lunes, 9 de abril de 2012

04/15/2012 - 2 Sunday of Easter (B)


Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages


Títulos IT

HOMILIA - ES

15 de abril de 2012
2 Pascua (B)
Juan 20, 19-31

RECORRIDO HACIA LA FE

Estando ausente Tomás, los discípulos de Jesús han tenido una experiencia inaudita. En cuanto lo ven llegar, se lo comunican llenos de alegría: "Hemos visto al Señor". Tomás los escucha con escepticismo. ¿Por qué les va creer algo tan absurdo? ¿Cómo pueden decir que han visto a Jesús lleno de vida, si ha muerto crucificado? En todo caso, será otro.
Los discípulos le dicen que les ha mostrado las heridas de sus manos y su costado. Tomás no puede aceptar el testimonio de nadie. Necesita comprobarlo personalmente: "Si no veo en sus manos la señal de sus clavos... y no meto la mano en su costado, no lo creo". Solo creerá en su propia experiencia.
Este discípulo que se resiste a creer de manera ingenua, nos va a enseñar el recorrido que hemos de hacer para llegar a la fe en Cristo resucitado los que ni siquiera hemos visto el rostro de Jesús, ni hemos escuchado sus palabras, ni hemos sentido sus abrazos.
A los ocho días, se presenta de nuevo Jesús a sus discípulos. Inmediatamente, se dirige a Tomás. No critica su planteamiento. Sus dudas no tienen nada de ilegítimo o escandaloso. Su resistencia a creer revela su honestidad. Jesús le entiende y viene a su encuentro mostrándole sus heridas.
Jesús se ofrece a satisfacer sus exigencias: "Trae tu dedo, aquí tienes mis manos. Trae tu mano, aquí tienes mi costado". Esas heridas, antes que "pruebas" para verificar algo, ¿no son "signos" de su amor entregado hasta la muerte? Por eso, Jesús le invita a profundizar más allá de sus dudas: "No seas incrédulo, sino creyente".
Tomás renuncia a verificar nada. Ya no siente necesidad de pruebas. Solo experimenta la presencia del Maestro que lo ama, lo atrae y le invita a confiar. Tomás, el discípulo que ha hecho un recorrido más largo y laborioso que nadie hasta encontrarse con Jesús, llega más lejos que nadie en la hondura de su fe: "Señor mío y Dios mío". Nadie ha confesado así a Jesús.
No hemos de asustarnos al sentir que brotan en nosotros dudas e interrogantes. Las dudas, vividas de manera sana, nos salvan de una fe superficial que se contenta con repetir fórmulas, sin crecer en confianza y amor. Las dudas nos estimulan a ir hasta el final en nuestra confianza en el Misterio de Dios encarnado en Jesús.
La fe cristiana crece en nosotros cuando nos sentimos amados y atraídos por ese Dios cuyo Rostro podemos vislumbrar en el relato que los evangelios nos hacen de Jesús. Entonces, su llamada a confiar tiene en nosotros más fuerza que nuestras propias dudas. "Dichosos los que crean sin haber visto".

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contagia tu confianza en el Dios encarnado en Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko apirilaren 15ª
Pazkoaldiko 2. Igandea  B
Joan 20,19-31

FEDERANTZ IBILBIDEA

Tomas kanpoan zela, Jesusen ikasleek esperientzia harrigarria izan zuten. Tomas etorri orduko, pozik adierazi zioten: «Jauna ikusi diagu». Tomasek eszeptiko entzun zien. Zergatik sinetsi behar du hain gauza zoroa? Nolatan esan dezakete Jesus bizirik ikusi dutela, gurutzean hila denez gero? Izatekotan ere, beste bat izango da.
Ikasleek esan die eskuetako eta saihetseko zauriak erakutsi dizkiela Jesusek. Tomasek, ordea, ezin onartu du inoren testigutzarik. Berez egiaztatu beharra du: «Haren eskuetan iltze-zuloak… ikusten ez baditut, eta eskua haren saihetsean sartzen ez badut, ez dut sinetsiko». Bere esperientzian bakarrik sinetsiko du.
Era xaloan sinesteari uko egin dion ikasle honek agertuko digu zein ibilbide egin Kristo berpiztuagan sinestera iritsi ahal izateko: ez Jesusen aurpegia ikusi, ez hari hitz egiten entzun, ez haren besarkadak sentitu ez ditugunoi.
Handik zortzi egunera, berriro agertu zen Jesus ikasleen aurrean. Berehala, Tomasi hitz egin dio. Ez du kritikatu haren jarrera. Haren duda-mudak ez dira ez bidegabe, ez eskandaluzko. Sinesteari gogor egiteaz bere ondradutasuna agertu du Tomasek. Jesusek ulertu dio eta aurrera datorkio bere zauriak erakutsiz.
Bere eskakizunak ase nahi dizkio Jesusek: «Ekatzu hatza, hona nire eskuak. Ekatzu eskua, hona nire saihetsa». Zauri horiek, zerbait egiaztatzeko «froga» baino gehiago, ez ote dira heriotzaraino eraman duen Jesusen maitasunaren «seinale»? Horregatik, bere duda-mudak baino sakonagora jotzera gonbidatu du: «Ez zaitez izan sinesgogor, baizik sinestedun?»
Eta Tomasek uko egin dio ezer egiaztatzeari. Ez du jada froga-beharrik. Soilik, Maisuaren presentzia esperimentatu du: maite duena, erakartzen duena, konfiantza izatera gonbidatzen duena. Tomas, Jesusekin topo egiteko beste inork baino ibilbide luzeagoa eta nekosoagoa egin duen hura, beste inor baino urrunagora iritsi da fedearen sakontasunean: «Ene Jaun eta ene Jainko». Inork ez du aitortu Jesus modu horretan.
Ez dugu zertan izutu geure baitan duda-mudak eta galderak sortzean. Duda-mudek, modu sanoan bizirik, azaleko fedetik libratzen gaituzte, konfiantzan eta maitasunean hazi gabe formulak errepikatzeaz konformatzen den azaleko fedetik. Duda-mudek, Jesusengan haragitu den Jainkoaren Misterioaren konfiantzan azkeneraino joatera eragiten digute.
Kristau-fedea hazi egiten da gu baitan, Jainko horrek maite eta erakartzen gaituela sentitzean, zeinen Aurpegia sumatu baitezakegu ebanjelioek Jesusez egiten diguten kontakizunean. Orduan, konfiantza izateko haren deia geure duda-mudak baino indartsuago bihurtzen da. «Zorionekoak ikusi gabe sinesten dutenak».

