martes, 8 de mayo de 2012

05/13/2012 - 6 Sunday of Easter (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

13 de mayo de 2012
6 Pascua (B)
Juan 15,9-17

AL ESTILO DE JESÚS

Jesús se está despidiendo de sus discípulos. Los ha querido apasionadamente. Los ha amado con el mismo amor con que lo ha amado el Padre. Ahora los tiene que dejar. Conoce su egoísmo. No saben quererse. Los ve discutiendo entre sí por obtener los primeros puestos. ¿Qué será de ellos?
Las palabras de Jesús adquieren un tono solemne. Han de quedar bien grabadas en todos: "Éste es mi mandato: que os améis unos a otros como yo os he amado". Jesús no quiere que su estilo de amar se pierda entre los suyos. Si un día lo olvidan, nadie los podrá reconocer como discípulos suyos.
De Jesús quedó un recuerdo imborrable. Las primeras generaciones resumían así su vida: "Pasó por todas partes haciendo el bien". Era bueno encontrarse con él. Buscaba siempre el bien de las personas. Ayudaba a vivir. Su vida fue una Buena Noticia. Se podía descubrir en él la cercanía buena de Dios.
Jesús tiene un estilo de amar inconfundible. Es muy sensible al sufrimiento de la gente. No puede pasar de largo ante quien está sufriendo. Al entrar un día en la pequeña aldea de Naín, se encuentra con un entierro: una viuda se dirige a dar tierra a su hijo único. A Jesús le sale desde dentro su amor hacia aquella desconocida: "Mujer, no llores". Quien ama como Jesús, vive aliviando el sufrimiento y secando lágrimas.
Los evangelios recuerdan en diversas ocasiones cómo Jesús captaba con su mirada el sufrimiento de la gente. Los miraba y se conmovía: los veía sufriendo, o abatidos o como ovejas sin pastor. Rápidamente, se ponía a curar a los más enfermos o a alimentarlos con sus palabras. Quien ama como Jesús, aprende a mirar los rostros de las personas con compasión.
Es admirable la disponibilidad de Jesús para hacer el bien. No piensa en sí mismo. Está atento a cualquier llamada, dispuesto siempre a hacer lo que pueda. A un mendigo ciego que le pide compasión mientras va de camino, lo acoge con estas palabras: "¿Qué quieres que haga por ti?". Con esta actitud anda por la vida quien ama como Jesús.
Jesús sabe estar junto a los más desvalidos. No hace falta que se lo pidan. Hace lo que puede por curar sus dolencias, liberar sus conciencias o contagiar confianza en Dios. Pero no puede resolver todos los problemas de aquellas gentes.
Entonces se dedica a hacer gestos de bondad: abraza a los niños de la calle: no quiere que nadie se sienta huérfano; bendice a los enfermos: no quiere que se sientan olvidados por Dios; acaricia la piel de los leprosos: no quiere que se vean excluidos. Así son los gestos de quien ama como Jesús.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde el estilo de amar de Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko maiatzaren 12a
Pazkoaldiko 6. Igandea B
Joan 15,9-17

JESUSEN MAITATZEKO ERA

Ikasleei agur esaten ari da Jesus. Biziki maite izan ditu. Aitak bera maite izan duen maitasun beraz maite izan ditu. Haiek utzi beharra etorri zaio orain. Ez dakite elkar maitatzen. Beren artean ezbaian ikusi ditu lehen jarlekuen bila. Zer izango ote haietaz?
Jesusen hitzek tonuera jasoa dute. Guztien bihotzean ondo ezarriak gelditu behar dute: «Hona nire agindua: maita dezazuela elkar nik maite izan zaituztedan bezala». Jesusek ez du nahi bere maitatzeko era ikasleek gal dezaten. Egunen batean ahazten badute, ezin hartuko ditu inork Jesusen ikasletzat.
Ezabaezineko oroitzapena gorde zuten. Honela laburtu zuten haren bizitza lehen belaunaldiek: «Alde guztietan on eginez igaro zen». Gauza ona zen harekin topo egitea. Jendearen ongia bilatu zuen beti. Nola bizi irakasten zuen. Berri On izan zen haren bizitza. Jainkoaren hurbiltasuna suma zitekeen haren baitan.
Nahastezineko era du Jesusek maitatzean. Oso sentibera da jendearen sufrimenduaren aurrean. Ezin jiratu da beste aldera norbait sufritzen ikustean. Behin batean Naingo herrixkan sartzean, lur emate batekin egin du topo: emakume alargun bat bere seme bakarrari lur ematera doa. Barru-barrutik jaio zaio Jesusi ezezagun harenganako maitasuna: «Emakume, ez negar egin». Jesusek bezala maite duena, sufrimena nola arinduko bizi ohi da eta malkoak nola lehortuko.
Ebanjelioek une askotan gogoratzen dute nola atzematen zuen Jesusek bere begiez jendearen sufrimena. Halakoei begira jarri eta hunkitu egiten zen: sufritzen sumatzen zituen, edo lur jota, edo artzainik gabeko ardi bezala. Berehala, gaixoenak sendatzeari ekiten zion edota bere hitzaz elikatzera. Jesusek bezala maite duenak, jendeari aurpegira errukiz begiratzen ikasten du.
Miresgarria da Jesusen prestasuna jendeari on egiteko. Ez dago bere buruari begira. Edozein deiri egiten dio kasu, beti ahal duena egiteko prest. Bidean doala eskale itsu batek errukitzeko eskatu dionean, hitz hauekin egin dio harrera: «Zer nahi duzu nik zuri egitea? Jarrera horixe izan ohi du bizitzan, Jesusek bezala maite duenak.  
Badaki Jesusek ezindu handienen ondoan egoten. Ez du beharrik ezer eska diezaioten. Ahal duena egiten du haien oinazea sendatzeko, haien kontzientzia askatzeko edota Jainkoarekiko konfiantza kutsatzeko. Baina ezin konpondu ditu jende haren arazo guztiak.
Hargatik, ontasun-keinuak egiten ditu: kaleko haurrak besarkatu: ez du inor ikusi nahi umezurtz; gaixoak bedeinkatu: ez du nahi Jainkoak utzi dituenik senti dezaten; lepradunen azala ferekatu: ez du nahi bazter utziak direnik pentsa dezaten. Horrelakoak dira Jesusek bezala maite duenaren keinuak.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Jesusen maitatzeko era. Bidali hau.

