viernes, 15 de noviembre de 2013

11/17/2013 - 33 sunday of Ordinary time (C)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------

CN - 危机时刻

HOMILIA - ES

17 de noviembre de 2013
33 Tiempo ordinario (C)
Lucas 21, 5-19

TIEMPOS DE CRISIS

En los evangelios se recogen algunos textos de carácter apocalíptico en los que no es fácil diferenciar el mensaje que puede ser atribuido a Jesús y las preocupaciones de las primeras comunidades cristianas, envueltas en situaciones trágicas mientras esperan con angustia y en medio de persecuciones el final de los tiempos.
Según el relato de Lucas, los tiempos difíciles no han de ser tiempos de lamentos y desaliento. No es tampoco la hora de la resignación o la huida. La idea de Jesús es otra. Precisamente en tiempos de crisis “tendréis ocasión de dar testimonio”. Es entonces cuando se nos ofrece la mejor ocasión de dar testimonio de nuestra adhesión a Jesús y a su proyecto.
Llevamos ya cinco años sufriendo una crisis que está golpeando duramente a muchos. Lo sucedido en este tiempo nos permite conocer ya con realismo el daño social y el sufrimiento que está generando. ¿No ha llegado el momento de plantearnos cómo estamos reaccionando?
Tal vez, lo primero es revisar nuestra actitud de fondo: ¿Nos hemos posicionado de manera responsable, despertando en nosotros un sentido básico de solidaridad, o estamos viviendo de espaldas a todo lo que puede turbar nuestra tranquilidad? ¿Qué hacemos desde nuestros grupos y comunidades cristianas? ¿Nos hemos marcado una línea de actuación generosa, o vivimos celebrando nuestra fe al margen de lo que está sucediendo?
La crisis está abriendo una fractura social  injusta entre quienes podemos vivir sin miedo al futuro y aquellos que están quedando excluidos de la sociedad y privados de una salida digna. ¿No sentimos la llamada a introducir algunos “recortes” en nuestra vida para poder vivir los próximos años de manera más sobria y solidaria?
Poco a poco, vamos conociendo más de cerca a quienes se van quedando más indefensos y sin recursos (familias sin ingreso alguno, parados de larga duración, inmigrantes enfermos...) ¿Nos preocupamos de abrir los ojos para ver si podemos comprometernos en aliviar la situación de algunos? ¿Podemos pensar en alguna iniciativa realista  desde las comunidades cristianas?
No hemos de olvidar que la crisis no solo crea empobrecimiento material. Genera, además, inseguridad, miedo, impotencia y experiencia de fracaso. Rompe proyectos, hunde familias, destruye la esperanza.  ¿No hemos de recuperar la importancia de la ayuda entre familiares, el apoyo entre vecinos, la acogida y el acompañamiento desde la comunidad cristiana...? Pocas cosas pueden ser más nobles en estos momentos que el aprender a cuidarnos mutuamente.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a difundir la solidaridad.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko azaroaren 17a
Urteko 33. igandea C
Lukas 21,5-19

KRISIALDIAK

Ebanjelioetan badira izaera apokaliptikoa duten testu batzuk; halakoetan ez da izaten gauza erraza jakitea zein den Jesusen beraren mezua eta zein lehen kristau-elkarteen kezkak eragindakoa; hain zuzen ere, egoera tragikoetan nahastuak diren eta, ordu berean, aldien azkena pertsekuzioen artean larri bizi dutenen kezkak eragindakoa.
Lukasen kontakizunaren arabera, aldi zailek ez dute izan behar ez lantu-aldi eta ez adorea galtzeko une. Ez dute izan behar etsipenerako eta ihes egiteko aldi ere. Besterik da Jesusen ikusmoldea. Hain juxtu, krisialdietan «testigantza egiteko aukera izango duzue». Halakoetan izango dugu abagunerik hobena testigantza egiteko, Jesusekiko eta haren egitasmoarekiko geure atxikimenduaz.
Bost urte daramatzagu jada krisia jende askori gogor ematen ari zaiola. Aldi honetan gertatuak, krisi hori eragiten ari den gizarte-kaltea eta sufrimendua errealismoz ezagutzeko bidea demaigu. Ez ote da iritsi ordua, nola ari garen erreakzionatzen galdera egiteko?
Agian, hondo-hondoko geure jarrera berrikustea da lehenengo gauza. Erantzukizunezko jarrera hartu ote dugu, geure baitan oinarrizko solidaritate-zentzu bat esnatuz ala geure patxada koloka jar lezakeen orori bizkarra emanez bizi gara? Zer egiten dugu geure kristau-talde eta –elkarteetatik? Jarduera eskuzabaleko ildo bat markatu al dugu ala geure fedea gertatzen ari denetik urruti ari gara bizitzen?
Krisialdi hau haustura sozial zuzengabea ari da urratzen bi talde hauen artean: etorkizunari begira beldurrik gabe bizi gaitezkeenon eta gizartetik zokoraturik eta inolako aterabiderik gabe gelditzen ari direnen artean. Ez al dugu sentitzen geure bizitzan «murrizte» batzuk ezarri beharra, ondoko urteetan era soilago eta solidarioagoan bizi ahal izateko?
Pixkana, hurbilagotik ari gara ezagutzen babesik gabe eta baliabiderik gabe gelditzen direnak (inolako sarrerarik gabeko familiak, luzaroko lanik gabeak, gaixo diren etorkinak…). Kezkatzen al gara begiak irekitzeaz, ikusteko, ea konprometitzen ahal garen zenbait jenderen egoera arintzen? Plantea al genezake ekimenen bat geure kristau-elkartean?
Ez dezagun ahaztu, krisialdiak ez duela sortzen pobretze materiala bakarrik. Gainera, segurtasunik eza, beldurra, ezintasuna eta porrotaren esperientzia eragiten du. Egitasmoak hautsi, familiak hondoratu, esperantza galdu. Ez ote dugu berreskuratu behar familiartekoen laguntzaren garrantzia, auzokoen arteko sostengua, kristau-elkartetik harrera eta laguntza eskaintzea…? Ezer gutxi izan daiteke jatorrago une hauetan batak bestea zaintzen ikastea baino.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Saiatu solidaritatea hedatzen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