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Kutsatu jendeari Jesusengan haragitu den
Jainkoaz duzun konfiantza. Bidali hau.

HOMILIA - CA

15 d'abril de 2012
Diumenge II de Pasqua (B)
Joan 20, 19-31

RECORREGUT CAP A LA FE

Estant absent Tomàs, els deixebles de Jesús han tingut una experiència inaudita. Quan el veuen arribar, l'hi ho comuniquen plens d'alegria: "Hem vist el Senyor".Tomás els escolta amb escepticisme. Per què ha de creure’s una cosa tan absurda? Com poden dir que han vist Jesús ple de vida, si ha mort crucificat? En tot cas, serà un altre.
Els deixebles li diuen que els ha mostrat les ferides de les seves mans i el seu costat. Tomàs no pot acceptar el testimoni de ningú. Necessita comprovar-ho personalment: "Si no li veig a les mans la marca dels claus,... i no li poso la mà dins el costat, jo no creure pas!". Només creurà en la seva pròpia experiència.
Aquest deixeble que es resisteix a creure de manera ingènua, ens ensenyarà el recorregut que hem de fer per arribar a la fe en Crist ressuscitat els que ni tan sols hem vist el rostre de Jesús, ni hem escoltat les seves paraules, ni hem sentit les seves abraçades.
Al cap de vuit dies, es presenta de nou Jesús als seus deixebles. Immediatament, s’adreça a Tomàs. No critica el seu plantejament. Els seus dubtes no tenen res d'il•legítim o d’escandalós. La seva resistència a creure revela la seva honestedat. Jesús l’entén i va a trobar-lo mostrant-li les seves ferides.
Jesús s'ofereix a satisfer les seves exigències: "Porta el dit aquí i mira’m les mans; porta la mà i posa-me-la dins el costat". Aquestes ferides, abans que "proves" per verificar alguna cosa, no són "signes" del seu amor lliurat fins a la mort? Per això, Jesús el convida a aprofundir més enllà dels seus dubtes: "No siguis incrèdul, sigues creient".
Tomàs renuncia a verificar res. Ja no sent necessitat de proves. Només experimenta la presència del Mestre que l'estima, l'atreu i el convida a confiar.Tomàs, el deixeble que ha fet un recorregut més llarg i laboriós que ningú fins trobar-se amb Jesús, arriba més lluny que ningú en la profunditat de la seva fe: "Senyor meu i Déu meu!". Ningú ha confessat així Jesús.
No hem d'espantar-nos en sentir que brollen en nosaltres dubtes i interrogants. Els dubtes, viscuts de manera sana, ens salven d'una fe superficial que s’acontenta amb repetir fórmules, sense créixer en confiança i amor. Els dubtes ens estimulen a anar fins al final en la nostra confiança en el Misteri de Déu encarnat en Jesús.
La fe cristiana creix en nosaltres quan ens sentim estimats i atrets per aquest Déu el Rostre del qual podem albirar en el relat que els evangelis ens fan de Jesús. Llavors, la seva crida a confiar té en nosaltres més força que els nostres propis dubtes. "Feliços els qui creuran sense haver vist!".

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Encomana la teva confiança en el Déu encarnat en Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