HOMILIA - CA

13 de maig de 2012
Diumenge VI de Pasqua (B)
Joan 15,9-17

L'ESTIL DE JESÚS

Jesús s'està acomiadant dels seus deixebles. Els ha estimat apassionadament. Amb el mateix amor que l'ha estimat el Pare. Ara els ha de deixar. Coneix el seu egoisme. No saben estimar-se. Els veu discutint entre si per obtenir els primers llocs. Què en serà d'ells?
Les paraules de Jesús adquireixen un to solemne. Han de quedar ben gravades en tots: "Aquest és el meu manament: que us estimeu els uns als altres tal com jo us he estimat". Jesús no vol que el seu estil d'estimar es perdi entre els seus. Si un dia l'obliden, ningú els podrà reconèixer com a deixebles seus.
De Jesús va quedar-ne un record inesborrable. Les primeres generacions resumien així la seva vida: "Va passar per tot arreu fent el bé". Era bo trobar-se amb ell. Buscava sempre el bé de les persones. Ajudava a viure. La seva vida va ser una Bona Notícia. S'hi podia descobrir la proximitat bona de Déu.
Jesús té un estil d'estimar inconfusible. És molt sensible al patiment de la gent. No pot passar de llarg davant de qui està patint. En entrar un dia a la petita vila de Naïm, es troba amb un enterrament: una vídua duia a enterrar el seu fill únic. A Jesús li surt des de dins el seu amor cap aquella desconeguda: "No ploris". Qui estima com Jesús, viu alleujant el patiment i eixugant llàgrimes.
Els evangelis recorden en diverses ocasions com Jesús captava amb la seva mirada el patiment de la gent. Els mirava i es commovia: els veia patint, o abatuts o com ovelles sense pastor. Ràpidament, es posava a guarir els més malalts o alimentar-los amb les seves paraules. Qui estima com Jesús, aprèn a mirar les cares de les persones amb compassió.
És admirable la disponibilitat de Jesús per fer el bé. No pensa en si mateix. Està atent a qualsevol crida, disposat sempre a fer el que pugui. A un captaire cec que li demana compassió mentre va de camí, l'acull amb aquestes paraules: "Què vols que faci per tu?". Amb aquesta actitud va per la vida qui estima com Jesús.
Jesús sap estar al costat dels més desvalguts. No cal que l'hi demanin. Fa el que pot per guarir les seves malalties, alliberar les seves consciències o contagiar confiança en Déu. Però no pot resoldre tots els problemes d'aquella gent.
Llavors es dedica a fer gestos de bondat: abraça els nens del carrer: no vol que ningú se senti orfe; beneeix els malalts: no vol que se sentin oblidats per Déu; acarona la pell dels leprosos: no vol que es vegin exclosos. Així són els gestos de qui estima com Jesús.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon l'estil d'estimar de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

13 de maio de 2012
6 Páscoa (B)
Xoán 15,9-17

AO ESTILO DE XESUS

Xesús estase a despedir dos seus discípulos. Quíxoos. Amounos co mesmo amor con que o amou o Pai. Agora ten que deixalos. Coñece o seu egoísmo. Non saben quererse. Veos discutindo entre si por obter os primeiros postos. O que vai ser deles?
As palabras de Xesús adquiren un ton solemne. Han ficar ben gravadas en todos: "Este é o meu mandato: que vos amedes uns a outros como eu vos amei". Xesús non quere que o seu estilo de amar se perda entre os seus. Se un dia o esquecen, ninguén os poderá recoñecer como discípulos seus.
De Xesús ficou unha lembranza imborrábel. As primeiras xerazóns resumían así a súa vida: "Pasou por todas partes facendo o ben". Era bon atoparse con el. Buscaba sempre o ben das persoas. Axudaba a vivir. A súa vida foi unha Boa Noticia. Podíase descubrir nel a boa proximidade de Deus.
Xesús ten un estilo de amar inconfundíbel. É moi sensíbel ao sufrimento da xente. Non pode pasar de longo ante quen está a sufrir. Ao entrar un dia na pequena aldea de Naín, atópase cun enterro: unha viúva diríxese a dar terra ao seu fillo único. A Xesús sáelle desde dentro o seu amor cara aquela descoñecida: "Muller, non chores". Quen ama como Xesús, vive aliviando o sufrimento e secando bágoas.
Os evanxeos lembran en diversas ocasións como Xesús captaba coa súa ollada o sufrimento da xente. Ollábaos e conmovíase: víaos sufrindo, ou abatidos ou como ovellas sen pastor. Axiña, púñase a curar aos máis enfermos ou a alimentalos coas súas palabras. Quen ama como Xesús, aprende a ollar os rostros das persoas con compaixón.
É admirábel a dispoñibilidade de Xesús para facer o ben. Non pensa en si mesmo. Está atento a calquera chamada, disposto sempre a facer o que poida. A un esmoleiro cego que lle pide compaixón mentres vai de camiño, acólleo con estas palabras: "Que queres que faga eu por ti?". Con esta actitude anda pola vida quen ama como Xesús.
Xesús sabe estar xunto aos mais desvalidos. Non fai falta que llo pidan. Fai o que pode por curar as súas doenzas, liberar as súas conciencias ou contaxiar confianza en Deus. Pero non pode resolver todos os problemas daquelas xentes.
Entón dedícase a facer signos de bondade: abraza aos nenos da rúa: non quere que ninguén se sinta orfo; bendí aos enfermos: non quere que se sintan esquecidos por Deus; acariña a pele dos leprosos: non quere que se vexan excluídos. Así son os signos de quen ama como Xesús.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín  Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTÍCIAS
Ama o estilo de amar de Xesús. Pásao

