jueves, 24 de mayo de 2012

05/27/2012 - Pentecost (B)


Y todo gracias a vosotros. (ver detalle visitas)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nuevas Charlas de Jose Antonio Pagola

El próximo día 30 de mayo de 2012 en el Aula Magna del Seminario Diocesano de VitoriaJose Antonio Pagola dará dos charlas una a las 12.00 horas y otra a las 20.00 horas, con el título "Liberar la fuerza del Evangelio",
dentro de las jornadas "Palabra y Misión", organizadas por el Servicio Diocesano de Animación Bíblica de la Pastoral y la Facultad de Teología de Vitoria, que se celebrarán los días 20,30 y 31 de mayo. (Mas información)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

27 de mayo de 2012
Pentecostés (B)
Juan, 20, 19-23

RECIBID EL ESPÍRITU

Poco a poco, vamos aprendiendo a vivir sin interioridad. Ya no necesitamos estar en contacto con lo mejor que hay dentro de nosotros. Nos basta con vivir entretenidos. Nos contentamos con funcionar sin alma y alimentarnos solo de pan. No queremos exponernos a buscar la verdad. Ven Espíritu Santo y libéranos del vacío interior.
Ya sabemos vivir sin raíces y sin metas. Nos basta con dejarnos programar desde fuera. Nos movemos y agitamos sin cesar, pero no sabemos qué queremos ni hacia dónde vamos. Estamos cada vez mejor informados, pero nos sentimos más perdidos que nunca. Ven Espíritu Santo y libéranos de la desorientación.
Apenas nos interesan ya las grandes cuestiones de la existencia. No nos preocupa quedarnos sin luz para enfrentarnos a la vida. Nos hemos hecho más escépticos pero también más frágiles e inseguros. Queremos ser inteligentes y lúcidos. ¿Por qué no encontramos sosiego y paz? ¿Por qué nos visita tanto la tristeza? Ven Espíritu Santo y libéranos de la oscuridad interior.
Queremos vivir más, vivir mejor, vivir más tiempo, pero ¿vivir qué? Queremos sentirnos bien, sentirnos mejor, pero ¿sentir qué? Buscamos disfrutar intensamente de la vida, sacarle el máximo jugo, pero no nos contentamos solo con pasarlo bien. Hacemos lo que nos apetece. Apenas hay prohibiciones ni terrenos vedados. ¿Por qué queremos algo diferente? Ven Espíritu Santo y enséñanos a vivir.
Queremos ser libres e independientes, y nos encontramos cada vez más solos. Necesitamos vivir y nos encerramos en nuestro pequeño mundo, a veces tan aburrido. Necesitamos sentirnos queridos y no sabemos crear contactos vivos y amistosos. Al sexo le llamamos "amor" y al placer "felicidad", pero ¿quién saciará nuestra sed? Ven Espíritu Santo y enséñanos a amar.
En nuestra vida ya no hay sitio para Dios. Su presencia ha quedado reprimida o atrofiada dentro de nosotros. Llenos de ruidos por dentro, ya no podemos escuchar su voz. Volcados en mil deseos y sensaciones, no acertamos a percibir su cercanía. Sabemos hablar con todos menos con él. Hemos aprendido a vivir de espaldas al Misterio. Ven Espíritu Santo y enséñanos a creer.
Creyentes y no creyentes, poco creyentes y malos creyentes, así peregrinamos todos muchas veces por la vida. En la fiesta cristiana del Espíritu Santo a todos nos dice Jesús lo que un día dijo a sus discípulos exhalando sobre ellos su aliento: "Recibid el Espíritu Santo". Ese Espíritu que sostiene nuestras pobres vidas y alienta nuestra débil fe puede penetrar en nosotros por caminos que solo él conoce.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde el Espíritu de Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko maiatzaren 27a
Mendekoste Igandea B
Joan 20,19-23

HARTU ESPIRITUA

Apurka-apurka, ikasten ari gara nola bizi barnetasunik gabe. Jada ez dugu harreman-beharrik geure baitako gunerik hobenarekin. Aski dugu denbora pasa bizitzearekin. Konforme gara arimarik gabe funtzionatzearekin eta janaritzat ogia bakarrik izatearekin. Ez dugu arriskatu nahi egiaren bila. Zatoz, Espiritu Santua, eta libra gaitzazu barnea hutsik izatetik.
Jada badakigu sustrairik gabe eta helmugarik gabe bizitzen. Aski dugu kanpotik programa gaitzaten uztearekin. Etengabe gara mugitzen eta higitzen, baina ez dakigu ez zer nahi dugun, ez nora goazen. Gero eta informazio handiagoa dugu, baina inoiz baino galduago sentitzen gara. Zatoz, Espiritu Santua, eta libra gaitzazu noraezean ibiltzetik.
Esateko, bost axola ditugu existentziaren arazo handiak. Ez dugu axola argirik gabe gelditzea bizitzari aurre egiteko. Eszetipkoago bihurtu gara; alabaina, ahulago eta segurtasunik gabeago ere bai. Adimentsu nahi dugu izan eta argi. Zergatik ez dugu topatzen sosegurik eta bakerik? Zergatik gaitu horrenbeste bisitatzen tristurak? Zatoz, Espiritu Santua, eta libra gaitzazu barne-ilunetik.
Gehiago nahi dugu bizi, hobeto, denbora luzeago; alabaina, zer bizitzeko? Ondo sentitu nahi dugu geure burua, hobeto; alabaina, zer sentitzeko? Bizitza biziki nola gozatuko gabiltza, etekina nola aterako; alabaina, ez gara konformatzen ondo pasatzearekin bakarrik. Gura duguna egiten dugu. Esateko, ez da guretzat, ez debekurik, ez alor eragotzirik. Zer dela eta nahi izaten dugu beste zerbait? Zatoz, Espiritu Santua, eta irakats iezaguzu nola bizi.
Aski eta burujabe nahi dugu izan; alabaina, gero eta bakarrago sentitzen gara. Bizi beharra sentitzen dugu eta geure mundutxoan hesitzen gara: batzuetan hain aspergarria! Maita gaitzaten sentitzen dugu; alabaina, ez gara gauza harreman bizi eta adiskidetsuak eragiteko. Sexuari «maitasuna» deitzen diogu eta plazerari «zoriona»; alabaina, nork ase dezake gure egarria? Zatoz, Espiritu Santua, eta irakats iezaguzu maitatzen.
Gure bizitzan ez da jada Jainkoarentzat lekurik. Haren presentzia itorik gelditu da gure barnean edo itxura galdurik. Zaratak hartu digu barnea, jada ezin entzun dugu haren ahotsa. Hamaika desio eta sentipenetan murgildurik, ezin sumatu dugu haren hurbiltasuna. Harekin ez beste guztiekin dakigu hitz egiten. Misterioari atzea emanik bizitzen ikasi dugu. Zatoz, Espiritu Santua, eta irakats iezaguzu nola sinetsi.
Fededun eta fedegabe, fede txikiko eta fede okerreko, horrela goaz erromes askotan bizitzan aurrera. Espiritu Santuaren kristau-jai honetan, guztioi diosku Jesusek behin batean bere ikasleei esan zien hura, gainera hats eginez: «Har ezazue Espiritu Santua». Gure bizitza gaixoaren sostengu eta fede ahularen arnasa den Espiritu hori, berak bakarrik dakien bidetik sar daiteke gu baitan.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Jesusen Espiritua. Bidali hau.

