martes, 12 de febrero de 2019

02-17-2019 - 6nd Sunday in Ordinary Time – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


FR - BONHEUR
EN - HAPPINESS

HOMILIA - ES

17-02-2019
6 Tiempo ordinario – C
Lc 6,17.20-26

FELICIDAD

Uno puede leer y escuchar cada vez con más frecuencia noticias optimistas sobre la superación de la crisis y la recuperación progresiva de la economía.

Se nos dice que estamos asistiendo ya a un crecimiento económico, pero ¿crecimiento de qué? ¿crecimiento para quién? Apenas se nos informa de toda la verdad de lo que está sucediendo.

La recuperación económica que está en marcha va consolidando e, incluso, perpetuando la llamada «sociedad dual». Un abismo cada vez mayor se está abriendo entre los que van a poder mejorar su nivel de vida cada vez con más seguridad y los que van a quedar descolgados, sin trabajo ni futuro en esta vasta operación económica.

De hecho, está creciendo al mismo tiempo el consumo ostentoso y provocativo de los cada vez más ricos y la miseria e inseguridad de los cada vez más pobres.

La parábola del hombre rico «que se vestía de púrpura y de lino y banqueteaba espléndidamente cada día» y del pobre Lázaro que buscaba, sin conseguirlo, saciar su estómago de lo que tiraban de la mesa del rico, es una cruda realidad en la sociedad dual.

Entre nosotros existen esos «mecanismos económicos, financieros y sociales» denunciados por Juan Pablo II, «los cuales, aunque manejados por la voluntad de los hombres, funcionaban de modo casi automático, haciendo más rígidas las situaciones de riqueza de los unos y de pobreza de los otros».

Una vez más estamos consolidando una sociedad profundamente desigual e injusta. En esa encíclica tan lúcida y evangélica que es la Sollicitudo rei socialis, tan poco escuchada, incluso por los que lo vitorean constantemente, Juan Pablo II descubre en la raíz de esta situación algo que solo tiene un nombre: pecado.

Podemos dar toda clase de explicaciones técnicas, pero cuando el resultado que se constata es el enriquecimiento siempre mayor de los ya ricos y el hundimiento de los más pobres, ahí se está consolidando la insolidaridad y la injusticia.

En sus bienaventuranzas, Jesús advierte que un día se invertirá la suerte de los ricos y de los pobres. Es fácil que también hoy sean bastantes los que, siguiendo a Nietzsche, piensen que esta actitud de Jesús es fruto del resentimiento y la impotencia de quien, no pudiendo lograr más justicia, pide la venganza de Dios.

Sin embargo, el mensaje de Jesús no nace de la impotencia de un hombre derrotado y resentido, sino de su visión intensa de la justicia de Dios que no puede permitir el triunfo final de la injusticia.

Han pasado veinte siglos, pero la palabra de Jesús sigue siendo decisiva para los ricos y para los pobres. Palabra de denuncia para unos y de promesa para otros, sigue viva y nos interpela a todos.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2019-02-17
Urteko 6. igandea – C
Lukas 6,17.20-26

ZORIONTASUNA

Gero eta sarriago irakurtzen eta entzuten ahal dituzu albiste baikorrak krisialdia gainditzeaz eta ekonomiaren berreskuratze hazkorraz.

Esaten digute, hazkunde ekonomikoa ari garela jada bizitzen, baina zeren hazkundea?, hazkundea norentzat? Apenas adierazten diguten egia osoa gertatzen ari denaz.

Abian den berreskuratze ekonomikoa, sendotuz doa eta, are gehiago, betikotuz «gizarte bikoitz» deitu ohi dena. Leize gero eta handiago bat ari da gauzatzen beren bizi-maila segurtasun handiagoaz hobetuko dutenen eta, eragiketa ekonomiko zabal honetan lanik gabe eta etorkizunik gabe, zintzilik geldituko direnen artean.

Izatez, haziz doaz, aldi berean, gero eta aberatsago direnen kontsumo arranditsu eta probokatzailea eta gero eta pobreago direnen miseria eta segurtasun-falta.

«Purpuraz eta lihoz jantzi ohi zen eta egunero otordu oparoak egiten zituen» gizon aberatsaren eta, ezin lortu bazuen ere, aberatsaren mahaitik lurrera botatzen zutenez bere urdaila nola beteko egon ohi zen Lazaro pobrearen parabola errealitate gordina da gizarte bikoitz honetan.

Gure artean hor dira Paulo II.a aita santuak salatu zituen «mekanismo ekonomiko, finantzazko eta sozialak; «horiek, gizon-emakumeen gogoak erabiliak izan arren, era kasik automatikoak funtzionatzen zuten, zurrunago bihurtuz batzuen aberastasun-egoerak eta besteen pobretasunarenak».

Beste behin, sendoagotzen ari gara gizarte sakonki desberdin bat eta zuzengabe bat. «Sollicitudo rei socialis» izeneko entziklika biziki argi eta ebanjeliko horretan, hain gutxi entzuna den horretan, etengabe goraipatzen dutenek berek ere, Joan Paulo II.ak, egoeraren sustraian, izen bakarra duen zerbait ikusi du: bekatua.

Ematen ahal ditugu mila motatako argibideak; baina hau da ageri den emaitza: jada aberats direnen aberastasun gero eta handiagoa eta pobreen hondamendia; horrenbestez, esana dago dena: solidaritate-falta eta zuzengabekeria indartzea da emaitza.