15 de abril de 2012
2 Pascua (B)
Xoán 20, 19-31

PERCORRIDO CARA Á FE

Estando ausente Tomé, os discípulos de Xesús tiveron unha experiencia inaudita. Non ben o ven chegar, comunícanlle cheos de alegría: "Vimos o Señor". Tomé escóitaos con escepticismo. Por que lles vai crer algo tan absurdo? Como poden dicir que viron a Xesús cheo de vida, se morreu crucificado? En todo caso, será outro.
Os discípulos dinlle que lles mostrou as feridas das súas mans e o seu costado. Tomé non pode aceptar o testemuño de ninguén. Necesita comprobalo persoalmente: "Se non vexo nas súas mans o sinal dos seus cravos... e non meto a man no seu costado, non o creo". Só crerá na súa propia experiencia.
Este discípulo que se resiste a crer de xeito inxenuo, vainos ensinar o percorrido que temos de facer para chegar á fe en Cristo resucitado os que nin sequera vimos o rostro de Xesús, nin escoitamos as súas palabras, nin sentimos os seus abrazos.
Aos oito días, preséntase de novo Xesús aos seus discípulos. Inmediatamente, diríxese a Tomé. Non critica a súa formulación. As súas dúbidas non teñen nada de ilexítimo ou escandaloso. A súa resistencia a crer revela a súa honestidade. Xesús enténdeo e vén ao seu encontro mostrándolle as súas feridas.
Xesús ofrécese a satisfacer as súas esixencias: "Trae o teu dedo, aquí tes as miñas mans. Trae a túa man, aquí tes o meu costado". Esas feridas, antes que "probas" para verificar algo, non son "signos" do seu amor entregado ata a morte? Por iso, Xesús invítao a afondar máis alá das súas dúbidas: "Non sexas incrédulo, senón crente".
Tomé renuncia a verificar nada. Xa non sente necesidade de probas. Só experimenta a presenza do Mestre que o ama, o atrae e o invita a confiar. Tomé, o discípulo que fixo un percorrido máis longo e laborioso que ninguén ata se atopar con Xesús, chega máis lonxe que ninguén na fondura da súa fe: " Meu Señor e meu Deus ". Ninguén confesou así a Xesús.
Non temos de asustarnos ao sentir que xermolan en nós dúbidas e interrogantes. As dúbidas, vividas de xeito san, sálvannos dunha fe superficial que se contenta con repetir fórmulas, sen crecer en confianza e amor. As dúbidas estimúlannos a ir ata o final na nosa confianza no Misterio de Deus encarnado en Xesús.
A fe cristiá crece en nós cando nos sentimos amados e atraídos por ese Deus, do cal podemos enxergar o seu Rostro no relato que os evanxeos nos fan de Xesús. Entón, a súa chamada a confiar ten en nós máis forza que as nosas propias dúbidas. "Ditosos os que crean sen ver".

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Contaxia a túa confianza no Deus encarnado en Xesús.
Pásao.

HOMILIA -IT

Fecha

Título

---

José Antonio Pagola

HOMILIA - FR

15 avril  2012
2 Pâques (B)
Jean 20, 19-31

PARCOURS VERS LA FOI

Alors que Thomas est absent, les disciples  de Jésus vivent une expérience inouïe. Dès qu’ils le voient arriver, ils le lui communiquent, pleins de joie. : « Nous avons vu le Seigneur ». Thomas les écoute sceptique. Pourquoi  devrait-il croire quelque chose de si absurde ? Comment peuvent-ils dire qu’ils ont vu Jésus plein de vie, alors qu’il est mort crucifié? En tout cas, ce doit être quelqu’un d’autre.
Les disciples lui disent  que Jésus leur a montré  les blessures de ses mains et de son côté. Thomas ne peut accepter le témoignage de personne. Il a besoin de le vérifier personnellement : « Si je ne vois pas dans ses mains la marque des clous…si je ne mets pas la main dans son côté, non, je  ne le  croirai pas. » Il ne croira  que sa propre expérience.
Ce disciple qui refuse de croire de façon naïve, nous apprend le parcours que nous devons  faire  pour atteindre la foi au Christ ressuscité ; nous qui n’avons même pas vu  le visage de Jésus, ni écouté  ses paroles, ni senti ses étreintes.
Huit jours après, Jésus se présente de nouveau à ses disciples. Il s’adresse immédiatement à Thomas. Il ne critique pas  sa position. Ses doutes n’ont rien d’illégitime ou de scandaleux. Sa résistance à croire montre son honnêteté. Jésus le comprend et vient à sa rencontre  en lui montrant ses blessures.
Jésus  accepte de satisfaire ses exigences: “Mets ton doigt, voici mes mains. Mets ici ta main, voici mon côté ». Ces blessures, plutôt que d’être des  « preuves » pour vérifier quelque chose, ne sont-elles pas  des « signes » de son amour livré jusqu’à la mort ? C’est pourquoi, Jésus l’invite à aller au-delà de ses doutes : « Ne sois pas incrédule ; sois croyant ».
Thomas renonce à vérifier quoi que ce soit. Il n’a plus besoin de preuves. Il n’expérimente que la présence du Maître qui l’aime, qui l’attire et qui  l’invite à faire confiance. Thomas, le disciple qui a fait un parcours plus long et plus laborieux que quiconque jusqu’à sa rencontre avec Jésus, atteint une plus grande profondeur de foi que les autres : « Mon Seigneur et mon Dieu !» Personne n’a fait cette confession de foi sur Jésus.
Nous ne devons pas être troublés si des doutes et des interrogations nous assaillent. Les doutes, vécus sainement, nous sauvent d’une foi superficielle qui se contentant de répéter des formules, ne grandit pas en confiance et en amour. Les doutes nous stimulent à aller jusqu’au bout dans notre confiance au Mystère de Dieu incarné en Jésus.
La foi chrétienne grandit en nous  lorsque nous nous sentons aimés et attirés par ce Dieu dont nous pouvons  découvrir le Visage  dans le récit que les évangiles nous font sur Jésus. C’est alors que  son appel à faire confiance a en nous plus de force  que nos propres doutes. « Heureux ceux qui croient sans avoir vu ».

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Communique ta confiance dans le Dieu incarné en Jésus. Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

