lunes, 7 de enero de 2019

01-13-2019 - Baptism of the Lord – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

13-01-2019
Bautismo del Señor – C
Lc 3,15-16.21-22

INICIAR LA REACCIÓN

El Bautista no permite que la gente lo confunda con el Mesías. Conoce sus límites y los reconoce. Hay alguien más fuerte y decisivo que él. El único al que el pueblo ha de acoger. La razón es clara. El Bautista les ofrece un bautismo de agua. Solo Jesús, el Mesías, los «bautizará con el Espíritu Santo y con fuego».

A juicio de no pocos observadores, el mayor problema de la Iglesia de hoy es «la mediocridad espiritual». La Iglesia no posee el vigor espiritual que necesita para enfrentarse a los retos del momento actual. Cada vez es más patente. Necesitamos ser bautizados por Jesús con su fuego y su Espíritu.

En no pocos cristianos esta creciendo el miedo a todo lo que pueda llevarnos a una renovación. Se insiste mucho en la continuidad para conservar el pasado, pero no nos preocupamos de escuchar las llamadas del Espíritu para preparar el futuro. Poco a poco nos estamos quedando ciegos para leer los «signos de los tiempos».

Se da primacía a certezas y creencias para robustecer la fe y lograr una mayor cohesión eclesial frente a la sociedad moderna, pero con frecuencia no se cultiva la adhesión viva a Jesús. ¿Se nos ha olvidado que él es más fuerte que todos nosotros? La doctrina religiosa, expuesta casi siempre con categorías premodernas, no toca los corazones ni convierte nuestras vidas.

Abandonado el aliento renovador del Concilio, se ha ido apagando la alegría en sectores importantes del pueblo cristiano, para dar paso a la resignación. De manera callada pero palpable va creciendo el desafecto y la separación entre la institución eclesial y no pocos cristianos.

Es urgente crear cuanto antes un clima más amable y cordial. Cualquiera no podrá despertar en el pueblo sencillo la ilusión perdida. Necesitamos volver a las raíces de nuestra fe. Ponernos en contacto con el Evangelio. Alimentarnos de las palabras de Jesús que son «espíritu y vida».

Dentro de unos años, nuestras comunidades cristianas serán muy pequeñas. En muchas parroquias no habrá ya presbíteros de forma permanente. Que importante es cuidar desde ahora un núcleo de creyentes en torno al Evangelio. Ellos mantendrán vivo el Espíritu de Jesús entre nosotros. Todo será más humilde, pero también más evangélico.

A nosotros se nos pide iniciar ya la reacción. Lo mejor que podemos dejar en herencia a las futuras generaciones es un amor nuevo a Jesús y una fe más centrada en su persona y su proyecto. Lo demás es más secundario. Si viven desde el Espíritu de Jesús, encontrarán caminos nuevos.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2019-01-13
Jaunaren Bataioa – C
Lukas 3,15-16.21-22

HASI ERREAKZIONATZEN

Joan Bataiatzaileak ez dio jendeari biderik eman bera Mesiasekin nahastu dezan. Badaki zein diren bere mugak eta onartu ditu. Izan ere bada bera baino indartsuago eta funtsezkoago bat. Hari bakarrik egin behar dio herriak ongietorria. Bistakoa da arrazoia. Bataiatzaileak ur-bataioa eskaintzen du. Jesusek, Mesiasek, bakarrik «baiatuko du Espiritu Santuaz eta suaz».

Behatzaile ez gutxiren ustez, Elizaren arazorik handiena gaur egun «eskastasun espirituala» da. Elizak ez du adore espiritualik gaur egungo kinkari aurre egiteko. Gero eta argiago da hori. Jesusek bere suaz eta Espirituaz bataia gaitzan behar dugu.

Kristau ez gutxirengan haziz doa beldurra, eraberritzera eraman gaitzakeen ororekiko. Asko azpimarratzen da jarraikitasuna, iragana gorde ahal izateko, baina ez gara arduratzen Espirituaren deia entzuteaz geroa prestatzeko. Pixkana itsu ari gara bihurtzen «aldien seinaleak» irakurtzeari dagokionez.

Lehentasuna ematen zaie ziurtasunei eta sineskizunei, fedea indartzeko eta gizarte modernoaren aurrean eliz kohesio handiagoa lortzeko; baina, sarritan, ez da lantzen Jesusekiko atxikimendu bizia. Ez ote dugu ahazten ezen Jesus gu guztiok baino ahaltsuagoa dela? Erlijio-doktrinak, beti kategoria aurre-modernoetan adierazia den hark, ez ditu ukitzen bihotzak, ezta bihotz-berritzen ere gure bizitza.

Kontzilioaren arnasa berritzailea alde batera utzirik, itzaliz joan da poza kristau-herriaren garrantzizko sektoretan, etsipenari tokia uzteko. Era isil baina usaingarrian, haziz doa eliz erakundearen eta kristau ez gutxiren artean atxikimendurik eza eta bereizketa.

Premia gorrikoa da giro maitagarriago eta bihozkoiago bat sortzea. Edozeinek ezin esnatu izango du herri xumeagan galdua duen antzinako ilusio hura. Geure fedearen sustraira itzuli beharra dugu. Ebanjelioarekin harremanetan jarri beharra. «Espiritu eta bizi» diren Jesusen hitzez elikatu beharra

Urte batzuen buruan, gure kristau-elkarteak oso txikiak izango dira. Parrokia askotan ez da jada apaizik izango, era iraunkorrean. Zein garrantzizkoa den Ebanjelioaren inguruan fededun-nukleo bat oraintxetik zaintzea. Horiek eutsiko diote bizirik gure artean Jesusen Espirituari. Apalagoa izango da guztia, baina ebanjelikoagoa ere bai.

