nosaltres.

Lluc ha resumit el seu missatge amb aquest crit manllevat del profeta Isaïes: «Prepareu el camí del Senyor». Com escoltar aquest clam en l’Església d’avui? Com obrir camins perquè els homes i les dones del nostre temps puguem trobar-nos amb ell? Com acollir-lo a les nostres comunitats?

El primer és prendre consciència que necessitem un contacte molt més viu amb la seva persona. No és possible alimentar-se només de doctrina religiosa. No és possible seguir Jesús convertit en una sublim abstracció. Necessitem sintonitzar vitalment amb ell, deixar-nos atreure pel seu estil de vida, encomanar-nos de la seva passió per Déu i per l’ésser humà.

Enmig del «desert espiritual» de la societat moderna, hem d’entendre i configurar la comunitat cristiana com un lloc on s’acull l’Evangeli de Jesús. Viure l’experiència de reunir-nos creients, menys creients, poc creients i, fins i tot, no creients, entorn del relat evangèlic de Jesús. Donar-li a ell l’oportunitat que penetri amb la seva força humanitzadora en els nostres problemes, crisis, pors i esperances.

No ho hem d’oblidar. En els evangelis no aprenem doctrina acadèmica sobre Jesús, destinada inevitablement a envellir al llarg dels segles. Aprenem un estil de viure realitzable en tots els temps i en totes les cultures: l’estil de viure de Jesús. La doctrina no toca el cor, no converteix ni enamora. Jesús sí.

L’experiència directa i immediata amb el relat evangèlic ens fa néixer a una nova fe, no per via «d’adoctrinament» o «d’aprenentatge teòric», sinó pel contacte vital amb Jesús. Ell ens ensenya a viure la fe, no per obligació sinó per atracció. Ens fa viure la vida cristiana, no com un deure sinó com contagi. En contacte amb l’evangeli recuperem la nostra veritable identitat de seguidors de Jesús.

Recorrent els evangelis experimentem que la presència invisible i silenciosa del Ressuscitat adquireix trets humans i recobra veu concreta. De sobte tot canvia: podem viure acompanyats per Algú que dona sentit, veritat i esperança a la nostra existència. El secret de tota evangelització consisteix en posar-nos en contacte directe i immediat amb Jesús. Sense ell no és possible engendrar una fe nova.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

09-12-2018
Domingo 2 Advento – C
Lucas 3,1-6

ABRIR CAMIÑOS NOVOS

Os primeiros cristiáns viron na actuación do Bautista ao profeta que preparou decisivamente o camiño a Xesús. Por iso, ao longo dos séculos, o Bautista converteuse nunha chamada que nos segue a urxir prepararmos camiños que nos permiten acollermos a Xesús entre nós.

Lucas resumiu a súa mensaxe con este grito tomado do profeta Isaías: «Preparade o camiño do Señor». Como escoitar ese grito na Igrexa de hoxe? Como abrir camiños para que os homes e mulleres do noso tempo poidamos atopármonos con el? Como acollelo nas nosas comunidades? O primeiro é tomar conciencia de que necesitamos un contacto moito máis vivo coa súa persoa. Non é posíbel alimentarnos só de doutrina relixiosa. Non é posíbel seguir a Xesús convertido nunha sublime abstracción. Necesitamos sintonizar vitalmente con el, deixármonos atraer polo seu estilo de vida, contaxiarnos da súa paixón por Deus e polo ser humano.

No medio do «deserto espiritual» da sociedade moderna, temos de entender e configurar a comunidade cristiá como un lugar onde se acolle o Evanxeo de Xesús. Vivirmos a experiencia de reunirnos crentes, menos crentes, pouco crentes e, ata, non crentes, en torno ao relato evanxélico de Xesús. Darlle a el a oportunidade de que penetre coa súa forza humanizadora nos nosos problemas, crises, medos e esperanzas.