Bere zoriontasunetan, Jesusek ohartarazi digu ezen egun batean aberatsen eta pobreen egoera alderantzizkoa izango dela. Gerta daiteke, gaur ere zenbait jendek, Nietzscheri jarraituz, pentsatzea, Jesusen jarrera hau erresuminaren eta ezinaren fruitu dela, zuzentasun handiagorik ezin lorturik, Jainkoaren mendekura jotzen duen batena.

Alabaina, Jesusen mezua ez dator garaitua izan den eta erresuminez diharduen baten ezintasunetik, baizik eta Jainkoaren zuzentasunaz izan duen ikuskari bizi batetik, garbi ikusi baitu Jesusek Jainkoak ezin onartu duela azken hitza zuzengabekeriak izatea.

Joanak dira hogei mende, baina Jesusen hitzak erabakitzaile izaten jarraitzen du aberatsentzat eta pobreentzat. Salaketa-hitz batzuentzat eta promes-hitz besteentzat: bizirik jarraitzen du eta guztiok interpelatzen gaitu.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

17-02-2019
Diumenge 6 durant l’any – C
Lc 6,17.20-26

FELICITAT

Hom pot llegir i escoltar cada vegada amb més freqüència notícies optimistes sobre la superació de la crisi i la recuperació progressiva de l’economia.

Se’ns diu que assistim ja a un creixement econòmic, però ¿creixement de què? ¿Creixement per a qui? Tot just se’ns informa de tota la veritat del que està succeint.

La recuperació econòmica que està en marxa va consolidant i, fins i tot, perpetuant l’anomenada «societat dual». Un abisme cada vegada més gran s’està obrint entre els que podran millorar el seu nivell de vida cada vegada amb més seguretat i els que quedaran despenjats, sense treball ni futur en aquesta vasta operació econòmica.

De fet, està creixent al mateix temps el consum ostentós i provocatiu dels cada vegada més rics i la misèria i inseguretat dels cada vegada més pobres.

La paràbola de l’home ric «que anava vestit de porpra i de lli i feia banquets esplèndids cada dia» i del pobre Llàtzer que cercava, sense aconseguir-ho, de saciar el seu estómac amb el que llençaven de la taula del ric, és una crua realitat en la societat dual.

Entre nosaltres hi ha aquests «mecanismes econòmics, financers i socials» denunciats per Joan Pau II, «els quals, encara que manejats per la voluntat dels homes, funcionen de manera gairebé automàtica, fent més rígides les situacions de riquesa dels uns i de pobresa dels altres».

Un cop més estem consolidant una societat profundament desigual i injusta. En aquesta encíclica tan lúcida i evangèlica que és la Sollicitudo rei socialis, tan poc escoltada, fins i tot pels que el victoregen constantment, Joan Pau II descobreix en l’arrel d’aquesta situació alguna cosa que només té un nom: pecat.

Podem donar tota mena d’explicacions tècniques, però quan el resultat que es constata és l’enriquiment sempre més gran dels ja rics i l’enfonsament dels més pobres, aquí s’està consolidant la insolidaritat i la injustícia.

En les seves benaurances, Jesús adverteix que un dia s’invertirà la sort dels rics i dels pobres. És fàcil que també avui siguin bastants els qui, seguint Nietzsche, pensin que aquesta actitud de Jesús és fruit del ressentiment i la impotència de qui, no podent aconseguir més justícia, demana la venjança de Déu.

No obstant això, el missatge de Jesús no neix de la impotència d’un home derrotat i ressentit, sinó de la seva visió intensa de la justícia de Déu que no pot permetre el triomf final de la injustícia.

Han passat vint segles, però la paraula de Jesús segueix sent decisiva per als rics i per als pobres. Paraula de denúncia per uns i de promesa per a d’altres, continua viva i ens interpel·la a tots.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

17-02-2019
6 Tempo ordinario – C
Lc 6,17.20-26

FELICIDADE

Un pode ler e escoitar cada vez con máis frecuencia noticias optimistas sobre a superación da crise e a recuperación progresiva da economía.

Dísenos que estamos asistindo xa a un crecemento económico, pero un crecemento de que? Crecemento para quen? Apenas só se nos informa de toda a verdade do que está a suceder.

A recuperación económica que está en marcha vai consolidando e, ata, perpetuando a chamada «sociedade dual». Un abismo cada vez maior estase a abrir entre os que van poder mellorar o seu nivel de vida cada vez con máis seguridade e os que van ficar descolgados, sen traballo nin futuro nesta vasta operación económica.

De feito, están medrando ao mesmo tempo o consumo ostentoso e provocativo dos cada vez máis ricos e a miseria e inseguridade dos cada vez máis pobres.

A parábola do home rico «que se vestía de púrpura e de liño e banqueteaba esplendidamente cada día» e o pobre Lázaro que buscaba, sen conseguilo, saciar o seu estómago do que ían tirando da mesa do rico, que é unha crúa realidade na sociedade dual.

Entre nós existen eses «mecanismos económicos, financeiros e sociais» denunciados por Xoán Paulo II, «os cales, aínda que manexados pola vontade dos homes, funcionaban de modo case automático, facendo máis ríxidas as situacións de riqueza duns e da pobreza dos outros».

Unha vez máis estamos consolidando unha sociedade profundamente desigual e inxusta. Nesa encíclica tan lúcida e evanxélica que é a Sollicitudo rei socialis, tan pouco escoitada, ata polos que o vitorean constantemente, Xoán Paulo II descobre na raíz desta situación algo que só ten un nome: pecado.

Podemos dar toda clase de explicacións técnicas, pero cando o resultado que se constata é o enriquecemento sempre maior dos xa ricos e o afundimento dos máis pobres, aí estase a consolidar a insolidariedade e a inxustiza.