Jadanik erreakzionatzen hastea tokatzen zaigu. Geroko belaunaldiei uzten ahal diegun ondarerik hobena Jesusekiko beste maitasun bat da, erdigunetzat Jesus bera eta haren egitasmoa duen fede bat. Gainerako guztia bigarren mailakoa da. Jesusen Espirituaz bizi badira, aurkituko dituzte bide berriak.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

13-01-2019
Baptisme del Senyor – C
Lc 3,15-16.21-22

COMENÇAR LA REACCIÓ

El Baptista no permet que la gent el confongui amb el Messies. Coneix els seus límits i els reconeix. Hi ha algú més fort i decisiu que ell. L’únic que el poble ha d’acollir. La raó és clara. El Baptista els ofereix un baptisme d’aigua. Només Jesús, el Messies, els «batejarà amb l’Esperit Sant i amb foc».

Segons el parer de no pocs observadors, el problema més gran de l’Església d’avui és «la mediocritat espiritual». L’Església no posseeix el vigor espiritual que necessita per enfrontar-se als reptes del moment actual. Cada vegada és més patent. Necessitem ser batejats per Jesús amb el seu foc i el seu Esperit.

En no pocs cristians va creixent la por a tot el que pugui portar-nos a una renovació. S’insisteix molt en la continuïtat per conservar el passat, però no ens preocupem d’escoltar les crides de l’Esperit per preparar el futur. A poc a poc ens estem quedant cecs per llegir els «signes dels temps».

Es dóna primacia a certeses i creences per enfortir la fe i aconseguir una major cohesió eclesial davant de la societat moderna, però sovint no es conrea l’adhesió viva a Jesús. ¿Se’ns ha oblidat que ell és més fort que tots nosaltres? La doctrina religiosa, exposada gairebé sempre amb categories premodernes, no toca els cors ni converteix les nostres vides.

Abandonat l’alè renovador del Concili, s’ha anat apagant l’alegria en sectors importants del poble cristià, per donar pas a la resignació. De manera callada però palpable va creixent el desafecte i la separació entre la institució eclesial i no pocs cristians.

És urgent crear com més aviat millor un clima més amable i cordial. Qualsevol no podrà despertar en el poble senzill la il·lusió perduda. Necessitem tornar a les arrels de la nostra fe. Posar-nos en contacte amb l’Evangeli. Alimentar-nos de les paraules de Jesús que són «esperit i vida».

D’aquí uns anys, les nostres comunitats cristianes seran molt petites. En moltes parròquies ja no hi haurà preveres de forma permanent. Que important que és tenir cura des d’ara d’un nucli de creients al voltant de l’Evangeli. Mantindran viu l’Esperit de Jesús entre nosaltres. Tot serà més humil, però també més evangèlic.

A nosaltres se’ns demana començar la reacció. El millor que podem deixar en herència a les futures generacions és un amor nou a Jesús i una fe més centrada en la seva persona i el seu projecte. La resta és més secundari. Si viuen des de l’Esperit de Jesús, trobaran camins nous.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

13-01-2019
Bautismo do Señor – C
Lc 3,15-16.21-22

INICIAR A REACCIÓN

O Bautista non permite que a xente o confunda co Mesías. Coñece os seus límites e recoñéceos. Hai alguén máis forte e decisivo do que el. O único a quen o pobo ten de acoller. A razón é clara. O Bautista ofrécelles un bautismo de auga. Só Xesús, o Mesías, «os bautizará co Espírito Santo e con fogo».

A xuízo de non poucos observadores, o maior problema da Igrexa de hoxe é «a mediocridade espiritual». A Igrexa non posúe o vigor espiritual que necesita para enfrontarse aos retos do momento actual. Cada vez é máis patente. Necesitamos sermos bautizados por Xesús co seu lume e o seu Espírito.

En non poucos cristiáns esta crecendo o medo a todo o que poida levarnos a unha renovación. Insístese moito na continuidade para conservar o pasado, pero non nos preocupamos de escoitarmos as chamadas do Espírito para preparar o futuro. Aos poucos estámonos quedando cegos para ler os «signos dos tempos».

Dáse primacía a certezas e crenzas para robustecer a fe e lograr unha maior cohesión eclesial fronte á sociedade moderna, pero con frecuencia non se cultiva a adhesión viva a Xesús. Esquecéusenos que el é máis forte do que todos nós? A doutrina relixiosa, exposta case sempre con categorías premodernas, non toca os corazóns nin converte as nosas vidas.

Abandonado o alento renovador do Concilio, víase ir apagando a alegría en sectores importantes do pobo cristián, para dar paso á resignación. De xeito calado pero palpábel vai crecendo o desafecto e a separación entre a institución eclesial e non poucos cristiáns.

É urxente crear canto antes un clima máis amábel e cordial. Calquera non poderá espertar no pobo sinxelo a ilusión perdida. Necesitamos volvermos ás raíces da nosa fe. Poñérmonos en contacto co Evanxeo. Alimentarnos das palabras de Xesús que son «espírito e vida».

Dentro duns anos, as nosas comunidades cristiás serán moi pequenas. En moitas parroquias non haberá xa presbíteros de forma permanente. Que importante é coidar desde agora un núcleo de crentes en torno ao Evanxeo. Eles manterán vivo o Espírito de Xesús entre nós. Todo será máis humilde, pero tamén máis evanxélico.