HOMILIA - CA

27 de maig de 2012
Pentecosta (B)
Joan, 20, 19-23

REBEU L'ESPERIT SANT

A poc a poc, anem aprenent a viure sense interioritat. Ja no necessitem estar en contacte amb el millor que hi ha dins nostre. En tenim prou de viure entretinguts. Ens acontentem amb funcionar sense ànima i alimentar-nos només de pa. No volem exposar-nos a cercar la veritat. Vine Esperit Sant i allibera'ns del buit interior.
Ja sabem viure sense arrels i sense fites. En tenim prou amb deixar-nos programar des de fora. Ens movem i ens agitem sense parar, però no sabem què volem ni cap on anem. Estem cada vegada més ben informats, però ens sentim més perduts que mai. Vine Esperit Sant i allibera'ns de la desorientació.
Gairebé ja no ens interessen les grans qüestions de l'existència. No ens preocupa quedar-nos sense llum per enfrontar-nos a la vida. Ens hem fet més escèptics però també més fràgils i insegurs. Volem ser intel-ligents i lúcids. Per què no trobem assossec i pau? Per què ens visita tant la tristesa? Vine Esperit Sant i allibera'ns de la foscor interior.
Volem viure més, viure millor, viure més temps, però viure què? Volem sentir-nos bé, sentir-nos millor, però sentir què? Cerquem gaudir intensament de la vida, treure-li el màxim suc, però no ens acontentem només amb passar-ho bé. Fem el que ens ve de gust. A penes hi ha prohibicions ni terrenys acotats. Per què volem una cosa diferent? Vine Esperit Sant i ensenya'ns a viure.
Volem ser lliures i independents, i ens trobem cada vegada més sols. Necessitem viure i ens tanquem en el nostre petit món, de vegades tan avorrit. Necessitem sentir-nos estimats i no sabem crear contactes vius i amistosos. Al sexe li diem "amor" i al plaer "felicitat", però qui saciarà la set? Vine Esperit Sant i ensenya'ns a estimar.
En la nostra vida ja no hi ha lloc per a Déu. La seva presència ha quedat reprimida o atrofiada dins nostre. Plens de sorolls per dins, ja no podem escoltar la seva veu. Bolcats en mil desitjos i sensacions, no encertem a percebre la seva proximitat. Sabem parlar amb tothom menys amb ell. Hem après a viure d'esquena al Misteri. Vine Esperit Sant i ensenya'ns a creure.
Creients i no creients, poc creients i descreguts, així peregrinem tots moltes vegades per la vida. En la festa cristiana de l'Esperit Sant, Jesús ens diu a tots el que un dia va dir als seus deixebles exhalant sobre ells el seu alè: "Rebeu l'Esperit Sant". Aquest Esperit que sosté les nostres pobres vides i encoratja la nostra feble fe pot penetrar en nosaltres per camins que només ell coneix.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon l'Esperit de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

27 de maio de 2012
Pentecostés (B)
Xoán, 20, 19-23

RECIBIDE O ESPÍRITO

Aos poucos, imos aprendendo a vivir sen interioridade. Xa non necesitamos estar en contacto co mellor que hai dentro de nós. Chéganos con vivir entretidos. Contentámonos con funcionar sen alma e alimentarnos só de pan. Non queremos expornos a buscar a verdade. Ven Espírito Santo e libéranos do baleiro interior.
Xa sabemos vivir sen raíces e sen metas. Abóndanos con deixarnos programar desde fóra. Movémonos e axitámonos sen cesar, pero non sabemos o que queremos nin cara a onde imos. Estamos cada vez mellor informados, pero sentímonos máis perdidos do que nunca. Ven Espírito Santo e libéranos da desorientación.
Escasamente nos interesan xa as grandes cuestións da existencia. Non nos preocupa ficar sen luz para enfrontármonos á vida. Fixémonos máis escépticos e tamén máis fráxiles e inseguros. Queremos ser intelixentes e lúcidos. Por que non atopamos acougo e paz? Por que nos visita tanto a tristeza? Ven Espírito Santo e libéranos da escuridade interior.
Queremos vivir máis, vivir mellor, vivir máis tempo, pero ... vivir que? Queremos sentirnos ben, sentirnos mellor, pero ... sentir que? Buscamos gozar intensamente da vida, sacarlle o máximo zume, pero non nos contentamos só con pasalo ben. Facemos o que nos apetece. Xa case non fican prohibicións nin terreos vedados. Por que queremos algo diferente? Ven Espírito Santo e ensínanos a vivir.
Queremos ser libres e independentes, e atopámonos cada vez máis sos. Necesitamos vivir e encerrámonos no noso pequeno mundo, ás veces tan aburrido. Necesitamos sentirnos queridos e non sabemos crear contactos vivos e amigábeis. Ao sexo chamámoslle "amor" e ao pracer "felicidade", pero ... quen saciará a nosa sede? Ven Espírito Santo e ensínanos a amar.
Na nosa vida xa non hai sitio para Deus. A súa presenza ficou reprimida ou atrofiada dentro de nós. Cheos de ruídos por dentro, xa non podemos escoitar a súa voz. Envorcados en mil desexos e sensacións, non acertamos a percibir a súa proximidade. Sabemos falar con todos menos con el. Aprendemos a vivir de costas ao Misterio. Ven Espírito Santo e ensínanos a crer.
Crentes e non crentes, pouco crentes e malos crentes, así peregrinamos todos moitas veces pola vida. Na festa cristiá do Espírito Santo Xesús dinos a todos o que un día dixo aos seus discípulos exhalando sobre deles o seu alento: "Recibide o Espírito Santo". Ese Espírito que sostén as nosas pobres vidas e alenta a nosa débil fe pode penetrar en nós por camiños que só el coñece.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Difunde o Espírito de Xesús.
Pásao.