17 de novembre de 2013
Diumenge XXXIII durant l'any (C)
Lluc 21, 5-19

TEMPS DE CRISI

En els evangelis es recullen alguns textos de caràcter apocalíptic en què no és fàcil diferenciar el missatge que pot ser atribuït a Jesús i les preocupacions de les primeres comunitats cristianes, embolicades en situacions tràgiques mentre esperen amb angoixa i enmig de persecucions el final dels temps.
Segons el relat de Lluc, els temps difícils no han de ser temps de lamentacions i desànim. No és tampoc l'hora de la resignació o la fugida. La idea de Jesús és una altra. Precisament en temps de crisi "serà una ocasió de donar testimoni". És llavors quan se'ns ofereix la millor ocasió de donar testimoni de la nostra adhesió a Jesús i al seu projecte.
Portem ja cinc anys patint una crisi que està colpejant durament moltes persones. El que ha passat en aquest temps ens permet conèixer ja amb realisme el dany social i el sofriment que està generant. ¿No ha arribat el moment de plantejar-nos com estem reaccionant?
Potser, el primer és revisar la nostra actitud de fons: ¿Ens hem posicionat de manera responsable, despertant en nosaltres un sentit bàsic de solidaritat, o estem vivint d'esquena a tot el que pot torbar la nostra tranquil•litat? Què fem des dels nostres grups i comunitats cristianes? Ens hem marcat una línia d'actuació generosa, o vivim celebrant la nostra fe al marge del que està succeint?
La crisi està obrint una fractura social injusta entre els que podem viure sense por al futur i aquells que estan quedant exclosos de la societat i privats d'una sortida digna. No sentim la crida a introduir algunes "retallades" en la nostra vida per poder viure els pròxims anys de manera més sòbria i solidària?
A poc a poc, anem coneixent més de prop als que es van quedant més indefensos i sense recursos (famílies sense cap ingrés, aturats de llarga durada, immigrants malalts...) Ens preocupem d'obrir els ulls per veure si podem comprometre'ns a alleujar la situació d'algunes persones? Podem pensar en alguna iniciativa realista des de les comunitats cristianes?
No hem d'oblidar que la crisi no només crea empobriment material. Genera, a més a més, inseguretat, por, impotència i experiència de fracàs. Trenca projectes, enfonsa famílies, destrueix l'esperança. ¿No hem de recuperar la importància de l'ajuda entre familiars, el suport entre veïns, l'acollida i l'acompanyament des de la comunitat cristiana...? Poques coses poden ser més nobles en aquests moments que l'aprendre a cuidar-nos mútuament.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Contribueix a difondre la solidaritat.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

Domingo 17-11-2013.
33 do T.O.(C).
Lc 21,5-19.

TEMPOS DE CRISES

Nos evanxeos recóllense algúns textos de carácter apocalíptico nos que non é doado diferenciar a mensaxe que pode ser atribuída a Xesús e as preocupacións das primeiras comunidades cristiás, envolvidas en situacións tráxicas mentres esperan con angustia e no medio de persecucións o final dos tempos.
Segundo o relato de Lucas, os tempos difíciles non han de ser tempos de queixumes e desalento. Non é tampouco a hora da resignación ou da fuxida. A idea de Xesús é outra. Precisamente en tempos de crises “teredes ocasión de dar testemuño”. É entón cando se nos ofrece a mellor ocasión de dar testemuño da nosa adhesión a Xesús e ao seu proxecto.
Levamos xa cinco anos sufrindo unha crise que está golpeando duramente a moitos. O sucedido neste tempo permítenos coñecermos xa con realismo o dano social e o sufrimento que está xerando. Non chegou o momento de presentar o como estamos reaccionando?
Talvez, o primeiro é revisarmos a nosa actitude de fondo: Situámonos de xeito responsábel, espertando en nós un sentido básico de solidariedade, ou estamos vivindo de costas a todo o que pode turbar a nosa tranquilidade? Que facemos desde os nosos grupos e comunidades cristiás? Marcámonos unha liña de actuación xenerosa, ou vivimos celebrando a nosa fe á marxe do que está a suceder?
A crise está abrindo unha fractura social inxusta entre quen podemos vivir sen medo ao futuro e aqueles que están ficando excluídos da sociedade e privados dunha saída digna. Non sentimos a chamada a introducirmos algúns “recortes” na nosa vida para podermos vivir os próximos anos de xeito máis sobrio e solidaria?
Aos poucos, imos coñecendo máis de pertiño a quen se van quedando máis indefensos e sen recursos (familias sen ingreso algún, parados de longa duración, inmigrantes enfermos...) Preocupámonos de abrirmos os ollos para ver se podemos comprometernos en aliviar a situación dalgúns? Podemos pensar nalgunha iniciativa realista desde as comunidades cristiás?
Non podemos esquecer que a crise non só crea empobrecemento material. Xera, ademais, inseguridade, medo, impotencia e experiencia de fracaso. Rompe proxectos, afunde familias, destrúe a esperanza. Non temos de recuperarmos a importancia da axuda entre familiares, o apoio entre veciños, a acollida e o acompañamento desde a comunidade cristiá...? Poucas cousas poden ser máis nobres nestes momentos que o aprendermos a coidarnos mutuamente.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.