A nós pídesenos iniciar xa a reacción. O mellor que podemos deixar en herdanza ás futuras xeracións é un amor novo a Xesús e unha fe máis centrada na súa persoa e no seu proxecto. O demais é máis secundario. Se viven desde o Espírito de Xesús, atoparán camiños novos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

13-01-2019
Battesimo del Signore – C
Lc 3,15-16.21-22

INIZIARE LA REAZIONE

Il Battista non permette che la gente lo confonda con il Messia. Conosce i suoi limiti e li riconosce. C’è qualcuno più forte e decisivo di lui. L’unico che il popolo deve accogliere. La ragione è chiara. Il Battista offre loro un battesimo d’acqua. Solo Gesù, il Messia, li «battezzerà con lo Spirito Santo e il fuoco».

A giudizio di non pochi osservatori, il problema più grande della Chiesa è oggi «la mediocrità spirituale», la Chiesa non ha il vigore spirituale necessario per confrontarsi con le sfide del momento attuale. È sempre più evidente. Abbiamo bisogno di essere battezzati da Gesù con il suo fuoco e il suo Spirito.

In non pochi cristiani sta crescendo la paura di tutto quello che potrebbe portarci a un rinnovamento. Si insiste molto sulla continuità, per conservare il passato, ma non ci preoccupiamo di ascoltare gli appelli dello Spirito per preparare il futuro. A poco a poco stiamo diventando ciechi per leggere i «segni dei tempi».

Si dà il primato a certezze e credenze per irrobustire la fede e arrivare a una maggiore coesione ecclesiale di fronte alla società moderna, ma spesso non si coltiva l’adesione viva a Gesù. Abbiamo dimenticato che egli è più forte di tutti noi? La dottrina religiosa, esposta quasi sempre con categorie premoderne, non tocca i cuori né converte le nostre vite.

Abbandonato il soffio rinnovatore del Concilio, si è andata spegnendo la gioia in settori importanti del popolo cristiano, per lasciare il passo alla rassegnazione. Tacitamente ma palpabilmente va crescendo la disaffezione e la separazione tra l’istituzione ecclesiale e non pochi cristiani.

È urgente creare quanto prima un clima più accogliente e cordiale. Non potrà una persona qualsiasi risvegliare nel popolo semplice la speranza perduta. Abbiamo bisogno di tornare alle radici della nostra fede. Porci in contatto con l’Evangelo. Alimentarci delle parole di Gesù che sono «spirito e vita».

Fra qualche anno, le nostre comunità cristiane saranno molto piccole. In molte parrocchie non ci saranno più presbiteri in modo permanente. Com’è importante curare fin d’ora un nucleo di credenti intorno all’Evangelo! Essi manterranno vivo lo Spirito di Gesù tra di noi. Tutto sarà più umile, ma anche più evangelico.

A noi è richiesto di iniziare già la reazione. La cosa migliore che possiamo lasciare in eredità alle future generazioni è un amore nuovo a Gesù e una fede più centrata sulla sua persona e sul suo progetto. Il resto è più secondario. Se vivono secondo lo Spirito di Gesù, troveranno vie nuove.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

13-01-2019
Baptême du Seigneur – C
Lc 3,15-16.21-22

COMMENCER À RÉAGIR

Jean-Baptiste ne permet pas aux gens de le confondre avec le Messie. Il connaît ses limites et il les reconnaît. Il y a quelqu’un de plus fort et de plus décisif que lui. Le seul que le peuple doit accueillir. La raison en est claire. Jean-Baptiste leur offre un baptême d’eau. Seul Jésus, le Messie, «les baptisera avec le feu et le Saint-Esprit».

De l’avis de nombreux observateurs, le plus grand problème de l’Église aujourd’hui est la «médiocrité spirituelle». L’Eglise ne possède pas la vigueur spirituelle nécessaire pour faire face aux défis du moment présent. Cela devient de plus en plus évident. Nous avons besoin d’être baptisés par Jésus avec son feu et son Esprit.

Chez beaucoup de chrétiens, la peur de tout ce qui peut nous conduire à un renouveau est en train d’augmenter. On insiste beaucoup sur la continuité afin de préserver le passé, mais on ne soucie pas d’écouter les appels de l’Esprit pour préparer l’avenir. Petit à petit, nous devenons incapables de lire les «signes des temps».

La primauté est donnée aux certitudes et aux croyances pour renforcer la foi et parvenir à une plus grande cohésion ecclésiale face à la société moderne, mais souvent une adhésion vivante à Jésus n’est pas cultivée. Avons-nous oublié qu’il est plus fort que nous tous? La doctrine religieuse, presque toujours exposée dans des catégories pré-modernes, ne touche pas les coeurs et ne convertit pas nos vies.

Après avoir abandonné le souffle rénovateur du Concile, la joie s’est éteinte dans des secteurs importants du peuple chrétien, pour faire place à la résignation. De manière discrète mais palpable, la désaffection et la séparation entre l’institution ecclésiale et nombre de chrétiens, est en train de se développer.

Il est urgent de créer le plus tôt possible un climat plus convivial et cordial. N’importe qui ne pourra pas éveiller dans le peuple simple l’enthousiasme perdu. Nous avons besoin de revenir aux racines de notre foi; d’entrer en contact avec l’Evangile et de nous nourrir des paroles de Jésus qui sont «esprit et vie».

Dans quelques années, nos communautés chrétiennes seront très petites. Dans beaucoup de paroisses, il n’y aura plus de prêtres en permanence. Il est important de préparer dès maintenant un noyau de croyants autour de l’Evangile. Ils garderont vivant l’Esprit de Jésus au milieu de nous. Tout sera plus humble, mais aussi plus évangélique.