HOMILIA -IT

27 maggio 2012
Pentecoste (B)
Gv 20, 19-23

RICEVETE LO SPIRITO

A poco a poco, stiamo imparando a vivere senza interiorità. Non abbiamo più bisogno di stare a contatto con il meglio che c’è dentro di noi. Ci basta vivere con intrattenimenti. Ci contentiamo di funzionare senz’anima e nutrirci solo di pane. Non vogliamo esporci a cercare la verità. Vieni, Spirito Santo, e liberaci dal vuoto interiore.
Sappiamo già vivere senza radici e senza mete. Ci basta lasciarci programmare dal di fuori. Ci muoviamo e agitiamo incessantemente, ma non sappiamo né che vogliamo né dove andiamo. Siamo sempre meglio informati, ma ci sentiamo più smarriti che mai. Vieni, Spirito Santo, e liberaci dal disorientamento.
Ormai ci interessano appena le grandi questioni dell’esistenza. Non ci preoccupa rimanere senza luce per confrontarci con la vita. Siamo diventati più scettici, ma anche più fragili e insicuri. Vogliamo essere intelligenti e lucidi. Perché non troviamo tranquillità e pace? Perché ci visita tanto la tristezza? Vieni, Spirito Santo, e liberaci dall’oscurità interiore.
Vogliamo vivere più, vivere meglio, vivere più a lungo, ma vivere che? Vogliamo sentirci bene, sentirci meglio, ma sentire che? Cerchiamo di godere intensamente della vita, ricavarne il massimo sugo, ma ci accontentiamo solo di passarcela bene. Facciamo quello che ci piace. Non ci sono quasi proibizioni né terreni vietati. Perché vogliamo qualcosa di diverso? Vieni, Spirito Santo, e insegnaci a vivere.
Vogliamo essere liberi e indipendenti, e ci troviamo sempre più soli. Abbiamo bisogno di vivere e ci chiudiamo nel nostro piccolo mondo, a volte tanto noioso. Abbiamo bisogno di sentirci amati e non sappiamo creare contatti vivi e amichevoli. Il sesso lo chiamiamo “amore” e il piacere “felicità”, ma chi sazierà la nostra sete? Vieni, Spirito Santo, e insegnaci ad amare.
Nella nostra vita non c’è più spazio per Dio. La sua presenza è rimasta repressa o atrofizzata dentro di noi. Internamente pieni di rumori, non possiamo più ascoltare la sua voce. Riversati in mille desideri e sensazioni, non arriviamo a percepire la sua vicinanza. Sappiamo parlare con tutti meno che con lui. Abbiamo imparato a vivere di spalle al Mistero. Vieni, Spirito Santo, e insegnaci a credere.
Credenti e non credenti, poco credenti e cattivi credenti, tutti andiamo molte volte pellegrini nella vita. Nella festa cristiana dello Spirito Santo, Gesù dice a tutti noi quello che un giorno disse ai suoi discepoli alitando su di loro il suo soffio: Ricevete lo Spirito Santo. Questo Spirito che sostiene le nostre povere vite e alimenta la nostra povera fede, può penetrare in noi per vie che solo lui conosce.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE
A cura di Don José Antonio Pagola
Propaga lo Spirito di Gesù.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