HOMILIA -IT

17 Novembre 2013
33 Tempo ordinario ( C )
Luca 21 , 5-19

TEMPI DI CRISI

Negli evangeli sono raccolti alcuni testi di carattere apocalittico nei quali non è facile distinguere il messaggio che può essere attribuito a Gesù dalle preoccupazioni delle prime comunità cristiane, coinvolte in situazioni tragiche, mentre aspettano con angustia e in mezzo a persecuzioni la fine dei tempi.
Secondo il racconto di Luca, i tempi difficili non devono essere tempi di lamenti e sconforto. Non è nemmeno l’ora della rassegnazione o della fuga. L’idea di Gesù è un’altra. Proprio in tempi di crisi avrete occasione di dare testimonianza. È allora che ci viene offerta la migliore occasione di dare testimonianza della nostra adesione a Gesù e al suo progetto.
Sono già cinque anni che stiamo soffrendo una crisi che colpisce molti duramente. Quel che è accaduto in questo tempo ci permette già di conoscere con realismo il danno sociale e la sofferenza che sta generando. Non è arrivato il momento d’interrogarci su come stiamo reagendo?
Forse, la prima cosa è rivedere il nostro atteggiamento di fondo: Ci siamo posti in maniera responsabile, risvegliando in noi un senso profondo di solidarietà, o stiamo vivendo ignorando tutto quello che può turbare la nostra tranquillità? Che cosa facciamo nei nostri gruppi e comunità cristiane? Ci siamo dati una linea di azione generosa, o viviamo celebrando la nostra fede al margine di quello che sta succedendo?
La crisi sta aprendo una frattura sociale ingiusta fra noi che possiamo vivere senza paura del futuro e quelli che stanno rimanendo esclusi dalla società e privati di una soluzione degna. Non sentiamo l’appello a introdurre qualche “taglio” nella nostra vita per poter vivere i prossimi anni in maniera più sobria e solidale?
A poco a poco, andiamo conoscendo più da vicino quelli che stanno rimanendo più indifesi e senza risorse (famiglie senza alcun introito, disoccupati da lungo tempo, immigrati infermi…) Ci preoccupiamo di aprire gli occhi per vedere se possiamo impegnarci ad alleviare la situazione di qualcuno? Possiamo pensare a qualche iniziativa realista delle comunità cristiane?
Non dobbiamo dimenticare che la crisi non crea solo impoverimento materiale. Genera  anche insicurezza, paura, impotenza ed esperienza di fallimento. Interrompe progetti, affonda famiglie, distrugge la speranza. Non dobbiamo recuperare l’importanza dell’aiuto fra familiari, l’appoggio tra vicini, l’accoglienza e l’accompagnamento delle comunità cristiane…? Poche cose possono essere più nobili in questi momenti che l’imparare ad avere cura gli uni degli altri.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Contribuisci a propagare la solidarietà.
Diffondilo.


HOMILIA - FR

17 novembre 2013
33 Temps ordinaire (C)
Luc 21, 5-19

TEMPS DE CRISE

Nous trouvons dans les évangiles quelques textes à caractère apocalyptique où l’on a du mal à faire la différence entre le message que l’on peut attribuer à Jésus et les préoccupations des premières communautés chrétiennes, plongées dans des situations tragiques alors qu’elles attendent angoissées et au milieu de persécutions la fin des temps.
D’après le récit de Luc, les temps difficiles ne doivent  pas être des moments de lamentations et de découragement. Ce n’est pas non plus l’heure de la résignation et de la fuite. L’idée de Jésus est tout autre. Justement pendant ces temps de crise « vous aurez l’occasion de rendre témoignage ».  C’est alors que s’offre à nous la possibilité de témoigner de notre adhésion à Jésus et à son projet.
Cela fait déjà cinq ans que nous vivons une crise  qui frappe durement beaucoup de personnes. Ce qui est arrivé en ce temps nous permet de connaître déjà avec réalisme le préjudice social et la souffrance qu’il est en train de générer. N’est-il pas arrivé le moment de nous demander comment sommes-nous en train de réagir ?
Peut-être la première des choses c’est de réviser notre attitude de fond. Nous sommes-nous situés de manière responsable, en réveillant en nous un sentiment de solidarité ou avons-nous choisi de tourner le dos à tout ce qui peut déranger notre tranquillité? Que faisons-nous à partir de nos groupes et de nos communautés chrétiennes ? Nous sommes-nous fixé une ligne d’action généreuse ou sommes-nous en train de vivre et de célébrer notre foi en marge de tout ce qui arrive ?
La crise est en train de provoquer une fracture sociale injuste entre ceux qui peuvent vivre sans craindre l’avenir et ceux qui se voient exclus de la société sans avoir une issue digne. Ne sentons-nous pas un appel à introduire dans notre vie quelques «restrictions» afin de pouvoir vivre les années à venir d’une manière plus sobre et plus solidaire ?
Petit à petit nous connaissons de plus près ceux qui restent démunis et sans ressources (des familles sans aucun revenu, des chômeurs de longue durée, des immigrants malades…) Avons-nous le souci d’ouvrir les yeux pour voir si nous pouvons nous engager à soulager la situation de quelques uns ?  Pouvons-nous penser à quelque initiative à partir de nos communautés chrétiennes ?
Il ne faut pas oublier que la crise crée non seulement  un appauvrissement matériel. Elle génère aussi insécurité, peur, impuissance et expérience d’échec. Elle brise les projets, enfonce les familles, détruit l’espérance. Ne devons-nous pas retrouver l’importance  de l’entraide entre membres de la famille, l’appui entre voisins, l’accueil et l’accompagnement à partir de la communauté chrétienne … ? Rien de plus noble en ces temps que d’apprendre à prendre soin les uns des autres.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Contribue à répandre la solidarité.
Fais passer ce message !