Nas súas benaventuranzas, Xesús advirte que un día mudará a sorte dos ricos e dos pobres. É fácil que tamén hoxe sexan bastantes os que, seguindo a Nietzsche, pensen que esta actitude de Xesús é froito do resentimento e a impotencia de quen, non podendo lograr máis xustiza, pide a vinganza de Deus.

Con todo, a mensaxe de Xesús non nace da impotencia dun home derrotado e resentido, senón da súa visión intensa da xustiza de Deus que non pode permitir o triunfo final da inxustiza.

Pasaron vinte séculos, pero a palabra de Xesús segue sendo decisiva para os ricos e para os pobres. Palabra de denuncia para uns e de promesa para outros, que segue viva e interpélanos a todos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

17-02-2019
6 Tempo ordinario – C
Lc 6,17.20-26

FELICITÀ

Si possono leggere e ascoltare sempre più frequentemente notizie ottimiste sul superamento de la crisi e il progressivo recupero dell’economia.

Ci si dice che stiamo già assistendo a una crescita economica, ma crescita di che? Crescita per chi? Siamo appena informati di tutta la verità di quel che sta accadendo.

Il recupero economico che sta avvenendo va consolidando e anche perpetuando la cosiddetta «società duale». Un abisso sempre maggiore si sta aprendo tra quelli che possono migliorare il loro livello di vita con sempre maggiore sicurezza e quelli che rimangono staccati, senza lavoro né futuro in questa vasta operazione economica.

Di fatto, sta crescendo nello stesso tempo il consumo pomposo e provocante di quelli che sono sempre più ricchi e la miseria e l’insicurezza di quelli che sono sempre più poveri.

La parabola dell’uomo ricco «che si vestiva di porpora e lino e banchettava splendidamente ogni giorno» e del povero Lazzaro che cercava, senza riuscirci, di saziare il suo stomaco di quello che cadeva dalla mensa del ricco, è una cruda realtà nella società duale.

Tra noi esistono quei «meccanismi economici, finanziari e sociali» denunciati da Giovanni Paolo II, «i quali, anche se maneggiati dalla volontà degli uomini, funzionavano in modo quasi automatico, facendo più rigide le situazioni di ricchezza degli uni e di povertà degli altri».

Stiamo sempre più consolidando una società profondamente diseguale e ingiusta. In quell’enciclica così lucida ed evangelica che è la Sollicitudo rei socialis, così poco ascoltata anche da quelli che lo acclamano costantemente, Giovanni Paolo II scopre alla radice di questa situazione qualcosa che ha solo un nome: peccato.

Possiamo dare ogni sorta di spiegazioni tecniche, ma quando il risultato che si constata è l’arricchimento sempre maggiore dei già ricchi e l’affondamento dei più poveri, lì si sta consolidando la non solidarietà e l’ingiustizia.

Nelle sue beatitudini, Gesù avverte che un giorno si invertirà la sorte dei ricchi e dei poveri. È facile che anche oggi siano abbastanza quelli che, seguendo Nietzsche, pensano che questo atteggiamento di Gesù è frutto del risentimento e dell’impotenza di chi, non potendo ottenere più giustizia, chiede la vendetta di Dio.

Il messaggio di Gesù, però, non nasce dall’impotenza di un uomo sconfitto e risentito, ma dalla sua intensa visione della giustizia di Dio che non può permettere il trionfo finale dell’ingiustizia.

Sono passati venti secoli, ma la parola di Gesù continua a essere decisiva per i ricchi e per i poveri. Parola di denuncia per gli uni e di promessa per gli altri, continua viva e ci interpella tutti.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

17-02-2019
Dimanche 6 Temps ordinaire – C
Lc 6,17.20-26

BONHEUR

On peut lire et entendre de plus en plus fréquemment des nouvelles optimistes sur la résolution de la crise et sur la reprise progressive de l’économie.

On nous dit que nous assistons déjà à une croissance économique; mais croissance de quoi? Croissance pour qui? Nous sommes à peine informés sur toute la vérité de ce qui arrive.

La reprise économique en cours est en train de consolider, voire perpétuer, ce qu’on appelle la «société duale». Un fossé de plus en plus profond s’ouvre entre ceux qui vont pouvoir améliorer leur niveau de vie avec de plus en plus de sécurité et ceux qui vont être laissés pour compte, sans travail ni avenir dans cette vaste opération économique.

En fait, la consommation ostentatoire et provocatrice des plus riches et la misère et l’insécurité des plus démunis, augmentent simultanément.

La parabole du riche «vêtu de pourpre et de lin qui se festoyait magnifiquement tous les jours» et du pauvre Lazare, qui cherchait sans succès à se rassasier de ce qui tombait de la table du riche, est une dure réalité dans notre société duale.

Il y a parmi nous, une série de «mécanismes économiques, financiers et sociaux» dénoncés par Jean-Paul II, «qui, bien que maniés par la volonté des hommes, fonctionnaient presque automatiquement, rendant plus rigides les situations de richesse des uns et de pauvreté des autres».

Une fois de plus, nous sommes en train de consolider une société profondément inégalitaire et injuste. Dans cette encyclique éclairée et évangélique qu’est Sollicitudo rei socialis, si peu écoutée, même par ceux qui font constamment l’éloge de son auteur, Jean-Paul II découvre à la racine de cette situation ce qui n’a qu’un seul nom: le péché.

Nous pouvons donner toute sorte d’explications techniques, mais lorsque le résultat constaté est l’enrichissement toujours plus grand des plus riches et la chute des plus pauvres, c’est le manque de solidarité et de justice qui est en train de s’y consolider.

