miércoles, 8 de agosto de 2012

08/12/2012 - 19 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


ES - EL CAMINO PARA CREER EN JESÚS
EU - JESUSENGAN SINESTEKO BIDEA
CA - EL CAMÍ PER CREURE EN JESÚS
GL - O CAMIÑO PARA CRER EN XESÚS
IT - IL CAMMINO PER CREDERE IN GESÙ
FR - LE CHEMIN POUR CROIRE EN JESUS
PT - O CAMINHO PARA ACREDITAR EM JESUS
EN - “DRAWN BY THE FATHER”

HOMILIA - ES

12 de agosto de 2012
19 Tiempo ordinario (B)
Juan 6, 41-51

EL CAMINO PARA CREER EN JESÚS

Según el relato de Juan, Jesús repite cada vez de manera más abierta que viene de Dios para ofrecer a todos un alimento que da vida eterna. La gente no puede seguir escuchando algo tan escandaloso sin reaccionar. Conocen a sus padres. ¿Cómo puede decir que viene de Dios?
A nadie nos puede sorprender su reacción. ¿Es razonable creer en Jesucristo? ¿Cómo podemos creer que en ese hombre concreto, nacido poco antes de morir Herodes el Grande, y conocido por su actividad profética en la Galilea de los años treinta, se ha encarnado el Misterio insondable de Dios.
Jesús no responde a sus objeciones. Va directamente a la raíz de su incredulidad: "No critiquéis". Es un error resistirse a la novedad radical de su persona obstinándose en pensar que ya saben todo acerca de su verdadera identidad. Les indicará el camino que pueden seguir.
Jesús presupone que nadie puede creer en él si no se siente atraído por su persona. Es cierto. Tal vez, desde nuestra cultura, lo entendemos mejor que aquellas gentes de Cafarnaún. Cada vez nos resulta más difícil creer en doctrinas o ideologías. La fe y la confianza se despiertan en nosotros cuando nos sentimos atraídos por alguien que nos hace bien y nos ayuda a vivir.
Pero Jesús les advierte de algo muy importante:"Nadie puede venir a mí si no lo atrae el Padre que me ha enviado". La atracción hacia Jesús la produce Dios mismo. El Padre que lo ha enviado al mundo despierta nuestro corazón para que nos acerquemos a Jesús con gozo y confianza, superando dudas y resistencias.
Por eso hemos de escuchar la voz de Dios en nuestro corazón y dejarnos conducir por él hacia Jesús. Dejarnos enseñar dócilmente por ese Padre, Creador de la vida y Amigo del ser humano: "Todo el que escucha lo que dice el Padre y aprende, viene a mí".
La afirmación de Jesús resulta revolucionaria para aquellos hebreos. La tradición bíblica decía que el ser humano escucha en su corazón la llamada de Dios a cumplir fielmente la Ley. El profeta Jeremías había proclamado así la promesa de Dios: "Yo pondré mi Ley dentro de vosotros y la escribiré en vuestro corazón".
Las palabras de Jesús nos invitan a vivir una experiencia diferente. La conciencia no es solo el lugar recóndito y privilegiado en el que podemos escuchar la Ley de Dios. Si en lo íntimo de nuestro ser, nos sentimos atraídos por lo bueno, lo hermoso, lo noble, lo que hace bien al ser humano, lo que construye un mundo mejor, fácilmente no sentiremos invitados por Dios a sintonizar con Jesús. Es el mejor camino para creer en él.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contagia la atracción de Jesús. Pásalo

HOMILIA - EU

2012ko abuztuaren 12a
Urteko 19. Igandea B
Joan 6,41-51

JESUSENGAN SINESTEKO BIDEA

San Joanen kontakizunaren arabera, Jesusek gero eta era argiagoan errepikatzen du Jainkoagandik datorrela bera, betiko bizia ematen duen janaria guztiei eskaintzeko. Eta jendeak ezin jarraitu du hain eskandaluzkoa de hori entzuten, erreakzionatu gabe. Jesusen gurasoak ezagunak dituzte. Nolatan esan dezake Jainkoagandik datorrela?
Ezin harritu da gutarik inor erreakzio horretaz. Arrazoizkoa ote da Jesu Kristogan sinestea? Nolatan sinets genezake gizon jakin horrengan Jainkoaren Misterio atzeman ezina haragitu dela, Herodes Handia hil baino zerbait lehenago jaioa den horrengan, hogeita hamargarren urte inguruan Galilean izan duen profeta-jardueragatik ezaguna den horrengan?
Jesusek ez die erantzun objekzio horiei. Jende horren fede-gabeziaren sustraira jo du: «Zer ari zarete kritikatzen?» Oker dabiltza Jesusen errotiko berritasunaren aurka egitean, Jesusen egiazko nortasunaz guztia dakitela uste izatean. Har dezaketen bidea erakuts diezaieke.
Jesusek gauza jakintzat emana du hau: ezin duela inork beragan sinetsi, beragan erakartzen duen zerbait sentitzen ez badu. Egia da. Agian, Kafarnaumeko jende hark baino hobeto ulertzen dugu hori guk geure kulturatik. Izan ere, gero eta zailago gertatzen zaigu doktrina batean edo ideologia batean sinestea. Fedea eta konfiantza orduan ernetzen dira gugan: on egiten eta bizitzen laguntzen digun norbait erakarle sentitzen dugunean.
Baina Jesusek gauza inportante batez ohartarazi ditu: «Ezin etorri da inor nigana, bidali nauen Aitak erakartzen ez badu». Jesusengana erakartzea Jainkoak berak egiten du. Mundura bidali duen Aitak esnatzen du gure bihotza, Jesusengana hurbil gaitezen pozik eta konfiantzaz, dudak eta errezeloak gaindituz.
Horregatik, geure bihotzean Jainkoaren ahotsa entzuten saiatu beharra dugu, Jesusengana eraman gaitzan berari utziz. Aita horri, biziaren Kreatzaile eta gizakiaren Adiskide horri, eskolatu gaitzan leial utziz: «Aitak esana entzun eta ikasten duen oro, nigana etorriko da ».
Jesusen aipatu baieztapena iraultzaile gertatu zaie hebrearrei. Bibli tradizioak esaten zuen gizakiak bere bihotzean entzuten duela Legea leial betetzeko Jainkoaren deia. Jeremias profetak honela aldarrikatu zuen Jainkoaren promesa: «Zuen barnean ezarriko dut nik neure legea eta zuen bihotzean idatziko».
Jesusen hitzek, berriz, beste esperientzia bat bizitzera gonbidatzen gaituzte. Kontzientzia ez da Jainkoaren Legea entzuteko leku ezkutu eta pribilegiatu bat bakarrik. Geure izatearen barruenean, ona, ederra, jatorra, gizakiari on egitea, mundu hobea eraikitzea erakargarri dela sentitzen badugu, erraz sumatuko dugu Jainkoaren gonbita Jesusekin sintonizatzeko. Hori da biderik hobena harengan sinesteko.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Kutsatu Jesus erakargarri izatea. Bidali hau.