27 mai 2012
Pentecôte  (B)
Jean, 20, 19-23

RECEVEZ L’ESPRIT

Nous apprenons progressivement  à vivre sans  intériorité.  Nous n’avons plus besoin d’être en contact avec ce qu’il y a de meilleur dans notre cœur. Il nous suffit  de vivre  pris  par nos affaires. Nous nous contentons de fonctionner sans âme et de nous nourrir seulement de pain. Nous refusons le risque de chercher la vérité. Viens Esprit-Saint et libère-nous du vide intérieur.
Nous savons maintenant comment vivre sans racines et sans  but. Il nous suffit de nous laisser programmer de l’extérieur. Nous bougeons et nous nous agitons sans arrêt mais nous ignorons ce que nous voulons et vers où nous marchons.  Nous sommes de mieux en mieux informés mais nous nous sentons plus perdus que jamais. Viens Esprit Saint et libère-nous de la désorientation.
C’est à peine si les grandes questions de l’existence, (à peine elles) nous intéressent.  Rester sans lumière pour pouvoir affronter la vie ne nous inquiète pas. Nous sommes devenus plus sceptiques mais aussi plus fragiles et moins sûrs. Nous souhaitons être intelligents et lucides.  Pourquoi ne retrouvons-nous pas le calme et la paix ? Pourquoi la tristesse nous assaille-t-elle si souvent ? Viens Esprit-Saint et libère-nous de l’obscurité intérieure.
Nous voulons vivre plus, vivre mieux, vivre plus longtemps, mais vivre quoi? Nous voulons nous sentir bien, nous sentir mieux, mais ressentir quoi? Nous cherchons à jouir intensément de la vie, à  en tirer le plus de profit, mais nous ne nous contentons pas seulement de bien nous amuser. Nous faisons ce qui nous plaît. C’est à peine si les chasses-gardées et les prohibitions existent. Pourquoi voulons-nous quelque chose de différent ? Viens Esprit Saint et apprends-nous à vivre.
Nous voulons être libres et indépendants et nous nous retrouvons de plus en plus seuls. Nous avons besoin de vivre alors que nous  nous enfermons dans notre petit monde, parfois si  ennuyeux. Nous avons besoin de nous sentir aimés et nous ne savons pas créer des contacts vivants et amicaux. Nous appelons le sexe « amour » et le plaisir « bonheur », mais qui étanchera notre soif ? Viens Esprit Saint et apprends-nous à aimer.
Il n’y a plus de place pour Dieu dans notre vie. Sa présence dans nos cœurs  a été réprimée, atrophiée. Pleins de bruits intérieurs, nous n’arrivons plus à entendre sa voix. Pris par mille désirs et sensations, nous ne réussissons pas à percevoir sa proximité. Nous savons parler avec tout le monde sauf avec lui. Nous avons appris à vivre en tournant le dos au Mystère. Vies Esprit-Saint et apprends-nous à croire.
Croyants et non croyants, peu croyants et mal croyants, c’est ainsi que nous marchons tous très souvent sur le chemin de la vie. En la fête chrétienne de l’Esprit-Saint, Jésus nous dit à (nous) tous, ce qu’il a dit un jour à ses disciples  en répandant sur eux son souffle de vie: « Recevez l’Esprit-Saint ». Cet Esprit qui soutient nos pauvres vies et qui anime notre faible foi,  peut pénétrer en nous par des chemins que lui seul connaît.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répands l’Esprit de Jésus.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

27 de Maio de 2012
Pentecostes (B)
João, 20, 19-23

RECIBEI O ESPÍRITO

Pouco a pouco, vamos aprendendo a viver sem interioridade. Já não necessitamos de estar em contato com o melhor que há dentro de nós. Não basta com viver entretidos. Contentamos com funcionar sem alma e a nos alimentarmos só de pão. Não queremos expor-nos a procurar a verdade. Vem Espírito Santo e liberta-nos do vazio interior.
Já sabemos viver sem raízes e sem metas. É suficiente para nós deixar-nos programar desde fora. Movemo-nos e agitamo-nos sem cessar, mas não sabemos o que queremos nem para onde vamos. Estamos cada vez mais bem informados, mas sentimo-nos mais perdidos que nunca. Vem Espírito Santo e liberta-nos da desorientação.
Já só nos interessa as grandes questões da existência. Não nos preocupa ficarmos sem luz para nos enfrentarmos com a vida. Fizemo-nos mais céticos mas também mais frágeis e inseguros. Queremos ser inteligentes e lúcidos. Por que não encontramos sossego e paz? Por que nos visita tanto a tristeza? Vem Espírito Santo e liberta-nos da obscuridade interior.
Queremos viver mais, viver melhor, viver mais tempo, mas, viver o quê? Queremos sentir-nos bem, sentir-nos melhor, mas, sentir o quê? Procuramos disfrutar intensamente a vida, tirar o máximo sumo, mas não nos contentamos apenas com passar bem. Fazemos o que nos apetece. Quase não há proibições nem terrenos vedados. Por que queremos algo diferente? Vem Espírito Santo e ensina-nos a viver.
Queremos ser livres e independentes, encontramo-nos cada vez mais sós. Necessitamos de viver e encerramo-nos no nosso pequeno mundo, às vezes tão aborrecido. Necessitamos sentir-nos queridos e não sabemos criar contactos vivos e amistosos. Ao sexo chamamos "amor" e ao prazer "felicidade", mas quem saciará a nossa sede? Vem Espírito Santo e ensina-nos a amar.
Na nossa vida já não há sitio para Deus. A Sua presença ficou reprimida ou atrofiada dentro de nós. Cheios de ruídos por dentro, já não podemos escutar a Sua voz. Inclinados por mil desejos e sensações, não acertamos a perceber a Sua proximidade. Sabemos falar com todos menos com Ele. Temos aprendido a viver de costas ao Mistério. Vem Espírito Santo e ensina-nos a acreditar.
Crentes e não crentes, pouco crentes e maus crentes, assim peregrinamos todos muitas vezes pela vida. Na festa cristã do Espírito Santo a todos nos diz Jesus o que um dia disse aos Seus discípulos exalando sobre eles o Seu alento: "Recebei o Espírito Santo". Esse Espírito que sustem as nossas pobres vidas e alenta a nossa débil fé pode penetrar em nós por caminhos que só Ele conhece.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde o Espírito de Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