Dans ses Béatitudes, Jésus avertit qu’un jour le sort des riches et celui des pauvres sera inversé. Il est facile de trouver, aujourd’hui aussi, de nombreuses personnes qui, à la suite de Nietzsche, pensent que cette attitude de Jésus est le résultat du ressentiment et de l’impuissance de celui qui, incapable d’obtenir plus de justice, demande la vengeance de Dieu.

Cependant, le message de Jésus n’est pas né de l’impuissance d’un homme vaincu et plein de ressentiment, mais de sa vision intense de la justice de Dieu qui ne peut permettre le triomphe final de l’injustice.

Vingt siècles se sont écoulés, mais la parole de Jésus continue d’être décisive aussi bien pour les riches que pour les pauvres. Une parole de dénonciation pour les uns et de promesse pour les autres qui est toujours vivante et qui nous interpelle tous.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

17-02-2019
6 Tempo ordinário – C
Lc 6,17.20-26

FELICIDADE

Pode-se ler e ouvir notícias cada vez mais optimistas sobre a superação da crise e a recuperação progressiva da economia.Dizem-nos que já estamos a assistir a um crescimento económico, mas, crescimento de quê? Crescimento para quem? Dificilmente somos informados da verdade completa do que está a acontecer.

A recuperação econômica em curso está consolidando e até perpetuando a chamada «sociedade dual». Um crescente abismo está a abrir-se entre os que vão poder melhorar o seu nível de vida cada vez com maior segurança e aqueles que serão deixados para trás, sem trabalho nem futuro nesta vasta operação econômica.

De facto, está, em simultâneo, a crescer o consumo ostentoso e provocativo dos cada vez mais ricos e a miséria e insegurança dos cada vez mais pobres.

A parábola do homem rico «que se vestia de púrpura e linho e que se banqueteava sumptuosamente todos os dias» e do pobre Lázaro que procurava sem conseguir, para saciar o seu estômago, o que deitavam fora da mesa do rico, é uma crua realidade da sociedade dual.

Entre nós existem esses «mecanismos econômicos, financeiros e sociais» denunciados por João Paulo II, «que, embora manejados pela vontade dos homens, trabalharam quase automaticamente, tornando mais rígidas as situações de riqueza de uns e as de pobreza de outros».

Mais uma vez estamos consolidando uma sociedade profundamente desigual e injusta. Nessa encíclica tão lúcida e evangélica que é Sollicitudo Rei Socialis, tão pouco ouvida, inclusive por aqueles que constantemente o vitoriam, João Paulo II descobriu na raiz desta situação algo que só tem um nome: o pecado.

Podemos dar todos os tipos de explicações técnicas, mas quando o resultado é o enriquecimento cada vez maior dos já ricos e o afundamento dos mais pobres, aí se está a consolidar a falta de solidariedade e a injustiça.

Nas Suas bem-aventuranças, Jesus adverte que um dia se inverterá o destino dos ricos e dos pobres. É fácil que também hoje sejam muitos os que seguindo Nietzsche, pensam que a atitude de Jesus é fruto do ressentimento e impotência de quem, não podendo obter mais justiça, pede a vingança de Deus.

No entanto, a mensagem de Jesus não nasce da impotência de um homem derrotado e ressentido, mas da sua visão intensa da justiça de Deus, que não pode permitir o triunfo final da injustiça.

Vinte séculos se passaram, mas a palavra de Jesus continua a ser decisiva para os ricos e para os pobres. Palavra de denúncia para alguns e promessa para outros, ainda está viva e interpela-nos a todos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

02-17-2019
6th Sunday in Ordinary Time – C
Luke 6,17,20-26

HAPPINESS

You can read and listen to optimistic news about the resolving of the crisis and the progressive recovery of the economy more frequently each day.

They tell us that we are now witnessing economic growth, but growth of what? Growth for whom? They are hardly informing us of the whole truth of what’s happening.

The economic recovery that’s taking place is consolidating and even perpetuating the so-called «two-level society». Each day a gulf is opening up wider among those who are going to be able to better their standard of living more and more and those who are going to stay cut off, without work or future in this vast economic system.

Indeed we see growing at the same time the flagrant and provocative consumerism of those who are more and more wealthy and the misery and insecurity of those who are poorer each day.

The parable of the rich man «who used to dress in purple and fine linen and feast magnificently every day» and the poor man Lazarus who sought unsuccessfully to fill his stomach with what fell from the rich man’s table, is a crude reality in the two-level society.

In our midst exist those «economic, financial and social mechanisms» denounced by John Paul II «which, though managed by the will of people, function almost automatically, making more rigid the situations of wealth for some and of poverty for others».

Once more we are consolidating a society that is profoundly unequal and unjust. In that encyclical that’s so clear and evangelical Sollicitudo rei socialis and also so seldom listened to, even by those who applaud it constantly, John Paul II discovers in the root of this situation something that only has one name: sin.

We can offer all kinds of technical explanations, but when the final result is in, it’s the always greater enrichment of those who are already rich and the collapse of the poorest. We see easily why even today there are many who follow Nietzsche and think that Jesus’ attitude is the fruit of resentment and the powerlessness of those who can’t attain justice anymore and who seek God’s vengeance.

However Jesus’ message isn’t born out of the powerlessness of cast-aside and resentful people, but out of his intense vision of God’s justice that can’t allow the final triumph of injustice.