HOMILIA - CA

12 d’agost de 2012
Diumenge XIX durant l’any (B)
Joan 6, 41-51

EL CAMÍ PER CREURE EN JESÚS

Segons el relat de Joan, Jesús repeteix cada vegada de manera més oberta que ve de Déu per oferir a tots un aliment que dóna vida eterna. La gent no pot continuar escoltant una cosa tan escandalosa sense reaccionar. Coneixen els seus pares. Com pot dir que ve de Déu?
No ens pot sorprendre la seva reacció. És raonable creure en Jesucrist? Com podem creure que en aquest home concret, nascut poc abans de morir Herodes el Gran, i conegut per la seva activitat profètica en la Galilea dels anys trenta, s'ha encarnat el Misteri insondable de Déu.
Jesús no respon les seves objeccions. Va directament a l'arrel de la seva incredulitat: "No murmureu entre vosaltres". És un error resistir-se a la novetat radical de la seva persona obstinant-se a pensar que ja ho saben tot sobre la seva veritable identitat. Els indicarà el camí que poden seguir.
Jesús pressuposa que ningú pot creure-hi si no se sent atret per la seva persona. És cert. Potser, des de la nostra cultura, l'entenem millor que aquella gent de Cafarnaüm. Cada vegada ens resulta més difícil creure en doctrines o ideologies. La fe i la confiança es desperten en nosaltres quan ens sentim atrets per algú que ens fa bé i ens ajuda a viure.
Però Jesús els adverteix d'una cosa molt important: "Ningú no pot venir a mi si el Pare que m'ha enviat no l'atreu". L'atracció cap a Jesús la produeix Déu mateix. El Pare que l'ha enviat al món desperta el nostre cor perquè ens acostem a Jesús amb goig i amb confiança, superant dubtes i resistències.
Per això hem d'escoltar la veu de Déu en el nostre cor i deixar-nos conduir per ell cap a Jesús. Deixar-nos ensenyar dòcilment per aquest Pare, Creador de la vida i Amic de l'ésser humà: " Tots els qui escolten el Pare i acullen el seu ensenyament vénen a mi".
L'afirmació de Jesús és revolucionària per a aquells hebreus. La tradició bíblica deia que l'ésser humà escolta en el seu cor la crida de Déu a complir fidelment la Llei El profeta Jeremies havia proclamat així la promesa de Déu: "Jo posaré la meva Llei dins de vosaltres i l'escriuré en el vostre cor".
Les paraules de Jesús ens conviden a viure una experiència diferent. La consciència no és només el lloc recòndit i privilegiat on podem escoltar la Llei de Déu. Si en l'íntim del nostre ésser, ens sentim atrets per el bé, per la bellesa, per allò noble, allò que fa bé a l'ésser humà, allò que construeix un món millor, fàcilment ens sentirem convidats per Déu a sintonitzar amb Jesús. És el millor camí per creure-hi.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Contagia l'atracció de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

