lunes, 23 de abril de 2012

04/29/2012 - 4 Sunday of Easter (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

29 de abril de 2012
4 Pascua (B)
Juan 10, 11-18

VA CON NOSOTROS

El símbolo de Jesús como pastor bueno produce hoy en algunos cristianos cierto fastidio. No queremos ser tratados como ovejas de un rebaño. No necesitamos a nadie que gobierne y controle nuestra vida. Queremos ser respetados. No necesitamos de ningún pastor.
No sentían así los primeros cristianos. La figura de Jesús buen pastor se convirtió muy pronto en la imagen más querida de Jesús. Ya en las catacumbas de Roma se le representa cargando sobre sus hombros a la oveja perdida. Nadie está pensando en Jesús como un pastor autoritario dedicado a vigilar y controlar a sus seguidores, sino como un pastor bueno que cuida de ellas.
El "pastor bueno" se preocupa de sus ovejas. Es su primer rasgo. No las abandona nunca. No las olvida. Vive pendiente de ellas. Está siempre atento a las más débiles o enfermas. No es como el pastor mercenario que, cuando ve algún peligro, huye para salvar su vida abandonando al rebaño. No le importan las ovejas.
Jesús había dejado un recuerdo imborrable. Los relatos evangélicos lo describen preocupado por los enfermos, los marginados, los pequeños, los más indefensos y olvidados, los más perdidos. No parece preocuparse de sí mismo. Siempre se le ve pensando en los demás. Le importan sobre todo los más desvalidos.
Pero hay algo más. "El pastor bueno da la vida por sus ovejas". Es el segundo rasgo. Hasta cinco veces repite el evangelio de Juan este lenguaje. El amor de Jesús a la gente no tiene límites. Ama a los demás más que a sí mismo. Ama a todos con amor de buen pastor que no huye ante el peligro sino que da su vida por salvar al rebaño.
Por eso, la imagen de Jesús, "pastor bueno", se convirtió muy pronto en un mensaje de consuelo y confianza para sus seguidores. Los cristianos aprendieron a dirigirse a Jesús con palabras tomadas del salmo 22: "El Señor es mi pastor, nada me falta... aunque camine por cañadas oscuras, nada temo, porque tú vas conmigo... Tu bondad y tu misericordia me acompañan todos los días de mi vida".
Los cristianos vivimos con frecuencia una relación bastante pobre con Jesús. Necesitamos conocer una experiencia más viva y entrañable. No creemos que él cuida de nosotros. Se nos olvida que podemos acudir a él cuando nos sentimos cansados y sin fuerzas o perdidos y desorientados.
Una Iglesia formada por cristianos que se relacionan con un Jesús mal conocido, confesado solo de manera doctrinal, un Jesús lejano cuya voz no se escucha bien en las comunidades..., corre el riesgo de olvidar a su Pastor. Pero, ¿quién cuidará a la Iglesia si no es su Pastor?

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Da a conocer al Buen Pastor. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko apirilaren 29ª
Pazkoaldiko 4. igandea B
Joan 10,11-18

DAGOKIGUN KONTUA DA

Jesus artzain ona delako sinboloa gogaigarri zaio gaur egun, hein batean, zenbait kristauri. Ez dugu nahi artalde bateko arditzat har gaitzaten. Ez dugu inork goberna gaitzan beharrik, ezta gure bizitza inork kontrola dezan ere. Errespeta gaitzaten nahi dugu. Ez dugu inongo artzainen premiarik.
Lehen kristauek ez zuten horrela sentitzen. Jesus artzain onaren irudia oso garaiz bihurtu zen Jesusen imajinarik gogokoen. Erromako katakonbetan, jada, ardi galdu bat lepoan duela irudikatu zuten Jesus. Inork ez du hartu Jesus artzain autoritariotzat, bere jarraitzaileak zaintzeari eta kontrolatzeari emandakotzat, baizik eta artatzen dituen artzain ontzat.
«Artzain ona» bere ardiez arduratzen da. Hori du bere lehen ezaugarria. Ez ditu bazter uzten sekula. Ahulenei edo gaixoei begira bizi ohi da beti. Ez da artzain-morroia bezalako; honek, arriskuren bat ikusi orduko, ihes egiten du, bere burua salbatzera, artaldea bertan behera utzirik; honi ez zaizkio axola ardiak.
Oroitzapen ezabaezina utzia zuen Jesusek. Ebanjelioetako kontakizunek honela deskribatu dute: gaixoez arduraturik, baztertuez, txikiez, babesgabeenez eta ahaztuenez, galduenez kezkaturik. Ematen du bere buruaz ez dela arduratzen. Beti gainerakoak buruan. Batez ere, ezinduenak ditu axola.
Bada, ordea, besterik ere. «Artzain onak bizia eman du bere ardientzat». Bigarren ezaugarria da. Bost alditaraino errepikatu du Joanen ebanjelioak hizkuntza hau. Jesusek jendeari dion maitasunak ez du mugarik. Bere burua baino gehiago maite ditu besteak. Guztiak maite ditu artzain onaren maitasunez; ez du ihes egin arriskuaren aurrean, baizik eta bizia eman du artaldea salbatzeko.
Horregatik, Jesusen irudia, «artzain onarena», oso garaiz bihurtu zen, haren jarraitzaileentzat, kontsolamenduaren eta konfiantzaren mezu. Kristauek Jesusengana jotzen ikasi, 22. salmotik hartutako hitz hauekin ikasi zuten: «Jauna dut artzain, ez dut ezar falta… mendiarte ilunetan ibili behar badut ere, ez naiz ezeren beldur, neurekin baitzaitut zu… Ene bizitzako egun orotan lagun ditut zure ontasuna eta zure errukia».
Kristauok, sarritan, harreman aski pobreak izan ohi ditugu Jesusekin. Esperientzia biziago eta bihozkoiago baten premia izan ohi dugu. Ez dugu uste izaten hark artatzen, zaintzen gaituela. Ahaztu egin ohi dugu harengana jo dezakegula, nekaturik eta indarrik sentitzen garenean, edo galdurik eta norabiderik gabe.
Eliza bat, oker ezagutua edo soilik doktrina bidez ezagutua den Jesusekin erlazionatzen diren kristauek moldatua, elkarteetan ahotsa egoki entzuten ez zaion Jesusekin erlazionatuek moldatua den Eliza bat…, bere Artzainaz ahazteko arriskuan bizi da. Alabaina, zeinek zainduko Eliza, beronen Artzainak ez bada?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Ezagutarazi Artzain Ona. Bidali hau.