HOMILIA - PT

17 de Novembro de 2013
33 Tempo ordinário (C)
Lucas 21, 5-19

TEMPOS DE CRISE

Nos evangelhos recolhem-se alguns textos de carácter apocalíptico em que não é fácil diferenciar a mensagem que pode ser atribuída a Jesus e as preocupações das primeiras comunidades cristãs, envolvidas em situações trágicas enquanto esperam com angústia e no meio de perseguições o final dos tempos.
Segundo o relato de Lucas, os tempos difíceis não hão-de ser tempos de lamentos e desalento. Não é tampouco a hora da resignação ou a fuga. A ideia de Jesus é outra. Precisamente em tempos de crise “tereis ocasião de dar testemunho”. É então quando se nos oferece a melhor ocasião de dar testemunho da nossa adesão a Jesus e ao Seu projeto.
Levamos já cinco anos sofrendo uma crise que golpeia duramente a muitos. O ocorrido nestes tempos permite-nos conhecer já com realismo o dano social e o sofrimento que gera. Não terá chegado o momento de avaliarmos como estamos a reagir?
Talvez, o primeiro seja rever a nossa atitude de fundo: Estaremos a posicionamo-nos de forma responsável, despertando em nós um sentido básico de solidariedade, ou estamos a viver de costas a tudo o que pode perturbar a nossa tranquilidade? Que fazemos a partir dos nossos grupos e comunidades cristãs? Teremos marcado uma linha de atuação generosa, ou vivemos celebrando a nossa fé à margem do que está a suceder?
A crise está a abrir uma fratura social injusta entre quem podemos viver sem medo do futuro y aqueles que estão a ficar excluídos da sociedade e privados de uma saída digna. Não sentimos a chamada para introduzir algumas alterações na nossa vida para poder viver os próximos anos de forma mais sóbria e solidária?
Pouco a pouco, vamos conhecendo mais de perto a quem vai ficando mais indefenso e sem recursos (famílias sem rendimento algum, desempregados de longa duração, imigrantes doentes...) Será que no preocupamos de abrir os olhos para ver se podemos comprometer-nos em aliviar a situação de alguns? Poderemos pensar em alguma iniciativa realista a partir das comunidades cristãs?
Não devemos esquecer que a crise não só cria empobrecimento material. Gera, também, insegurança, medo, impotência e experiência de fracasso. Desfaz projetos, afunde famílias, destrói a esperança. Não teremos de recuperar a importância da ajuda entre familiares, o apoio entre vizinhos, o acolhimento e acompanhamento a partir da comunidade cristã...? Poucas coisas podem ser mais nobres nestes momentos que o aprender a cuidar-nos mutuamente.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribui a difundir a solidariedade.
Passa-o.


HOMILIA - EN

Nov. 17, 2013
33rd Sunday in Ordinary Time (C)
Luke 21:5-19

TIMES OF CRISIS

In the Gospels we find some passages of apocalyptical character where it is hard to distinguish the message attributed to Jesus and the concerns of the early Christian communities that are caught up in tragic situations as they wait fearfully for the end of times in the midst of persecutions.
According to Luke’s account, the hard times don’t need to be times of lament and discouragement. Nor is it the hour of resignation or flight. Jesus’ idea is something else.  It’s precisely in times of crisis that “you will have opportunity to give witness”. It’s then that we’re given the best chance to give witness to our attachment to Jesus and to his project.
We’re now going on five years suffering a crisis that keeps hitting so many so forcefully. What’s happening right now allows us to understand all the more realistically the social damage and the suffering this is generating. Isn’t it time to consider how we’re reacting?
Maybe the first thing we need to do is to look deep down at our attitude: Have we positioned ourselves in a responsible way, awakening in ourselves a basic sense of solidarity, or are we turning our backs on everything that disturbs our peace and quiet? What are we doing from the perspective of our groups and Christian communities? Have we set up a line of generous action, or do we go about celebrating our faith far removed from what’s going on around us?
The crisis is opening up an unjust social chasm between those of us who can live without fear of the future and those who find themselves cut off from society and deprived of a dignified way out? Don’t we feel the call to introduce into our lives some ‘cut-backs’ in order to be able to live these coming  years in a more serious way, one based on solidarity?
Little by little we’ll get to know more closely those who are left so defenseless and without resources (families with no income, the chronically unemployed, immigrants who are sick.) Are we worried about opening our eyes to see if we can commit ourselves to easing the situation of some of them? Can we think of some concrete initiative that arises out of the Christian community?
We mustn’t forget that the crisis doesn’t just create material poverty. It also generates insecurity, fear, powerlessness and an experience of failure. It breaks down projects, ruins families, destroys hope. Don’t we need to recover the importance of helping out family members, looking out for neighbors, the welcoming and accompaniment that arises out of our Christian communities…? Few things could be more noble at these moments than to learn to take care of one another.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Take part in spreading solidarity.
Pass it on.


HOMILIA - CN

20131117日,
在普通時間33日星期日(C
路加福音21:5-19


危机时刻

四部福音中含有不少默示的内容,有时我们难以区分其中哪些是耶稣所说的,哪些是初期教会的担忧,他们在迫害中焦虑地等待着末世的来临。
根据路加福音的描述,到了末世,我们既不要悲伤哀叹,也不要惊惶逃窜。耶稣想表达的是另一个意思:困难的时期正是我们做见证的机会。那正是我们见证我们与耶稣生命的密切联系的最佳机会。
我们的国家陷入经济危机已经五年了,在这段时间里,经济危机残酷地打击着我们中的许多人。我们深刻经验到它所造成的社会性伤害,以及它给人们带来的巨大痛苦。现在不正是时候让我们好好考虑一下该如何面对它吗?
也许,我们首先应该反省的是我们的内在态度:我们是以一种负责任的、团结互助的态度面对危机呢,还是自欺欺人,粉饰太平呢?在我们的基督徒团体中,我们做了什么?我们是以慷慨付出为行动坐标,还是举行着礼仪,漠视身边正在发生的一切?
我们曾生活在一个不正义的社会里:有些人已经为未来做好了万全的准备,另一些人却被排除在外,过着毫无尊严的生活。经济危机打破了这个不正义的结构。我们不正被召放下一些东西,为能在未来的日子里过得更加朴素、互助吗?
慢慢地,我们越来越认识到身边那些一无所有的人(没有任何收入的家庭,长期失业,病重的移民……)。我们是否考虑帮助他们,减轻他们的痛苦呢?我们的基督徒团体能不能主动采取一些措施帮助他们呢?
我们不要忘记,经济危机不仅造成物质匮乏,它还让人缺少安全感,充满恐惧,无力感以及挫败感。它打碎人们的计划,使家庭破裂,使人陷入绝望。我们不该鼓励家庭间互帮帮助,邻里帮衬及更多的接纳与陪伴吗?在这样的时刻,没有什么比学会互相帮助更高尚的了。

若瑟×安多尼帕戈拉.
翻译者: 宁远
 (Traducción de Eclesalia Informativo)

紅傳福音的好消息。
支持真正跟隨耶穌的生活。
通過。


lunes, 4 de noviembre de 2013

11/10/2013 - 32 sunday of Ordinary time (C)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