It’s been 20 centuries, but Jesus’ word keeps being decisive for the rich and for the poor. Word of denouncing for some and of promise for others, it’s alive and well and challenges us all.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


martes, 5 de febrero de 2019

02-10-2019 - 5nd Sunday in Ordinary Time – C

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hemos llegado a los dos millones de visitas al blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------



HOMILIA – ES

10-02-2019
5 Tiempo ordinario – C
Lc 5,1-11

LA FUERZA DEL EVANGELIO

El episodio de una pesca sorprendente e inesperada en el lago de Galilea ha sido redactado por el evangelista. Lucas para infundir aliento a la Iglesia cuando experimenta que todos sus esfuerzos por comunicar su mensaje fracasan. Lo que se nos dice es muy claro: hemos de poner nuestra esperanza en la fuerza y el atractivo del Evangelio.

El relato comienza con una escena insólita. Jesús está de pie a orillas del lago, y la gente se va agolpando a su alrededor para oír la Palabra de Dios. No vienen movidos por la curiosidad. No se acercan para ver prodigios. Solo quieren escuchar de Jesús la Palabra de Dios.

No es sábado. No están congregados en la cercana sinagoga de Cafarnaún para oír las lecturas que se leen a al pueblo a lo largo del año. No han subido a Jerusalén a escuchar a los sacerdotes del Templo. Lo que les atrae tanto es el Evangelio del Profeta Jesús, rechazado por los vecinos de Nazaret.

También la escena de la pesca es insólita. Cuando de noche, en el tiempo más favorable para pescar, Pedro y sus compañeros trabajan por su cuenta, no obtienen resultado alguno. Cuando, ya de día, echan las redes confiando solo en la palabra de Jesús que orienta su trabajo, se produce una pesca abundante, en contra de todas sus expectativas.

En el trasfondo de los datos que hacen cada vez más patente la crisis del cristianismo entre nosotros, hay un hecho innegable: la Iglesia está perdiendo de manera imparable el poder de atracción y la credibilidad que tenía hace solo unos años. No hemos de engañarnos.

Los cristianos venimos experimentando que nuestra capacidad para transmitir la fe a las nuevas generaciones es cada vez menor. No han faltado esfuerzos e iniciativas. Pero, al parecer, no se trata solo ni primordialmente de inventar nuevas estrategias.

Ha llegado el momento de recordar que en el Evangelio de Jesús hay una fuerza de atracción que no hay en nosotros. Esta es la pregunta más decisiva: ¿Seguimos «haciendo cosas» desde una Iglesia que va perdiendo atractivo y credibilidad, o ponemos todas nuestras energías en recuperar el Evangelio como la única fuerza capaz de engendrar fe en los hombres y mujeres de hoy?

¿No hemos de poner el Evangelio en el primer plano de todo? Lo más importante en estos momentos críticos no son las doctrinas elaboradas a lo largo de los siglos, sino la vida y la persona de Jesús. Lo decisivo no es que la gente venga a tomar parte en nuestras cosas sino que puedan entrar en contacto con él. La fe cristiana solo se despierta cuando las personas se encuentran con testigos que irradian el fuego de Jesús.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2019-02-10
Urteko 5. igandea C –
Lukas 5,1-11

EBANJELIOAREN INDARRA

Lukas ebanjelariak Galileako aintziran gertatu den arrantzu harrigarri eta ustekabekoaren pasadizoa idatzi du, Elizari arnasa emateko, konturatu baita bere mezua aditzera emateko egin dituen ahalegin guztiek huts egin dutela. Oso argi dago esan diguna: ebanjelioaren indarrean eta erakargarritasunean ipini behar dugu geure esperantza.

Ezohiko eszena batez hasi du kontakizuna. Jesus zutik dago aintziraren ertzean, eta jendea haren inguruan pilatzen ari da Jainkoaren Hitza entzuteko. Ez doa jendea ikusminez. Ez da hurbildu gauza miresgarriak ikusteko. Soilik, Jainkoaren Hitza entzun nahi du Jesusen ahotik.

Ez da larunbata. Jendea ez da bildu Kafarnaumeko hurbileko sinagogan, urtean barna herriari irakurri ohi zaizkion irakurgaiak entzuteko. Ez da igo Jerusalemera Tenpluko apaizei entzuteko. Jendea hartaraino erakartzen duena Jesus Profetaren Ebanjelioa da, Nazareteko herritarrek ukatua.

Ezohikoa da arrantzuaren eszena ere. Gauez, arrantzurako garairik egokienean, Pedrok eta lagunek, beren kontura lan egin dutenean, ez dute lortu inolako emaitzarik. Aldiz, egunez, haien lana norabidetzen duen Jesusen Hitzari kasu eginez sareak bota dituztenean, arrantzu ugaria lortu dute, uste zutenaren kontra.

Kristautasunak gure artean bizi duen krisialdia gero eta argiagoa bihurtzen duten datuen hondo-hondoan, bada ukaezineko gertaera bat: Eliza modu ezin gerarazian ari da galtzen duela urte batzuk zuen erakarmen- eta sinesgarritasun-ahala. Ez gaitezen engainatu.

Kristauok esperimentatzen ari gara ezen gero eta txikiagoa dela belaunaldi berriei geure fedea eskualdatzeko geure ahalmena. Ez da falta izan ahaleginik eta ekimenik. Baina kontua ez datza, itxuraz, estrategia berriak asmatzean, ezta nagusiki ere.

Iritsia da unea gogoratzeko ezen Jesusen Ebanjelioak baduela guk geuk ez dugun erakartzeko indar bat. Horrenbestez, hau da galderarik funtsezkoena: erakarmena eta sinesgarritasuna galtzen ari den Elizatik «gauzak egiten» jarraitu behar al dugu ala geure indar guztia Ebanjelioa berreskuratzen ipini behar dugu, gaur egungo gizon-emakumeengan fedea sortzeko indarra hark bakarrik duela pentsatuz?