HOMILIA - CA

29 d’abril de 2012
Diumenge IV de Pasqua (B)
Joan 10, 11-18

VA AMB NOSALTRES

El símbol de Jesús com a pastor bo produeix avui en alguns cristians un cert enuig. No volem ser tractats com ovelles d'un ramat. No necessitem ningú que governi i controli la nostra vida. Volem ser respectats. No necessitem cap pastor.
No ho sentien així els primers cristians. La figura de Jesús bon pastor es va convertir molt aviat en la imatge més estimada de Jesús. A les catacumbes de Roma és representat portant a coll l'ovella perduda. Ningú està pensant en Jesús com un pastor autoritari dedicat a vigilar i a controlar els seus seguidors, sinó com un pastor bo que en té cura.
El "pastor bo" es preocupa de les seves ovelles. És el seu primer tret característic. No les abandona mai. No les oblida. Viu pendent d'elles. Està sempre atent a les més febles o malaltes. No és com el pastor mercenari que, quan veu algun perill, fuig per salvar la seva vida abandonant el ramat. Tant li fan les ovelles.
Jesús havia deixat un record inesborrable. Els relats evangèlics el descriuen preocupat pels malalts, pels marginats, pels petits, pels més indefensos i oblidats, els més perduts. No sembla preocupar-se de si mateix. Sempre se’l veu pensant en els altres. L’importen sobretot els més desvalguts.
Però hi ha alguna cosa més. "El bon pastor dóna la vida per les seves ovelles". És el segon tret. Fins a cinc vegades repeteix l'evangeli de Joan aquest llenguatge. L'amor de Jesús a les persones no té límits. Estima els altres més que a si mateix. Estima tothom amb amor de bon pastor que no fuig davant el perill sinó que dóna la vida per salvar el ramat.
Per això, la imatge de Jesús, "bon pastor", es va convertir molt aviat en un missatge de consol i de confiança per als seus seguidors. Els cristians van aprendre a adreçar-se a Jesús amb paraules preses del salm 22: "El Senyor és el meu pastor, no em manca... ni que passi per la vall tenebrosa, no tinc por de cap mal. Tu, Senyor, ets vora meu... Ben cert, tota la vida m'acompanyen la teva bondat i el teu amor."
Els cristians vivim ben sovint una relació bastant pobra amb Jesús. Necessitem conèixer una experiència més viva i entranyable. No creiem que ell té cura de nosaltres. Se'ns oblida que podem acudir-hi quan ens sentim cansats i sense forces o perduts i desorientats.
Una Església formada per cristians que es relacionen amb un Jesús mal conegut, confessat només de manera doctrinal, un Jesús llunyà la veu del qual no s'escolta bé a les comunitats ..., corre el risc d'oblidar el seu Pastor. Però, qui tindrà cura de l'Església si no és el seu Pastor?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Dóna a conèixer el Bon Pastor. Passa-ho!

HOMILIA - GL

29 de abril de 2012
4 Páscoa (B)
Xoán 10, 11-18

VAI CONNOSCO

O símbolo de Xesús como pastor bo produce hoxe en algúns cristiáns certo amolo. Non queremos ser tratados como ovellas dun rabaño. Non necesitamos a ninguén que goberne e controle a nosa vida. Queremos ser respectados. Non necesitamos de ningún pastor.
Non sentían así os primeiros cristiáns. A figura de Xesús bo pastor converteuse ben axiña na imaxe mais querida de Xesús. Xa nas catacumbas de Roma se lle representa carrexando sobre os seus ombreiros á ovella perdida. Ninguén está a pensar en Xesús como un pastor autoritario dedicado a vixiar e controlar aos seus seguidores, se non como un pastor bo que coida delas.
O "pastor bo" preocúpase das súas ovellas. É a súa primeira característica. Non as abandona nunca. Non as esquece. Vive pendente delas. Está sempre atento ás mais débiles ou enfermas. Non é como o pastor mercenario que, cando ve algún perigo, foxe para salvar a súa vida abandonando ao rabaño. Non lle importan as ovellas.
Xesús deixara unha lembranza indelébel. Os relatos evanxélicos descríbeno preocupado polos enfermos, os marxinados, os pequenos, os mais indefensos e esquecidos, os mais perdidos. Non semella preocuparse de si mesmo. Sempre se lle ve pensando nos demais. Impórtanlle sobre todo os mais desvalidos.
Pero hai algo mais. "O pastor bo dá a vida polas súas ovellas". É o segundo trazo. Até cinco veces repite o evanxeo de Xoán esta linguaxe. O amor de Xesús á xente non ten límites. Ama aos demais mais do que a si mesmo. Ama a todos con amor de bo pastor e non foxe ante o perigo se non que dá a súa vida por salvar ao rabaño.
Por iso, a imaxe de Xesús, "pastor bo", se converteu ben axiña nunha mensaxe de consolo e confianza para os seus seguidores. Os cristiáns aprenderon a dirixirse a Xesús con palabras tomadas do salmo 22: "O Señor é o meu pastor, nada me falta... aínda que camiñe por vieiros escuros, nada temo, porque ti vas comigo... A túa bondade e a túa misericordia acompáñanme todos os días da miña vida".
Os cristiáns vivimos con frecuencia unha relación abondo pobre con Xesús. Necesitamos coñecer unha experiencia mais viva e entrañábel. Non cremos que el coida de nós. Esquecésenos que podemos acudir a el cando nos sentimos cansados e sen forzas ou perdidos e desorientados.
Unha Igrexa formada por cristiáns que se relacionan con un Xesús mal coñecido, confesado só de maneira doutrinal, un Xesús arredado cuxa voz non se escoita ben nas comunidades..., corre o risco de esquecer ao seu Pastor. Pero, quen coidará da Igrexa se non é o seu Pastor?