12 de agosto de 2012
19 Tempo ordinario (B)
Xoán 6, 41-51

O CAMIÑO PARA CRER EN XESÚS

Segundo o relato de Xoán, Xesús repite cada vez de xeito máis aberto que el vén de Deus para ofrecer a todos un alimento que dá vida eterna. A xente non pode seguir escoitando algo tan escandaloso sen reaccionar. Coñecen os seus pais. Como é que pode dicir que vén de Deus?
A ninguén nos pode sorprender a súa reacción. É razoábel crer en Xesús Cristo? Como podemos crer que, nese home concreto, nacido pouco antes de morrer Herodes o Grande e coñecido pola súa actividade profética na Galilea dos anos trinta, se encarnou o Misterio insondábel de Deus?
Xesús non responde ás súas obxeccións. Vai directamente á raíz da súa incredulidade: "Non critiquedes". É un erro resistirse á novidade radical da súa persoa obstinándose en pensar que xa saben todo acerca da súa verdadeira identidade. Indicaralles o camiño que poden seguir.
Xesús presupón que ninguén pode crer nel se non se sente atraído pola súa persoa. É certo. Talvez, dende a nosa cultura, entendémolo mellor que aquelas xentes de Cafarnaún. Cada vez resúltanos máis difícil crer en doutrinas ou ideoloxías. A fe e a confianza espertan en nós cando nos sentimos atraídos por alguén que nos fai ben e nos axuda a vivir.
Pero Xesús advírtelles de algo moi importante:"Ninguén pode vir a min se non o atrae o Pai que me enviou". A atracción cara a Xesús prodúcea Deus mesmo. O Pai que o enviou ao mundo esperta o noso corazón para que nos acheguemos a Xesús con gozo e confianza, superando dúbidas e resistencias.
Por iso temos de escoitar a voz de Deus no noso corazón e deixarnos conducir por el cara a Xesús. Deixarnos ensinar docilmente por ese Pai, Creador da vida e Amigo do ser humano: "Todo o que escoita o que di o Pai e aprende, vén a min".
A afirmación de Xesús resulta revolucionaria para aqueles hebreos. A tradición bíblica dicía que o ser humano escoita no seu corazón a chamada de Deus a cumprir fielmente a Lei. O profeta Xeremías proclamara así a promesa de Deus: "Eu porei a miña Lei dentro de vós e escribireina no voso corazón".
As palabras de Xesús invítannos a vivir unha experiencia diferente. A conciencia non é so o lugar recóndito e privilexiado no que podemos escoitar a Lei de Deus. Se no íntimo do noso ser, nos sentimos atraídos polo bo, o fermoso, o nobre, o que fai ben ao ser humano, o que constrúe un mundo mellor, doadamente non sentiremos invitados por Deus a sintonizar con Xesús. É o mellor camiño para crer nel.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Contaxia a atracción de Xesús. Pásao

HOMILIA -IT

12 agosto 2012
XIX T. O. (B)
Gv 6, 41-51

IL CAMMINO PER CREDERE IN GESÙ

Secondo il racconto di Giovanni, Gesù ripete sempre più apertamente che viene da Dio per offrire a tutti un alimento che dà vita eterna. La gente non può continuare ad ascoltare qualcosa di tanto scandaloso senza reagire. Conoscono i suoi genitori. Come può dire che viene da Dio?
Nessuno di noi può sorprendersi della loro reazione. È ragionevole credere in Gesù Cristo? Come possiamo credere che in quest’uomo concreto, nato poco prima della morte di Erode il Grande, e conosciuto per la sua attività profetica nella Galilea degli anni 30, si è incarnato il Mistero insondabile di Dio?
Gesù non risponde alle loro obiezioni. Va direttamente alla radice della loro incredulità: Non mormorate tra di voi. È un errore resistere alla novità radicale della sua persona ostinandosi a pensare che sanno già tutto della sua vera identità. Indicherà loro il cammino che possono seguire.
Gesù presuppone che nessuno può credere in lui se non si sente attratto dalla sua persona. Certo. Forse, a partire dalla nostra cultura, capiamo meglio di quella gente di Cafarnao. Ci risulta sempre più difficile credere in dottrine o ideologie. La fede e la fiducia si risvegliano in noi quando ci sentiamo attratti da qualcuno che ci fa bene e ci aiuta a vivere.
Ma Gesù li avverte di qualcosa di molto importante: Nessuno può venire a me, se non lo attira il Padre che mi ha mandato. L’attrazione verso Gesù la produce Dio stesso. Il Padre che lo ha inviato al mondo risveglia il nostro cuore perché ci avviciniamo a Gesù con gioia e fiducia, superando dubbi e resistenze.
Per questo dobbiamo ascoltare la voce di Dio nel nostro cuore e lasciarci condurre da lui verso Gesù. Lasciarci insegnare docilmente da questo Padre, Creatore della vita e amico dell’essere umano: Chiunque ha udito il Padre e ha imparato da lui, viene a me.
L’affermazione di Gesù risulta rivoluzionaria per quegli ebrei. La tradizione biblica diceva che l’essere umano ascolta nel suo cuore la chiamata di Dio a compiere fedelmente la Legge. Il profeta Geremia aveva proclamato così la promessa di Dio: Porrò la mia Legge dentro di voi e la scriverò nel vostro cuore.
Le parole di Gesù ci invitano a vivere un’esperienza diversa. La coscienza non è solo il luogo recondito e privilegiato in cui possiamo ascoltare la Legge di Dio. Se nell’intimo del nostro essere, ci sentiamo attratti verso il buono, il bello e il nobile, quel che fa bene all’essere umano, quello che costruisce un mondo migliore, facilmente ci sentiremo invitati da Dio a sintonizzarci con Gesù. È il miglior cammino per credere in lui.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Contagia l’attrazione di Gesù.
Diffondilo