May 27, 2012
Pentecost (B)
Jo 20, 19-23

RECEIVE THE HOLY SPIRIT

Little by little, we learn to live and survive without our interior spirit. We don’t need to keep in touch with our own inner self. All we need is to stay entertained. We are satisfied to survive without a soul and satisfy our hunger with bread. We don’t even try to look around for the truth. Come, Holy Spirit, and deliver us from this interior emptiness.
We have already learned to live without roots or goals. We have enough as long as they program us from outside. We keep running around agitated all the time, although we don’t know why or where we are going. We get more and more information about everything, but we seem to be more at a loss than ever. Come, Holy Spirit, and deliver us from this disorientation.
We are no longer interested in the great questions about our own existence. We don’t care if we don’t see the way to deal with the big problems of life. We have become more sceptical and, consequently, more fragile and insecure. We want to become intelligent and well informed. How come that we never crave for peace and self-acceptance? Why, then, are we so uneasy and unsatisfied? Why do we always look sad? Come, Holy Spirit, and deliver us from this inner darkness.
We want to live longer and better in every way, but why and what for? We want to feel good, enjoy more, but how and what for? We wish to enjoy life to the full, get the most out of it, but we never seem to end up completely satisfied. We do what we like. There is hardly anything that is forbidden or any place that is blocked to us. Why do we still crave for something else? Come, Holy Spirit, and teach us to live.
We want to free and independent, but we feel ever more lonesome. We need to live and we lock ourselves in our own small world, which is so often very boring. We need to feel loved and accepted, but we don’t know how to establish human and friendly contacts. We refer to sex as “love” and pleasure is called “happiness”; but neither seems to quench our thirst. Come, Holy Spirit, and teach us to love one another.
In our own lives, there seems to ne no place for God. His presence has been hiding or locked up within our own selves. There are so many “noises” within us that we can’t hear God’s voice. We are poured out with so many wishes and sensations that we cannot perceive His presence or closeness. We learn to communicate with everyone except with God. We have learned to deal without the Mystery. Come, Holy Spirit, and teach us to believe.
Believers or unbelievers, good or bad believers: that’s the way we have got used to get through life. On this feast day of the Holy Spirit, Jesus is telling us what He once told his disciples, as He breathed the Spirit over them: “Receive the Holy Spirit”. This is the Spirit that sustains our feeble lives and feeds our weakened faith – may He one day lead us to ways only He knows.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Proclaim the Spirit of Jesus. Pass it on

05/20/2012 - 7 Sunday of Easter - Ascension of Our Lord - B


Y todo gracias a vosotros. (ver detalle visitas)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

20 de mayo de 2012
Ascensión del Señor (B)
Marcos 16, 15-20

NUEVO COMIENZO

Los evangelistas describen con diferentes lenguajes la misión que Jesús confía a sus seguidores. Según Mateo, han de "hacer discípulos" que aprendan a vivir como él les ha enseñado. Según Lucas, han de ser "testigos" de lo que han vivido junto él. Marcos lo resume todo diciendo que han de "proclamar el Evangelio a toda la creación".
Quienes se acercan hoy a una comunidad cristiana no se encuentran directamente con el Evangelio. Lo que perciben es el funcionamiento de una religión envejecida, con graves signos de crisis. No pueden identificar con claridad en el interior de esa religión la Buena Noticia proveniente del impacto provocado por Jesús hace veinte siglos.
Por otra parte, muchos cristianos no conocen directamente el Evangelio. Todo lo que saben de Jesús y su mensaje es lo que pueden reconstruir de manera parcial y fragmentaria escuchando a catequistas y predicadores. Viven su religión privados del contacto personal con el Evangelio.
¿Cómo podrán proclamarlo si no lo conocen en sus propias comunidades? El Concilio Vaticano II ha recordado algo demasiado olvidado en estos momentos: "El Evangelio es, en todos los tiempos, el principio de toda su vida para la Iglesia". Ha llegado el momento de entender y configurar la comunidad cristiana como un lugar donde lo primero es acoger el Evangelio de Jesús.
Nada puede regenerar el tejido en crisis de nuestras comunidades  como la fuerza del Evangelio. Solo la experiencia directa e inmediata del Evangelio puede revitalizar a la Iglesia. Dentro de unos años, cuando la crisis nos obligue a centrarnos solo en lo esencial, veremos con claridad que nada es más importante hoy para los cristianos que reunirnos a leer, escuchar y compartir juntos los relatos evangélicos.
Lo primero es creer en la fuerza regeneradora del Evangelio. Los relatos evangélicos enseñan a vivir la fe, no por obligación sino por atracción. Hacen vivir la vida cristiana, no como deber sino como irradiación y contagio. Es posible introducir ya en las parroquias una dinámica nueva. Reunidos en pequeños grupos, en contacto con el Evangelio, iremos recuperando nuestra verdadera identidad de seguidores de Jesús.
Hemos de volver al Evangelio como nuevo comienzo. Ya no sirve cualquier programa o estrategia pastoral. Dentro de unos años, escuchar juntos el Evangelio de Jesús no será una actividad más entre otras, sino la matriz desde la que comenzará la regeneración de la fe cristiana en las pequeñas comunidades dispersas en medio de una sociedad secularizada.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde la fuerza del Evangelio. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko maiatzaren 20an
Jaunaren Igokundea B
Markos 16,15-20