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTÍCIAS
Dá a coñecer ao Bo Pastor. Pásao

HOMILIA -IT

29 aprile 2012
IV Pasqua (B)
Gv 10, 11-18

CAMMINA CON NOI

Il simbolo di Gesù come pastore buono produce oggi in qualche cristiano un certo fastidio. Non vogliamo essere trattati come pecore di un gregge. Non abbiamo bisogno di nessuno che governi e controlli la nostra vita. Vogliamo essere rispettati. Non abbiamo bisogno di nessun pastore.
Non sentivano così i primi cristiani. La figura di Gesù buon pastore divenne molto presto l’immagine più amata di Gesù. Già nelle catacombe di Roma lo si rappresenta carico sulle spalle della pecorella smarrita. Nessuno pensa a Gesù come a un pastore autoritario che vigila e controlla i suoi seguaci, ma come a un pastore buono che si cura di loro.
Il buon pastore si preoccupa delle sue pecore. È il suo primo tratto. Non le abbandona mai. Non le dimentica. Ha ogni riguardo per loro. È sempre attento alle più deboli o malate. Non è come il pastore mercenario che, quando vede qualche pericolo, fugge per salvare la sua vita abbandonando il gregge. Non gli importa delle pecore.
Gesù aveva lasciato un ricordo incancellabile. I racconti evangelici lo descrivono preoccupato degli infermi, degli emarginati, dei piccoli, dei più indifesi e dimenticati, dei più smarriti. Non sembra preoccuparsi di se stesso. Lo si vede sempre che pensa agli altri. Gli importano soprattutto i più derelitti.
Ma c’è qualcosa di più. Il buon pastore dà la propria vita per le pecore. È il secondo tratto. Fino a cinque volte l’evangelo di Giovanni ripete queste parole. L’amore di Gesù per la gente non ha limiti. Ama gli altri più di se stesso. Ama tutti con l’amore del buon pastore che non fugge di fronte al pericolo, ma dà la sua vita per salvare il gregge.
Per questo l’immagine di Gesù buon pastore divenne molto presto un messaggio di consolazione e fiducia per i suoi seguaci. I cristiani impararono a rivolgersi a Gesù con parole prese dal salmo 22: “Il Signore è il mio pastore, non manco di nulla… se dovessi camminare in una valle oscura, non temerei alcun male, perché tu sei con me… felicità e grazia mi saranno compagne tutti i giorni della mia vita”.
Noi cristiani viviamo frequentemente una relazione abbastanza povera con Gesù. Abbiamo bisogno di conoscere un’esperienza più viva e profonda. Non crediamo che egli ha cura di noi. Ci dimentichiamo che possiamo ricorrere a lui quando ci sentiamo stanchi e senza forze o smarriti e disorientati.
Una Chiesa formata da cristiani che si rapportano con un Gesù mal conosciuto, confessato solo in  modo dottrinale, un Gesù lontano la cui voce non si ode bene nelle comunità… corre il rischio di dimenticare il suo Pastore. Ma chi avrà cura della Chiesa se non è il suo Pastore?

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Fa’  conoscere il Buon Pastore
Diffondilo.

HOMILIA - FR

29  avril 2012
4 Pâques (B)
Jean 10, 11-18

IL MARCHE AVEC NOUS

Le symbole de Jésus - bon pasteur- provoque aujourd’hui chez certains chrétiens une certaine gêne. Nous ne voulons pas être traités comme des brebis d’un troupeau. On ne veut pas que quelqu’un nous gouverne et contrôle notre vie. On veut  être respecté. On n’a besoin d’aucun pasteur.
Ce n’était pas ainsi que les premiers chrétiens ressentaient les choses. La figure de Jésus bon pasteur est devenue très tôt l’image la plus appréciée de Jésus. Déjà dans les catacombes de Rome, on le présente chargeant sur ses épaules la brebis perdue. Personne ne pense à Jésus comme un pasteur autoritaire passant son temps à surveiller et à contrôler ses disciples  mais à un pasteur bon qui prend soin de ses brebis.
Le “bon pasteur” est soucieux de ses brebis. C’est-là son premier trait caractéristique. Il ne les abandonne jamais. Il ne les oublie pas. Il est toujours à leur service. Il est attentif aux plus faibles ou au plus malades. Il n’est pas comme ce berger mercenaire qui, voyant venir un quelconque danger, prend la fuite pour sauver sa vie en abandonnant le troupeau. Pour lui, les brebis ont peu d’importance.
Jésus avait laissé un souvenir inoubliable. Les récits évangéliques  le décrivent comme une personne soucieuse des malades, des marginalisés, des petits, des plus vulnérables et oubliés, des plus perdus. Il ne semble pas se soucier de lui-même. On le voit toujours en train de penser aux autres. Il se soucie surtout des plus démunis.
Mais ce n’est pas tout: “Le bon pasteur donne sa vie pour ses brebis”. C’est le deuxième trait caractéristique. C’est une parole que l’évangile  de Jean reprend jusqu’à cinq fois.  L’amour de Jésus pour les gens est sans limite. Il aime les autres plus que lui-même. Il les aime tous d’un amour de ce bon pasteur qui ne fuit pas face au danger mais qui donne sa vie  pour sauver le troupeau.
C’est pourquoi, l’image de Jésus, “bon pasteur”, est devenue très tôt pour ses disciples un  message de consolation et de force. C’est ainsi que  les chrétiens ont appris à s’adresser à Jésus avec les paroles  tirées du psaume 22 : « Le Seigneur est mon berger, rien ne me manque…même si je traverse de sombres ravins, je ne crains rien car tu chemines avec moi…Ta bonté et ta miséricorde m’accompagnent tous les jours de ma vie ».
Nous, chrétiens, nous vivons  souvent une relation assez pauvre avec Jésus. Nous avons besoin d’en faire une expérience plus vivante et plus intime. Nous ne croyons pas qu’il prend soin de nous. Nous oublions que nous pouvons recourir à lui lorsque nous nous sentons  fatigués et affaiblis ou perdus et désorientés.
Une Eglise constituée  des chrétiens  qui ont un rapport avec un Jésus mal connu, confessé seulement d’une façon doctrinale, un Jésus lointain, dont la voix n’est pas bien entendue dans les communautés…, court le risque d’oublier son Pasteur.  Mais qui prendra soin de son Eglise  si ce n’est  pas son Pasteur ?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Fais connaître le Bon Pasteur !
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT


29 de Abril de 2012

4 Pascoa (B)

João 10, 11-18 


VAI CONNOSCO 


O símbolo de Jesus como Bom Pastor produz hoje em alguns cristãos certo aborrecimento. Não queremos ser tratados como ovelhas de um rebanho. Não necessitamos de ninguém que governe e controle a nossa vida. Queremos ser respeitados. Não necessitamos de nenhum pastor.

Não sentiam assim os primeiros cristãos. A figura de Jesus Bom Pastor converteu-se muito rapidamente na imagem mais querida de Jesus. Já nas catacumbas de Roma é representado carregando sobre os Seus ombros a ovelha perdida. Ninguém pensa em Jesus como um pastor autoritário dedicado a vigiar e controlar os Seus seguidores, mas como um bom pastor que cuida delas.

O "Bom Pastor" preocupa-se com as Suas ovelhas. É o Seu primeiro traço. Nunca as abandona. Não as esquece. Vive pendente delas. Está sempre atento às mais débeis ou doentes. Não é como o pastor mercenário que, quando vê algum perigo, foge para salvar a sua vida abandonando o rebanho. Não quer saber das ovelhas.

Jesus tinha deixado uma recordação inesquecível. Os relatos evangélicos descrevem-no bem, preocupado com os doentes, os marginalizados, os pequenos, os mais indefesos e esquecidos, os mais perdidos. Não parece preocupar-se por si mesmo. Sempre se vê pensando nos outros. Preocupam-no sobretudo os mais desvalidos.

Mas há algo mais. "O Bom Pastor dá a vida pelas Suas ovelhas". É o segundo traço. Até cinco vezes repete o evangelho de João esta linguagem. O amor de Jesus às pessoas não tem limites. Ama os outros mais do que a Si mesmo. Ama a todos com amor de Bom Pastor que não foge ante o perigo mas que dá a Sua vida para salvar o rebanho.

Por isso, a imagem de Jesus, Bom Pastor", converteu-se rapidamente numa mensagem de consolo e confiança para os Seus seguidores. Os cristãos aprenderam a dirigir-se a Jesus com palavras recolhidas do salmo 22: "O Senhor é o meu Pastor, nada me falta... mesmo que caminhe por vales profundos, nada temo, porque Tu vais comigo... A Tua bondade e a Tua misericórdia acompanham-me todos os dias da minha vida".
Os cristãos, vivemos com frequência uma relação bastante pobre com Jesus. Necessitamos conhecer uma experiência mais viva e profunda. Não acreditamos que Ele cuida de nós. Esquecemo-nos que podemos acudir a Ele quando nos sentimos cansados e sem forças ou perdidos e desorientados.
Uma Igreja formada por cristãos que se relacionam com um Jesus mal conhecido, apresentado apenas de forma doutrinal, um Jesus longínquo cuja voz não se escuta bem nas comunidades..., corre o risco de esquecer o seu Pastor. Mas, quem cuidará da Igreja se não é o seu Pastor? 

José Antonio Pagola


Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Dá a conhecer o Bom Pastor. Passa-o.


HOMILIA - EN

April 29, 2012
IV Sunday of Easter (B)
Jo 10,11-18

“I KNOW MY OWN”

The symbol of Jesus as a Good Shepherd does not sound acceptable for some Christians today. We don’t like to be treated like sheep in a flock. We don’t need anyone to guide us and control our lives. We just want to be respected. We don’t need a shepherd to guide us.
That was not the way the early Christians were or felt. The figure of Jesus as a Good Shepherd, in fact, became a most admired image of Jesus. Already in the Roman catacombs, Jesus is shown as a Good Shepherd carrying a lost sheep on his shoulders. Nobody thought of Jesus as an authoritarian shepherd that looked over and controlled his sheep, but simply a Good Shepherd looking after all the sheep.
The Good Shepherd looks after his sheep. That is his first concern. He never abandons them. He never forgets them. He is always looking after the weak and the lame. He is not like the hired man who, seeing a wolf, runs away leaving the sheep behind. He does not really care about the sheep.
Jesus left unforgettable memories for the early Christians. The Gospel stories describe him always worried about the sick, the children and the least among the population. Jesus really never cared much about his safety and always thought first about everyone else, beginning with those most in need.
But there is something else. “The Good Shepherd lays down his life for the sheep.” That is his second trait. The Gospel of John repeats as many as five times this special trait. Jesus’ love for his people has no limits. He loves everyone else more than himself. He loves everyone like the Good Shepherd who risks his own life for his sheep.
That is why the image of Jesus as a Good Shepherd became very soon the symbol and message of trust and confidence for all his followers. The early Christians borrowed the words from Psalm 22 to speak of Jesus: “The Lord is my shepherd, there is nothing I shall want… though I pass through a gloomy valley, I fear no harm…beside me your rod and your staff are there… Your goodness and kindness pursue me..’”
Christians often have a very poor relationship with Jesus. We need to have much more living and human experiences with Him. We don’t realize the fact that He looks after us, and we forget that we can always go to Him every time we are tired, without hope and at a loss.
Any Church that is made up of Christians that ignore the real nature and character of the person of Jesus and only know the dogmas and doctrines taught by theologians, and don’t seem to hear that voice of Jesus the Good Sheperd, as described in the Gospels, runs the risk of never recognizing their Good Shepherd. And who can save the Church today except a truly Good Shepherd?