Ez ote dugu Ebanjelioa lehen mailan jarri behar? Gauzarik inportanteenak une kritiko hauetan ez dira mendeen joan-etorrian landu diren doktrinak, baizik Jesus bera eta haren bizitza. Garrantzizkoena ez da jendea gure gauzetan parte hartzera etortzea, baizik Jesusekin harremanetan jartzea. Kristau fedea esnatu, jendeak Jesusen sua irradiatzen duen lekukoekin topo egingo duenean bakarrik esnatuko da.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

10-02-2019
Diumenge 5 durant l’any – C
Lc 5,1-11

LA FORÇA DE L’EVANGELI

L’episodi d’una pesca sorprenent i inesperada al llac de Galilea, ha estat redactat per l’evangelista Lluc per infondre alè a l’Església quan experimenta que tots els seus esforços per comunicar el seu missatge fracassen. El que se’ns diu és molt clar: hem de posar la nostra esperança en la força i l’atractiu de l’Evangeli.

El relat comença amb una escena insòlita. Jesús està dret a la vora del llac, i la gent es va amuntegant al seu voltant per escoltar la Paraula de Déu. No vénen moguts per la curiositat. No s’acosten per veure prodigis. Només volen escoltar de Jesús la Paraula de Déu.

No és dissabte. No estan congregats a la propera sinagoga de Cafarnaüm per sentir les lectures que es llegeixen al poble al llarg de l’any. No han pujat a Jerusalem a escoltar els sacerdots del Temple. El que els atrau tant és l’Evangeli del Profeta Jesús, rebutjat pels veïns de Natzaret.

També l’escena de la pesca és insòlita. Quan de nit, en el temps més favorable per pescar, Pere i els seus companys treballen pel seu compte, no obtenen cap resultat. Quan, ja de dia, calen les xarxes confiant només en la paraula de Jesús que orienta el seu treball, es produeix una pesca abundant, en contra de totes les seves expectatives.

En el rerefons de les dades que fan cada vegada més palesa la crisi del cristianisme entre nosaltres, hi ha un fet innegable: l’Església està perdent de manera imparable el poder d’atracció i la credibilitat que tenia fa només uns anys. No hem d’enganyar-nos.

Els cristians estem experimentant que la nostra capacitat per transmetre la fe a les noves generacions és cada vegada menor. No han faltat esforços i iniciatives. Però, pel que sembla, no es tracta només ni primordialment d’inventar noves estratègies.

Ha arribat el moment de recordar que en l’Evangeli de Jesús hi ha una força d’atracció que no hi és en nosaltres. Aquesta és la pregunta més decisiva: ¿Continuem «fent coses» des d’una Església que va perdent atractiu i credibilitat, o posem totes les nostres energies a recuperar l’Evangeli com l’única força capaç d’engendrar fe en els homes i les dones d’avui?

No hem de posar l’Evangeli en el primer pla de tot? El més important en aquests moments crítics no són les doctrines elaborades al llarg dels segles, sinó la vida i la persona de Jesús. Allò decisiu no és que la gent vingui a prendre part en les nostres coses sinó que puguin entrar en contacte amb ell. La fe cristiana només es desperta quan les persones es troben testimonis que irradien el foc de Jesús.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

10-02-2019
5 Tempo ordinario – C
Lc 5,1-11

A FORZA DO EVANXEO

O episodio dunha pesca sorprendente e inesperada no lago de Galilea foi redactado polo evanxelista Lucas para infundir alento á Igrexa cando experimenta que todos os seus esforzos por comunicar a súa mensaxe fracasan. O que se nos di é moi claro: temos de poñer a nosa esperanza na forza e o atractivo do Evanxeo.

O relato comeza cunha escena insólita. Xesús está de pé ás beiras do lago, e a xente vaise apiñando ao seu arredor para oíren a Palabra de Deus. Non veñen movidos pola curiosidade. Non se achegan para veren prodixios. Só queren escoitar de Xesús a Palabra de Deus.

Non é sábado. Non están congregados na próxima sinagoga de Cafarnaún para oíren as lecturas que se len ao pobo ao longo do ano. Non subiron a Xerusalén para escoitaren aos sacerdotes do Templo. O que lles atrae tanto é o Evanxeo do Profeta Xesús, rexeitado polos veciños de Nazaret.

Tamén a escena da pesca é insólita. Cando de noite, no tempo máis favorábel para pescar, Pedro e os seus compañeiros traballan pola súa conta, non obteñen resultado algún. Cando, xa con día, botan as redes confiando só na palabra de Xesús que orienta o seu traballo, prodúcese unha pesca abundante, en contra de todas as súas expectativas.

No transfondo dos datos que fan cada vez máis patente a crise do cristianismo entre nós, hai un feito innegábel: a Igrexa está perdendo de xeito imparábel o poder de atracción e a credibilidade que tiña fai só uns anos. Non temos de enganarnos.

Os cristiáns vimos experimentando que a nosa capacidade para transmitirmos a fe ás novas xeracións é cada vez menor. Non faltaron esforzos e iniciativas. Pero, ao parecer, non se trata só nin primordialmente de inventarmos novas estratexias. Chegou o momento de recordar que no Evanxeo de Xesús hai unha forza de atracción que non hai en nós. Esta é a pregunta máis decisiva: Seguimos «facendo cousas» desde unha Igrexa que vai perdendo atractivo e credibilidade, ou poñemos todas as nosas enerxías en recuperar o Evanxeo como a única forza capaz de procrear fe nos homes e mulleres de hoxe?