Ce qui nous est demandé c’est de commencer déjà à réagir. Le meilleur que nous puissions laisser en héritage aux générations futures est un nouvel amour pour Jésus et une foi plus centrée sur sa personne et son projet. Le reste est plus secondaire. S’ils vivent animés par l’Esprit de Jésus, ils trouveront des chemins nouveaux.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

13-01-2019
Batismo do Senhor – C
Lc 3,15-16.21-22

INICIAR A REAÇÃO

O Batista não permite que as pessoas o confundam com o Messias. Conhece os seus limites e reconhece-os. Há alguém mais forte e decisivo que ele. O único a quem o povo tem de receber. O motivo é claro. O Batista oferece-lhes um batismo de água. Somente Jesus, o Messias, os «batizará com o Espírito Santo e com fogo».

Na opinião de muitos observadores, o maior problema da Igreja hoje é a «mediocridade espiritual». A Igreja não possui o vigor espiritual de que precisa para enfrentar os desafios do momento presente. Está se tornando cada vez mais óbvio. Precisamos ser batizados por Jesus com seu fogo e o seu Espírito.

Em muitos cristãos, cresce o medo a tudo o que possa levar-nos a uma renovação. Insiste-se muito na continuidade para conservar o passado, mas não nos preocupamos em escutar as chamadas do Espírito para preparar o futuro. Pouco a pouco, estamos ficando cegos para ler os «sinais dos tempos».

Dá-se a primazia a certezas e crenças para fortalecer a fé e conseguir uma maior coesão eclesial face à sociedade moderna, mas, com frequência, não se cultiva a adesão viva a Jesus. Esquecemos que ele é mais forte que todos nós? A doutrina religiosa, quase sempre exposta com categorias pré-modernas, não toca os corações nem converte as nossas vidas.

Abandonada ao alento renovador do Concílio, foi-se apagando a alegria em setores importantes do povo cristão, para dar lugar à resignação. De forma calada mas palpável vai crescendo o descontentamento e a separação entre a instituição eclesial e não poucos cristãos.

É urgente criar o mais rápido possível um clima mais amigável e cordial. Não é qualquer um que pode despertar no povo simples a ilusão perdida. Necessitamos de voltar às raízes da nossa fé. Colocar-nos em contato com o Evangelho. Alimentar-nos das palavras de Jesus que são «espírito e vida».

Dentro de uns anos, as nossas comunidades cristãs serão muito pequenas. Em muitas paróquias já não haverá presbíteros permanentemente. Que importante é cuidar desde agora de um núcleo de crentes em redor do Evangelho. Eles manterão o Espírito de Jesus vivo entre nós. Tudo será mais humilde, mas também mais evangélico.

A nós é-nos pedido para iniciar já essa reação. O melhor que podemos deixar como herança às futuras gerações é um amor novo a Jesus e uma fé mais focada na sua pessoa e no seu projeto. O resto é mais secundário. Se viverem no Espírito de Jesus, encontrarão novos caminhos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

01-13-2019
Baptism of the Lord – C
Luke 3,15-16,21-22

BEGIN THE REACTION

The Baptist doesn’t let the people confuse him with the Messiah. He knows his limits and recognizes them. There’s someone stronger and more decisive than he is. The only one that the people should be receiving. The reason is clear. The Baptist offers them a baptism with water. Only Jesus, the Messiah, «will baptize (them) with the Holy Spirit and with fire».

In the judgment of quite a few observers, the greatest problem in today’s Church is «spiritual mediocrity». The Church doesn’t have the spiritual vigor that it needs to face the challenges of today’s moment. Each day it’s more obvious. We need to be baptized by Jesus with his fire and his Spirit.

In many Christians there’s a growing fear of anything that could lead us to renovation. They insist strongly on the continuity in order to preserve the past, but aren’t worried about listening to the Spirit’s call to prepare for the future. Little by little we’re getting blind and becoming unable to read the «signs of the times».

We prioritize certainty and beliefs in order to strengthen our faith and attain a greater ecclesial cohesion in the face of modern society, but often don’t cultivate the living adhesion to Jesus. Have we forgotten that he’s stronger than all of us? Religious doctrine, expressed almost always in pre-modern categories, doesn’t touch hearts or convert lives.

Having abandoned the renewing breath of the Council, we go about extinguishing joy in important sectors of the Christian people, and thus open the way to resignation. In ways that are silent but palpable, we see growing the disaffection and the separation between the church institution and quite a few Christians.

It’s urgent to create right now a more friendly and cordial climate. Not just anyone could awaken the lost dream among the simple people. We need to return to the roots of our faith. Put ourselves in contact with the Gospel. Nourish ourselves on the words of Jesus that are «spirit and life».

In a few years, our Christian communities will be very small. In many parishes there won’t be priests in full-time position any more. What’s important is to take care right now of a nucleus of believers gathered around the Gospel. They will keep alive the Spirit of Jesus among us. Things will be more humble, but also more evangelical.

It’s being asked of us to begin the reaction now. The best things we can leave as an inheritance to future generations is a new love of Jesus and a faith more centered on his person and his project. Everything else is just secondary. If we live from Jesus’ Spirit, we will find new paths.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


01-06-2019 - Epiphany – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

06-01-2019
Epifanía del Señor – C
Mt 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Jesús se pueden adoptar actitudes muy diferentes. El relato de los magos nos habla de la reacción de tres grupos de personas. Unos paganos que lo buscan, guiados por la pequeña luz de una estrella. Los representantes de la religión del Templo, que permanecen indiferentes. El poderoso rey Herodes que solo ve en él un peligro.