HOMILIA -IT

13 maggio 2012 
 VI Pasqua (B) 
 Gv 15,9-17

AL MODO DI GESÙ

Gesù sta prendendo congedo dai suoi discepoli. Li ha amati appassionatamente. Li ha amati con lo stesso amore col quale lo ha amato il Padre. Ora li deve lasciare. Conosce il loro egoismo. Non sanno amarsi. Li vede che discutono tra loro per avere i primi posti. Cosa sarà di loro? Le parole di Gesù acquistano un tono solenne. Devono rimanere ben impresse in tutti: Questo è il mio comandamento: che vi amiate gli uni gli altri come io ho amato voi. Gesù non vuole che il suo modo di amare si perda tra i suoi. Se un giorno lo dimenticano, nessuno li potrà riconoscere come suoi discepoli. Di Gesù rimase un ricordo incancellabile. Le prime generazioni riassumevano così la sua vita: “Passò ovunque facendo il bene”. Era cosa buona incontrarsi con lui. Cercava sempre il bene delle persone. Aiutava a vivere. La sua vita fu una Buona Notizia. Si poteva riconoscere in lui la vicinanza buona di Dio. Gesù ha un modo di amare inconfondibile. È molto sensibile alla sofferenza della gente. Non può non fermarsi davanti a chi sta soffrendo. Nell’entrare un giorno nel piccolo villaggio di Nain, incontra un funerale: una vedova va a seppellire il suo figlio unico. A Gesù esce dal cuore il suo amore per quella sconosciuta: Donna, non piangere. Chi ama come Gesù, vive alleviando la sofferenza e asciugando lacrime. Gli evangeli ricordano in diverse occasioni come Gesù coglieva col suo sguardo la sofferenza della gente. Li guardava e si commuoveva: li vedeva sofferenti, o abbattuti o come pecore senza pastore. Subito si metteva a guarire i più malati o a sostenerli con le sue parole. Chi ama come Gesù, impara a guardare i volti delle persone con compassione. È ammirabile la disponibilità di Gesù a fare il bene. Non pensa a se stesso. È attento a qualsiasi chiamata, disposto sempre a fare quel che può. Un mendicante cieco che gli chiede compassione mentre va per la via, lo accoglie con queste parole: Che vuoi che faccia per te? Con questo atteggiamento cammina nella vita chi ama come Gesù. Gesù sa stare accanto ai più derelitti. Non c’è bisogno che glielo chiedano. Fa quel che può per guarire le loro malattie, liberare le loro coscienze o contagiare fiducia in Dio. Ma non può risolvere tutti i problemi di quella gente. Allora si dedica a fare gesti di bontà: abbraccia i bambini della strada: non vuole che alcuno si senta orfano; benedice gli infermi: non vuole che si sentano dimenticati da Dio; accarezza la pelle dei lebbrosi: non vuole che si vedano esclusi. Così sono i gesti di chi ama come Gesù.

José Antonio Pagola


Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Propaga il modo di amare di Gesù.
Diffondilo.


HOMILIA - FR

13 mai 2012
6 Pâques (B)
Jean 15,9-17

A LA MANIERE DE JESUS

Jésus prend congé de ses disciples. Il les a aimés jusqu’au bout. Il les a aimés du même amour qu’il a aimé le Père. Maintenant, il doit les quitter. Il connaît leur égoïsme. Ils ne savent pas s’aimer. Il les voit en train de discuter pour obtenir les premières places. Que deviendront-ils?
Les paroles de Jésus acquièrent un ton solennel. Elles devront rester bien gravées dans leurs cœurs : « Voici mon commandement : aimez-vous  les uns les autres comme je vous ai aimés ». Jésus ne veut pas que sa façon d’aimer  vienne à se perdre parmi les siens. Si un jour ils l’oublient, personne ne pourra les reconnaître  comme ses disciples.
Il est resté de Jésus un souvenir inoubliable.  Voici comment les premières générations résumaient sa vie : « Il est passé partout en faisant le bien ». Il était bon de le rencontrer. Il cherchait toujours le bien des personnes. Il aidait à vivre. Sa vie  était une Bonne Nouvelle. On pouvait découvrir en lui la proximité bienfaisante  de Dieu.
Jésus a une manière  d’aimer qui ne trompe pas. Il est très sensible à la souffrance des gens. Il ne peut pas  se dérober devant  celui qui souffre. En entrant un jour dans le petit village de Naïm, il se trouve face à un enterrement : une veuve qui va enterrer son fils unique. L’amour de Jésus à l’égard de cette femme inconnue jaillit de ses entrailles : « Femme, ne pleure pas ». Celui qui aime comme Jésus soulage la souffrance des autres et essuie leurs larmes.
Les évangiles rappellent à maintes reprises comment Jésus captait de son regard la souffrance des gens. Il les regardait et il en était touché : il les voyait abattus, en train de souffrir ou comme des brebis sans pasteur.  Il se mettait tout de suite à soigner les plus malades ou à les nourrir de sa parole. Celui qui aime comme Jésus, apprend  à regarder avec compassion  les visages des personnes.
Elle est admirable la disponibilité de Jésus  à  faire le bien. Il ne pense pas à lui-même. Il est attentif à tout appel, toujours prêt à faire ce qu’il peut. Il accueille un mendiant aveugle qui, sur son chemin, sollicite sa pitié et il l’accueille avec ces mots : « Que veux-tu que je fasse pour toi ? » C’est l’attitude de celui  qui vit en aimant comme Jésus.
Jésus sait être avec les plus démunis. On n’a pas besoin de le lui demander. Il fait tout son possible pour soulager leurs souffrances, libérer leurs consciences et communiquer la confiance en Dieu. Mais il ne peut résoudre tous les problèmes de ces gens-là.
Il se consacre alors à poser des gestes de bonté: il embrasse les enfants de la rue : il ne veut que personne se sente orphelin; il bénit les malades : il ne veut pas qu’ils se sentent oubliés par Dieu; il caresse la peau des lépreux: il ne veut pas qu’ils se voient exclus. Voilà les gestes de ceux qui aiment comme Jésus.