HOMILIA - FR

12 août 2012
19 Temps ordinaire (B)
Jean 6, 41-51

LE CHEMIN POUR CROIRE EN JESUS

D’après le récit de Jean, Jésus  répète  de plus en plus ouvertement qu’il vient de Dieu pour offrir à tous une nourriture qui donne la vie éternelle. Les gens ne peuvent continuer à entendre quelque chose de si scandaleux sans réagir. Ils connaissent ses parents. Comment peut-il dire qu’il vient de Dieu ?
Personne ne peut être étonné de leur réaction. Est-il raisonnable de croire en Jésus Christ ? Comment croire que dans cet homme concret, né peu avant la mort d’Hérode le Grand, et connu pour son activité prophétique dans la Galilée des années trente, s’est incarné le mystère insondable de Dieu ?
Jésus ne répond pas à leurs objections. Il va directement à la racine de leur incrédulité : « Ne critiquez pas ». C’est une erreur que de résister à la nouveauté radicale de sa personne en s’obstinant à penser  qu’ils connaissent déjà tout sur sa véritable identité. Il leur indique le chemin qu’ils peuvent suivre.
Jésus présuppose  que personne ne peut croire en lui s’il ne se sent attiré par sa personne. C’est vrai. Peut-être, à partir de notre culture, nous comprenons cela mieux que les gens de Capharnaüm.  Il nous est de plus en plus difficile de croire à des doctrines ou à des idéologies. La foi et la confiance s’éveillent en nous  quand nous nous sentons attirés par quelqu’un qui nous fait du bien et qui nous aide à vivre.
Mais Jésus attire leur attention sur quelque chose de très important: “Personne ne peut venir à moi  s’il n’est pas attiré par le Père qui m’a envoyé”. C’est Dieu, lui-même, qui produit l’attrait vers Jésus. Le Père qui l’a envoyé dans le monde éveille notre cœur pour que nous nous approchions de Jésus avec joie et confiance, en surmontant les doutes et les résistances.
C’est pourquoi, il nous faut entendre la voix de Dieu dans notre cœur et nous laisser conduire par lui jusqu’à Jésus. Nous laisser instruire docilement par ce Père, Créateur de la vie et Ami de l’être humain : « Tous ceux qui écoutent et apprennent ce que dit le Père, viennent à moi ».
L’affirmation de Jésus  devient révolutionnaire pour ces hébreux-là. La tradition biblique disait que l’être humain écoute dans son cœur l’appel de Dieu à accomplir fidèlement la Loi. Le prophète Jérémie avait proclamé  ainsi la promesse de Dieu : « Je mettrai ma Loi au-dedans de vous et je l’écrirai dans votre cœur ».
Les paroles de Jésus nous invitent à vivre une expérience différente. La conscience n’est pas seulement le lieu profond et privilégié où nous pouvons entendre la Loi de Dieu. Si au plus profond de notre être, nous nous sentons attirés par ce qui est bon, par ce qui est beau et noble, par ce qui fait du bien à l’être humain et ce qui construit un monde meilleur, nous nous sentirons facilement invités par Dieu à être en harmonie  avec Jésus. C’est le meilleur chemin pour croire en lui.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Communique l’attraction de Jésus
Fais passer ce message.

HOMILIA - PT

12 de Agosto de 2012
19 Tempo ordinário (B)
João 6, 41-51

O CAMINHO PARA ACREDITAR EM JESUS

Segundo o relato de João, Jesus repete cada vez de forma mais aberta que vem de Deus para oferecer a todos um alimento que dá vida eterna. As pessoas não podem continuar a escutar algo tão escandaloso sem reagir. Conhecem os Seus pais. Como pode dizer que vem de Deus?
A ninguém pode surpreender a sua reação. É razoável acreditar em Jesus Cristo? Como podemos acreditar que esse homem concreto, nascido pouco antes de morrer Herodes o Grande, e conhecido pela Sua atividade profética na Galileia dos anos trinta, encarnou o Mistério insondável de Deus.
Jesus não responde às suas objeções. Vai diretamente à raiz da sua incredulidade: "Não critiqueis". É um erro resistir-se à novidade radical da Sua pessoa obstinando-se em pensar que já sabem tudo acerca da Sua verdadeira identidade. Irá indicar-lhes o caminho que podem seguir.
Jesus pressupõe que ninguém pode acreditar Nele se não se sente atraído pela Sua pessoa. É certo. Tal vez, a partir da nossa cultura, o entendamos melhor que aquelas pessoas de Cafarnaum. Cada vez nos resulta mais difícil acreditar em doutrinas ou ideologias. A fé e a confiança despertam em nós quando nos sentimos atraídos por alguém que nos faz bem e nos ajuda a viver.
Mas Jesus adverte-os de algo muito importante: "Ninguém pode vir a Mim se não o atrai o Pai que me enviou". A atração para Jesus é produzida por Deus mesmo. O Pai que o enviou ao mundo desperta o nosso coração para que nos acerquemos a Jesus com gozo e confiança, superando dúvidas e resistências.
Por isso temos de escutar a voz de Deus em nosso coração e deixar-nos conduzir por Ele até Jesus. Deixar-nos ensinar docilmente por esse Pai, Criador da vida e Amigo do ser humano: "Todos os que escutam o que diz o Pai e aprendem, vêm a Mim".
A afirmação de Jesus resulta revolucionaria para aqueles hebreus. A tradição bíblica dizia que o ser humano escuta no seu coração a chamada de Deus a cumprir fielmente a Lei. O profeta Jeremias tinha proclamado assim a promessa de Deus: "Eu colocarei a mina Lei dentro dos vós e a escreverei no vosso coração ".
As palavras de Jesus convidam-nos a viver uma experiência diferente. A consciência não é só um lugar recôndito e privilegiado em que podemos escutar a Lei de Deus. Se no íntimo do nosso ser, nos sentimos atraídos pelo bom, o bonito, o nobre, o que faz bem ao ser humano, o que constrói um mundo melhor, facilmente nos sentiremos convidados por Deus a sintonizar com Jesus. É o melhor caminho para acreditar Nele.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contagia-te com a atração de Jesus. Passa-o

HOMILIA - EN

August 12th, 2012
XIX Ordinary Sunday (B)
Jo 6, 41-51

“DRAWN BY THE FATHER”