10 de noviembre de 2013
32 Tiempo ordinario (C)
Lucas 20, 27-38

DECISIÓN DE CADA UNO

Jesús no se dedicó a hablar mucho de la vida eterna. No pretende engañar a nadie haciendo descripciones fantasiosas de la vida más allá de la muerte. Sin embargo, su vida entera despierta esperanza. Vive aliviando el sufrimiento y liberando del miedo a la gente. Contagia una confianza total en Dios. Su pasión es hacer la vida más humana y dichosa para todos, tal como la quiere el Padre de todos.
Solo cuando un grupo de saduceos se le acerca con la idea de ridiculizar la fe en la resurrección, a Jesús le brota de su corazón creyente la convicción que sostiene y alienta su vida entera: Dios “no es un Dios de muertos, sino de vivos, porque para él todos son vivos”.
Su fe es sencilla. Es verdad que nosotros lloramos a nuestros seres queridos porque, al morir, los hemos perdido aquí en la tierra, pero Jesús no puede ni imaginarse que a Dios se le vayan muriendo esos hijos suyos a los que tanto ama. No puede ser. Dios está compartiendo su vida con ellos porque los ha acogido en su amor insondable.
El rasgo más preocupante de nuestro tiempo es la crisis de esperanza. Hemos perdido el horizonte de un Futuro último y las pequeñas esperanzas de esta vida no terminan de consolarnos. Este vacío de esperanza está generando en bastantes la pérdida de confianza en la vida. Nada merece la pena. Es fácil entonces el nihilismo total.
Estos tiempos de desesperanza, ¿no nos están pidiendo a todos, creyentes y no creyentes, hacernos las preguntas más radicales que llevamos dentro? Ese Dios del que muchos dudan, al que bastantes han abandonado y por el que muchos siguen preguntando, ¿no será el fundamento último en el que podemos apoyar nuestra confianza radical en la vida? Al final de todos los caminos, en el fondo de todos nuestros anhelos, en el interior de nuestros interrogantes y luchas, ¿no estará Dios como Misterio último de la salvación que andamos buscando?
La fe se nos está quedando ahí, arrinconada en algún lugar de nuestro interior, como algo poco importante, que no merece la pena cuidar ya en estos tiempos. ¿Será así? Ciertamente no es fácil creer, y es difícil no creer. Mientras tanto, el misterio último de la vida nos está pidiendo una respuesta lúcida y responsable.
Esta respuesta es decisión de cada uno. ¿Quiero borrar de mi vida toda esperanza última más allá de la muerte como una falsa ilusión que no nos ayuda a vivir? ¿Quiero permanecer abierto al Misterio último de la existencia confiando que ahí encontraremos la respuesta, la acogida y la plenitud que andamos buscando ya desde ahora?

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde la esperanza en Dios.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko azaroaren 10a
Urteko 32. igandea C
Lukas 20,27-38

NORBERAREN ERABAKIA

Jesus ez zen saiatu betiko biziaz asko hitz egiten. Ez zuen inor engainatu nahi, heriotzaz harako biziaz irudipenezko deskripzioak eginez. Alabaina, haren bizitza guztiak eragiten digu esperantza izatera. Sufrimena arinduz bizi da eta jendea beldurretik liberatuz. Jainkoaz guztizko konfiantza kutsatzen du. Bere grina, bizitza guztientzat gizakoiago eta zoriontsuago egitea du, guztien Aitak nahi duen bezala.
Soilik, piztuerari buruzko fedea barregarri jarri nahian, saduzearren talde bat hurbildu zaionean, atera zaio Jesusen bihotz fededunari bere bizitzaren sostengu eta arnasa duen konbentzimendu hau: Jainkoa «ez da hildakoen Jainko bat, baizik eta bizidunena, harentzat denak baitira bizidun».
Xumea du bere fedea. Egia da, geure pertsona hildakoengatik negar egiten dugula guk, hiltzean, hemen lurrean galdu egin ditugulako; Jesusi, ordea, ezin zaio burutik pasatu ere, Jainkoari hartaraino maite dituen bere seme-alabak hiltzen zaizkiola. Ezinezkoa da hori. Haiekin bere bizia partekatzen jarraitzen du Jainkoak, ulertezineko bere maitasunean onartuak baititu.
Gure aldi honen ezaugarririk kezkagarriena esperantza-krisia da. Azken Etorkizunaren ikuspegia galdua dugu, eta bizitzaldi honetako itxaropen txikiak ez dira gauza gu kontsolatzeko. Esperantza-falta hau hainbat jenderengan bizitzaren konfiantza-falta eragiten ari da. Ezerk ez du pena merezi. Aise sortzen da orduan guztizko nihilismoa.
Esperantza-faltaren aldi hau, ez ote zaigu eragozten ari guztioi, fededun eta fedegabe, barnean ditugun galderarik errotikoenak egitea? Askok dudan jarri duten Jainko hori, aski jendek alde batera utzia duen Hori, baina jende askok galdegai duen Hori, ez ote dugu geure azken oinarria, bizitzan errotiko konfiantzaren sostengu izan dezakeguna? Bide guztien akaberan, gure gurari guztien hondoan, gure galdekizun eta borroken barnean, ez ote dago Jainkoa, bila gabiltzan salbazioaren azken Misterio gisa?
Fedea hor ari zaigu gelditzen, geure barneko txokoren batean kuzkurturik, garrantzi txikiko gauza bezala, aldi honetan jada zaintzea merezi ez duen gauza bezala. Hala ote da? Egia esan, sinestea ez da gauza erraza, baina zaila da ez sinestea ere. Bitartean, bizitzaren azken misterioa oihuka ari zaigu eskatzen erantzun argi eta erantzukizunezko bat.
Norberaren erabakia da erantzun hau. Erabat ezabatu nahi ote dut neure bizitzatik heriotza baino harago doan esperantza oro, bizitzen lagunduko ez ligukeen sasi-ilusioa balitz bezala? Ala, bihotza irekirik eduki nahi dut bizitzaren azken Misterioaren aurrean, konfiantzaz espero izanik hortxe aurkituko dudala orain dagoeneko bilatzen dudan erantzuna, harrera eta betetasuna?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Zabaldu Jainkoarekiko esperantza.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