Non o temos de esquecer. Nos evanxeos non aprendemos doutrina académica sobre Xesús, destinada inevitabelmente a envellecer ao longo dos séculos. Aprendemos un estilo de vivir realizábel en todos os tempos e en todas as culturas: o estilo de vivir de Xesús. A doutrina non toca o corazón, non converte nin namora. Xesús si.

A experiencia directa e inmediata co relato evanxélico fainos nacer a unha nova fe, non por vía de «adoutrinamento» ou de «aprendizaxe teórica», senón polo contacto vital con Xesús. El ensínanos a vivirmos a fe, non por obrigación senón por atracción. Fainos vivir a vida cristiá, non como deber senón como contaxio. En contacto co evanxeo recuperamos a nosa verdadeira identidade de seguidores de Xesús.

Percorrendo os evanxeos experimentamos que a presenza invisíbel e silenciosa do Resucitado adquire trazos humanos e recobra voz concreta. De súpeto todo cambia: podemos vivirmos acompañados por Alguén que pon sentido, verdade e esperanza na nosa existencia. O segredo de toda evanxelización consiste en poñérmonos en contacto directo e inmediato con Xesús. Sen el non é posíbel procrear unha fe nova.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

09-112-2018
Domenica 2 Avvento – C
Luca 3,1-6

APRIRE CAMMINI NUOVI

I primi cristiani videro nell’agire del Battista il profeta che preparò decisamente il cammino a Gesù. Per questo, lungo i secoli, il Battista è diventato un richiamo che continua a spingerci a preparare cammini che ci permettano di accogliere Gesù fra di noi.

Luca ha riassunto il suo messaggio in questo grido preso dal profeta Isaia: «Preparate la via del Signore». Come ascoltare questo grido nella Chiesa di oggi? Come aprire cammini perché noi donne e uomini del nostro tempo possiamo incontrarci con lui? Come accoglierlo nelle nostre comunità?

La prima cosa è prendere coscienza che abbiamo bisogno di un contatto molto più vivo con la sua persona. Non è possibile nutrirci solo di dottrina religiosa. Non è possibile seguire un Gesù convertito in una sublime astrazione. Abbiamo bisogno di sintonizzarci vitalmente con lui, lasciarci attrarre dal suo stile di vita, contagiarci della sua passione per Dio e per l’essere umano.

In mezzo al «deserto spirituale» della società moderna, dobbiamo intendere e configurare la comunità cristiana come un luogo in cui si accoglie il Vangelo di Gesù. Vivere l’esperienza di riunirci, credenti, meno credenti, poco credenti e, anche, non credenti, intorno al racconto evangelico di Gesù. Dare a lui l’opportunità di penetrare con la sua forza umanizzatrice nei nostri problemi, crisi, paure e speranze.

Non dobbiamo dimenticarlo. Nei vangeli non impariamo dottrina accademica su Gesù, destinata inevitabilmente a invecchiare lungo i secoli. Impariamo uno stile di vita realizzabile in tutti i tempi e in tutte le culture: lo stile di vita di Gesù. La dottrina non tocca il cuore, non converte, né innamora. Gesù, sì.

L’esperienza diretta e immediata con il racconto evangelico ci fa nascere a una fede nuova, non per via di «indottrinamento», o di «apprendimento teorico», ma attraverso il contatto vitale con Gesù. Egli ci insegna a vivere la fede, non per obbligo, ma per attrazione. Ci fa vivere la vita cristiana, non come dovere, ma come contagio. In contatto con il vangelo recuperiamo la nostra vera identità di seguaci di Gesù.

Percorrendo i vangeli, sperimentiamo che la presenza invisibile e silenziosa del Risorto acquista tratti umani e ricupera voce concreta. Improvvisamente tutto cambia: possiamo vivere accompagnati da Qualcuno che dà senso, verità e speranza alla nostra esistenza. Il segreto della «nuova evangelizzazione» consiste nel porci in contatto diretto e immediato con Gesù. Senza di lui non è possibile generare una fede nuova.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

09-12-2018
2 Avent – C
Luc 3,1-6

OUVRIR DES CHEMINS NOUVEAUX

Les premiers chrétiens ont vu dans la manière d’agir de Jean-Baptiste le prophète qui prépare de façon décisive le chemin à Jésus. C’est pourquoi, au cours des siècles, Jean-Baptiste est devenu un appel qui continue de nous inciter avec empressement à préparer les chemins qui nous permettront d’accueillir Jésus parmi nous.