According to John’s gospel narrative, Jesus keeps repeating that he has come from God to give us the food of eternal life. People, of course, cannot hear such scandalous statement without reacting strongly. They know his parents, so how can he say such things – that he comes from God?
Such reaction might seem natural to us. So, is it reasonable to believe in Jesus, after all, a man who was evidently born in a family, around the time of Herod the Great, and known for his prophetic preaching around Galilee for about thirty years? How could he now claim to be the Incarnate Son of God?
Jesus does not react to their objections. Instead, He goes straight to the roots of their incredulity: “Stop complaining to each other.” They are resisting to accept what he is saying about his Father while they claim to know everything about his identity. Jesus simply tells them how they should trust and follow him.
Jesus actually tells them that no one can believe in Him unless he is drawn to him. This is, perhaps, more true in our own culture than for those people in Palestine. As for ourselves, we find it more and more difficult to accept new doctrines or ideologies. Faith and trust cannot be felt by many of us unless we are attracted by someone who makes us feel good or live better.
And so Jesus reminds them that “No one can come to me, unless he is drawn by the Father who sent me.” So being attracted to Jesus must be caused by the Father. The Father who sent Jesus into this world will make us feel drawn to Jesus fully and confidently in spite of doubts and difficulties.
Hence we have to listen to God’s voice within our own hearts and allow ourselves to be drawn to Jesus. We must learn from such Father, the Creator of Life and true Friend of every human being: “Those who hear the teaching of the Father and learn from him, will ultimately come to me.”
Such affirmation from Jesus must have been revolutionary for those people. Biblical tradition had taught them that every human being must hear God’s call within his heart – to obey faithfully the Law. The prophet Isaiah had thus proclaimed God’s promise: “I shall put my Law within you and write it in your heart.”
Jesus’ words, however, are an invitation to live a new experience. Our conscience is not an inner and the only place to hear God’s Law. If within our own selves we feel attracted by something good, beautiful, noble that makes us better or builds a better world for all, then we will easily feel invited by God to follow Jesus. That is the best way to have Faith in him.

José Antonio Pagola

Gospel network BUENAS NOTICIAS
Share with others your attraction to Jesus
Pass it on.

lunes, 30 de julio de 2012

08/05/2012 - 18 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------



HOMILIA - ES

5 de agosto de 2012
18 Tiempo ordinario (B)
Juan 6, 24-35

PAN DE VIDA

¿Por qué seguir interesándonos por Jesús después de veinte siglos? ¿Qué podemos esperar de él? ¿Qué nos puede aportar a los hombres y mujeres de nuestro tiempo? ¿Nos va a resolver acaso los problemas del mundo actual? El evangelio de Juan habla un diálogo de gran interés, que Jesús mantiene con una muchedumbre a orillas del lago Galilea.
El día anterior han compartido con Jesús una comida sorprendente y gratuita. Han comido pan hasta saciarse. ¿Cómo lo van a dejar marchar? Lo que buscan es que Jesús repita su gesto y los vuelva a alimentar gratis. No piensan en nada más.
Jesús los desconcierta con un planteamiento inesperado: "Trabajad, no por el alimento que perece, sino por el que perdura hasta la vida eterna". Pero ¿cómo no preocuparnos por el pan de cada día? El pan es indispensable para vivir. Lo necesitamos y debemos trabajar para que nunca le falte a nadie.
Jesús lo sabe. El pan es lo primero. Sin comer no podemos subsistir. Por eso se preocupa tanto de los hambrientos y mendigos que no reciben de los ricos ni las migajas que caen de su mesa. Por eso maldice a los terratenientes insensatos que almacenan el grano sin pensar en los pobres. Por eso enseña a sus seguidores a pedir cada día al Padre pan para todos sus hijos.
Pero Jesús quiere despertar en ellos un hambre diferente. Les habla de un pan que no sacia solo el hambre de un día, sino el hambre y la sed de vida que hay en el ser humano. No lo hemos de olvidar. En nosotros hay un hambre de justicia para todos, un hambre de libertad, de paz, de verdad. Jesús se presenta como ese Pan que nos viene del Padre, no para hartarnos de comida sino "para dar vida al mundo".
Este Pan, venido de Dios, "perdura hasta la vida eterna". Los alimentos que comemos cada día nos mantienen vivos durante años, pero llega un momento en que no pueden defendernos de la muerte. Es inútil que sigamos comiendo. No nos pueden dar vida más allá de la muerte.
Jesús se presenta como ese Pan de vida eterna. Cada uno ha de decidir cómo quiere vivir y cómo quiere morir. Pero, creer en Cristo es alimentar en nosotros una fuerza indestructible, empezar a vivir algo que no terminará con nuestra muerte. Seguir a Jesús es entrar en el misterio de la muerte sostenidos por su fuerza resucitadora.
Al escuchar sus palabras, aquellas gentes de Cafarnaún le gritan desde lo hondo de su corazón: "Señor, danos siempre de ese pan". Desde nuestra fe vacilante, nosotros no nos atrevemos a pedir algo semejante. Quizás, solo nos preocupa la comida de cada día. Y, a veces, solo la nuestra.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Anuncia la Buena Noticia de Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko abuztuaren 5a
Urteko 18. Igandea B
Joan 6,24-35