15 de Abril de 2012
2 Páscoa (B)
João 20, 19-31

PERCURSO PARA A FÉ

Estando ausente Tomé os discípulos de Jesus tiveram uma experiência inaudita. Quanto O vêm chegar, comunicam-lhe cheios de alegria: "Vimos o Senhor". Tomé escuta-os com ceticismo. Por que irá acreditar em algo tão absurdo? Como podem dizer que viram Jesus cheio de vida, se morreu crucificado? Em todo o caso, será outro.
Os discípulos dizem-lhe lhes mostrou as feridas das Suas mãos e das Suas costas. Tomé não pode aceitar o testemunho de ninguém. Necessita comprova-lo pessoalmente: "Se não vejo nas Suas mãos o sinal dos Seus pregos... e não coloco a mão no Seu costado, não o creio". Só acreditará na sua própria experiência.
Este discípulo que se resiste a acreditar de forma ingénua, vai ensinar-nos o percurso que temos de fazer para chegar à fé em Cristo ressuscitado os que nem sequer vimos o rosto de Jesus, nem escutamos as Suas palavras, nem sentimos os Seus abraços.
Aos oito dias, apresenta-se de novo Jesus aos Seus discípulos. Imediatamente, se dirige a Tomé. Não critica a sua ideia. As suas dúvidas não têm nada de ilegítimo ou escandaloso. A sua resistência em acreditar revela a sua honestidade. Jesus entende-o e vem ao seu encontro mostrando-lhe as Suas feridas.
Jesus oferece-se para satisfazer as suas exigências: "Trás o teu dedo, aqui tens as minhas mãos. Trás a tua mão, aqui tens o meu costado". Essas feridas, mais do que "provas" para verificar algo, não serão "sinais" do Seu amor entregue até há morte? Por isso, Jesus convida-o a aprofundar para lá das suas dúvidas: "Não sejas incrédulo, mas sim crente".
Tomé renuncia a verificar. Já não sente necessidade de provas. Experimenta a presença do Mestre que o ama, o atrai e o convida a confiar. Tomé, o discípulo que fez percurso mais longo e laborioso que ninguém até encontrar-se com Jesus, chega mais longe que ninguém na profundidade da sua fé: "Senhor meu e Deus meu". Ninguém se confessou assim a Jesus.
Não temos de nos assustar ao sentir que brotam de nós dúvidas e interrogações. As dúvidas, vividas de forma sã, salvam-nos de uma fé superficial que se contenta com repetir fórmulas, sem acreditar em confiança em amor. As dúvidas estimulam-nos a ir até ao final na nossa confiança no Mistério de Deus encarnado em Jesus.
A fé cristã cresce em nós quando nos sentimos amados e atraídos por esse Deus cujo Rosto podemos vislumbrar no relato que os evangelhos nos fazem de Jesus. Então, a Sua chamada a confiar teme m nós mais força que as nossas próprias dúvidas. "Ditosos os que creem sem ter visto".

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contagia a tua confiança em Deus encarnado em Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

II Sunday of Easter (B)
April 15, 2012
Jo 20, 19-31

EASTER A LONG ROAD TO FAITH

Jesus’ disciples had a great experience and Thomas was absent. As soon as they meet him, they shared their joy: “We have seen the Lord!” Thomas listened to them with scepticism. Why should he believe such story? How could they see Jesus full of life after having died on a cross? Probably, he was someone else.
The disciples tell him that He had shown them the wounds in his hands and chest. Thomas would not believe anyone’s testimony. He would have to check everything by himself: “Unless I see the holes that the nails made in his hands and can put my finger into the holes they made, and unless I can put my hand into his side, I refuse to believe.” He will believe nothing but his own eyes and hands.
This disciple is not ready to believe just anything; he is going to teach us and show us the long way to believe in the risen Christ for those of us who have not even seen Jesus’ face, haven’t heard his words and have not experienced his embrace.
Eight days later, the disciples were in the house again, when Jesus appeared once more to them. Jesus spoke to Thomas, who was present this time. Jesus does not reprimand him for doubting. After all, those doubts, under the circumstances, were nothing reprehensible. His resistance to believe them, if anything, might show his honesty. Jesus understands him and goes near him to show his wounds.
Jesus is willing to satisfy Thomas’ conditions: “Put your finger here; look, here are my hands. Give me your hand; put it into my side. Doubt no longer but believe.” Those wounds, more than “proofs” to certify something, become real signs of His love even unto His death. Hence, Jesus invites him to satisfy well beyond his doubts: “Doubt no longer, but believe.”
Thomas does not need any verification. He does not demand any proofs. He has felt his Master’s presence, as well as his love, his attraction and his invitation to believe. Thomas, having walked the longest and hardest road to find Jesus and believe in Him, now proclaims his deepest faith in Him: “My Lord and my God!” Nobody had confessed Jesus so well.
We should never feel ashamed if we, sometimes, have doubts or questions about our faith. Doubts that arise spontaneously preserve us from a religious faith that may be too superficial and which is based on popular sayings, totally deprived of trust and love. Doubts often enrich our confidence and stimulate us to understand and embrace the Mystery of the Incarnate Jesus.  
Christian faith grows in us when we feel loved and attracted by a God whose face can become visible after reading the Gospels about all his words and deeds. It is only then that his call and invitation become stronger than all our doubts. “Happy are those who have not seen and yet believe.”

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS.
Show your Faith in the Incarnate Jesus.

lunes, 2 de abril de 2012

04/08/2012 - Easter Sunday (B)


Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

8 de abril 2012
Domingo de Resurrección (B)
Juan 20, 1-9

MISTERIO DE ESPERANZA

Creer en el Resucitado es resistirnos a aceptar que nuestra vida es solo un pequeño paréntesis entre dos inmensos vacíos. Apoyándonos en Jesús resucitado por Dios, intuimos, deseamos y creemos que Dios está conduciendo hacia su verdadera plenitud el anhelo de vida, de justicia y de paz que se encierra en el corazón de la Humanidad y en la creación entera.
Creer en el Resucitado es rebelarnos con todas nuestras fuerzas a que esa inmensa mayoría de hombres, mujeres y niños, que solo han conocido en esta vida miseria, humillación y sufrimientos, queden olvidados para siempre.
Creer en el Resucitado es confiar en una vida donde ya no habrá pobreza ni dolor, nadie estará triste, nadie tendrá que llorar. Por fin podremos ver a los que vienen en pateras llegar a su verdadera patria.
Creer en el Resucitado es acercarnos con esperanza a tantas personas sin salud, enfermos crónicos, discapacitados físicos y psíquicos, personas hundidas en la depresión, cansadas de vivir y de luchar. Un día conocerán lo que es vivir con paz y salud total. Escucharán las palabras del Padre: "Entra para siempre en el gozo de tu Señor".
Creer en el Resucitado es no resignarnos a que Dios sea para siempre un "Dios oculto" del que no podamos conocer su mirada, su ternura y sus abrazos. Lo encontraremos encarnado para siempre gloriosamente en Jesús.
Creer en el Resucitado es confiar en que nuestros esfuerzos por un mundo más humano y dichoso no se perderán en el vacío. Un día feliz, los últimos serán los primeros y las prostitutas nos precederán en el Reino.
Creer en el Resucitado es saber que todo lo que aquí ha quedado a medias, lo que no ha podido ser, lo que hemos estropeado con nuestra torpeza o nuestro pecado, todo alcanzará en Dios su plenitud. Nada se perderá de lo que hemos vivido con amor o a lo que hemos renunciado por amor.
Creer en el Resucitado es esperar que las horas alegres y las experiencias amargas, las "huellas" que hemos dejado en las personas y en las cosas, lo que hemos construido o hemos disfrutado generosamente, quedará transfigurado. Ya no conoceremos la amistad que termina, la fiesta que se acaba ni la despedida que entristece. Dios será todo en todos.
Creer en el Resucitado es creer que un día escucharemos estas increíbles palabras que el libro del Apocalipsis pone en boca de Dios: "Yo soy el origen y el final de todo. Al que tenga sed, yo le daré gratis del manantial del agua de la vida". Ya no habrá muerte ni habrá llanto, no habrá gritos ni fatigas porque todo eso habrá pasado.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde la esperanza en el Resucitado. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko apirilaren 8a
Piztuera Igandea B
Joan 20,1-9

ESPERANTZAREN MISTERIOA

Berpiztuagan sinestea, uko egitea da gure bizitza egundoko bi hutsuneren arteko parentesi labur bat bakarrik dela onartzeari. Jainkoak berpiztu duen Jesus sostengutzat hartuz, sumatzen dugu, desiratzen dugu eta sinesten dugu Jainkoa bere betera bideratzen ari dela Gizadiaren bihotzak eta kreazio osoak duen biziaren, zuzentasunaren eta bakearen irrika.
Berpiztuagan sinestea, kontra egitea da geure indar guztiz gizon-, emakume- eta haur-multzo kontaezineko hori, bizitza honetan soilik miseria, umilazioa eta sufrimendua ezagutu duen hori, betiko ahaztua gelditzeari.
Berpiztuagan sinestea, konfiantza jartzea da bizi batean, zeinetan ez baita izango jada, ez pobretasunik ez oinazerik, zeinetan ez baita izango inor triste, ez baitu inork izango zertan negar egin. Azkenean ikusi ahal izango ditugu beren egiazko aberrira iristen patera koxkorretan datozenak.
Berpiztuagan sinestea, esperantzaz hurbiltzea da hainbat eta hainbat osasunik gabeko, gaixo kroniko, ezindu fisiko eta psikiko, depresioak jotako, bizitzeaz eta borroka egiteaz nekatutakoengana. Egun batean ezagutuko dute zer den bakean eta osasun betean bizitzea. Entzungo dituzte Aitaren hitz hauek: «Sar zaitez betiko zeure Jaunaren gozamenean».
Berpiztuagan sinestea, ez etsitzea da Jainkoa betiko «ezkutuko Jainkoa» izango dela, ezin gozatuko dugularik haren begiratuaz, haren txeraz, haren besarkadaz. Betiko aintzatsu haragiturik aurkituko dugu Jesusengan.
Berpiztuagan sinestea, konfiantza izatea da ezen mundua gizatasun handiagoko eta zoriontsuago bihurtzeko gure ahaleginak ez direla hutsunean galduko. Egun zoriontsu batean, azkenak lehenengo izango dira eta prostituituek aurrea hartuko digute Erreinuan.
Berpiztuagan sinestea, jakitea da ezen, hemen erdizka gelditu den guztiak, ezin izan denak, geure trakeskeriaz edo bekatuaz hondatu izan dugunak, guztiak lortuko duela Jainkoagan bere betearen betea. Ez da galduko maitasunez bizi izan dugunetik ezer edo maitasunez uko egin izan diogunetik ezer.
Berpiztuagan sinestea, espero izatea da ezen, ordu pozgarriak eta esperientzia garratzak, pertsonengan eta gauzetan utzi izan ditugun «aztarnak», guztiak antzaldatuko direla. Jada ez dugu izango bukatzen den adiskidetasunik, amaitzen den jairik, tristura dakarren agur egin beharrik. Jainkoa izango da dena denetan.
Berpiztuagan sinestea, sinestea da ezen egun batean entzungo ditugula Apokalipsi liburuak Jainkoaren ahoan jarri dituen ezin sinetsizko hitz hauek: «Neu naiz gauza guztien hasiera eta azkena. Egarri denari, neuk emango diot doan biziaren uraren iturritik». Jada ez da izango, ez heriotzarik ez lanturik, ez garrasirik ez nekerik; iraganeko gauza izango da hori guztia.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Berpiztuaganako esperantza. Bidali hau.