10 de novembre de 2013
Diumenge XXXII durant l'any (C)
Lluc 20, 27-38

ÉS DECISIÓ DE CADASCÚ

Jesús no es va dedicar a parlar gaire de la vida eterna. No pretén enganyar ningú fent descripcions fantasioses de la vida més enllà de la mort. No obstant això, tota la seva vida desperta esperança. Viu alleujant el patiment i alliberant de la por a la gent. Encomana una confiança total en Déu. La seva passió és fer la vida més humana i feliç per a tothom, tal com la vol el Pare de tots.
Només quan un grup de saduceus se li acosta amb la idea de ridiculitzar la fe en la resurrecció, a Jesús li brolla del seu cor creient la convicció que sosté i encoratja la seva vida: Déu "no és Déu de morts , sinó de vius , perquè gràcies a ell tots viuen".
La seva fe és senzilla. És veritat que nosaltres vam plorar els nostres éssers estimats perquè, en morir, els hem perdut aquí a la terra, però Jesús no pot ni imaginar-se que a Déu se li vagin morint aquests fills seus als que tant estima. No pot ser. Déu està compartint la seva vida amb ells perquè els ha acollit en el seu amor insondable.
El tret més preocupant del nostre temps és la crisi d'esperança. Hem perdut l'horitzó d'un Futur últim i les petites esperances d'aquesta vida no acaben de consolar-nos. Aquest buit d'esperança està generant en bastantes persones la pèrdua de confiança en la vida. Res val la pena. És fàcil llavors el nihilisme total.
Aquests temps de desesperança, no ens estan demanant a tots, creients i no creients , fer-nos les preguntes més radicals que portem dins? Aquest Déu del que molts dubten, al qual bastants han abandonat i pel qual molts continuen preguntant, no serà el fonament últim en què podem recolzar la nostra confiança radical en la vida? A la fi de tots els camins, en el fons de tots els nostres anhels, a l'interior dels nostres interrogants i lluites, no hi haurà Déu com a Misteri últim de la salvació que estem cercant?
La fe se'ns està quedant aquí, arraconada en algun lloc del nostre interior, com una cosa poc important, que ja no val la pena de tenir-ne cura en aquests temps. Serà així? Certament no és fàcil creure, i és difícil no creure. Mentrestant, el misteri últim de la vida ens està demanant una resposta lúcida i responsable.
Aquesta resposta és decisió de cadascú. Vull esborrar de la meva vida tota esperança última més enllà de la mort com una falsa il•lusió que no ens ajuda a viure? Vull romandre obert al Misteri últim de l'existència confiant que aquí hi trobarem la resposta, l'acolliment i la plenitud que estem cercant ja des d'ara?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Difon l'esperança en Déu.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

Domingo 10-11-2013.
32 TO (C)
Lc 20, 27-38

DECISIÓN DE CADA UN

Xesús non se dedicou a falar moito da vida eterna. Non pretende enganar a ninguén facendo descricións fantasiosas da vida máis aló da morte. Con todo,  a súa vida toda enteira esperta esperanza. Vive aliviando o sufrimento e liberando do medo á xente. Contaxia unha confianza total en Deus. A súa paixón é facer a vida máis humana e ditosa para todos, tal como a quere o Pai de todos.
Só cando un grupo de saduceos selle achega coa idea de ridiculizar a fe na resurrección, a Xesús abróllalle do seu corazón crente a convicción que sostén e alenta a súa vida enteira: Deus “non é un Deus de mortos, senón de vivos, porque para el todos son vivos”.
A súa fe é sinxela. É verdade que nós choramos aos nosos seres queridos porque, ao morrer, perdémolos aquí na terra, pero Xesús non pode nin imaxinarse que a Deus se lle vaian morrendo eses seus fillos aos que tanto ama. Non pode ser. Deus está compartindo a súa vida con eles porque os acolleu no seu amor insondábel.
O trazo máis preocupante do noso tempo é a crise de esperanza. Perdemos o horizonte dun Futuro último e as pequenas esperanzas desta vida non acaban de consolarnos. Este baleiro de esperanza está xerando en moitos a perda de confianza na vida. Nada merece a pena. É fácil entón o nihilismo total.
Estes tempos de desesperanza, non nos están pedindo a todos, crentes e non crentes, facérmonos as preguntas máis radicais que levamos dentro? Ese Deus do que moitos dubidan, ao que moitos abandonaron e polo que moitos seguen preguntando, non será o fundamento último no que podemos apoiar a nosa confianza radical na vida? Ao final de todos os camiños, no fondo de todos os nosos anhelos, no interior dos nosos interrogantes e loitas, non estará Deus como Misterio último da salvación que andamos buscando?
A fe está ficando aí, arrecantada nalgún lugar do noso interior, como algo pouco importante, que non merece a pena coidar xa nestes tempos. Será así? Certamente non é fácil crer, e é difícil non crer. Mentres tanto, o misterio último da vida estanos pedindo unha resposta lúcida e responsábel.
Esta resposta é decisión de cada un. Quero borrar da miña vida toda esperanza última máis aló da morte como unha falsa ilusión que non nos axuda a vivir? Quero permanecer aberto ao Misterio último da existencia confiando que aí atoparemos a resposta, a acollida e a plenitude que andamos buscando xa desde agora?

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.