BIZI OGIA

Zer dela eta jarraitu Jesus kontuan hartzen hogei menderen ondoren? Zer espero dezakegu harengandik? Zer ekarpen egiten ahal digu gure aldi honetako gizon-emakumeei? Axola handiko elkarrizketa batez mintzo da Joanen ebanjelioa: Galileako aintzira ondoan Jesusek jendetza handi batekin izandakoaz.
Bezperan otordu harrigarri eta doakoa partekatu dute Jesusekin. Ase arte jan dute. Nolatan utzi hari alde egiten? Nahi dutena, Jesusek keinu bera egin dezan da eta berriro jaten eman diezaien doan. Ez dute buruan beste ezer.
Alabaina, nahasgarri gertatu zaie Jesusen ustekabeko planteamendu hau: «Lan egizue, ez galtzen den janari baten bila, baizik betiko biziraino irauten duenaren bila». Baina nolatan ez gara arduratuko, ba, eguneroko ogiaz? Premiazkoa da ogia, bizitzeko. Beharrezkoa dugu eta lan egin beharra inori inoiz falta ez dakion.
Badaki hori Jesusek. Ogia da lehenengo gauza. Jan gabe ezin bizi gara. Horregatik arduratu da horrenbeste goseak direnez eta eskekoez, aberatsengandik mahaitik erortzen diren apurrak ere hartu ezin dituztenez. Horregatik madarikatu ditu lurjabe zoroak, alea mandioan pilatzen dutenez, pobreez axolatu gabe. Horregatik irakatsi die bere jarraitzaileei Aitari seme-alaba guztientzat eguneroko ogia eskatzen.
Alabaina, beste gose bat ernearazi nahi du haiengan Jesusek. Gosea asetzen duen ogiaz hitz egin nahi die, ez egun batekoa soilik, baizik gizakiak bere baitan dituen gose-egarriak asetzen dituenaz. Ez gaitezen ahaztu. Gugan bada beste gose bat: justiziarena, askatasun, bake eta egiarena. Aitagandik datorkigun Ogi hori bezala aurkeztu zaigu Jesus, ez janariaz asetzeko, baizik «munduari bizia emateko».
Ogi horrek, Jainkoagandik etorria den horrek, «betiko biziraino irauten du». Eguneroko janariak urtetan eusten digu bizirik, baina heriotzatik libratu ezin gaituen une bat iristen zaio. Alferrik da orduan jaten segitzea. Ezin eman digu bizirik heriotzatik hara.
Betiko biziaren Ogi bezala aurkeztu zaigu Jesus. Bakoitzak erabaki behar du nola nahi duen bizi eta nola nahi duen hil. Baina Kristogan sinestea, geuregan indar suntsiezin bat elikatzea da, gure heriotzarekin amaituko ez den zerbait bizitzen hastea. Jesusi jarraitzea, heriotzaren misterioan murgiltzea da, haren indar berpizgarria sostengu dugula.
Jesusen hitzak entzutean, Kafarnaumeko jende hark beren bihotz hondotik egiten dio oihu: «Jauna, emaguzu beti ogi horretatik». Koloka dugun geure fedetik, ez gara ausartzen, agian, horrelakorik eskatzera. Eguneroko ogia dugu, agian, kezka bakarra. Eta, batzuetan, geurea soilik.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Jesusen Berri Ona. Bidali hau.

HOMILIA - CA

5 d'agost de 2012
Diumenge XVIII durant l'any (B)
Joan 6, 24-35

PA DE VIDA

Per què continuar interessant-nos per Jesús després de vint segles? Què podem esperar d'ell? Què ens pot aportar als homes i dones del nostre temps? Ens resoldrà potser els problemes del món actual? L'evangeli de Joan parla d'un diàleg de gran interès, que Jesús manté amb un grup de gent a la vora del llac de Galilea.
El dia anterior han compartit amb Jesús un dinar sorprenent i gratuït. Han menjat pa fins a saciarse. Com el deixaran marxar? El que busquen és que Jesús repeteixi el seu gest i els torni a alimentar gratis. No pensen en res més.
Jesús els desconcerta amb un plantejament inesperat: "Però no us heu d'afanyar tant per l'aliment que es fa malbé, sinó pel que dura". Però com no preocupar-nos pel pa de cada dia? El pa és indispensable per a viure. El necessitem i hem de treballar perquè mai li falti a ningú.
Jesús ho sap. El pa és el primer. Sense menjar no podem subsistir. Per això es preocupa tant dels famolencs i captaires que no reben dels rics ni les engrunes que cauen de la seva taula. Per això maleeix els terratinents insensats amb tot el gra sense pensar en els pobres. Per això ensenya als seus seguidors a demanar cada dia al Pare pa per a tots els seus fills.
Però Jesús vol despertar en ells una gana diferent. Els parla d'un pa que no sadolla només la fam d'un dia, sinó la fam i la set de vida que hi ha a l'ésser humà. No ho hem d'oblidar. En nosaltres hi ha una fam de justícia per a tots, una fam de llibertat, de pau, de veritat. Jesús es presenta com aquest Pa que ens ve del Pare, no per afartar-nos de menjar sinó "per donar vida al món".
Aquest Pa, vingut de Déu, "perdura fins a la vida eterna". Els aliments que mengem cada dia ens mantenen vius durant anys, però arriba un moment en què no poden defensar-nos de la mort. És inútil que continuem menjant. No ens poden donar vida més enllà de la mort.
Jesús es presenta com aquest Pa de vida eterna. Cadascú ha de decidir com vol viure i com vol morir. Però, creure en Crist és alimentar en nosaltres una força indestructible, començar a viure una cosa que no acabarà amb la nostra mort. Seguir Jesús és entrar en el misteri de la mort sostinguts per la seva força ressuscitadora.
En escoltar les seves paraules, aquella gent de Cafarnaüm li demanen des del fons del seu cor: "Senyor, dóna'ns sempre pa d'aquest". Des de la nostra fe vacil lant, nosaltres no ens atrevim a demanar alguna cosa semblant. Potser, només ens preocupa el menjar de cada dia. I, de vegades, només el nostre.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Anuncia la Bona Notícia de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