José Antonio Pagola

Gospel Network GOOD NEWS
Preach about the Good Shepherd

lunes, 16 de abril de 2012

04/22/2012 - 3 Sunday of Easter (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

22 de abril de 2012
3 Pascua (B)
Lucas 24, 35-48

TESTIGOS

Lucas describe el encuentro del Resucitado con sus discípulos como una experiencia fundante. El deseo de Jesús es claro. Su tarea no ha terminado en la cruz. Resucitado por Dios después de su ejecución, toma contacto con los suyos para poner en marcha un movimiento de "testigos" capaces de contagiar a todos los pueblos su Buena Noticia: "Vosotros sois mis testigos".
No es fácil convertir en testigos a aquellos hombres hundidos en el desconcierto y el miedo. A lo largo de toda la escena, los discípulos permanecen callados, en silencio total. El narrador solo describe su mundo interior: están llenos de terror; solo sienten turbación e incredulidad; todo aquello les parece demasiado hermoso para ser verdad.
Es Jesús quien va a regenerar su fe. Lo más importante es que no se sientan solos. Lo han de sentir lleno de vida en medio de ellos. Estas son las primeras palabras que han de escuchar del Resucitado: "Paz a vosotros... ¿Por qué surgen dudas en vuestro interior?".
Cuando olvidamos la presencia viva de Jesús en medio de nosotros; cuando lo hacemos opaco e invisible con nuestros protagonismos y conflictos; cuando la tristeza nos impide sentir todo menos su paz; cuando nos contagiamos unos a otros pesimismo e incredulidad... estamos pecando contra el Resucitado. No es posible una Iglesia de testigos.
Para despertar su fe, Jesús no les pide que miren su rostro, sino sus manos y sus pies. Que vean sus heridas de crucificado. Que tengan siempre ante sus ojos su amor entregado hasta la muerte. No es un fantasma: "Soy yo en persona". El mismo que han conocido y amado por los caminos de Galilea.
Siempre que pretendemos fundamentar la fe en el Resucitado con nuestras elucubraciones, lo convertimos en un fantasma. Para encontrarnos con él, hemos de recorrer el relato de los evangelios: descubrir esas manos que bendecían a los enfermos y acariciaban a los niños, esos pies cansados de caminar al encuentro de los más olvidados; descubrir sus heridas y su pasión. Es ese Jesús el que ahora vive resucitado por el Padre.
A pesar de verlos llenos de miedo y de dudas, Jesús confía en sus discípulos. Él mismo les enviará el Espíritu que los sostendrá. Por eso les encomienda que prolonguen su presencia en el mundo: "Vosotros sois testigos de esto". No han de enseñar doctrinas sublimes, sino contagiar su experiencia. No han de predicar grandes teorías sobre Cristo sino irradiar su Espíritu. Han de hacerlo creíble con la vida, no solo con palabras. Este es siempre el verdadero problema de la Iglesia: la falta de testigos.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contagia tu fe en el Resucitado. Pásalo.

HOMILIA - EU

Pazkoaldiko 3. IgandeaB
Lukas 24,35-48
2012ko apirilaren 22 Apirila

LEKUKOAK

Jesus berpiztuak eta ikasleek topo egin izana esperientzia fundatzaile bezala deskribatu du Lukasek. Argi dago Jesusen gogoa. Bere asmoa ez du bukatu gurutzean. Hil ondoren, Jainkoak berpizturik, harremanetan jarri da bereekin, «lekukoen» mugimendua abian jartzeko, herri guztiei Berri Ona kutsatzeko gai izango direnena: «Ene lekuko zarete zuek».
Ez da izan gauza erraza gizon haiek, nahasmenduak eta beldurrak joak dituzten haiek, lekuko bihurtzea. Pasadizo guztian, ikasleak isilik egon dira, guztiz mutu. Narratzaileak haien barneko mundua bakarrik deskribatu du: izuak joak dira; larri eta ustekabeko sentitzen dira; ederregi iruditzen zaie hura guztia egia izateko.
Jesusek berregingo du haien fedea. Gauzarik garrantzizkoena, ez daudela bakarrik senti dezaten da. Bizi bete-beteko sentitu behar dute Jesus beren artean. Hauek dira Berpiztuagandik entzun dituzte lehen hitzak: «Bakea zuei… Nolatan duda-muda horiek zeuen baitan?»
Geure artean Jesusen presentzia biziaz ahazten garenean, geure protagonismoa eta tirabirak direla medio Jesus lauso eta ikusezineko bihurtzen dugunean, tristurak haren bakea ez beste guztia sentiarazten digunean, batak besteari ezkortasuna eta sinestezina kutsatzen diogunean… bekatu egiten ari ohi gara Berpiztuaren aurka. Orduan, ezinezkoa da lekukoen Eliza.
Beren fedea esnatzeko, Jesusek ez die eskatzen aurpegira begira diezaioten, baizik eskuetara eta oinetara. Ikus ditzatela gurutzeko beraren zauriak. Izan dezatela beti beren begi aurrean heriotzaraino eman duen maitasuna. Ez da mamua. «Ni neu naiz, neu». Galileako bideetan ikusi eta maite izan duten hura bera.
Berpiztuarekiko geure fedea gogorapenetan oinarritu nahi izan dugun guztietan, mamu bihurtu izan dugu Jesus. Harekin topo egin ahal izateko, ebanjelioen kontakizunak ikusi beharko ditugu: gaixoak bedeinkatzen eta haurrak ferekatzen zituzten esku haiek aurkitzeko; ahaztuenak direnen bila nekatuak diren oin haiek aurkitzeko; Jesusen zauriak eta nekaldia aurkitzeko. Jesus huraxe da orain bizi dena, Aitak berpiztua.
Beldurrez eta duda-mudazko ikusi dituen arren, konfiantza izan du Jesusek ikasleengan. Berak bidaliko die sostengu izango duten Espiritua. Horregatik gomendatzen die munduan bere presentzia luza dezaten: «Honen guztiaren lekuko zarete zuek». Ez dute zertan irakatsi irakaspen handiosik, baizik, soilik, beren esperientzia kutsatu. Ez dute zertan predikatu teoria handi-mandirik Kristoz, baizik, soilik, haren Espiritua distiratu. Beren bizieraz egin behar dute sinesgarri, eta ez hitzez bakarrik. Hauxe da Elizaren betiko zinezko arazoa: lekukorik eza.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Kutsatu Berpiztuaz duzun fedea. Bidali hau.