HOMILIA -IT

10 novembre 2013
XXXII T. O. (C)
Lc 20, 27-38

DECISIONE DI CIASCUNO

Gesù non si dedicò a parlare molto della vita eterna. Non vuole ingannare nessuno facendo descrizioni fantasiose della vita al di là della morte. Tuttavia, la sua vita intera risveglia speranza. Vive alleviando la sofferenza e liberando la gente dalla paura. Contagia una fiducia totale in Dio. La sua passione è rendere la vita più umana e felice per tutti, come la vuole il Padre di tutti.
Solo quando un gruppo di sadducei si avvicina per ridicolizzare la fede nella risurrezione, sgorga dal cuore credente di Gesù la convinzione che sostiene e dà forza a tutta la sua vita: Dio non è dei morti, ma dei viventi; perché tutti vivono per lui.
La sua fede è semplice. È vero che noi piangiamo i nostri cari perché, quando muoiono li abbiamo perduti qui sulla terra, ma Gesù non può nemmeno immaginare che a Dio vadano morendo questi figli suoi che tanto ama. Non è possibile. Dio sta condividendo la sua vita con loro perché li ha accolti nel suo insondabile amore.
Il tratto più preoccupante del nostro tempo è la crisi di speranza. Abbiamo perso l’orizzonte di un Futuro ultimo e le piccole speranze di questa vita non bastano per consolarci. Questo vuoto di speranza sta generando in molti la perdita di fiducia nella vita. Non vale la pena di nulla. È facile allora il nichilismo totale.
Questi tempi di mancanza di speranza non stanno chiedendo a tutti, credenti e non credenti, di porci le domande più radicali che portiamo dentro? Questo Dio di cui molti dubitano, che molti hanno abbandonato e del quale molti continuano a chiedere, non sarà il fondamento ultimo sul quale possiamo appoggiare la nostra fiducia radicale nella vita? Alla fine di tutte le strade, al fondo di tutti i nostri aneliti, all’interno dei nostri interrogativi e lotte, non ci sarà Dio come Mistero ultimo della salvezza che andiamo cercando?
La fede sta rimanendo lì, dimenticata in qualche angolo del nostro intimo, come qualcosa di poco importante, che ormai, in questi tempi, non vale la pena custodire. Sarà così? Certamente non è facile credere, ed è difficile non credere. Nel frattempo, il mistero ultimo della vita ci sta chiedendo una rispòsta lucida e responsabile.
Questa risposta è una decisione di ciascuno. Voglio cancellare dalla mia vita ogni speranza ultima al di là della morte come una falsa illusione che non ci aiuta a vivere? Voglio rimanere aperto al Mistero ultimo dell’esistenza, confidando che lì troveremo la risposta, l’accoglienza e la pienezza che già andiamo cercando fin d’ora?

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE.
Propaga la speranza in Dio.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

10 novembre 2013
32 Temps ordinaire (C)
Luc 20, 27-38

A CHACUN DE DECIDER

Jésus n’a pas trop parlé de la vie éternelle. Il ne prétend tromper personne en faisant des descriptions fantaisistes de la vie au-delà de la mort. Cependant, toute sa vie éveille à l’espérance. Il vit en soulageant la souffrance et en libérant les gens de la peur. Il communique  une totale confiance en Dieu. Sa passion : rendre la vie plus humaine et plus heureuse pour tous, tel que voulu par notre Père.
C’est seulement lorsqu’un  groupe de saducéens s’approche de lui dans le but de ridiculiser la foi en la résurrection, que jaillit du cœur de Jésus la conviction qui soutient et qui anime sa vie entière : Dieu « n’est pas un Dieu de morts mais des vivants, car pour lui, tous sont des vivants ».
Sa foi est simple. Il est vrai que nous pleurons nos êtres chers car, en mourant, nous les perdons ici sur notre terre, mais Jésus ne peut même pas imaginer que Dieu perde ses propres fils qu’il aime tant. Ce n’est pas possible. Dieu partage sa vie avec eux car, dans son amour insondable,  il les a accueillis.
L’aspect le plus préoccupant de notre temps est la crise d’espérance. Nous avons perdu l’horizon d’un Futur ultime et les petites espérances de cette terre n’arrivent pas à nous consoler. Ce vide d’espérance est en train de générer chez beaucoup de personnes la perte de confiance en la vie. Rien ne vaut la peine. On tombe facilement dans le nihilisme total.
Ces temps de désespoir, ne nous invitent-ils pas tous, croyants et non-croyants, à nous poser les questions les plus radicales que nous portons intérieurement ? Ce Dieu dont nombre de personnes doutent, qui a été abandonné par beaucoup de gens et que beaucoup d’autres continuent de chercher, n’est-il pas le fondement ultime sur lequel appuyer notre confiance radicale en la vie ? Dieu, n’est-il pas, en tant que Mystère ultime de ce salut que nous cherchons, Celui qu’on trouve à la fin de tous les chemins, au plus profond de tous nos désirs, au cœur de nos questions et de nos luttes ?
La foi est reléguée quelque part au-dedans de nous, comme quelque chose sans importance, dont il ne vaut pas la peine de prendre soin en ces temps actuels.  N’est-il pas vrai ?  Certes, il n’est pas facile de croire et c’est difficile de ne pas croire. En attendant, le Mystère ultime de la vie nous réclame une réponse lucide et responsable.
A chacun de décider de sa réponse. Et-ce que je veux  effacer de ma vie  toute espérance ultime au-delà de la mort comme si c’était une fausse illusion qui ne nous aide pas à vivre ?  Ou est-ce que je veux rester ouvert au Mystère ultime de l’existence, en espérant que c’est là que nous trouverons la réponse, l’accueil et la plénitude que nous cherchons dès maintenant ?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Répands l’espérance en Dieu!
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