5 de agosto de 2012
18 Tempo ordinario (B).
Xoán 6, 24-35

PAN DE VIDA

Por que seguir interesándonos por Xesús logo de vinte séculos? Que podemos esperar del? Que nos pode achegar aos homes e mulleres do noso tempo? Vainos resolver seica os problemas do mundo actual? O evanxeo de Xoán fala dun diálogo de gran interese que Xesús mantén cun xentío ás beiras do lago Galilea.
O día anterior compartiron con Xesús unha comida sorprendente e gratuíta. Comeron pan ata fartarse. Como o van deixar marchar agora? O que buscan é que Xesús repita o seu xesto e os volva a alimentar gratis. Non pensan en nada máis.
Xesús desconcértaos cunha formulación inesperada: "Traballade, non polo alimento que perece, senón polo que perdura ata a vida eterna". Pero como non preocuparnos polo pan de cada día? O pan é indispensábel para vivir. Necesitámolo e debemos traballar para que nunca lle falte a ninguén.
Xesús sábeo. O pan é o primeiro. Sen comer non podemos subsistir. Por iso se preocupa tanto dos famentos e esmoleiros que non reciben dos ricos nin as migallas que caen da súa mesa. Por iso maldí aos terratenentes insensatos que almacenan o gran sen pensar nos pobres. Por iso ensina aos seus seguidores a pedir ao Pai cada día pan para todos os seus fillos.
Pero Xesús quere espertar neles unha fame diferente. Fálalles dun pan que non enche só a fame dun día, senón a fame e a sede de vida que hai no ser humano. Non o podemos esquecer. En nós hai unha fame de xustiza para todos, unha fame de liberdade, de paz, de verdade. Xesús preséntase como ese Pan que nos vén do Pai, non para fartarnos de comida senón "para dar vida ao mundo".
Este Pan, vindo de Deus, "perdura ata a vida eterna". Os alimentos que comemos cada día mantéñennos vivos durante anos, pero chega un momento en que non poden defendernos da morte. É inútil que sigamos comendo. Non nos poden dar vida máis aló da morte.
Xesús preséntase como ese Pan de vida eterna. Cada un ha de decidir como quere vivir e como quere morrer. Pero, crer en Cristo é alimentar en nós unha forza indestrutíbel. Empezar a vivir algo que non terminará coa nosa morte. Seguir a Xesús é entrar no misterio da morte sostidos pola súa forza resucitadora.
Ao escoitar as súas palabras, aquelas xentes de Cafarnaún grítanlle desde o fondo do seu corazón: "Señor, dános sempre dese pan". Desde a nosa fe vacilante, nós non nos atrevemos a pedir algo semellante. Quizais, só nos preocupa a comida de cada día. E, ás veces, só a nosa.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Anuncia a Boa Noticia de Xesús. Pásao.

HOMILIA -IT

Fecha

Título

---

José Antonio Pagola

---

HOMILIA - FR

5 août 2012
18 Temps ordinaire (B)
Jean 6, 24-35

PAIN DE VIE

Pourquoi continuer de s’intéresser à Jésus après vingt siècles? Que pouvons-nous  attendre de lui ? Que peut-il apporter aux hommes et aux femmes de notre temps ? Est-ce qu’il peut  résoudre les problèmes du monde actuel ? L’évangile de Jean nous rapporte un dialogue  d’un grand intérêt entre Jésus  et une multitude, sur les rives du lac de Galilée.
La veille, ils ont partagé avec Jésus un repas surprenant et gratuit. Ils ont mangé du pain jusqu’à satiété. Comment pourraient-ils le laisser partir ? Ils cherchent à ce que Jésus reprenne son geste et continue de les nourrir gratuitement. Ils ne pensent à rien d’autre.
Jésus va les déconcerter avec une pensée inattendue: « Travaillez, non pas pour une nourriture périssable mais pour celle qui dure jusqu’à la vie éternelle ». Mais, comment ne pas s’inquiéter pour le pain quotidien ? Il est indispensable pour vivre. Nous en avons besoin et nous devons travailler  pour que jamais il ne manque à personne.
Jésus le sait. Le pain est la première des choses. Sans manger on ne peut pas subsister. C’est pourquoi il se préoccupe tant des affamés et des mendiants qui ne reçoivent des plus riches même pas les miettes qui tombent de leur table. C’est pourquoi, il maudit ces propriétaires  fonciers insensés qui amassent le grain sans penser aux pauvres. C’est pourquoi il enseigne à ses disciples à demander chaque jour au Père du pain pour tous ses enfants.
Mais Jésus veut éveiller en eux une faim différente. Il leur parle d’un pain qui ne rassasie pas seulement la faim d’une journée mais la faim et la soif de vie enfouies dans l’être humain. On ne doit pas l’oublier. Il y a en nous une faim de justice pour tous, une faim de liberté, de paix, de vérité. Jésus se présente comme ce Pain venant du Père, non pas pour nous rassasier de nourriture mais « pour donner la vie au monde ».
Ce Pain, venu de Dieu, “dure jusqu’à la vie éternelle”. Les aliments que nous mangeons chaque jour nous maintiennent en vie pendant des années, mais il arrive un moment où ils ne peuvent pas nous protéger face à la mort. Il devient inutile de continuer de manger. Ils ne peuvent pas nous donner la vie au-delà de la mort.
Jésus se présente comme ce Pain de vie éternelle. Chacun doit décider comment il veut vivre et comment il veut mourir. Mais croire en Jésus Christ, c’est nourrir en nous  une force indestructible, commencer à vivre quelque chose qui ne finira pas avec notre mort. Suivre Jésus, c’est entrer dans le mystère de la mort soutenus par sa force de résurrection.
En entendant ses paroles, les gens de Capharnaüm crient vers lui du fond de leur cœur : « Seigneur, donne-nous toujours de ce pain ». A partir de notre foi hésitante, nous n’osons pas demander quelque chose de pareil. Peut-être c’est seulement la nourriture quotidienne qui nous préoccupe. Et parfois, seulement la nôtre.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Annonce la Bonne Nouvelle de Jésus
Fais passer ce message!.