HASIERA BERRIA

Hizkuntza desberdinez deskribatzen dute ebanjelariek Jesusek ikasleei gomendatu dien mandatua. Mateoren arabera, Jesusek irakatsi bezala bizitzen ikasi behar duten «ikasleak eratu» behar dituzte. Lukasen arabera, Jesusen inguruan bizi izan dutenaren «lekukoak» eratu behar dituzte. Markosek, berriz, «sorkari guztiei Ebanjelioa hots egin behar dietela» esanez laburtu du guztia.
Gaur egun kristau-elkarte batera hurbiltzen direnek ez dute topo egiten zuzenean Ebanjelioarekin. Sumatzen dutena, erlijio zaharkitu baten funtzionamendua da, krisi-zantzu asko dituena. Ezin identifikatu dute argi eta garbi erlijio horren baitan Berri Ona, duela hogei mende Jesusek eragindako hura.
Alde batetik, kristau askok ez du Ebanjelioaren zuzeneko ezagutzarik. Jesusez eta haren mezuaz dakiten guztia, katekistei eta predikarien entzundakotik erdizka eta zatitsu eraiki dezaketena da. Jesusen Ebanjelioarekin harreman pertsonalik izan gabe bizi dute beren erlijioa.
Nolatan hots egin dezakete beren elkarteetan beretan ezagutzen ez badute? Vatikano II.a kontzilioak gaur egun ahaztuegia den hau gogorarazi du: «Ebanjelioa du Elizak, aldi guztietan, bere biziaren jatorria». Iritsia da unea kristau-elkarte bat honela ulertu  eta eratzeko ordua: leku bat, zeinetan Jesusen Ebanjelioa onartzea izango baita lehenengo gauza.
Ezerk ezin biziberritu izango du krisian den gure elkarteen sarea, Ebanjelioaren indarrak bezala. Soilik, Ebanjelioaren zuzeneko eta bertatik bertako esperientziak biziberritu ahal du Eliza. Urte batzuk barru, krisiak soilik funtsezkoa atxikitzera eragingo digu; garbi ikusiko dugu orduan ezer ez dela garrantzizkoagorik kristauentzat elkarrekin biltzea baino, ebanjelioko kontakizunak irakurri, entzun eta partekatzeko.
Ebanjelioaren indar berritzailean sinestea da lehenengo gauza. Ebanjelioko kontakizunek fedea bizitzen irakasten dute, ez behartuz, baizik erakarriz. Kristau-bizitza biziarazten dute, ez betearaziz, baizik distiratuz eta kutsatuz. Daitekeena da jada gure parrokietan beste dinamika bat abiaraztea. Talde txikietan bildurik, Ebanjelioari loturik, Jesusen jarraitzaileen egiazko nortasuna berreskuratuz joan gintezke.
Ebanjeliora itzuli beharra dugu, hasiera berritzat hartuz. Jada ez da on edozein egitarau edo estrategia pastoral. Urte batzuk barru, Jesusen Ebanjelioa elkarrekin entzutea ez da izango jarduera bat gehiago beste askoren artean; baizik eta jarduera nagusia izango da, zeinetatik hasiko baita kristau-fedearen biziberritzea, gizarte sekularizatuan barreiatuak diren elkarte koxkorren baitan.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Ebanjelioaren indarra. Bidali hau.

HOMILIA - CA

20 de maig de 2012
L'Ascensió del Senyor (B)
Marc 16, 15-20

NOU COMENÇAMENT

Els evangelistes descriuen amb diferents llenguatges la missió que Jesús confia als seus seguidors. Segons Mateu, han de "fer deixebles" que aprenguin a viure com ell els ha ensenyat. Segons Lluc, han de ser "testimonis" del que han viscut amb ell. Marc ho resumeix tot dient que han de "proclamar l'Evangeli a tota la humanitat".
Els qui s'acosten avui a una comunitat cristiana no es troben directament amb l'Evangeli. El que perceben és el funcionament d'una religió envellida, amb greus signes de crisi. No poden identificar amb claredat en l'interior d'aquesta religió la Bona Notícia provinent de l'impacte provocat per Jesús fa vint segles.
D'altra banda, molts cristians no coneixen directament l'Evangeli. Tot el que saben de Jesús i el seu missatge és el que poden reconstruir de manera parcial i fragmentària escoltant catequistes i predicadors. Viuen la seva religió privats del contacte personal amb l'Evangeli.
Com podran proclamar-lo si no el coneixen a les seves pròpies comunitats? El Concili Vaticà II ha recordat una cosa massa oblidada en aquests moments: "L'Evangeli és, en tots els temps, el principi de tota la vida per l'Església". Ha arribat el moment d'entendre i configurar la comunitat cristiana com un lloc on el primer és acollir l'Evangeli de Jesús.
Res no pot regenerar el teixit en crisi de les nostres comunitats com la força de l'Evangeli. Només l'experiència directa i immediata de l'Evangeli pot revitalitzar l'Església. D'aquí a uns anys, quan la crisi ens obligui a centrar-nos només en l'essencial, veurem amb claredat que res és més important avui per als cristians que reunir-nos a llegir, escoltar i compartir junts els relats evangèlics.
El primer és creure en la força regeneradora de l'Evangeli. Els relats evangèlics ensenyen a viure la fe, no per obligació sinó per atracció. Fan viure la vida cristiana, no com a deure sinó com irradiació i contagi. Ja es pot introduir a les parròquies una dinàmica nova. Reunits en petits grups, en contacte amb l'Evangeli, anirem recuperant la nostra veritable identitat de seguidors de Jesús.
Hem de tornar a l'Evangeli com a nou començament. Ja no serveix qualsevol programa o estratègia pastoral. D'aquí a uns anys, escoltar junts l'Evangeli de Jesús no serà una activitat més entre d'altres, sinó la matriu des de la qual començarà la regeneració de la fe cristiana a les petites comunitats disperses enmig d'una societat secularitzada.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon la força de l'Evangeli. Passa-ho!

HOMILIA - GL

20 de maio de 2012
Ascensión do Señor (B)
Marcos 16, 15-20

NOVO COMEZO

Os evanxelistas describen con diferentes linguaxes a misión que Xesús lle confía aos seus seguidores. Segundo Mateu, han "facer discípulos" que aprendan a vivir como el lles ensinou. Segundo Lucas, han ser "testemuñas" do que viviron cabo del. Marcos resúmeo todo dicindo que han "proclamar o Evanxeo a toda a creación".
Os quen se achegan hoxe a unha comunidade cristiá non se atopan directamente co Evanxeo. O que perciben é o funcionamento dunha relixión avelloada, con graves signos de crises. Non poden identificar con claridade no interior desa relixión a Boa Noticia proveniente do impacto provocado por Xesús hai vinte séculos.
Por outra banda, moitos cristiáns non coñecen directamente o Evanxeo. Todo o que saben de Xesús e a súa mensaxe é o que poden reconstruír de xeito parcial e fragmentario escoitando a catequistas e predicadores. Viven a súa relixión privados do contacto persoal co Evanxeo.
Como poderán proclamalo se non o coñecen nas súas propias comunidades? O Concilio Vaticano II recordou algo demasiado esquecido nestes intres: "O Evanxeo é, en todos os tempos, o principio de toda a súa vida para a Igrexa". Chegou o momento de entender e configurar a comunidade cristiá como un lugar onde o primeiro é acoller o Evanxeo de Xesús.
Nada pode rexenerar o tecido en crise das nosas comunidades coma a forza do Evanxeo. Só a experiencia directa e inmediata do Evanxeo pode revitalizar á Igrexa. Dentro duns anos, cando a crise nos obrigue a centrarnos só no esencial, daquela veremos con claridade que nada é máis importante hoxe para os cristiáns do que reunirnos a ler, escoitar e compartir xuntos os relatos evanxélicos.
O primeiro é crer na forza rexeneradora do Evanxeo. Os relatos evanxélicos ensinan a vivir a fe, non por obrigación senón por atracción. Fan vivir a vida cristiá, non como deber senón como irradiación e contaxio. É posíbel introducir xa nas parroquias unha dinámica nova. Reunidos en pequenos grupos, en contacto co Evanxeo, iremos recuperando a nosa verdadeira identidade de seguidores de Xesús.
Temos de volver ao Evanxeo como novo comezo. Xa non serve calquera programa ou estratexia pastoral. Dentro duns anos, escoitar xuntos o Evanxeo de Xesús non será unha actividade máis entre outras, senón a matriz desde a que comezará a rexeneración da fe cristiá nas pequenas comunidades dispersas no medio dunha sociedade secularizada.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Difunde a forza do Evanxeo
Pásao.