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répands  la façon d’aimer de Jésus.
 Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

13 de Maio de 2012
6 Pascoa (B)
João 15,9-17

AO ESTILO DE JESUS

Jesus despede-se dos Seus discípulos. Los ha querido apasionadamente. Amou-os com o mesmo amor com que o amou o Pai. Agora tem de os deixar. Conhece o Seu egoísmo. Não sabem querer-se. Vê-os discutindo entre si para obter os primeiros lugares. Que será deles?
As palavras de Jesus adquirem um tom solene. Hão-de ficar bem gravados em todos: "Este é o Meu mandato: que vos ameis uns aos outros como Eu vos amei". Jesus não quer que o Seu estilo de amar se perda entre os Seus. Se um dia o esquecem, ninguém os poderá reconhecer como discípulos Seus.
De Jesus ficou uma recordação inesquecível. As primeiras gerações resumiam assim a Sua vida: "Passou por toda a parte fazendo o bem". Era bom encontrar-se com Ele. Procurava sempre o bem das pessoas. Ajudava a viver. A Sua vida foi uma Boa Nova. Podia-se descobrir Nele a proximidade boa de Deus.
Jesus tem um estilo de amar inconfundível. É muito sensível ao sofrimento das pessoas. Não pode passar ao lado de quem está a sofrer. Ao entrar um dia na pequena aldeia de Naín, encontra-se com um enterro: uma viúva vai a enterrar o seu filho único. A Jesus sai de dentro o Seu amor para com aquela desconhecida: "Mulher, não chores". Quem ama como Jesus, vive aliviando o sofrimento e secando lágrimas.
Os evangelhos recordam em diversas ocasiões como Jesus captava com o Seu olhar o sofrimento das pessoas. Olhava-as e comovia-se: via-os sofrendo, ou abatidos ou como ovelhas sem pastor. Rapidamente, punha-se a curar aos mais doentes ou a alimentá-los com as Suas palavras. Quem ama como Jesus, aprende a olhar os rostos das pessoas com compaixão.
É admirável a disponibilidade de Jesus para fazer o bem. Não pensa em si mesmo. Está atento a qualquer chamada, disposto sempre a fazer o que possa. A um mendigo cego que lhe pede compaixão quando passa, acolhe-o com estas palavras: "Que queres que faça por ti?". Com esta atitude anda pela vida quem ama como Jesus.
Jesus sabe estar junto aos mais desvalidos. Não faz falta que lho peçam. Faz o que pode por curar as suas doenças, libertar as suas consciências ou contagiar confiança em Deus. Mas não pode resolver todos os problemas daquelas pessoas.
Então dedica-se a fazer gestos de bondade: abraça as crianças da rua: não quer que ninguém se sinta órfão; abençoa os doentes: não quer que se sintam esquecidos por Deus; acaricia a pele dos leprosos: não quer que se vejam excluídos. Assim são os gestos de quem ama como Jesus.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde o estilo de amar de Jesus. Passa-o

HOMILIA - EN

May 13, 2012
VI EASTER (B)
Jo 15, 9-17

JESUS’ STYLE

Jesus is bidding farewell to his disciples. He has loved them passionately, just as His Father has loved him. Now he is about to leave them behind. They have not learned to love each other: they continue to discuss among themselves and fight for the first places at table. What will happen to them?
Jesus’ words become serious and solemn. He wants everyone to pay special attention to this: “This is my commandment: love one another as I have loved you.” Jesus does not want that his style of loving his own be lost, because, if one day they forget it, then nobody will recognize them as His disciples.
Jesus would always be remembered for this: “He always went about doing good.” Everyone who had seen Him considered himself lucky. He always tried to do good to others. He helped everyone to have a better life. His own life became Good News. Everyone saw in Him God’s own presence.
Jesus had a unique style of loving. He was sensitive to people’s suffering. He couldn’t go by anyone who seemed to be suffering. Once, when he entered the village of Nain, He ran into a funeral procession: a widowed mother was taking her only son to be buried. Jesus, at once, spoke to her with compassion: “Woman, please, do not cry!” Anyone who can love like Jesus would live wiping everyone’s tears and alleviating their suffering.
The Gospels remind us on several occasions how Jesus was able to read in people faces their suffering. He looked at them and was moved to compassion: He noticed their suffering like sheep without a shepherd. At once, he would start taking care of the sick or feeding them with words of encouragement. Anyone who learns to love like Jesus did will be able to look at the suffering people with compassion.
It is amazing the way Jesus seemed always willing and ready to do good to others. He was never thinking about himself. He seemed waiting for people’s call and set to do anything He could. To a blind beggar who begged for help along the way, Jesus responded with these words: “What can I do for you?” That should be the attitude of anyone trying to live Jesus’ doctrine.
Jesus knows how to find those who need Him most. They do not have to beg Him for help. He does everything he can to heal their wounds, relieve their sufferings and build their faith in God. Of course, He is not going to solve all their problems.
But He will continue to show gestures of goodness to all: He will embrace children in the street. He does not want anyone to feel loveless; He will bless the sick; nobody should feel that God does not care for him; He will touch and comfort the lepers so that they don’t feel excluded. These should be the gestures of anyone who loves us as Jesus does.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Proclaim Jesus’ style of loving




domingo, 29 de abril de 2012

05/06/2012 - 5 Sunday of Easter (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