HOMILIA - CA

22 d’abril de 2012
Diumenge III de Pasqua (B)
Lluc 24, 35-48

TESTIMONIS

Lluc descriu la trobada del Ressuscitat amb els seus deixebles com una experiència fundant. El desig de Jesús és clar. La seva tasca no s’ha acabat a la creu. Ressuscitat per Déu després de la seva execució, pren contacte amb els seus per posar en marxa un moviment de "testimonis" capaços de contagiar a tots els pobles la seva Bona Notícia: "Vosaltres en sou testimonis".
No és fàcil convertir en testimonis aquells homes enfonsats en el desconcert i la por. Al llarg de tota l'escena, els deixebles romanen callats, en silenci total. El narrador només descriu el seu món interior: estan plens de terror; només senten torbació i incredulitat; tot allò els sembla massa bonic per ser veritat.
És Jesús qui regenerarà la seva fe. El més important és que no se sentin sols. L'han de sentir ple de vida enmig d'ells. Aquestes són les primeres paraules que han d'escoltar del Ressuscitat: "Pau a vosaltres... Per què esteu torbats?".
Quan oblidem la presència viva de Jesús enmig nostre, quan el fem opac i invisible amb els nostres protagonismes i conflictes, quan la tristesa ens impedeix sentir-ho tot menys la seva pau; quan ens contagiem els uns als altres pessimisme i incredulitat... estem pecant contra el Ressuscitat. No és possible una Església de testimonis.
Per despertar la seva fe, Jesús no els demana que mirin el seu rostre, sinó les mans i els peus. Que vegin les seves ferides de crucificat. Que tinguin sempre davant els seus ulls el seu amor lliurat fins a la mort. No és un fantasma: "Sóc jo mateix". El que han conegut i estimat pels camins de Galilea.
Sempre que pretenem fonamentar la fe en el Ressuscitat amb les nostres elucubracions, el convertim en un fantasma. Per trobar-nos amb ell, hem de recórrer al relat dels evangelis: descobrir aquestes mans que beneïen els malalts i acariciaven els nens, aquests peus cansats de caminar a la recerca dels més oblidats; descobrir les seves ferides i la seva passió. És aquest Jesús qui ara viu ressuscitat pel Pare.
Tot i veure'ls plens de por i de dubtes, Jesús confia en els seus deixebles. Ell mateix els enviarà l'Esperit que els sostindrà. Per això els encomana que perllonguin la seva presència al món: "Vosaltres en sou testimonis". No han d'ensenyar doctrines sublims, sinó contagiar la seva experiència. No han de predicar grans teories sobre Crist sinó irradiar el seu Esperit. Han de fer-lo creïble amb la vida, no només amb paraules. Aquest és sempre el veritable problema de l'Església: la manca de testimonis.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Encomana la teva fe en el Ressuscitat. Passa-ho!

HOMILIA - GL

22 de abril de 2012
3 Pascua (B)
Lucas 24, 35-48

TESTEMUÑAS

Lucas describe o encontro do Resucitado cos seus discípulos como unha experiencia fundante. O desexo de Xesús é claro. A súa tarefa non rematou na cruz. Resucitado por Deus despois da súa execución, toma contacto cos seus para poñer en marcha un movemento de "testemuñas" capaces de contaxiar a todos os pobos a súa Boa Noticia: "Vós sodes as miñas testemuñas".
Non é doado converter en testemuñas aqueles homes afundidos no desconcerto e no medo. Ao longo de toda a escena, os discípulos permanecen calados, en silencio total. O narrador só describe o seu mundo interior: están cheos de terror; só senten turbación e incredulidade; todo aquilo parécelles demasiado fermoso para ser verdade.
É Xesús quen vai rexenerar a súa fe. O máis importante é que non se sintan sós. Hano sentir cheo de vida no medio deles. Estas son as primeiras palabras que han escoitar do Resucitado: "Paz a vós... Por que xorden dúbidas no voso interior? ".
Cando esquecemos a presenza viva de Xesús no medio de nós; cando o facemos opaco e invisíbel cos nosos protagonismos e conflitos; cando a tristura nos impide sentir todo menos a súa paz; cando contaxiamos uns a outros pesimismo e incredulidade... estamos a pecar contra o Resucitado. Non é posíbel unha Igrexa de testemuñas.
Para espertar a súa fe, Xesús non lles pide que miren o seu rostro, senón as súas mans e os seus pés. Que vexan as súas feridas de crucificado. Que teñan sempre ante os seus ollos o seu amor entregado ata a morte. Non é un fantasma: "Son eu en persoa". O mesmo que coñeceron e amaron polos camiños de Galilea.
Sempre que pretendemos fundamentar a fe no Resucitado coas nosas elucubracións, convertémolo nun fantasma. Para atoparnos con el, temos de percorrer o relato dos evanxeos: descubrir esas mans que bendicían os enfermos e acariciaban aos nenos, eses pés cansos de camiñar ao encontro dos máis esquecidos; descubrir as súas feridas e a súa paixón. Ese Xesús é o que agora vive resucitado polo Pai.
A pesar de velos cheos de medo e de dúbidas, Xesús confía nos seus discípulos. El mesmo lles enviará o Espírito que os sosterá. Por iso encoméndalles que prolonguen a súa presenza no mundo: "Vós sodes testemuñas disto". Non han ensinar doutrinas sublimes, senón contaxiar a súa experiencia. Non han predicar grandes teorías sobre Cristo senón irradiar o seu Espírito. Han facelo críbel coa vida, non só con palabras. Este é sempre o verdadeiro problema da Igrexa: a falta de testemuñas.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Contaxia a túa fe no Resucitado. Pásao.