Non temos de pór o Evanxeo no primeiro plano de todo? O máis importante nestes momentos críticos non son as doutrinas elaboradas ao longo dos séculos, senón a vida e a persoa de Xesús. O decisivo non é que a xente veña tomaren parte nas nosas cousas senón que poidan entrar en contacto con el. A fe cristiá só esperta cando as persoas atopan testemuñas que irradian o lume de Xesús.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

10-02-2019
5 Tempo ordinario – C
Lc 5,1-11

LA FORZA DELL’EVANGELO

L’episodio di una pesca sorprendente e inattesa sul lago di Galilea è stato redatto dall’evangelista Luca per incoraggiare la Chiesa quando esperimenta che tutti gli sforzi per comunicare il suo messaggio falliscono. Quello che ci viene detto è molto chiaro: dobbiamo porre la nostra speranza nella forza e nell’attrattiva dell’Evangelo.

Il racconto inizia con una scena insolita. Gesù è in piedi sulla sponda del lago, e la folla gli faceva ressa attorno per ascoltare la Parola di Dio. Non sono mossi dalla curiosità. Non si avvicinano per vedere prodigi. Vogliono solo ascoltare da Gesù la Parola di Dio.

Non è sabato. Non sono radunati nella vicina sinagoga di Cafarnao per ascoltare le letture che si leggono alla gente lungo l’anno. Non sono saliti a Gerusalemme per ascoltare i sacerdoti del Tempio. Quello che li attrae tanto è l’Evangelo del Profeta Gesù, rifiutato dagli abitanti di Nazareth.

Anche la scena della pesca è insolita. Quando di notte, nel tempo più favorevole per pescare, Pietro e i suoi compagni lavorano per conto loro, non ottengono alcun risultato. Quando, già giorno, gettano le reti confidando solo nella parola di Gesù che orienta il loro lavoro, si produce una pesca abbondante, contro tutte le loro aspettative.

Sullo sfondo dei dati che rendono sempre più evidente la crisi del cristianesimo tra noi, c’è un fatto innegabile: la Chiesa sta perdendo inarrestabilmente il potere di attrazione e la credibilità che aveva solo qualche anno fa. Non dobbiamo ingannarci.

Noi cristiani veniamo esperimentando che la nostra capacità di trasmettere la fede alle nuove generazioni è sempre minore. Non sono mancati sforzi e iniziative. Ma, sembra, non si tratta solo né principalmente d’inventare nuove strategie.

È arrivato il momento di ricordare che nell’Evangelo di Gesù c’è una forza di attrazione che non c’è in noi. Questa è la domanda più decisiva: continuiamo a «fare cose» a partire da una Chiesa che va perdendo attrattiva e credibilità, o poniamo tutte le nostre energie nel recuperare l’Evangelo come unica forza capace di generare fede negli uomini e nelle donne di oggi?

Non dobbiamo porre l’Evangelo prima di tutto? La cosa più importante in questi momenti critici non sono le dottrine elaborate lungo i secoli, ma la vita e la persona di Gesù. La cosa decisiva non è che la gente venga a prendere parte alle nostre cose, ma che possa entrare in contatto con Lui. La fede cristiana si risveglia solo quando le persone trovano testimoni che trasmettono il fuoco di Gesù.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

10-02-2019
Dimanche 5 Temps ordinaire – C
Lc 5,1-11

LA FORCE DE L’EVANGILE

L’épisode d’une pêche surprenante et inattendue sur le lac de Galilée a été écrit par l’évangéliste Luc afin d’encourager l’Eglise lorsqu’il constate l’échec de tous ses efforts pour communiquer son message. Ce qu’il nous dit est très clair: nous devons placer notre espoir dans la force et dans l’attrait de l’Evangile.

Le récit commence par une scène insolite. Jésus est debout sur le bord du lac et les gens se pressent autour de lui pour entendre la Parole de Dieu. Ils ne viennent pas attirés par la curiosité. Ils ne s’approchent pas pour voir des prodiges. Ils veulent seulement entendre la Parole de Dieu de la bouche de Jésus.

Ce n’est pas samedi. Ils ne sont pas rassemblés dans la synagogue voisine de Capharnaüm pour entendre les lectures que l’on fait au peuple tout au long de l’année. Ils ne sont pas montés à Jérusalem pour écouter les prêtres du Temple. Ce qui les attire tant, c’est l’Evangile du Prophète Jésus, rejeté par les voisins de Nazareth. La scène de la pêche est également inhabituelle. Lorsque, la nuit, au moment le plus propice pour pêcher, Pierre et ses compagnons travaillent seuls, ils n’obtiennent aucun résultat. Quand, le jour, ils lancent leurs filets en ne faisant confiance qu’à la parole de Jésus qui guide leur travail, ils obtiennent contre toute attente une pêche abondante.

En arrière-plan des données qui rendent la crise du christianisme de plus en plus évidente parmi nous, il existe un fait indéniable: l’Eglise perd sans arrêt le pouvoir d’attraction et la crédibilité dont elle jouissait il y a quelques années. Nous ne devons pas nous tromper.

Nous chrétiens, nous avons expérimenté que notre capacité à transmettre la foi aux nouvelles générations diminue de plus en plus. Les efforts et les initiatives ne manquent pas. Mais apparemment, il ne s’agit pas seulement d’inventer de nouvelles stratégies.