6 de mayo de 2012
5 Pascua (B)
Juan 15, 1-8

CONTACTO PERSONAL

Según el relato evangélico de Juan, en vísperas de su muerte, Jesús revela a sus discípulos su deseo más profundo: "Permaneced en mí". Conoce su cobardía y mediocridad. En muchas ocasiones les ha recriminado su poca fe. Si no se mantienen vitalmente unidos a él no podrán subsistir.
Las palabras de Jesús no pueden ser más claras y expresivas: "Como el sarmiento no puede dar fruto por sí mismo, si no permanece en la vid, así tampoco vosotros si no permanecéis en mí". Si no se mantienen firmes en lo que han aprendido y vivido junto a él, su vida será estéril. Si no viven de su Espíritu, lo iniciado por él se extinguirá.
Jesús emplea un lenguaje rotundo: "Yo soy la vid y vosotros los sarmientos". En los discípulos ha de correr la savia que proviene de Jesús. No lo han de olvidar nunca. "El que permanece en mí y yo en él, ese da fruto abundante, porque sin mí no podéis hacer nada". Separados de Jesús, sus discípulos no podemos nada.
Jesús no solo les pide que permanezcan en él. Les dice también que "sus palabras permanezcan en ellos". Que no las olviden. Que vivan de su Evangelio. Esa es la fuente de la que han de beber. Ya se lo había dicho en otra ocasión: "Las palabras que os he dicho son espíritu y vida".
El Espíritu del Resucitado permanece hoy vivo y operante en su Iglesia de múltiples formas, pero su presencia invisible y callada adquiere rasgos visibles y voz concreta gracias al recuerdo guardado en los relatos evangélicos por quienes lo conocieron de cerca y le siguieron. En los evangelios nos ponemos en contacto con su mensaje, su estilo de vida y su proyecto del reino de Dios.
Por eso, en los evangelios se encierra la fuerza más poderosa que poseen las comunidades cristianas para regenerar su vida. La energía que necesitamos para recuperar nuestra identidad de seguidores de Jesús. El Evangelio de Jesús es el instrumento pastoral más importante para renovar hoy a la Iglesia.
Muchos cristianos buenos de nuestras comunidades solo conocen los evangelios "de segunda mano". Todo lo que saben de Jesús y de su mensaje proviene de lo que han podido reconstruir a partir de las palabras de los predicadores y catequistas. Viven su fe sin tener un contacto personal con "las palabras de Jesús".
Es difícil imaginar una "nueva evangelización" sin facilitar a las personas un contacto más directo e inmediato con los evangelios. Nada tiene más fuerza evangelizadora que la experiencia de escuchar juntos el Evangelio de Jesús desde las preguntas, los problemas, sufrimientos y esperanzas de nuestros tiempos.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde la fuerza salvadora del Evangelio. Pásalo

HOMILIA - EU

2012ko maiatzaren 6
Pazkoaldiko 5. Igandea B
Joan 15,1-8

HARREMAN PERTSONALAK

Joanen ebanjelioko kontakizunaren arabera, Jesusek, bera hil bezperan, bere desiorik sakonen hau agertu zien ikasleei: «Iraun ezazue nigan». Badaki koldarrak eta erdipurdiko direla. Askotan bota izan die aurpegira beren fede eskasa. Jesusekin bizi-loturarik ez badute, ezin bizi izango dira.
Ezin argiago eta esanguratsuago dira Jesusen hitz hauek ere: «Aihenak, mahatsondoari loturik irauten ez badu, berez fruiturik ezin eman duen bezala, zuek ere ez nigan irauten ez baduzue». Haren ondoan ikasi eta bizi izan dutenari irmo atxikirik eusten ez badiote, bizitza agor emango dute. Haren Espirituaz bizi ez badira, hark hasia ito egingo da.
Hizkuntza gotorra darabil Jesusek: «Ni naiz mahatsondoa eta zuek aihenak». Jesusi darion izerdia jario behar du ikasleen baitan. Ez lukete hori sekula ahaztu behar. «Nigan irauten duenak eta nik harengan, hark emango du fruitua ugari, zeren ni gabe ezin baituzue ezer egin». Jesusengandik aparte, ikasleok ezin dugu ezer egin.
Jesusek ez die eskatu beragan irautea bakarrik. Beste hau esan die gainera: «haren hitzak iraunaraz ditzatela berengan». Ez ditzatela ahaztu. Bizi daitezela haren Ebanjeliotik. Iturri horretatik behar dute edan. Esana zien hori bera beste abagune batean: «Esan dizkizuedan hitzak espiritu eta bizi dira».
Berpiztuaren Espirituak bizirik eta eragile jarraitzen du gaur egun haren Elizan, era askotan; baina ikusezin eta isila den haren presentzia hori bereizgarri ikusgarriz eta ahots zehatzez horniturik ageri da; hain zuzen, hurbiletik ezagutu eta jarraitu ziotenen ebanjelio-kontakizunetan gordea den oroitzapenari esker. Ebanjelioak direla medio, harremanetan jartzen gara haren mezuarekin, haren bizierarekin, Jainkoaren erreinuaz duen egitasmoarekin.
Horregatik, ebanjelioetan dago kristau-elkarteek beren bizitza biziberritzeko duten indarrik handiena. Jesusen jarraitzaileek geure nortasuna berreskuratzeko behar dugun energia. Jesusen Ebanjelioa da tresnarik inportanteena gaur egun Eliza eraberritzeko.
Gure elkarteetako kristau askok «bigarren eskutik» bakarrik ezagutzen ditu ebanjelioak. Jesusez eta haren mezuaz ezagutzen duten guztia, predikarien eta katekisten hitzetik atera ahal izan dutenetik eraiki ahal izan dutena da. Beren fedea bizi, «Jesusen hitzekin» harreman pertsonalik izan gabe bizi dute.
Nekez imajina daiteke «ebanjelizazio berri bat», jendeari ebanjelioak zuzenean eta hurbilagotik ezagutzeko aukera eman gabe. Ezerk ez indar ebanjelizatzaileagorik, Jesusen Ebanjelioa elkartean entzuteko esperientziak baino, gure garaiko galderak, arazoak, sufrimenduak eta esperantza begi aurrean ditugula.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Ebanjelioaren indar salbatzailea.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