Los magos no pertenecen al pueblo elegido. No conocen al Dios vivo de Israel. Nada sabemos de su religión ni de su pueblo de origen. Solo que viven atentos al misterio que se encierra en el cosmos. Su corazón busca verdad.

En algún momento creen ver una pequeña luz que apunta hacia un Salvador. Necesitan saber quién es y dónde está. Rápidamente se ponen en camino. No conocen el itinerario preciso que han de seguir, pero en su interior arde la esperanza de encontrar una Luz para el mundo.

Su llegada a la ciudad santa de Jerusalén provoca el sobresalto general. Convocado por Herodes, se reúne el gran Consejo de «los sumos sacerdotes y los escribas del pueblo». Su actuación es decepcionante. Son los guardianes de la verdadera religión, pero no buscan la verdad. Representan al Dios del Templo, pero viven sordos a su llamada.

Su seguridad religiosa los ciega. Conocen dónde ha de nacer el Mesías, pero ninguno de ellos se acercará a Belén. Se dedican a dar culto a Dios, pero no sospechan que su Misterio es más grande que todas las religiones, y que tiene sus caminos para encontrarse con sus hijos e hijas. Nunca reconocerán a Jesús.

El rey Herodes, poderoso y brutal, solo ve en Jesús una amenaza para su poder y su crueldad. Hará todo lo posible por eliminarlo. Desde el poder opresor solo se puede «crucificar» a quien trae liberación.

Mientras tanto, los magos prosiguen su búsqueda. No caen de rodillas ante Herodes: no encuentran en él nada digno de adoración. No entran en el Templo grandioso de Jerusalén: tienen prohibido el acceso: La pequeña luz de la estrella los atrae hacia el pequeño pueblo de Belén, lejos de todo centro de poder.

Al llegar, lo único que ven es al «niño con María, su madre». Nada más. Un niño sin esplendor ni poder alguno. Una vida frágil que necesita el cuidado de una madre. Es suficiente para despertar en los magos la adoración.

El relato es desconcertante. A este Dios, escondido en la fragilidad humana, no lo encuentran los que viven instalados en el poder o encerrados en la seguridad religiosa. Se les revela a quienes, guiados por pequeñas luces, buscan incansablemente una esperanza para el ser humano en la ternura y la pobreza de la vida.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2019-01-06
Jaunaren Epifania – C
Mateo 2,1-12

KONTAKIZUN TXUNDIGARRIA

Jesusen aurrean jarrera oso desberdinak har daitezke. Hiru lagun-taldek izan duten erreakzioaz mintzo zaigu magoen kontakizuna. Batetik, pagano batzuk Jesusen bila dabiltza, izar baten argi txiki batek gidaturik. Bestetik, Tenpluko erlijioaren ordezkariak ageri dira, haurraren arazoa bost axola zaiela. Hirugarren, Herodes errege boteretsua, soilik arriskua ikusten du Jesusengan.

Magoak ez dira Israel herri aukeratuko kide. Ez dute ezagutzen Israelgo Jainko bizia. Ez dakigu ezer, ez haien erlijioaz, ez haien jatorri-herriaz. Hau dakigu soilik: kosmosean den misterioaz erne bizi direla. Egiaren bila dabil haien bihotza.

Halako batean, argi txiki bat ikusi dutela uste dute, Salbatzaile bat iradokitzen duen argia. Zein den eta non dagoen jakin-mina sentitu dute, eta, berehala, bideari ekin diote. Ez dakite, juxtu, zein ibilbide egin beharko duten, baina beren barnean sutan dute esperantza, munduarentzat Argi bat aurkituko duten esperantza.

Haiek Jerusalem hiri santura iritsi izanak izu-ikara eragin du hiri osoan. Herodesek deiturik, «hiriko apaiz nagusien eta lege-maisuen» Kontseilua bildu da. Txundigarria da Kontseilukoen jokabidea. Egiazko erlijioaren zaindari dira, baina ez dabiltza egiaren bila. Tenpluko Jainkoa ordezten dute, baina sorgor bizi dira haren deiarekiko.

Itsu bihurtu ditu beren segurtasun erlijiosoak. Badakite Mesias non den jaiotzekoa, baina haietako inor ez da hurbilduko Betleemera. Jainkoari kultua eskaintzeari emanik bizi dira, baina ez dute barruntatu Jainkoaren misterioa erlijio guztiak baino handiagoa dela, eta bere bideak dituela bere seme-alaba guztiekin topo egiteko. Ez dute Jesus sekula onartuko.

Herodes erregeak, boteretsu eta astakirten hark, mehatxua bakarrik ikusten du Jesusengan, bere boterearen eta ankerkeriaren kontra. Ahal duen guztia egingo du Jesus garbitzeko. Botere zapaltzaileak «gurutziltzatu» bakarrik egin dezake askapena dakarren hura.

Bitartean, bila jarraitu dute magoek. Ez dira belauniko jarri Herodesen aurrean: ez dute ikusi harengan bera adoratua izateko arrazoi txikienik. Ez dira sartu Jerusalemeko Tenplu handiosean: debekatua dute hara sartzea. Izarraren argi txikiak Betleemeko herri koxkorrera erakarri ditu, botere-gune orotatik urrun.

Hara iristean, hau izan da ikusi duten gauza guztia: «haurra Mariarekin, bere amarekin». Beste ezer ez. Haur bat, distirarik gabe, botererik gabe. Bizitza hauskorra, ama baten arduraren premia duena. Aski izan da hori magoei adoraziora eragiteko.