Le moment est venu de se souvenir que dans l’Evangile de Jésus, il y a une force d’attraction qui n’existe pas en nous. Voici la question la plus décisive: allons-nous continuer à «faire les choses» à partir d’une Église qui perd de son pouvoir d’attraction et de sa crédibilité, ou allons-nous consacrer toute notre énergie à recouvrer l’Évangile comme seule force capable d’engendrer la foi chez les hommes et les femmes d’aujourd’hui?

Ne devons-nous pas mettre l’Évangile au premier plan de tout? Le plus important dans ces moments critiques ce ne sont pas les doctrines élaborées au cours des siècles, mais la vie et la personne de Jésus. Que les gens viennent prendre part à nos affaires n’est pas décisif mais qu’ils puissent entrer en contact avec lui. La foi chrétienne ne s’éveille que lorsque les gens rencontrent des témoins qui rayonnent le feu de Jésus.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

10-02-2019
5 Tempo ordinário – C
Lc 5,1-11

A FORÇA DO EVANGELHO

O episódio de uma pesca surpreendente e inesperada no lago da Galileia foi relatado pelo evangelista. Lucas para encorajar a Igreja quando sente que todos os seus esforços para comunicar sua mensagem falham. O que nos é dito é muito claro: devemos colocar nossa esperança na força e atratividade do Evangelho.

A história começa com uma cena insólita. Jesus está em pé na margem do lago, e as pessoas vão-se aglomerando à volta Dele para ouvir a Palavra de Deus. Não veem movidas pela curiosidade. Não se aproximam para ver prodígios. Eles só querem ouvir de Jesus a Palavra de Deus.

Não é sábado. Eles não estão reunidos na sinagoga próxima de Cafarnaum para ouvir as leituras que são lidas às pessoas durante todo o ano. Eles não subiram a Jerusalém para ouvir os sacerdotes do Templo. O que os atrai tanto é o Evangelho do Profeta Jesus, rejeitado pelos vizinhos de Nazaré.

Também a cena da pesca é insólita. Quando à noite, na hora mais favorável para pescar, Pedro e seus companheiros trabalham por sua conta, não obtêm resultados. Quando, de dia, eles lançam suas redes confiando apenas na palavra de Jesus que guia seu trabalho, produz-se uma pesca abundante, contra todas as suas expectativas.

Na análise dos dados que mostram cada vez mais evidente a crise do cristianismo entre nós, há um facto inegável: a Igreja está a perder de forma imparável o poder de atração e de credibilidade que ela tinha apenas alguns anos atrás. Não nos devemos enganar.

Nós, cristãos, temos verificado que a nossa capacidade de transmitir a fé às novas gerações está a diminuir. Não tem havido falta de esforços e iniciativas. Mas, aparentemente, não se trata apenas nem primordialmente de inventar novas estratégias.

Chegou o momento de lembrar que no Evangelho de Jesus há uma força de atração que não há em nós. Esta é a questão mais decisiva: continuamos a «fazer as coisas» a partir de uma Igreja que está a perder a atratividade e a credibilidade, ou colocamos todas as nossas energias na recuperação do Evangelho como a única força capaz de gerar fé nos homens e mulheres de hoje?

Não deveríamos colocar o Evangelho no primeiro plano de tudo? O mais importante nestes momentos críticos não são as doutrinas elaboradas ao longo dos séculos, mas a vida e a pessoa de Jesus. O decisivo não é que as pessoas venham participar das nossas coisas, mas que possam entrar em contato com Ele. A fé cristã só se desperta quando as pessoas encontram testemunhas que irradiam o fogo de Jesus.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

02-10-2019
5th Sunday in Ordinary Time – C
Luke 5,1-11

THE POWER OF THE GOSPEL

The incident of a surprising and unexpected catch in the lake of Galilee has been redacted by the Gospel-writer. Luke did so to instill spirit into the Church when it experiences that all its efforts to communicate their message are failing. What we’re told is very clear: we need to put our hope in the power and the attractiveness of the Gospel.

The story begins with an unusual scene. Jesus is standing on the banks of the lake, and the people are pushing all around him to hear God’s Word. They don’t come motivated by curiosity. They don’t draw near to see prodigies. They only want to hear God’s Word from Jesus.

It’s not a Sabbath. They aren’t congregated in the nearby synagogue of Capernaum to hear the readings that are read to the people throughout the year. They haven’t gone up to Jerusalem to listen to the priests of the Temple. What attracts them so much is the Gospel of the Prophet Jesus, rejected by the neighbors of Nazareth.

In addition, the scene of the catch is unusual. Night is the best time to fish, and Peter and his companions did so but don’t have anything to show for it. Now it’s daytime and they cast their nets trusting only in the word of Jesus who’s guiding their work: they get an abundant catch against all their expectations.

At the bottom of the data that day by day clearly shows the crisis of Christianity in our midst, there’s an undeniable fact: the Church is unstoppably losing the power of attraction and credibility that she had just a few years ago. We mustn’t deceive ourselves.

We Christians are experiencing that our capability to transmit the faith to the next generations is getting less and less each day. There’s no lack of efforts and initiatives. But seemingly it’s not only or primarily about inventing new strategies.

The moment has come to remember that in Jesus’ Gospel there’s a power of attraction that isn’t about us. This is the most decisive question: Do we keep «doing things» from the perspective of a Church that’s losing attractiveness and credibility, or do we put all our energies into recovering the Gospel as the only power capable of engendering faith in the men and women of today?

Don’t we need to put the Gospel in the first place above all? What’s most important in these critical moments aren’t the doctrines elaborated throughout the centuries, but rather the life and person of Jesus. What’s decisive isn’t that people come to take part in what we’re doing, but rather that they can enter into contact with him. Christian faith only wakes up when people meet witnesses who irradiate the fire of Jesus.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com