Luc résume son message avec ce cri tiré du prophète Isaïe: «Préparez le chemin du Seigneur». Comment entendre ce cri dans l’Eglise d’aujourd’hui? Comment ouvrir des chemins pour que nous, hommes et femmes de notre temps, nous puissions le rencontrer? Comment l’accueillir au sein de nos communautés?

La première chose à faire c’est de prendre conscience que nous avons besoin d’un contact beaucoup plus vivant avec sa personne. Il n’est pas possible de nous nourrir uniquement de doctrine religieuse. Il n’est pas possible de suivre Jésus en faisant de lui une abstraction sublime. Nous avons besoin de nous attacher à lui de manière vitale, de nous laisser attirer par son mode de vie, de faire nôtre sa passion pour Dieu et pour l’être humain.

Au milieu du «désert spirituel» de la société moderne, nous devons comprendre et configurer la communauté chrétienne comme un lieu où l’Evangile de Jésus est accueilli. Il est bon de vivre l’expérience de nous rassembler, nous, les croyants, les moins croyants, les peu croyants et même, les non croyants, autour du récit évangélique sur Jésus. En lui donnant ainsi l’occasion d’entrer avec sa force humanisante dans nos problèmes, dans nos crises, dans nos peurs et dans nos espoirs. C’est quelque chose à ne pas oublier. Dans les évangiles, nous n’apprenons pas une doctrine académique sur Jésus, vouée inévitablement à vieillir au cours des siècles. Nous apprenons un style de vie qui peut être réalisé à tout moment et dans toutes les cultures : le style de vie de Jésus. La doctrine ne touche pas le cœur, ne convertit pas, ne rend pas amoureux. Mais Jésus, oui.

L’expérience de contact direct et immédiat avec le récit évangélique nous fait renaître à une foi nouvelle, non pas par «endoctrinement» ou «apprentissage théorique», mais par un contact vital avec Jésus. Lui, il nous apprend à vivre la foi non par obligation mais par attraction. Cela nous fait vivre la vie chrétienne non pas comme un devoir mais comme une contagion. C’est par le contact avec l’évangile que nous retrouvons notre véritable identité de disciples de Jésus. En parcourant les Évangiles, nous constatons que la présence invisible et silencieuse du Ressuscité acquiert des traits humains et retrouve une voix concrète. Tout à coup, tout change: nous pouvons vivre accompagnés par Quelqu’un qui met dans notre existence, du sens, de la vérité et de l’espoir. Le secret de toute évangélisation consiste à nous mettre en contact direct et immédiat avec Jésus. Sans lui, il n’est pas possible de générer une foi nouvelle.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA – PT

09-12-2018
Domingo 2 Advento – C
Lucas 3,1-6

ABRIR CAMINHOS NOVOS

Os primeiros cristãos viram na atuação do Batista o profeta que preparou decisivamente o caminho para Jesus. Por isso, ao longo dos séculos, o Batista converteu-se numa chamada que nos continua a incitar a preparar caminhos que nos permitam acolher Jesus entre nós.

Lucas resumiu a sua mensagem com este grito tomado do profeta Isaías: «Preparai o caminho do Senhor». Como ouvir esse grito na igreja de hoje? Como abrir caminhos para que os homens e mulheres do nosso tempo possam encontrá-Lo? Como O receber nas nossas comunidades?

A primeira coisa é tomar consciência de que precisamos de um contato muito mais vivo com a Sua pessoa. Não é possível alimentarmo-nos apenas de doutrina religiosa. Não é possível seguir Jesus convertido numa sublime abstração. Necessitamos sintonizar-nos vitalmente com Ele, deixar-nos atrair pelo Seu estilo de vida, contagiar-nos pela Sua paixão por Deus e pelo ser humano.