HOMILIA -IT


22 aprile 2012

III Pasqua (B)

Lc 24, 35-48



TESTIMONI

Luca descrive l’incontro del Risorto con i suoi discepoli come un’esperienza fondante. Il desiderio di Gesù è chiaro. Il suo compito non è finito con la croce. Risuscitato da Dio dopa la sua esecuzione, prende contatto con i suoi per dare il via a un movimento di “testimoni” capaci di contagiare a tutti i popoli la sua Buona Notizia: Voi siete miei testimoni.
Non è facile convertire in testimoni quegli uomini infossati nello sconcerto e della paura. Lungo tutta la scena i discepoli rimangono senza parole, in silenzio totale. Il narratore descrive soltanto il loro mondo interiore: sono pieni di terrore; sentono solo turbamento e incredulità; tutto quello sembra loro troppo bello per essere vero.
È Gesù che va a rigenerare la loro fede. La cosa più importante è che non si sentano soli. Lo devono sentire pieno di vita in mezzo a loro. Queste sono le prime parole che devono ascoltare dal Risorto: Pace a voi… Perché sorgono dubbi nel vostro cuore?
Quando dimentichiamo la presenza viva di Gesù in mezzo a noi, quando lo rendiamo opaco e invisibile con i nostri protagonismi e i nostri conflitti; quando la tristezza ci impedisce di sentire tutto meno la sua pace; quando ci contagiamo reciprocamente pessimismo e incredulità… stiamo peccando contro il Risorto. Non è possibile una Chiesa di testimoni.
Per risvegliare la loro fede, Gesù non chiede loro che guardino il suo volto, ma le sue mani e i suoi piedi. Che vedano le sue ferite di crocifisso. Che tengano sempre davanti agli occhi il suo amore profuso fino alla morte. Non è un fantasma: Sono proprio io. Lo stesso che hanno conosciuto e amato lungo le strade di Galilea.
Ogni volta che pretendiamo di fondare la fede nel Risorto sulle nostre elucubrazioni, lo convertiamo in un fantasma. Per incontrarci con lui, dobbiamo ricorrere al racconto degli evangeli: scoprire quelle mani che benedicevano i malati e accarezzavano i bambini, quei piedi stanchi di camminare incontro ai più dimenticati, scoprire le sue ferite e la sua passione. È questo Gesù che ora vive risuscitato dal Padre.
Nonostante li veda pieni di paura e di dubbi, Gesù confida nei suoi discepoli. Lui stesso invierà loro lo Spirito che li sosterrà. Per questo affida loro di prolungare la sua presenza nel mondo: Di questo voi siete testimoni. Non devono insegnare dottrine sublimi, ma contagiare la loro esperienza. Non devono predicare grandi teorie su Cristo, ma irradiare il suo Spirito. Devono renderlo credibile con la vita, non solo con le parole. Questo è sempre il vero problema della Chiesa: la mancanza di testimoni.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Contagia la tua fede nelRisorto.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

22 avril 2012
3 Pâques (B)
Luc 24, 35-48

TEMOINS

Luc décrit la rencontre du Ressuscité avec ses disciples comme une expérience fondatrice. Le désir de Jésus est clair. Sa tâche n’a pas pris fin sur la croix. Ressuscité par Dieu après son exécution, il entre en contact avec les siens pour mettre en marche le mouvement de “témoins” capables de communiquer à tous les peuples sa Bonne Nouvelle: “Vous serez mes témoins”.
Ce n’était pas facile pour ces hommes-là, bouleversés et plongés dans la peur, de devenir des témoins.  Tout le long de la scène, les disciples restent bouche-bée, dans un silence total.  Le narrateur ne décrit que leur monde intérieur : ils sont terrifiés ; ils ne ressentent  que trouble et incrédulité ; tout cela leur semble trop beau pour être vrai.
C’est Jésus qui va régénérer leur foi. Le plus important c’est qu’ils ne se sentent pas seuls. Il faut qu’ils le sentent plein de vie au milieu d’eux. Voici les premières paroles qu’ils  entendent de la bouche du  Ressuscité : « La paix soit avec vous… Pourquoi ces doutes vous viennent-ils à l’esprit ? »
Lorsque nous oublions la présence vivante de Jésus au milieu de nous; lorsque nous le rendons invisible et opaque par nos désirs de « protagonisme » et par nos conflits; lorsque la tristesse nous  empêche de tout sentir sauf sa paix ; quand nous nous contaminons les uns les autres avec notre pessimisme et notre incrédulité…nous sommes en train de pécher contre le Ressuscité. Nous rendons impossible une Eglise de témoins.
Pour éveiller leur foi, Jésus ne leur demande pas de regarder son visage, mais ses mains et ses pieds. Qu’ils voient les blessures de sa crucifixion. Qu’ils aient toujours devant sous leurs yeux son amour livré jusqu’à la mort. Ce n’est pas un fantôme : « C’est bien moi ». Le même qu’ils ont connu et aimé sur les chemins de Galilée.
Chaque fois que  nous prétendons fonder notre foi au Ressuscité sur nos élucubrations, nous en faisons un fantôme.  Pour le rencontrer, nous devons parcourir le récit des évangiles : découvrir ces mains qui bénissaient les malades et qui caressaient  les enfants, ces pieds fatigués de marcher à la rencontre des laissés-pour-compte ; découvrir ses blessures, sa passion. C’est ce Jésus qui, ressuscité par le Père, est maintenant vivant.
Tout en les voyant remplis de peurs et de doutes, Jésus fait confiance à ces disciples. Lui-même enverra sur eux l’Esprit qui les soutiendra. C’est pourquoi il les charge  de  prolonger sa présence dans le monde : « Vous en êtes les témoins ».  Ils n’ont pas à enseigner des doctrines sublimes mais à transmettre leur expérience. Ils n’ont  pas à prêcher de grandes théories sur le Christ mais à rayonner son Esprit. Ils doivent le rendre crédible par leur vie et non seulement par leurs paroles. C’est toujours là le véritable problème de l’Eglise : le manque de témoins.