HOMILIA - CA

8 d’abril 2012
Pasqua de Resurrecció (B)
Joan 20, 1-9

MISTERI D'ESPERANÇA

Creure en el Ressuscitat és resistir a acceptar que la nostra vida és només un petit parèntesi entre dos immensos buits. Recolzant-nos en Jesús ressuscitat per Déu, intuïm, desitgem i creiem que Déu està conduint vers la seva veritable plenitud l'anhel de vida, de justícia i de pau que conté el cor de la Humanitat i la creació sencera.
Creure en el Ressuscitat és rebel•lar-nos amb totes les nostres forces que aquesta immensa majoria d'homes, de dones i de nens, que només han conegut en aquesta vida misèria, humiliació i sofriments, quedin oblidats per sempre.
Creure en el Ressuscitat és confiar en una vida on ja no hi haurà pobresa ni dolor, ningú estarà trist, ningú haurà de plorar. Per fi podrem veure els que vénen en pasteres arribar a la seva veritable pàtria.
Creure en el Ressuscitat és acostar-nos amb esperança a tantes persones sense salut, malalts crònics, discapacitats físics i psíquics, persones enfonsades en la depressió, cansades de viure i de lluitar. Un dia coneixeran el que és viure amb pau i salut total. Escoltaran les paraules del Pare: "Entra per sempre en el goig del teu Senyor".
Creure en el Ressuscitat és no resignar-nos que Déu sigui per sempre un "Déu ocult" del qual no puguem conèixer la seva mirada, la seva tendresa i les seves abraçades. El trobarem encarnat per sempre gloriosament en Jesús.
Creure en el Ressuscitat és confiar que els nostres esforços per un món més humà i més feliç no es perdran en el buit. Un dia feliç, els darrers passaran a primers i les prostitutes ens precediran en el Regne.
Creure en el Ressuscitat és saber que tot el que aquí ha quedat a mitges, el que no ha pogut ser, el que hem espatllat perquè som maldestres o amb el nostre pecat, tot arribarà en Déu a la seva plenitud. Res es perdrà del que hem viscut amb amor o al que hem renunciat per amor.
Creure en el Ressuscitat és esperar que les hores alegres i les experiències amargues, les "empremtes" que hem deixat en les persones i en les coses, el que hem construït o hem gaudit generosament, quedarà transfigurat. Ja no coneixerem l'amistat i la festa que s'acaba ni el comiat que entristeix. Déu serà tot en tots.
Creure en el Ressuscitat és creure que un dia escoltarem aquestes increïbles paraules que el llibre de l'Apocalipsi posa en boca de Déu: "Jo sóc l'origen i el final de tot. Als qui tinguin set, jo els donaré de franc l'aigua de la vida".Ja no hi haurà mort ni hi haurà plor, no hi haurà crits ni fatigues perquè tot això haurà passat.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon l'esperança en el Ressuscitat. Passa-ho!

HOMILIA - GL

8 de abril 2012
Domingo de Resurrección (B)
Xoán 20, 1-9

MISTERIO DE ESPERANZA

Crer no Resucitado é resistirnos a aceptar que a nosa vida é só unha pequena paréntese entre dous inmensos baleiros. Apoiándonos en Xesús resucitado por Deus, intuímos, desexamos e cremos que Deus está a conducir cara á súa verdadeira plenitude o anhelo de vida, de xustiza e de paz que se encerra no corazón da Humanidade e na creación enteira.
Crer no Resucitado é rebelarnos con todas as nosas forzas a que esa inmensa maioría de homes, mulleres e nenos, que só ten coñecido nesta vida miseria, humillación e sufrimentos, queden esquecidos para sempre.
Crer no Resucitado é confiar nunha vida onde xa non haberá pobreza nin dor, e ninguén estará triste, ninguén terá que chorar. Por fin poderemos ver os que veñen en pateiras chegar á súa verdadeira patria.
Crer no Resucitado é achegarnos con esperanza a tantas persoas sen saúde, enfermos crónicos, discapacitados físicos e psíquicos, persoas afundidas na depresión, cansas de vivir e de loitar. Un día coñecerán o que é vivir con paz e saúde total. Escoitarán as palabras do Pai: "Entra para sempre no gozo do teu Señor".
Crer no Resucitado é non resignarnos a que Deus sexa para sempre un "Deus oculto" do que non poidamos coñecer a súa mirada, a súa tenrura e os seus abrazos. Encontrarémolo encarnado para sempre  e gloriosamente en Xesús.
Crer no Resucitado é confiar en que os nosos esforzos por un mundo máis humano e ditoso non se perderán no baleiro. Un día feliz, os últimos serán os primeiros e as prostitutas precederannos no Reino.
Crer no Resucitado é saber que todo o que aquí ficou a medias, o que non puido ser, o que estragamos coa nosa torpeza ou o noso pecado, todo alcanzará en Deus a súa plenitude. Nada se perderá do que vivimos con amor ou do que renunciamos por amor.
Crer no Resucitado é esperar que as horas alegres e as experiencias amargas, as "pegadas" que deixamos nas persoas e nas cousas, o que construímos ou gozamos xenerosamente, quedará transfigurado. Xa non coñeceremos a amizade que remata, a festa que se apaga nin a despedida que entristece. Deus será todo en todos.
Crer no Resucitado é crer que un día escoitaremos estas incríbeis palabras que o libro da Apocalipse pon en boca de Deus: "Eu son a orixe e o final de todo. Ao que teña sede, eu dareille gratis do manancial da auga da vida". Xa non haberá morte nin haberá choros, non haberá berros nin fatigas porque todo iso terá pasado.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Difunde a esperanza no Resucitado. Pásao.