Txundigarria da kontakizuna. Jainko hau, giza ahuldadean ezkutatua, ezin aurkitu dute boterean kokaturik edo segurtasun erlijiosoan hesiturik bizi direnek. Beste hauei agertzen zaie: argi txiki batzuek gidaturik, gizakiarentzat, bizitzako goxotasunean eta pobretasunean, etengabe esperantza baten bila dabiltzanek.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

06-01-2019
Epifania del Senyor – C
Mt 2,1-12

RELAT DESCONCERTANT

Davant Jesús es poden adoptar actituds molt diferents. El relat dels mags ens parla de la reacció de tres grups de persones. Uns pagans que el busquen, guiats per la petita llum d’una estrella. Els representants de la religió del Temple, que romanen indiferents. El poderós rei Herodes que només veu en ell un perill.

Els mags no pertanyen al poble escollit. No coneixen el Déu viu d’Israel. No sabem res de la seva religió ni del seu poble d’origen. Només que viuen atents al misteri contingut en el cosmos. El seu cor cerca veritat.

En algun moment creuen veure una petita llum que apunta cap a un Salvador. Necessiten saber qui és i on és. Ràpidament es posen en camí. No coneixen l’itinerari precís que han de seguir, però en el seu interior bull l’esperança de trobar una Llum per al món.

La seva arribada a la ciutat santa de Jerusalem provoca el sobresalt general. Convocat per Herodes, es reuneix el gran Consell de «els grans sacerdots i els mestres de la Llei». La seva actuació és decebedora. Són els guardians de la veritable religió, però no busquen la veritat. Representen al Déu del Temple, però viuen sords a la seva crida.

La seva seguretat religiosa els encega. Coneixen on ha de néixer el Messies, però cap d’ells s’acostarà a Betlem. Es dediquen a donar culte a Déu, però no sospiten que el seu Misteri és més gran que totes les religions, i que té els seus camins per trobar-se amb els seus fills i filles. Mai reconeixeran Jesús.

El rei Herodes, poderós i brutal, només veu en Jesús una amenaça per al seu poder i la seva crueltat. Farà tot el possible per eliminar-lo. Des del poder opressor només es pot «crucificar» a qui porta alliberament.

Mentrestant, els mags prossegueixen la seva cerca. No cauen de genolls davant Herodes: no troben en ell res digne d’adoració. No entren en el Temple grandiós de Jerusalem: hi tenen prohibit l’accés: La petita llum de l’estrella els atreu cap al petit poble de Betlem, lluny de tot centre de poder.

En arribar, l’únic que veuen és el «nen amb Maria, la seva mare». Res més. Un nen sense esplendor ni cap poder. Una vida fràgil que necessita la cura d’una mare. És suficient per despertar en els mags l’adoració.

El relat és desconcertant. Aquest Déu, amagat en la fragilitat humana, no el troben els que viuen instal·lats en el poder o tancats en la seguretat religiosa. Es revela als que, guiats per petites llums, cerquen incansablement una esperança per a l’ésser humà en la tendresa i la pobresa de la vida.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

06-01-2019
Epifanía do Señor – C
Mt 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Xesús pódense adoptar actitudes moi diferentes. O relato dos magos fálanos da reacción de tres grupos de persoas. Uns pagáns que o buscan, guiados pola pequena luz dunha estrela. Os representantes da relixión do Templo, que permanecen indiferentes. O poderoso rei Herodes que só ve nel un perigo.

Os magos non pertencen ao pobo elixido. Non coñecen ao Deus vivo de Israel. Nada sabemos da súa relixión nin do seu pobo de orixe. Só que viven atentos ao misterio que se encerra no cosmos. O seu corazón busca verdade.

Nalgún intre cren albiscar unha pequena luz que apunta cara a un Salvador. Necesitan saber quen é e onde está. Rapidamente se poñen a camiño. Non coñecen o itinerario preciso que han seguiren, pero no seu interior arde a esperanza de atopar unha Luz para o mundo.

A súa chegada á cidade santa de Xerusalén provoca un sobresalto xeral. Convocado por Herodes, reúnen o gran Consello de «os sumos sacerdotes e escribas do pobo». A súa actuación é decepcionante. Son os gardiáns da verdadeira relixión, pero non buscan a verdade. Representan ao Deus do Templo, pero viven xordos á súa chamada.

A súa seguridade relixiosa cégaos. Coñecen onde ha nacer o Mesías, pero ningún deles se achegará a Belén. Dedícanse a dar culto a Deus, pero non sospeitan que o seu Misterio é máis grande do que todas as relixións, e que ten os seus camiños para atoparse cos seus fillos e fillas. Nunca recoñecerán a Xesús.

O rei Herodes, poderoso e brutal, só ve en Xesús unha ameaza para o seu poder e a súa crueldade. Fará todo o posíbel por eliminalo. Desde o poder opresor só pode «crucificar» a quen trae liberación.

Mentres tanto, os magos proseguen na súa procura. Non caen de xeonllos ante Herodes: non atopan nel nada digno de adoración. Non entran no Templo grandioso de Xerusalén: teñen prohibido o acceso: A pequena luz da estrela atráeos cara ao pequeno pobo de Belén, lonxe de todo centro de poder.

Ao chegaren,  o único que ven é «ao neno con María, a súa nai». Nada máis. Un neno sen esplendor nin poder algún. Unha vida fráxil que necesita o coidado dunha nai. É suficiente para espertar nos magos a adoración.