HOMILIA - PT

5 de Agosto de 2012
18 Tempo ordinário (B)
João 6, 24-35

PÃO DE VIDA

Porquê continuar a interessar-nos por Jesus depois de vinte séculos? Que podemos esperar Dele? Que nos pode trazer aos homens e mulheres do nosso tempo? Irá acaso resolver os problemas do mundo atual? O evangelho de João fala de um diálogo de grande interesse, que Jesus mantem com uma multidão na margem do lago da Galileia.
No dia anterior partilharam com Jesus uma refeição surpreendente e gratuita. Comeram pão até saciar-se. Como o vão deixar partir? O que procuram é que Jesus repita o Seu gesto e os volte a alimentar grátis. Não pensam em nada mais.
Jesus desconcerta-os com uma ideia inesperada: "Trabalhai, não pelo alimento que perece, mas pelo que perdura até à vida eterna". Mas como não nos preocuparmos pelo pão de cada dia? O pão é indispensável para viver. Necessitamos dele e devemos trabalhar para que nunca falte a ninguém.
Jesus sabe-o. Primeiro é o pão. Sem comer não podemos subsistir. Por isso se preocupa tanto com os esfomeados e mendigos que não recebem dos ricos nem as migalhas que caem da sua mesa. Por isso amaldiçoa os poderosos insensatos que armazenam os grãos sem pensar nos pobres. Por isso ensina aos Seus seguidores a pedir cada dia ao Pai pão para todos os Seus filhos.
Mas Jesus quer despertar neles uma fome diferente. Fala-lhes de um pão que não sacia só a fome de um dia., mas a fome e a sede de vida que existe no ser humano. Não o temos de esquecer. Em nós há uma fome de justiça para todos, uma fome de liberdade, de paz, de verdade. Jesus se apresenta-se como esse Pão que nos vem do Pai, não para nos fartarmos de comida mas "para dar vida ao mundo".
Este Pão, vindo de Deus, "perdura até à vida eterna". Os alimentos que comemos cada dia mantêm-nos vivos durante anos, mas chega um momento em que não podem defender-nos da morte. É inútil continuarmos a comer. Não nos podem dar vida para alá da morte.
Jesus apresenta-se como esse Pão de vida eterna. Cada um tem de decidir como quer viver e como quer morrer. Mas, acreditar em Cristo é alimentar em nós uma força indestrutível, começar a viver algo que não terminará com a nossa morte. Seguir Jesus é entrar no mistério da morte travada pela Sua força ressuscitadora.
Ao escutar as Suas palavras, aquelas pessoas de Cafarnaum gritavam-Lhe desde o fundo do seu coração: "Senhor, dai-nos sempre desse pão". Desde a nossa fé vacilante, nós não nos atrevemos a pedir algo semelhante. Talvez, só nos preocupa a comida de cada dia. E, por vezes, só a nossa.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Anuncia a Boa Nova de Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

August 5, 2012
XVIII Ordinary Sunday (B)
John 6, 24-35

OT BREAD OF LIFE

Why should we be interested in Jesus, twenty centuries later? What are we expecting from Him? Is there anything He can give us, men and women of our times? Can He solve any of our many problems? John’s gospel today gives us an interesting dialogue between Jesus and the crowd that came to him.
A day earlier, the same people had shared a very special and free meal, offered to them by Jesus. They ate until they were fully satisfied. How could they let Him go away so soon? Evidently, they were expecting him to offer them another free meal. That was their expectation.
Jesus, however, surprised them with a new proposal: “Do not work for food that cannot last, but work for food that endures to eternal life.” But, really, is it possible not to worry about our daily food? Bread/food is needed for survival and we must work to be able to pay for it.
Jesus knows very well that we cannot survive unless we eat. That is why Jesus is always so worried about the hungry and the beggars who do not get even the bread crumbs that fall from the rich people’s table. For the same reason, Jesus cursed the landowners who hoarded their excess crops in barns and forgot about the poor labourers. And so Jesus taught us to pray to his Father for our daily bread.
But Jesus wants to teach the crowd about another kind of hunger. He speaks to them about another kind of bread that will satisfy not only their daily hunger, but also the hunger and thirst for the rest of their lives. We must never forget that. There is within us a hunger for justice for all, a hunger for freedom, peace and truth. Jesus tells everyone that He is the bread come down from heaven, from his Father, “to give life to the world” and not only to satisfy our daily hunger for bread.
This bread from heaven gives life to the world for life everlasting. The food that we eat to satisfy our daily hunger will keep us alive for a few years. The time will come when we will not be able to avoid death.
Jesus presents himself to the people as the Bread for eternal life. Each one must decide the type of life and death that Jesus is offering. Believing in Jesus gives us the food that offers us an indestructible strength and life that will not be destroyed by our own regular death. To be a follower of Jesus means entering into the mystery of death that will be sustained by his own power of the resurrection.
When those people in the crowd heard such words from Jesus they shouted and begged from him: “give us that bread always.” From our own weak and hesitant faith, we are not ready to ask such gift. Evidently, we are still more worried about our daily food – maybe, our special type of food!

José Antonio Pagola

Gospel network BUENAS NOTICIAS
Preach the Good News of Jesus.
Pass it on.