6 de maig de 2012
Diumenge V de Pasqua (B)
Joan 15, 1-8

CONTACTE PERSONAL

Segons el relat evangèlic de Joan, en vigílies de la seva mort, Jesús revela als seus deixebles el seu desig més profund: "Estigueu en mi". Coneix la seva covardia i mediocritat. Moltes vegades els ha recriminat la seva poca fe. Si no es mantenen vitalment units a ell no podran subsistir.
Les paraules de Jesús no poden ser més clares i expressives: "Així com les sarments, si no estan en el cep, no poden donar fruit, tampoc vosaltres no en podeu donar si no esteu en mi". Si no es mantenen ferms en el que han après i viscut al seu costat, la seva vida serà estèril. Si no viuen del seu Esperit, allò que ell ha començat s'extingirà.
Jesús empra un llenguatge rotund: "Jo sóc el cep i vosaltres les sarments". En els deixebles ha de córrer la saba que prové de Jesús. No ho han d'oblidar mai. "El qui està en mi i jo en ell, dóna molt de fruit, perquè sense mi no podeu fer res". Separats de Jesús, els seus deixebles no podem res.
Jesús no només els demana que restin en ell. Els diu també que "les seves paraules restin en ells". Que no les oblidin. Que visquin del seu Evangeli. Aquesta és la font de la qual han de beure. Ja ho havia dit en una altra ocasió: "Les paraules que us he dit són esperit i vida".
L'Esperit del Ressuscitat roman avui viu i actua en la seva Església de múltiples formes, però la seva presència invisible i callada adquireix trets visibles i veu concreta gràcies al record guardat en els relats evangèlics pels qui el van conèixer de prop i el van seguir. En els evangelis ens posem en contacte amb el seu missatge, el seu estil de vida i el seu projecte del regne de Déu.
Per això, els evangelis contenen la força més poderosa que posseeixen les comunitats cristianes per regenerar la seva vida. L'energia que necessitem per recuperar la nostra identitat de seguidors de Jesús. L'Evangeli de Jesús és l'instrument pastoral més important per renovar l'Església avui.
Molts cristians bons de les nostres comunitats només coneixen els evangelis "de segona mà".Tot el que saben de Jesús i del seu missatge prové del que han pogut reconstruir a partir de les paraules dels predicadors i catequistes. Viuen la seva fe sense tenir un contacte personal amb "les paraules de Jesús".
És difícil imaginar una "nova evangelització" sense facilitar a les persones un contacte més directe i immediat amb els evangelis. Res té més força evangelitzadora que l'experiència d'escoltar junts l'Evangeli de Jesús des de les preguntes, els problemes, sofriments i esperances dels nostres temps.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon la força salvadora de l'Evangeli.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

6 de maio de 2012
5 Páscoa (B)
Xoán 15, 1-8

CONTACTO PERSOAL

Segundo o relato evanxélico de Xoán, nas vésperas da súa morte, Xesús revela aos seus discípulos o seu desexo máis profundo: "Permanecede en min". Coñece a súa covardía e mediocridade. En moitas ocasións recriminoulles a súa pouca fe. Se non se manteñen vitalmente unidos a el non poderán subsistir.
As palabras de Xesús non poden ser mais claras e expresivas: "Como o bacelo non pode dar froito por si mesmo, se non permanece na videira, así tampouco vós se non permanecedes en min". Se non se manteñen firmes no que aprenderan e viviran cabo del, a súa vida será estéril. Se non viven do seu Espírito, o comezado por el hase extinguir.
Xesús emprega unha linguaxe rotunda: "Eu son a videira e vós os bacelos". nos discípulos ten de correr o zume que provén de Xesús. Non o han esquecer nunca. "O que permanece en min e eu e nel, ese dá froito abundante, porque sen min non podedes facer nada". Separados de Xesús, os seus discípulos non podemos nada.
Xesús non só lles pide que permanezan nel. Dilles tamén que "as súas palabras permanezan neles". Que non as esquezan. Que vivan do seu Evanxeo. Esa é a fonte da que teñen de beber. Xa llelo dixera noutra ocasión: "As palabras que vos dixen son espírito e vida".
O Espírito do Resuscitado permanece hoxe vivo e operante na súa Igrexa de múltiples formas, pero a súa presenza invisíbel e calada adquire trazos visíbeis e voz concreta, grazas ao recordo gardado nos relatos evanxélicos por quen o coñeceron de perto e o seguiron. Nos evanxeos pómonos en contacto coa súa mensaxe, o seu estilo de vida e o seu proxecto do reino de Deus.
Por iso, nos evanxeos agóchase a forza mais poderosa que posúen as comunidades cristiás para rexenerar a súa vida. A enerxía que necesitamos para recuperar a nosa identidade de seguidores de Xesús. O Evanxeo de Xesús é o instrumento pastoral mais importante para renovar hoxe á Igrexa.
Moitos cristiáns bos das nosas comunidades só coñecen os evanxeos "de segunda man". Todo o que saben de Xesús e da súa mensaxe provén  que puideron reconstruír a partir das palabras dos predicadores e catequistas. Viven a súa fe sen ter un contacto persoal "coas palabras de Xesús".
É difícil imaxinar unha "nova evanxelización" sen facilitar ás persoas un contacto mais directo e inmediato cos evanxeos. Nada ten máis forza evanxelizadora do que a experiencia de escoitar xuntos o Evanxeo de Xesús desde as preguntas, os problemas, sufrimentos e esperanzas dos nosos tempos.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín  Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTÍCIAS
Difunde a forza salvadora do Evanxeo.
Pásao

HOMILIA -IT


6 maggio 2012

V Pascua (B)

Gv 15, 1-8 

CONTATTO PERSONALE


Secondo il racconto evangelico di Giovanni, in prossimità della morte, Gesù rivela ai discepoli il suo desiderio più profondo: Rimanete in me. Conosce la loro codardia e la loro mediocrità. In molte occasioni ha loro rimproverato la loro poca fede. Se non si mantengono vitalmente uniti a lui non potranno resistere.