O relato é desconcertante. A este Deus, escondido na fraxilidade humana, non o atopan os que viven instalados no poder ou encerrados na seguridade relixiosa. Revélase a quen, guiados por pequenas luces, buscan incansabelmente unha esperanza para o ser humano na tenrura e a pobreza da vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

06-01-2019
Epifania del Signore – C
Mt 2,1-12

RACCONTO SCONCERTANTE

Di fronte a Gesù si possono adottare atteggiamenti molto diversi. Il racconto dei magi ci parla della reazione di tre gruppi di persone. Alcuni pagani che lo cercano, guidati dalla piccola luce di una stella. I rappresentanti della religione del Tempio, che rimangono indifferenti. Il potente re Erode che vede in lui solo un pericolo.

I magi non appartengono al popolo eletto. Non conoscono il Dio vivo di Israele. Non sappiamo nulla della loro religione né del loro popolo di origine. Soltanto che vivono attenti al mistero racchiuso nel cosmo. Il loro cuore cerca la verità.

A volte credono di vedere una piccola luce che indica un Salvatore. Hanno bisogno di sapere chi è e dove sta. Rapidamente si mettono in cammino. Non conoscono l’itinerario preciso che devono seguire, ma dentro di loro arde la speranza di trovare una Luce per il mondo.

Il loro arrivo alla città santa di Gerusalemme provoca un’eccitazione generale. Convocato da Erode, si riunisce il gran Consiglio dei «sommi sacerdoti e scribi del popolo». Il loro agire è deludente. Sono i guardiani della vera religione, ma non cercano la verità. Rappresentano il Dio del Tempio, ma vivono sordi alla sua chiamata.

La loro sicurezza religiosa li acceca. Sanno dove deve nascere il Messia, ma nessuno di loro si avvicinerà a Betlemme. Si dedicano a rendere culto a Dio, ma non sospettano che il suo mistero è più grande di tutte le religioni, e ha le sue vie per incontrarsi con tutti i suoi figli e le sue figlie. Non riconosceranno mai Gesù.

Il re Erode, potente e brutale, vede in Gesù solo una minaccia per il suo potere e la sua crudeltà. Farà tutto il possibile per eliminarlo. Dal potere oppressore si può solo «crocifiggere» chi porta liberazione.

Nel frattempo, i magi proseguono la loro ricerca. Non cadono in ginocchio davanti a Erode, non trovano in lui nulla degno di adorazione. Non entrano nel Tempio grandioso di Gerusalemme: hanno l’accesso proibito. La piccola luce della stella li attrae verso il piccolo paese di Betlemme, lontano da ogni centro di potere.

Arrivando, vedono solo «il bambino con Maria sua madre». Nient’altro. Un bambino senza splendore né potere alcuno. Una vita fragile che ha bisogno della cura di una madre. È sufficiente per suscitare nei magi l’adorazione.

Il racconto è sconcertante. Questo Dio, nascosto nella fragilità umana, non lo trovano quelli che vivono istallati nel potere o chiusi nella sicurezza religiosa. Si rivela a quelli che, guidati da piccole luci, cercano instancabilmente una speranza per l’essere umano nella tenerezza e povertà della vita.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

06-01-2019
Epiphanie du Seigneur – C
Mt 2,1-12

UN RÉCIT DÉCONCERTANT

Face à Jésus on peut adopter des attitudes très différentes. Le récit des mages nous parle de la réaction de trois groupes de personnes. Des païens qui le cherchent guidés par la petite lumière d’une étoile. Les représentants de la religion du Temple, qui restent indifférents. Le puissant roi Hérode qui ne voit en lui qu’un danger.

Les mages n’appartiennent pas au peuple élu. Ils ne connaissent pas le Dieu vivant d’Israël. Nous ne savons rien de leur religion ou de leur peuple d’origine. Seulement, qu’ils restent attentifs au mystère enfermé dans le cosmos. Leur coeur cherche la vérité.

À un moment donné, ils pensent voir une petite lumière qui pointe vers un Sauveur. Ils ont besoin de savoir qui il est et où il se trouve. Très vite, ils se mettent en route. Ils ignorent l’itinéraire précis qu’ils devront suivre, mais dans leur coeur brûle l’espoir l’espoir de trouver une Lumière pour le monde.

Leur arrivée dans la ville sainte de Jérusalem provoque un sursaut général. Convoqué par Hérode, le grand conseil des «grands prêtres et des scribes du peuple» se réunit. Leur manière d’agir est décevante. Ils sont les gardiens de la vraie religion, mais ils ne cherchent pas la vérité. Ils représentent le Dieu du Temple, mais ils restent sourds à son appel.

Leur sécurité religieuse les rend aveugles. Ils savent où le Messie doit naître, mais aucun d’entre eux ne s’approchera de Bethléem. Ils se consacrent à rendre culte à Dieu, mais ils ne soupçonnent pas que son Mystère est plus grand que toutes les religions et qu’il a ses chemins à lui pour rencontrer ses fils et ses filles. Ils ne reconnaîtront jamais Jésus. Le roi Hérode, puissant et brutal, ne voit en Jésus qu’une menace pour son pouvoir et sa cruauté. Il fera tout son possible pour l’éliminer. En effet, à partir d’un pouvoir oppressif, on ne peut que «crucifier» ceux qui apportent la libération.

Entre temps, les mages continuent leur recherche. Ils ne tombent pas à genoux devant Hérode: ils ne trouvent rien en lui digne d’adoration. Ils n’entrent pas dans le Temple grandiose de Jérusalem: il leur est interdit d’y entrer. La petite lumière de l’étoile les attire jusqu’à la petite bourgade de Bethléem, loin de tout centre de pouvoir. Quand ils arrivent, ils ne voient que «l’enfant avec Marie, sa mère». Rien de plus. Un enfant sans splendeur ni pouvoir. Une vie fragile qui nécessite les soins d’une mère. Cela suffit pour éveiller chez les mages l’adoration.