HOMILIA -IT

20 maggio 2012
Ascensione del Signore (B)
Mc 16, 15-20

NUOVO INIZIO

Gli evangelisti descrivono con linguaggi diversi la missione che Gesù affida ai suoi seguaci. Secondo Matteo devono “fare discepoli” che imparino a vivere come lui ha loro insegnato. Secondo Luca devono essere “testimoni” di quello che hanno vissuto insieme a lui. Marco riassume tutto dicendo che devono “proclamare l’Evangelo a tutta la creazione”.
Quelli che si avvicinano oggi a una comunità cristiana non si incontrano direttamente con l’Evangelo. Ciò che percepiscono è il funzionamento di una religione invecchiata, con gravi segni di crisi. Non possono identificare con chiarezza all’interno di questa religione la Buona Notizia suscitata dall’impatto provocato da Gesù venti secoli fa’.
D’altra parte, molti cristiani non conoscono direttamente l’Evangelo. Tutto quello che sanno di Gesù e del suo messaggio è quanto possono ricostruire in maniera parziale e frammentaria ascoltando catechisti e predicatori. Vivono la loro religione privati del contatto personale con l’Evangelo.
Come potranno proclamarlo se non lo conoscono nelle loro comunità? Il Concilio Vaticano II ha ricordato qualcosa che è troppo dimenticata in questi tempi: “L’Evangelo è in tutti i tempi per la Chiesa il principio di tutta la sua vita”. È arrivato il momento di intendere e configurare la comunità cristiana come un luogo in cui la cosa principale è accogliere l’Evangelo di Gesù.
Niente può rigenerare il tessuto in crisi delle nostre comunità come la forza dell’Evangelo. Solo l’esperienza diretta e immediata dell’Evangelo può rivitalizzare la Chiesa. Nello spazio di qualche anno, quando la crisi ci obbligherà a ricentrarci solo sull’essenziale, vedremo con chiarezza che niente è più importante oggi per i cristiani che riunirci a leggere, ascoltare e condividere insieme i racconti evangelici.
La cosa principale è credere nella forza rigeneratrice dell’Evangelo. I racconti evangelici insegnano a vivere la fede, non per obbligo ma per attrazione. Fanno vivere la vita cristiana, non come dovere ma come irradiazione e contagio. È possibile introdurre già nelle parrocchie una dinamica nuova. Riuniti in piccoli gruppi, in contatto con l’Evangelo, andremo recuperando la nostra vera identità di seguaci di Gesù.
Dobbiamo tornare all’Evangelo come nuovo inizio. Non serve più qualsiasi programma o strategia pastorale. Fra qualche anno, ascoltare insieme l’Evangelo di Gesù non sarà un’attività tra le altre, ma la matrice dalla quale comincerà la rigenerazione della fede cristiana nelle piccole comunità disperse in mezzo a una società secolarizzata.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Propaga la forza dell’ Evangelo.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

20  mai 2012
Ascension du Seigneur (B)
Marc 16, 15-20

NOUVEAU DEPART

Les évangélistes décrivent la mission que  Jésus confie à ses disciples avec des langages divers. D’après Matthieu,  ils devront “faire des disciples” qui  auront à apprendre à vivre tel qu’il leur a appris. D’après Luc, ils devront “être des témoins” de ce qu’ils ont vécu auprès de lui. Marc résume tout en disant qu’ils devront “proclamer l’Evangile à toute la création”.
Ceux qui approchent aujourd’hui une communauté chrétienne, ne  retrouvent pas directement l’Evangile. Ce qu’ils perçoivent c’est le fonctionnement  d’une religion qui a vieillie et qui porte en elle des signes d’une grave  crise. Ils n’arrivent pas à identifier clairement dans cette religion la Bonne Nouvelle qui provient de l’impact provoqué, il y a vingt siècles, par Jésus.
D’autre part, beaucoup de chrétiens ne connaissent pas directement l’Evangile. Tout ce qu’ils connaissent sur Jésus et sur son message c’est ce qu’ils peuvent reconstruire, d’une  manière partielle et fragmentaire, en écoutant des catéchistes et des prédicateurs. Ils vivent leur religion privés du contact personnel avec l’Evangile.
Comment pourront-ils le proclamer s’il n’est pas connu dans leurs propres communautés ? Le Concile Vatican II a rappelé quelque chose que l’on a trop  oublié actuellement : « L’Evangile est en tout temps pour l’Eglise, le principe  de toute sa vie ». Le moment est arrivé de comprendre et de configurer  la communauté chrétienne comme le lieu où la priorité est d’abord l’accueil de l’Evangile de Jésus.
Rien d’autre que la force de l’Evangile ne peut régénérer le tissu abîmé de nos communautés chrétiennes. Seule l’expérience directe et immédiate de l’Evangile pourra revitaliser l’Eglise.  Dans quelques années, lorsque la crise nous obligera à nous concentrer sur l’essentiel, nous verrons clairement qu’il n’y a  aujourd’hui rien de plus important pour les chrétiens que de nous réunir pour lire, pour écouter et partager ensemble les récits évangéliques.
Le plus important c’est de croire à la force  régénératrice de l’Evangile. Les récits évangéliques nous apprennent à vivre la foi, non pas par obligation mais par attraction. Ils nous font vivre la vie chrétienne, non pas  comme un devoir mais comme un rayonnement, une communication. Il est possible d’introduire déjà dans les paroisses une nouvelle dynamique. Réunis dans de petits groupes, en contact avec l’Evangile, nous récupérerons progressivement notre identité de disciples de Jésus.
Il nous faut revenir à l’Evangile comme un nouveau départ. Il n’est plus valable d’adopter n’importe quel programme ou stratégie pastorale. Dans quelques années,  écouter ensemble  l’Evangile de Jésus ne sera pas une activité de plus parmi d’autres, mais elle sera la matrice à partir de laquelle commencera la régénération de la foi chrétienne au sein des petites communautés éparpillées au milieu d’une société sécularisée.