No meio do «deserto espiritual» da sociedade moderna, devemos entender e configurar a comunidade cristã como um lugar onde se acolhe o Evangelho de Jesus. Viver a experiência de reunir crentes, menos crentes, pouco crentes e até não-crentes, em torno da história do evangelho de Jesus. Dar-Lhe a oportunidade de penetrar com a sua força humanizadora nos nossos problemas, crises, medos e esperanças.

Não o devemos esquecer. Nos Evangelhos, não aprendemos doutrina acadêmica sobre Jesus, inevitavelmente destinada a envelhecer ao longo dos séculos. Aprendemos um estilo de viver realizável em todos os tempos e em todas as culturas: o estilo de viver de Jesus. A doutrina não toca o coração, não se converte nem apaixona. Jesus sim.

A experiência direta e imediata com o relato Evangélico faz nascer-nos para uma nova fé, não através de «doutrinação» ou do «aprendizado teórico», mas através do contato vital com Jesus. Ele ensina-nos a viver a fé, não por obrigação, mas por atração. Faz-nos viver a vida cristã, não como um dever, mas como um contágio. No contacto com o evangelho recuperamos a nossa verdadeira identidade de seguidores de Jesus.

Percorrendo os Evangelhos, experimentamos que a presença invisível e silenciosa do Ressuscitado adquire traços humanos e recupera uma voz concreta. De repente, tudo muda: podemos viver acompanhados por alguém que faz sentido, verdade e esperança na nossa existência. O segredo de toda evangelização consiste em nos colocar em contato direto e imediato com Jesus. Sem Ele, não é possível gerar uma fé nova.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

12-09-2018
2nd Sunday of Advent – C
Luke 3,1-6

OPEN NEW PATHS

The first Christians saw in the Baptist’s activity the prophet who definitively prepared the way to Jesus. That’s why throughout the centuries the Baptist has become a call that keeps urging us to prepare paths that let us welcome Jesus among us.

Luke summarizes his message with this cry taken from the prophet Isaiah: «Prepare the way of the Lord». How to hear that cry in today’s Church? How to open paths so that men and women of our time could meet him? How to welcome him into our communities?

The first thing is to be conscious that we need a much more living contact with his person. It’s not possible to nourish ourselves only on religious doctrine. It’s not possible to follow a Jesus who has become a sublime abstraction. We need to tune in to him in a living way, letting ourselves be attracted by his way of life, getting caught up with his passion for God and for fellow humans.

In the midst of the «spiritual desert» of modern society, we need to understand and form the Christian community as a place where Jesus’ Gospel is welcome. To live the experience of coming together as believers, lukewarm believers, casual believers, and even non-believers, around the Gospel stories of Jesus. To give him the opportunity of penetrating with his humanizing power our problems, crises, fears and hopes.

We mustn’t forget it. In the Gospels we don’t learn academic doctrine about Jesus, which is inevitably destined to grow old century by century. We learn a way of living that can be realized in all times and in all cultures: the way Jesus lives. Doctrine doesn’t touch the heart, doesn’t convert or make us fall in love. Jesus does.

The direct and immediate experience with the Gospel story helps us be born to a new faith, not through the path of «indoctrination» or of «theoretical study», but through vital contact with Jesus. He teaches us to live out our faith, not through obligation but through attraction. He helps us live the Christian life, not as a duty but as a contagion. In touch with the Gospel we recover our true identity as followers of Jesus.

Reading through the Gospels we experience that the invisible and silent presence of the Risen One puts on a human face and recovers a concrete voice. Quickly everything changes: we can go about accompanied by Someone who gives meaning, truth and hope to our existence. The secret of all evangelization consists in placing ourselves into direct and immediate contact with Jesus. Without him it’s not possible to give birth to a new faith.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com