Le parole di Gesù non possono essere più chiare ed espressive: Come il tralcio non può portare frutto da se stesso, se non rimane nella vite, così neanche voi se non rimanete in me. Se non si mantengono fermi in quello che hanno appreso e vissuto con lui, la loro vita sarà sterile. Se non vivono del suo Spirito, quello che lui ha iniziato si estinguerà.

Gesù usa un linguaggio chiaro: Io sono la vita, voi i tralci. Nei discepoli deve scorrere la linfa che proviene da Gesù. Non devono dimenticarlo mai. Chi rimane in me, e io in lui, porta molto frutto, perché senza di me non potete far nulla. Separati da Gesù, noi suoi discepoli non possiamo nulla.

Gesù non solo chiede loro che rimangano in lui. Dice anche che le sue parole rimangano in loro. Che non le dimentichino. Che vivano del suo Evangelo. Questa è la fonte dalla quale devono bere. Glielo aveva già detto in altre occasioni: Le parole che vi ho detto sono spirito e vita.
Lo Spirito del Risorto rimane oggi vivo e operante nella sua Chiesa in molteplici forme, ma la sua presenza invisibile e silenziosa acquista tratti visibili e voce concreta grazie al ricordo custodito nei racconti evangelici da quelli che lo hanno conosciuto da vicino e lo hanno seguito. Negli evangeli ci poniamo in contatto con il suo messaggio, il suo stile di vita e il suo progetto del regno di Dio.
Per questo negli evangeli si racchiude la forza più potente che hanno le comunità cristiane per rigenerare la loro vita. L’energia di cui abbiamo bisogno per ricuperare la nostra identità di seguaci di Gesù. L’Evangelo di Gesù è lo strumento pastorale più importante per rinnovare oggi la Chiesa.
Molti buoni cristiani delle nostre comunità conoscono solo gli evangeli “di seconda mano”. Tutto quello che sanno di Gesù e del suo messaggio proviene da quello che hanno potuto ricostruire a partire dalle parole dei predicatori e dei catechisti. Vivono la loro fede senza avere un contatto personale con “le parole di Gesù”.
È difficile immaginare una “nuova evangelizzazione” senza che alle persone sia facilitato un contatto più diretto e immediato con gli evangeli. Niente ha più forza evangelizzatrice dell’esperienza di ascoltare insieme l’Evangelo di Gesù a partire dalle domande, dai problemi, dalle sofferenze e dalle speranze dei nostri tempi. 

José Antonio Pagola


Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Propaga la forza salvatrice dell’Evangelo.
Diffondilo 


HOMILIA - FR

6 mai  2012
5 Pâques (B)
Jean 15, 1-8

CONTACT PERSONNEL

D’après le récit  évangélique de Jean, Jésus, la veille de sa mort, révèle à ses disciples son désir le plus profond : « Demeurez en moi ». Il connaît leur lâcheté et leur médiocrité. A plusieurs reprises,  il leur a reproché  leur peu de foi. S’ils ne demeurent pas vitalement unis à lui, ils ne pourront pas subsister.
Les paroles de Jésus  ne peuvent pas être plus claires et plus expressives : « Comme le sarment ne peut porter du fruit par lui-même s’il n’est pas rattaché  à la vigne, de même vous non plus si vous ne demeurez pas rattachés à moi ». S’ils ne restent pas fermes dans ce qu’ils ont appris et vécu auprès de lui, leur vie sera stérile. S’ils ne vivent pas de son esprit, ce qu’il a commencé s’éteindra.
Jésus utilise un langage tranchant: “Je suis la vigne et vous êtes les sarments ». La sève qui vient de Jésus doit couler dans ses disciples. Ils ne devront jamais l’oublier. « Celui qui demeure en moi et moi en lui, c’est celui-là qui porte beaucoup de fruit, car sans moi vous ne pouvez rien faire ». Détachés de Jésus, nous, ses disciples, nous ne pouvons rien.
Jésus ne leur demande pas seulement de demeurer en lui. Il demande aussi que « ses paroles demeurent en eux ». Qu’ils ne l’oublient pas. Qu’ils vivent de son Evangile. Voilà la source à laquelle ils devront boire. Il le leur avait déjà dit à une autre occasion: “Les paroles que je vous ai dites sont esprit et vie”.
L’Esprit du ressuscité  demeure aujourd’hui vivant et agissant dans son Eglise de multiples manières, mais sa présence invisible et silencieuse prend des traits visibles et une voix concrète grâce au souvenir gardé, par ceux qui l’ont connu et suivi de près,  dans les récits évangéliques. C’est à travers les Evangiles que nous entrons en contact avec son message, avec son style de vie et avec son projet de royaume de Dieu.
C’est pourquoi, c’est dans les évangiles que les communautés chrétiennes trouvent la force la plus puissante dont  elles disposent pour régénérer leur vie. Cette énergie dont nous avons besoin  pour retrouver notre identité de disciples de Jésus. L’Evangile de Jésus est  donc l’instrument pastoral le plus important pour renouveler l’Eglise  aujourd’hui. 
Beaucoup de bons chrétiens de nos communautés ne connaissent que les évangiles “de deuxième main”. Tout ce qu’ils connaissent sur Jésus et sur son message provient de ce qu’ils ont pu reconstruire à partir des paroles des prédicateurs et des  catéchistes.  Ils vivent leur foi sans un contact personnel avec « les paroles mêmes de Jésus ».
Il est difficile d’imaginer une “nouvelle évangélisation” sans faciliter aux personnes un contact plus direct et plus immédiat avec les évangiles. Rien ne possède une plus grande force évangélisatrice que l’expérience d’écouter ensemble l’Evangile de Jésus à partir des questions, des problèmes, des souffrances et des espérances de notre temps.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répands la forcé salvatrice de l’Evangile..
Fais passer ce message