Ce récit est déconcertant. Ce Dieu caché dans la fragilité humaine, ne peut être trouvé par ceux qui vivent installés dans le pouvoir ou sont enfermés dans la sécurité religieuse. Il se révèle à ceux qui, guidés par de petites lumières, cherchent inlassablement un espoir pour l’être humain dans la tendresse et dans la pauvreté de la vie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

06-01-2019
Epifania do Senhor – C
Mt 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Jesus, pode-se adoptar atitudes muito diferentes. A história dos Magos fala-nos da reação de três grupos de pessoas. Alguns pagãos que a procuram, guiados pela pequena luz de uma estrela. Os representantes da religião do templo, que permanecem indiferentes. O poderoso Rei Herodes, que vê apenas perigo nele.

Os Magos não pertencem ao povo escolhido. Não conhecem o Deus vivo de Israel. Nada sabemos sobre sua religião nem do seu povo de origem. Só que eles vivem atentos ao mistério que se encerra no cosmos. O seu coração procura a verdade.

Em algum momento acreditam ver uma pequena luz que aponta para um Salvador. Necessitam saber quem é e onde está. Rapidamente se poem a caminho. Não conhecem o itinerário exato que devem seguir, mas dentro deles arde a esperança de encontrar uma Luz para o mundo.

A sua chegada à cidade santa de Jerusalém provoca o sobressalto geral. Convocado por Herodes, reúne-se o grande Conselho dos «sumo sacerdotes e dos escribas do povo». A sua atuação é dececionante. Eles são os guardiões da verdadeira religião, mas não procuram a verdade. Representam o Deus do Templo, mas eles vivem surdos à sua chamada.

A sua segurança religiosa cega-os. Sabem onde o Messias deverá nascer, mas nenhum deles se aproximará de Belém. Dedicam a dar culto a Deus, mas não suspeitam que seu Mistério seja maior do que todas as religiões e que têm os seus caminhos para se encontrar com os seus filhos e filhas. Eles nunca reconhecerão Jesus.

O rei Herodes, poderoso e brutal, só vê em Jesus uma ameaça ao seu poder e à sua crueldade. Fará todo o possível para eliminá-lo. Do poder opressivo, somente podem ser «crucificados» aqueles que trazem libertação.

Enquanto isso, os magos continuam sua busca. Eles não caem de joelhos diante de Herodes: não encontram nele nada digno de adoração. Não entram no grande Templo de Jerusalém: são proibidos de entrar: a pequena luz da estrela os atrai para a pequena cidade de Belém, longe de qualquer centro de poder.

Ao chegar, tudo o que veem é a «criança com Maria, sua mãe». Nada mais. Uma criança sem esplendor ou qualquer poder. Uma vida frágil que precisa dos cuidados de uma mãe. É o suficiente para despertar a adoração nos magos.

O relato é desconcertante. A este Deus, oculto na fragilidade humana, não o encontram aqueles que vivem no poder ou estão trancados na segurança religiosa. É revelado àqueles que, guiados por pequenas luzes, buscam incansavelmente uma esperança para o ser humano na ternura e na pobreza da vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

01-06-2019
Epiphany – C
Mt 2,1-12

AN UPSETTING STORY

Concerning Jesus, you can adopt very different attitudes. The story of the Magi speaks to us of the reaction of three different groups of persons. Some pagans who seek him, guided by the small light of a star. The representatives of the Temple religion who remain indifferent. The powerful King Herod who only sees a danger in him.

The Magi don’t belong to the chosen people. They don’t know the living God of Israel. We don’t know anything of their religion or of their people of origin. Only that they live attentive to the mystery that encloses the cosmos. Their hearts seek truth.

At some point they believe they see a small light that points toward a Savior. They need to know who and where he is. They quickly set out on a journey. They don’t know the precise route they need to follow, but deep within burns the hope of meeting a Light for the world.

Their arrival at the holy city of Jerusalem provokes a general shock. Called together by Herod, the great Council of «the chief priests and the scribes of the people» meets. Their action is deceiving. They’re the guardians of the true religion, but they don’t seek the truth. They represent the God of the Temple, but live deaf to God’s call.

Their religious security blinds them. They know where the Messiah should be born, but not one of them will draw near to Bethlehem. They are dedicated to give God worship, but don’t suspect that God’s Mystery is greater than all religions, and that this Mystery has paths to meet with God’s sons and daughters. They never will recognize Jesus.

The King Herod, powerful and brutal, only sees in Jesus a threat to his power and his cruelty. He will do everything possible to get rid of him. From his oppressive power he can only «crucify» the one who brings freedom.

Meanwhile, the Magi keep seeking. They don’t fall to their knees before Herod: they find in him nothing worthy of adoration. They don’t enter the grand Temple of Jerusalem: they’d be forbidden to do so. The small light of the star attracts them toward the small village of Bethlehem, far from every center of power.

When they get there, they only see «the child with his mother Mary». Nothing more. A child without splendor or any power at all. A fragile life that needs the care of a mother. That’s enough to awaken adoration in the Magi.

The story is upsetting. This God, hidden in human fragility, isn’t met by those who live situated in power or enclosed in religious security. This God is revealed to those who are guided by small lights, who incessantly seek a hope for humanity in the tenderness and the poverty of life.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com