José Antonio Pagola
Traducteur/ Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Communique ta foi dans le Christ Ressuscité !
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT


22 de Abril de 2012

3 Pascoa (B)

Lucas 24, 35-48 


TESTEMUNHOS 


Lucas descreve o encontro do Ressuscitado com os Seus discípulos como uma experiência fundamental. O desejo de Jesus é claro. A Sua tarefa não terminou na cruz. Ressuscitado por Deus depois da Sua execução, toma contacto com os Seus para colocar em marcha um movimento de "testemunhas" capazes de contagiar a todos os povos a Sua Boa Nova: "Vós sois as minhas testemunhas".

Não é fácil converter em testemunhas aqueles homens afundados no desconcerto e no medo. Ao longo de toda a cena, os discípulos permanecem calados, em silêncio total. O narrador só descreve o seu mundo interior: estão cheios de terror; só sentem perturbação e incredulidade; tudo aquilo lhes parece demasiado bonito para ser verdade.

É Jesus quem vai regenerar a sua fé. O mais importante é que não se sintam sós. Sentem-no cheio de vida no meio deles. Estas são as primeiras palavras que hão-de escutar do Ressuscitado: "Paz a vós... Porque surgem dúvidas no vosso interior?".

Quando esquecemos a presença viva de Jesus no meio de nós; quando o fazemos opaco e invisível com os nossos protagonismos e conflitos; quando a tristeza nos impede de sentir tudo menos a Sua paz; quando nos contagiamos uns aos outros pessimismo e incredulidade... estamos a pecar contra o Ressuscitado. Não é possível uma Igreja de testemunhas.
Para despertar a Sua fé, Jesus não lhes pede que olhem o Seu rosto, mas as Suas mãos e os Seus pés. Que vejam as Suas feridas de crucificado. Que tenham sempre perante os seus olhos o Seu amor entregue até à morte. Não é um fantasma: "Sou Eu em pessoa ". O mesmo que conheceu e amou nos caminhos da Galileia.
Sempre que pretendemos fundamentar a fé no Ressuscitado com as nossas elucubrações, convertemo-Lo num fantasma. Para nos encontrarmos con Ele, temos de recorrer ao relato dos evangelhos: descobrir essas mãos que bendiziam os doentes os y acariciavam as crianças, esses pés cansados de caminhar ao encontro dos mais esquecidos; descobrir as suas feridas e a Sua paixão. É esse Jesus que agora vive ressuscitado pelo Pai.
Apesar de os ver cheios de medo e de dúvidas, Jesus confia nos Seus discípulos. Ele mesmo lhes enviará o Espírito que os sustentará. Por isso pede-lhes que prolonguem a sua presença no mundo: "Vós sois testemunhas disto". Não hão de ensinar doutrinas sublimes, mas sim contagiar a sua experiência. Não hão de predicar grandes teorías sobre Cristo mas sim irradiar o Seu Espírito. Hão de faze-Lo credível con a vida, não só com as palavras. Este é sempre o verdadeiro problema da Igreja: à  falta de testemunhas. 

José Antonio Pagola


Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contagiaa  tua fé no Ressuscitado. Passa-o.


HOMILIA - EN

April 22, 2012
III Easter Sunday (B)
Lk 24, 35-48

YOU ARE MY WITNESSES

Luke tells us the story of the encounter of the disciples with the Risen Christ as an experience that started something new for them. Jesus’ wish is clear. His job had not finished with the Cross. Having been raised by his Father after his execution, he gets in touch with his disciples to start with them a movement that will make them witnesses capable of proclaiming the GOOD NEWS to all peoples: “You are my witnesses.”
It was not easy to make witnesses out of those men who had been thrown into total disarray and fear. All through that meeting, the disciples had remained silent and totally passive. The gospel writer simply describes their interior world: they are still afraid, disturbed and incredulous; what they hear still sounds too good to be true.
But Jesus will regenerate their faith. What really matters now is that they don’t feel to be alone. They must really feel that the Jesus they are listening to is truly alive. These are the first words they heard him speak: “Peace be with you. Why are you so agitated? And why are these doubts rising in your hearts?
When we forget the living presence of Jesus in our midst; when we make him invisible because of our own interference and conflicts; when our own sadness gives importance to anything except his peace; when we share with others our own pessimism and incredulity…we are denying the existence of the Risen Christ. There cannot be a Church without witnesses.
In order to awake their faith, Jesus does not ask them to look at his face, but to see his hands and feet. They have to look at the wounds of the Crucified. They have to always remember that He loved them unto His death. He is not a ghost: “Yes, it is I indeed.” He is the same one they had known and followed along the roads of Galilee.
Every time we want to study and explain our faith in the Risen Christ with vague theories and explanations we end up seeing a ghost. To find the real Jesus, we must simply read what the Gospels tell us: look at the hands that blessed the sick and welcomed those children; see those feet that got tired as He walked miles to meet the forgotten men and women; examine those wounds and relive his passion. It is this same Jesus who has now been raised by His Father.
Even though they are still full of doubts and fear, Jesus trusts in his disciples. He is going to send the Spirit to them and he will sustain them. Hence he asks them to continue being his witnesses in the world: “You are witnesses to this.”
They should not teach any sublime doctrines, but simply share their experiences with others. They should not preach intricate theories about Christ, but simply reflect his Spirit. They will make Him credible with their own lives, not with their words. This will continue to be the Church’s real problem: our lack of witnesses.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Share your faith in the Risen Christ
Pass it on