HOMILIA -IT


8 aprile 2012

Pasqua di Risurrezione (B)
Gv 20, 1-9

MISTERO DI SPERANZA


Credere nel Risorto è rifiutarsi di accettare che la nostra vita sia solo una piccola parentesi fra due immensi vuoti. Appoggiandoci su Gesù risuscitato da Dio, intuiamo, desideriamo e crediamo che Dio sta conducendo verso la sua vera pienezza l’anelito di vita, di giustizia e di pace racchiuso nel cuore dell’Umanità e della creazione intera.

Credere nel Risorto è ribellarci con tutte le nostre forze a che l’immensa maggioranza di uomini, di donne e di bambini che in questa vita hanno conosciuto solo miseria, umiliazione e sofferenza, restino dimenticati per sempre.

Credere nel Risorto è confidare in una vita in cui non ci sarà più povertà e dolore, nessuno sarà triste, nessuno dovrà piangere. Alla fine potremo vedere quelli che vengono sulle barche arrivare alla loro vera patria.

Credere nel Risorto è accostarci con speranza a tante persone senza salute, malati cronici, disabili fisici e psichici, persone infossate nella depressione, stanche di vivere e di lottare. Un giorno conosceranno cosa è vivere in pace e in piena salute. Ascolteranno le parole del Padre: “Entra per sempre nella gioia del tuo Signore”.

Credere nel Risorto è non rassegnarci a che Dio continui ad essere per sempre un “Dio nascosto”, di cui non possiamo conoscere lo sguardo, la tenerezza e gli abbracci. Troveremo Colui che si è incarnato gloriosamente in Gesù.

Credere nel Risorto è confidare che i nostri sforzi per un mondo più umano e più felice non si perderanno nel vuoto. Un felice giorno, gli ultimi saranno i primi e le prostitute ci precederanno nel Regno.

Credere nel Risorto è sapere che tutto quello che qui è rimasto a metà, quel che non ha potuto essere, quello che abbiamo sciupato perché siamo maldestri o con il nostro peccato, tutto arriverà in Dio alla sua pienezza. Niente si perderà di quello che abbiamo vissuto con amore o di quello a cui abbiamo rinunciato per amore.

Credere nel Risorto è sperare che le ore di gioia e le esperienze amare, le “impronte” che abbiamo lasciato nelle persone e nelle cose, quel che abbiamo costruito o abbiamo fruito generosamente, rimarrà trasfigurato. Non conosceremo più l’amicizia e la festa che finisce né il commiato che intristisce. Dio sarà tutto in tutti.
Credere nel Risorto è credere che un giorno ascolteremo queste incredibili parole che il libro dell’Apocalisse mette in bocca a Dio: “Io sono il Principio e la Fine. A colui che ha sete io darò gratuitamente da bere alla fonte dell’acqua della vita”. Non ci sarà più morte, non ci sarà più lamento, non ci saranno pianti né affanni, perché tutto questo sarà passato. 

José Antonio Pagola


Rete evangelizzatrice BUONE NOTÍZIE
Propaga la speranza nel Risorto.
Diffondilo! 


HOMILIA - FR

8 avril 2012
Dimanche de Résurrection (B)
Jean 20, 1-9

MYSTERE D’ESPERANCE

Croire au Ressuscité  c’est refuser d’accepter que notre vie n’est qu’une petite parenthèse entre deux immenses vides. En nous appuyant sur Jésus, Ressuscité par Dieu, nous avons l’intuition, nous désirons et nous croyons  que Dieu est en train de conduire vers sa véritable plénitude  l’aspiration à la vie, à la justice et à la paix  cachée dans le cœur de l’humanité et dans la création toute entière.
Croire au Ressuscité c’est  s’opposer de toutes ses forces  à ce que cette multitude d’hommes, de femmes et d’enfants qui n’ont connu dans cette vie que misère, humiliation et souffrance, restent pour toujours dans l’oubli.
Croire au Ressuscité c’est  accueillir avec confiance la certitude d’une vie où il n’y aura plus ni pauvreté ni douleur, où personne ne sera dans la tristesse ni aura à pleurer. Nous pourrons enfin voir ces émigrants qui traversent les océans dans de petits bateaux, arriver à leur véritable patrie.
Croire au Ressuscité c’est  s’approcher de toutes ces personnes qui ont une santé fragile, malades chroniques, handicapés physiques et psychiques, personnes  plongées dans la dépression, fatiguées de vivre et de lutter. Elles connaîtront un jour ce que veut dire vivre en paix et en pleine santé. Elles entendront ces paroles du Père : « Entre pour toujours dans la joie de ton Maître »
Croire au Ressuscité c’est  ne pas se résigner à ce que Dieu reste pour toujours un “Dieu caché” dont nous ne pouvons connaître ni  le regard, ni  la tendresse ni  les étreintes. Nous le retrouverons incarné pour toujours glorieusement en Jésus.
Croire au Ressuscité c’est avoir la certitude que nos efforts pour un monde plus humain et plus heureux ne se perdront pas dans le vide. Un heureux jour, les derniers seront les premiers et les prostituées nous devanceront dans le Royaume.
Croire au Ressuscité c’est savoir  que tout ce qui est resté ici-bas à moitié fait, ce qui n’a pas pu  s’accomplir,  ce que nous avons abîmé par notre maladresse ou notre péché, tout cela pourra atteindre sa plénitude en Dieu. Rien de ce que nous aurons vécu avec amour ou de ce à quoi nous aurons renoncé par amour, ne se perdra.
Croire au Ressuscité c’est espérer que les  moments joyeux et les expériences amères, les ”traces” que nous avons laissées sur  les personnes et sur les choses, ce que nous  avons  construit ou ce dont nous  avons joui généreusement, sera transfiguré. Nous ne connaîtrons plus l’amitié qui finit, la fête qui se termine ni les adieux qui nous attristent. Dieu sera tout en tous.
Croire au Ressuscité c’est croire qu’un jour nous entendrons ces  paroles incroyables que le livre de l’Apocalypse met dans la bouche de Dieu: ”Je suis le commencement et la fin de tout. A celui qui a soif, je donnerai gratuitement la source de l’eau de la vie » Il n’y aura plus ni mort, ni pleurs, ni gémissements, ni fatigues car tout cela  sera passé.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répands l’espérance dans le Ressuscité.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT


8 de Abril 2012

Domingo de Ressurreição (B)

João 20, 1-9 

MISTÉRIO DE ESPERANÇA


Acreditar no Ressuscitado é resistirmos a aceitar que a nossa vida é só um pequeno parêntesis entre dois imensos vazios. Apoiando-nos em Jesus ressuscitado por Deus, intuímos, desejamos e acreditamos que Deus está a conduzir para a Sua verdadeira plenitude o anseio da vida, da justiça e da paz que se encerra no coração da Humanidade e em toda a criação.

Acreditar no Ressuscitado é rebelar-nos com todas as nossas forças a que essa imensa maioria de homens, mulheres e crianças, que só conheceram nesta vida miséria, humilhação e sofrimento, fiquem esquecidos para sempre.

Acreditar no ressuscitado é confiar numa vida onde já não haverá pobreza nem dor, ninguém estará triste, ninguém terá de chorar. Por fim poderemos ver aos que vêm em jangadas chegar à sua verdadeira pátria.
Acreditar no Ressuscitado é aproximar-nos com esperança a tantas pessoas sem saúde, doentes crónicos, incapacitados físicos e psíquicos, pessoas mergulhadas na depressão, cansadas de viver e de lutar. Um dia conhecerão o que é viverem com paz e saúde total. Escutarão as palavras do Pai: "Entra para sempre na alegria do Teu Senhor".
Acreditar no Ressuscitado é não nos resignarmos a que Deus seja para sempre um "Deus oculto" de quem não podemos conhecer o Seu olhar, a Sua ternura e os Seus abraços. Iremos encontrá-Lo encarnado para sempre gloriosamente em Jesus.
Acreditar no Ressuscitado é confiar em que os nossos esforços por um mundo mais humano e ditoso não se perderam no vazio. Um dia feliz, os últimos serão os primeiros e as prostitutas nos precederão no Reino.
Acreditar no Ressuscitado é saber que tudo o que aqui ficou a meio, o que não pode ser, o que estragamos com a nossa falta de jeito ou o nosso pecado, tudo alcançará em Deus a Sua plenitude. Nada se perderá do que vivemos com amor ou o que renunciamos por amor.
Acreditar no Ressuscitado é esperar que as horas alegres e as experiências amargas, as "marcas" que deixamos nas pessoas e nas coisas, o que construímos o que disfrutamos generosamente, ficará transfigurado. Já não conheceremos a amizade que termina, a festa que se acaba nem a despedida que entristece. Deus será tudo em todos.
Acreditar no Ressuscitado é acreditar que um dia escutaremos estas incríveis palavras que o livro do Apocalipse coloca na boca de Deus: "Eu sou a origem e o fim de tudo. O que tenha sede, Eu lhe oferecerei o manancial de água da vida". Já não haverá morte nem haverá choro, não haver gritos nem fadigas porque tudo isso terá passado. 

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde a esperança no Ressuscitado. Passa-o.


HOMILIA - EN

April 8, 2012
Easter Sunday (B)
Jo 20, 1-9

B EASTER SUNDAY – THE MYSTERY OF HOPE

Faith in the Risen one means that we believe our life is just a parenthesis two great empty spaces. Basing ourselves in the Risen Christ, we realize, hope and believe that God is leading us towards the ultimate hope of our lives: justice and peace for the whole of humanity and creation.
Belief in the Resurrection means knowing fully that all immense majority of men, women and children who have only known misery, humiliation and sufferings will no longer be forgotten.
Belief in the Resurrection means that we hope in a life in which there will be no more poverty and suffering and nobody will be sad or crying. Finally, we shall see people from other countries arriving by sea and being welcomed to their new homeland.
Belief in the Resurrection means getting closer with hope for so many people who are sick, chronically ill, physically or psychologically handicapped, and those suffering depression or tired of always struggling to just survive. One day they will be able to live in peace and total health. They will hear the Father’s words: ”Come into the eternal joy of the Father.”
Belief in the Risen one does not mean surrendering to a God that is forever distant whom we cannot look into his face or feel his touch and embraces. We shall find Him in the Incarnated and glorious Jesus himself.
Belief in the Risen Christ means that our faith in a better and more humane world will not have been in vain. One day, indeed, the last will be first and the prostitutes will lead us into the Kingdom.
Belief in the Resurrection means that everything here that was left undone or became impossible and everything that was spoiled by our own negligence and sinfulness will, ultimately, be completed by our God. Nothing that we honestly tried will be lost and what we gave up generously will be recovered.
Belief in the Risen one means that we still hope that all our happy moments as well as the bitter experiences, all the hurt caused to others, and everything we have done or enjoyed in our lives will be transformed. We shall no longer experience a broken friendship, an incomplete celebration or a painful separation. God will be everything to everyone.
Belief in the Risen one means believing that one day we shall hear again those words from the Apocalypse: “I am the beginning and the end of everything. If anyone is thirsty, I am the spring of the water of life”. There will be no longer death or tears, no crying or any sort of fatigue.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Preach the hope in the Risen One.