HOMILIA - PT


6 de Maio de 2012

5 Pascoa (B)
João 15, 1-8 


CONTACTO PESSOAL 


Segundo o relato evangélico de João, na véspera da Sua morte, Jesus revela aos Seus discípulos o Seu desejo mais profundo: "Permanecei em Mim". Conhece as suas cobardias e mediocridade. Em muitas ocasiões recriminou a Sua pouca fé. Se não se mantêm vitalmente unidos a Ele não poderão subsistir.

As palavras de Jesus não podem ser mais claras e expressivas: "Como o ramo não pode dar fruto por si mesmo, se não permanece no tronco, assim tampouco vós se não permaneceis em mim". Se não se mantêm firmes no que aprenderam e viveram junto Dele, a sua vida será estéril. Se não vivem do Seu Espírito, o que foi iniciado por Ele irá extinguir-se.
Jesus utiliza uma linguagem rotundo: "Eu sou a videira e vós sois os ramos". Nos discípulos tem de correr a seiva que provém de Jesus. Não o devem esquecer nunca. "O que permanece em Mim e Eu nele, esse dá fruto abundante, porque sem Mim não podeis fazer nada". Separados de Jesus, os Seus discípulos, não podemos nada.
Jesus não só lhes pede que permaneçam Nele. Diz-lhes também que "as Suas palavras permaneçam neles". Que não as esqueçam. Que vivam do Seu Evangelho. Essa é a fonte de onde devem beber. Já foi dito noutra ocasião: "As palavras que vos disse são espirito e vida".
O Espírito do Ressuscitado permanece hoje vivo e operante na Sua Igreja de múltiplas formas, mas a Sua presença invisível e calada adquire traços visíveis e voz concreta graças à recordação guardada nos relatos evangélicos por quem o conheceu de perto e o seguiram. Nos evangelhos colocamo-nos em contacto com a Sua mensagem, o Seu estilo de vida e o Seu projeto de reino de Deus.
Por isso, nos evangelhos encerra-se a força mais poderosa que possuímos, as comunidades cristãs, para regenerar a vida. A energia que necessitamos para recuperar a nossa identidade de seguidores de Jesus. O Evangelho de Jesus é o instrumento pastoral mais importante para renovar hoje a Igreja.
Muitos cristãos bons das nossas comunidades só conhecem os evangelhos "em segunda mão". Tudo o que sabem de Jesus e da sua mensagem provém do que puderam reconstruir a partir das palavras dos predicadores e catequistas. Vivem a sua fé sem ter um contacto pessoal com "as palavras de Jesus".
É difícil imaginar uma "nova evangelização" sem facilitar às pessoas um contacto mais direto e imediato com os evangelhos. Nada tem mais força evangelizadora que a experiência de escutar em conjunto o Evangelho de Jesus desde as preguntas, os problemas, sofrimentos e esperanças do nosso tempo. 

José Antonio Pagola


Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde a força salvadora do Evangelho. Passa-o

HOMILIA - EN

May 6, 2012
V Easter Sunday (B)
Jo 15, 1-8

STAY WITH ME

According to the Gospel narratives by John, on the eve of his death, Jesus made this personal appeal to his disciples: “Remain with me.” He knew their cowardice and mediocrity. Often he had told them about their little faith. If they did not remain united to Him they would not be able to survive in their faith.
The words of Jesus could not be more clear or emphatic: “As the branch cannot bear fruit all by itself, but must remain part of the vine, neither can you unless you remain in me.” If they do not remain firm in what they have learned and lived with Him, their lives will become sterile. If they do not live by his Spirit, what He had started with them will be extinguished.
Jesus’ language becomes unequivocal: “I am the vine and you are the branches.” His disciples must feel the sap that flows from Jesus. They should never forget that. “Whoever remains in me, with me in him, bears fruit in plenty; and cut off from me you can do nothing.” Separated from Jesus, his disciples cannot do anything.
Jesus does not only ask them to remain with Him. He also adds, “If you remain in me and my words remain in you.” They should never forget what He had told them. They would have to practice His Good News. That would become the fountain from which they will have to drink. He had already said it on other occasions: “My words are spirit and life.”
The Spirit of the Risen Jesus remains alive and working in the Church today in various forms, but his invisible and silent presence becomes visible and is heard thanks to the memories and reminders of those who knew Him personally and followed Him till the end. Thanks to the Gospels, we are able to get in touch with his message, his lifestyle and his projects for the kingdom of God.
Hence, it is in the Gospels that the Christian communities must look for the vital strength that will give them new life and energy. Such new energy is what is needed to be true followers of Jesus. The Gospel of Jesus is the unique pastoral instrument required to give life to the Christian Church today.
Most good Christians in our communities today know only the Gospels second hand. Everything they know about Jesus comes from what they have heard from preachers and catechists. Hence they live their Christian life without experiencing the vital and personal “contact” with Jesus himself.
It is very difficult to imagine a “new evangelization” without making available to the faithful a more personal, direct and immediate contact with the Gospels. Nothing can have more evangelizing impact than the experience of listening together to the words that Jesus spoke in answer to some of our present problems, sufferings and expectations.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Spread the saving power of the Gospel




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com