10 de Novembro de 2013
32 Tempo ordinário (C)
Lucas 20, 27-38

DECISÃO DE CADA UM

Jesus não se dedicou a falar muito da vida eterna. Não pretende enganar a ninguém fazendo descrições fantasiosas da vida para lá da morte. No entanto, toda a Sua vida desperta esperança. Vive aliviando o sofrimento e libertando do medo as pessoas. Contagia uma confiança total em Deus. A Sua paixão é fazer a vida mais humana e ditosa para todos, tal como a quer o Pai de todos.
Só quando um grupo de saduceus se aproxima com a ideia de ridiculizar a fé na ressurreição, a Jesus lhe brota do seu coração crente a convicção que sustem e alenta toda a Sua vida: Deus “não é um Deus de mortos, mas de vivos, porque para Ele todos são vivos”.
A Sua fé é simples. É verdade que nós choramos os nossos entes queridos porque, ao morrer, os perdemos aqui na terra, mas Jesus não pode nem imaginar-se que a Deus lhe vão morrendo esses Seus filhos que tanto ama. Não pode ser. Deus partilha a Sua vida com eles porque os acolheu no Seu amor insondável.
O traço mais preocupante do nosso tempo é a crise de esperança. Perdemos o horizonte de um Futuro último e as pequenas esperanças desta vida não chegam para nos consolar. Este vazio de esperança gera em muitos a perda de confiança na vida. Nada merece a pena. É fácil então o niilismo total.
Nestes tempos de desespero, será que não nos estão pedindo a todos, crentes e não crentes, para fazermos as preguntas mais radicais que levamos dentro de nós? Esse Deus de muitos duvidam, a que bastantes abandonaram e por quem muitos continuam a preguntar, não será o fundamento último em que podemos apoiar a nossa confiança radical na vida? No fim de todos os caminhos, no fundo de todos dos nossos desejos, no interior das nossas interrogações e lutas, não estará Deus como Mistério último da salvação que andamos a procurar?
A fé está a ficar aí, num canto do nosso interior, como algo pouco importante, que não merece a pena cuidar já nestes tempos. Será assim? Certamente não é fácil acreditar, e é difícil não acreditar. Entretanto, o mistério último da vida pede-nos uma resposta lúcida e responsável.
Esta resposta é decisão de cada um. Quero apagar da mina vida toda a esperança última mais além da morte como uma falsa ilusão que não nos ajuda a viver? Quero permanecer aberto ao Mistério último da existência confiando que alí encontraremos a resposta, o acolhimento e a plenitude que andamos a procurar já desde agora?

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde a esperança em Deus.
Passa-o.

HOMILIA - EN

Nov. 10, 2013
32nd Sunday in Ordinary Time (C)
Luke 20:27-38

EACH ONE’S DECISION

Jesus didn’t spend much time talking about eternal life.  He didn’t try to deceive anyone by coming up with fantastic descriptions of life beyond the grave.  However his whole life awakens hope. He goes about easing suffering and freeing people from fear. He transmits complete confidence in God.  His passion is to bring about a life that is more human and full of happiness for all, just as the Father of all wants.
It’s only when a group of Sadducees comes along and brings up the idea of how ridiculous it is to believe in the resurrection, that Jesus draws forth from his believing heart the conviction that sustains and energizes his whole life: God “isn’t a God of the dead, but of the living, for to God everyone is alive.”
His faith is simple. It’s true that we mourn for our loved ones because, when they die, we have lost them here on earth; but Jesus can’t imagine that for God these children whom God loves so dearly would remain dead.  That can’t be. God shares life with them because God has welcomed them into fathomless love.
The feature that is most disturbing about our age is the crisis of hope. We have lost sight of the horizon of a final Future, and the small hopes of this life end up not consoling us. This vacuum of hope is generating the loss of trust in this life for all too many people. Nothing is worth it.  That’s why absolute nihilism comes so easy.
In these times of hopelessness, aren’t believers and non-believers alike asking ourselves the most radical questions that we have inside ourselves? This God that some may doubt, that so many have abandoned, and about whom many are asking questions - won’t this God be the final basis on which we can support our radical trust in life? At the end of every path, underneath all our dreams, in the depths of our questions and struggles: won’t God be the final Mystery of salvation that we go about seeking?
All too often faith has ended up for us at this place: cornered in some place within, becoming something of little importance, something that isn’t worth the effort to take care of in these times. Is that right? It certainly isn’t easy to believe, but it is hard to not believe. Meanwhile, the final mystery of life is asking us for a clear and responsible answer.
This answer is each one’s decision. Do I want to wipe out of my life every final hope beyond the grave as a false illusion that doesn’t help us to live? Or do I want to stay open to the final Mystery of existence, trusting that there we will find the answer, the welcome and the fullness that we go about seeking from this point on?

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Spread hope in God.
Pass it on.


HOMILIA - CN

20131110日,
在普通時間32日星期日(C
路加福音20:27-38


个人决定

关于永生,耶稣谈得差不多。他不愿过多地描述死后的情形。然而,他的生命唤醒人们的希望。他活着,不断减轻人们的痛苦并将他们从恐惧中解救出来。他将他对天主的完全信赖传染给他人。他的苦难使所有人的生命都更圆满更幸福,就像我们的天父所希望的那样。
然而,当一群撒杜塞人走近耶稣,想要嘲笑他对复活的信仰时,耶稣从心里发出了那支持并滋养他整个生命的信念:天主不是死人的天主,而是活人的天主,因为为他来说,所有的人都是生活的
他的信德很单纯。的确,当我们的亲人去世时,我们失声痛哭,因为他们不在人间了,可耶稣不能想像天主会让他所深爱的子女们死去。天主不能眼睁睁地看着这样的事发生。天主将他们怀抱在他深不可测的爱中,分享给他们他自己的生命。
我们的时代最令人担忧的问题就是望德危机。我们已经失去了最后的未来前景,而今世的小愿望无法最终满足我们。这种望德的空缺使相当多的人对生命感到失望。于是很容易就陷入了绝对的尼采主义。
这个绝望的时代,不正在要求我们所有的人,信徒或非信徒,反省生命最本质的问题吗?这个被无数人怀疑,许多人抛弃,相当多人继续询问的天主,难道不是我们能够托付生命的最后基石吗?在所有道路的最后,在我们所有的渴望的深处,在我们内心疑问与斗争的深处,我们四处寻找的救恩的终极奥迹——天主——不就在那里么?
信德在那里等待着我们,在我们内的某个角落里,就像一个在这个时代已经不值得关注的无关紧要的东西。真是如此?确实难以置信,但不信也不容易。与此同时,生命的终极奥迹正要求我们做出一个明确而负责任的答复。
这个答复是每一个人自己的决定。我觉得超越死亡的希望是一个虚假的幻想,不能帮助我更好地生活,要将它从我的生命中删除么?或者我愿意向生命的终极奥迹开放,相信在那里将会找到我们从现在就在寻找的圆满幸福吗?

若瑟×安多尼帕戈拉.
翻译者: 宁远
 (Traducción de Eclesalia Informativo)

紅傳福音的好消息。
支持真正跟隨耶穌的生活。
通過。