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répands la force de l’Evangile
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

20 de Maio de 2012
Ascensão do Senhor (B)
Marcos 16, 15-20

NOVO COMEÇO

Os evangelistas descrevem com diferentes linguagens a missão que Jesus confia aos Seus seguidores. Segundo Mateus, hão-de "fazer discípulos" que aprendam a viver como Ele os ensinou. Segundo Lucas, hão-de ser "testemunhas" do que viveram junto Dele. Marcos resume tudo dizendo que hão-de "proclamar o Evangelho a toda a criação".
Quem se aproxima hoje de uma comunidade cristã não se encontra diretamente com o Evangelho. O que se percebe é o funcionamento de uma religião envelhecida, com graves sinais de crise. Não podem identificar com clareza no interior dessa religião a Boa Nova proveniente do impacto provocado por Jesus há vinte séculos.
Por outro lado, muitos cristãos não conhecem diretamente o Evangelho. Tudo o que sabem de Jesus e da Sua mensagem é o que podem reconstruir de forma parcial e fragmentária escutando catequistas e pregadores. Vivem a Sua religião privados do  contacto pessoal com o Evangelho.
Como poderão proclama-lo se não o conhecem nas suas próprias comunidades? O Concilio Vaticano II recordou algo demasiado esquecido nestes momentos: "O Evangelho é, em todos os tempos, o princípio de toda a sua vida para a Igreja". Chegou o momento de entender e configurar a comunidade cristã como um lugar onde o principal é acolher o Evangelho de Jesus.
Nada pode regenerar o tecido em crise das nossas comunidades como a força do Evangelho. Só a experiência direta e imediata do Evangelho pode revitalizar a Igreja. Dentro de uns anos, quando a crise nos obrigue a centrar-nos apenas no essencial, veremos co clareza que nada é mais importante hoje para os cristãos que reunir-nos para ler, escutar e partilhar juntos os relatos evangélicos.
O principal é acreditar na força regeneradora do Evangelho. Os relatos evangélicos ensinam a viver a fé, não por obrigação mas por atração. Fazem viver a vida cristã, não como dever mas como irradiação e contagio. É possível introduzir já nas paróquias uma dinâmica nova. Reunidos em pequenos grupos, em contacto com o Evangelho, iremos recuperar a nossa verdadeira identidade de seguidores de Jesus.
Temos de voltar ao Evangelho como novo começo. Já não serve qualquer programa ou estratégia pastoral. Dentro de uns anos, escutar juntos o Evangelho de Jesus não será uma atividade mais entre outras, mas a matriz desde a qual começará a regeneração da fé cristã nas pequenas comunidades dispersas no meio de uma sociedade secularizada.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde a força do Evangelho. Passa-o

HOMILIA - EN

May 20, 2012
Ascension of Our Lord (B)
Mk 16, 15-20

NEW BEGINNING

Each evangelist writes in a different way the mission that Jesus entrusted to his disciples. According to Matthew, they were to “make disciples” that would live as He had shown them. According to Luke, they were to be “witnesses” of what they had witnessed while they were with Him. Mark, on the other hand, summarizes everything by saying that “they were to proclaim the Gospel to every creature.”
Anyone getting acquainted with a Christian community today does not see exactly what the Gospels have told us. What they actually find out is the workings of an ancient religion that is very much in crisis. They are not able to identify clearly what Jesus had taught them as the GOOD NEWS some twenty centuries ago.
To begin with, many Christians do not know the Gospel directly. All that they have heard about Jesus is what different catechists or preachers have here and there told them about. They live their religion totally deprived of a personal contact with the real Gospel.
How are they going to confess it if they don’t even know about it in their own communities? Vatican Council II has reminded us about something totally forgotten today: “The Gospel must be, at all times, the foundation of any kind of life in the Church.” The time has come to realize and find a way to have a Christian community in which the most important thing is to understand and welcome the Gospel of Jesus.
Nothing can recreate the life and structure of our communities without the spirit of the Gospel. Only the personal and immediate experience of the Gospel can revitalize the Church. A few years from now, when the prevalent crises force us to concentrate on the very essential, we shall realize that the most important thing for Christians today is to get together to read, listen to and share the various Gospel narratives.
First of all, we must believe in the revitalizing strength of the Gospel. The Gospel stories teach us to live our Faith, not as an obligation but as personal choice. They make us practice our Christian beliefs, not as a duty or commandment, but because we share and love it. Gathered together in small groups, sharing the Gospel, we shall soon recover our true identity as followers of Jesus.
We must return to the Gospel as a new beginning. There is no use any longer for any traditional programme or pastoral strategy. Within a few years, listening to the Gospel of Jesus will not be just one of many religious activities, but the real beginning of the regeneration of the Christian faith for the small Christian communities that will still be existing within the larger and secularized society.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Preach the strength of the Gospel
Pass it on