lunes, 10 de septiembre de 2012

09/16/2012 - 24 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------



HOMILIA - ES

16 de septiembre de 2012
24 Tiempo ordinario (B)
Marcos, 8,27-35

TOMAR EN SERIO A JESÚS

El episodio de Cesarea de Filipo ocupa un lugar central en el evangelio de Marcos. Después de un tiempo de convivir con él, Jesús hace a sus discípulos una pregunta decisiva: "¿Quién decís que soy yo?". En nombre de todos, Pedro le contesta sin dudar: "Tú eres el Mesías". Por fin parece que todo está claro. Jesús es el Mesías enviado por Dios y los discípulos lo siguen para colaborar con él.
Jesús sabe que no es así. Todavía les falta aprender algo muy importante. Es fácil confesar a Jesús con palabras, pero todavía no saben lo que significa seguirlo de cerca compartiendo su proyecto y su destino. Marcos dice que Jesús "empezó a instruirlos". No es una enseñanza más, sino algo fundamental que los discípulos tendrán que ir asimilando poco a poco.
Desde el principio les habla "con toda claridad". No les quiere ocultar nada. Tienen que saber que el sufrimiento lo acompañará siempre en su tarea de abrir caminos al reino de Dios. Al final, será condenado por los dirigentes religiosos y morirá ejecutado violentamente. Sólo al resucitar se verá que Dios está con él.
Pedro se rebela ante lo que está oyendo. Su reacción es increíble. Toma a Jesús consigo y se lo lleva aparte para "increparlo". Había sido el primero en confesarlo como Mesías. Ahora es el primero en rechazarlo. Quiere hacer comprender a Jesús que lo que está diciendo es absurdo. No está dispuesto a que siga ese camino. Jesús ha de cambiar esa manera de pensar.
Jesús reacciona con una dureza desconocida. De pronto ve en Pedro los rasgos de Satanás, el tentador del desierto que busca apartar a las personas de la voluntad de Dios. Se vuelve de cara a los discípulos e increpa literalmente a Pedro con estas palabras:"Ponte detrás de mí, Satanás": vuelve a ocupar tu puesto de discípulo. Deja de tentarme. "Tú piensas como los hombres, no como Dios".
Luego llama a la gente y a sus discípulos para que escuchen bien sus palabras. Las repetirá en diversas ocasiones. No las han de olvidar jamás. "El que quiera venirse conmigo, que se niegue a sí mismo, que cargue con su cruz y que me siga".
Seguir a Jesús no es obligatorio. Es una decisión libre de cada uno. Pero hemos de tomar en serio a Jesús. No bastan confesiones fáciles. Si queremos seguirlo en su tarea apasionante de hacer un mundo más humano, digno y dichoso, hemos de estar dispuestos a dos cosas. Primero, renunciar a proyectos o planes que se oponen al reino de Dios. Segundo, aceptar los sufrimientos que nos pueden llegar por seguir a Jesús e identificarnos con su causa.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Anima a tomar en serio a Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko irailaren 16a
Urteko 24. Igandea B
Markos 8,27-35

JESUS AINTZAKOTZAT HARTU

Filiporen Zesareako pasadizoak erdigunea hartzen dut Markosen ebanjelioan. Alditxo bat elkarrekin bizi ondoren, galdera erabakitzailea egin die Jesusek ikasleei: «Zein naizela uste duzue?» Guztien izenean, Pedrok erantzun dio inolako dudarik gabe: «Mesias zara zu». Noizbait ere, badirudi dena argi dagoela. Jainkoak bidali duen Mesias da Jesus eta ikasleak jarraitzaile ditu harekin lan egiteko.
Baina Jesusek badaki gauza ez dela horrela. Garrantzizko zerbait ikastea falta zaie oraino. Aise egiten dute Jesus hitzez aitortzea, baina oraino ez dakite zer den hari hurbiletik jarraitzea, haren egitasmoan eta zorian parte hartuz. Hona zen dioen Markosek: «haiei irakasten hasi zen» Jesus. Ez da ohiko irakaspen bat; zerbait funtsezkoa da, ikasleek pixkana beretu beharko dutena.
Hasieratik «argi eta garbi» mintzo zaie. Ez die ezer ezkutatu nahi. Jakin behar dute ezen sufrimendua bidelagun izango duela beti Jainkoaren erreinuaren bidea urratzeko bere eginkizunean. Azkenean, buruzagi erlijiosoek kondenatu egin dute eta indarrez hilko. Berpiztuko denean bakarrik ikusiko da Jainkoa berekin duela.
Pedrok aurka egin du entzuten duenaren aurrean. Sinetsezina da haren erreakzioa. Jesus berekin hartu eta aparte eraman du «errieta egiteko». Lehenengoa izan zen Jesus Mesiastzat aitortzeko. Orain, lehenengoa da hari uko egiteko. Jesusi ulertarazi nahi dio ezen esaten ari dena zorakeria dela. Ez dago prest bide horri jarraitzeko. Jesusek aldatu beharra du pentsaera hori.
Inork uste ez bezain zakar erreakzionatu du Jesusek. Bat-batean, Satanasen zantzuak ikusi ditu Pedrogan, jendea Jainkoaren borondatetik apartarazi nahi lukeen basamortuko tentatzailearen zantzuak. Ikasleei begira jarri eta hitz hauekin egin dio Pedrori agirika: «Jar zaitez nire atzealdean, Satanas»; har ezazu zeure lekua ikasle bezala. Utziozu ni tentatzeari. «Gizakiek bezala duzu pentsatzen, eta ez Jainkoak bezala».
Ondoren, jendeari eta ikasleei dei egin die, bere hitzak ondo entzun ditzaten. Okasio askotan errepikatuko ditu. Ez dituzte ahaztu behar sekula. «Nirekin etorri nahi duenak, uko egin diezaiola bere buruari, har dezala bere gurutzea eta jarrai diezadala».
Ez da derrigorrezkoa Jesusi jarraitzea. Norberaren esku dago erabakia. Baina Jesus aintzakotzat hartzekoa da. Ez dira aski aitorpen erraz batzuk. Mundua gizatasun handiagoko, duinago eta zoriontsuago egiteko bere zeregin zoragarrian jarraitu nahi badiogu, prest egon behar dugu bi gauza hauetarako. Lehenik, prest egon Jainkoaren erreinuaren kontrako diren egitasmo edo planei uko egiteko. Bigarren, Jesusi jarraitzeagatik eta haren asmoarekin bat egiteagatik etor dakizkigukeen sufrimenduak onartu.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Eragin Jesus aintzakotzat hartzera. Bidali hau.

HOMILIA - CA

16 de setembre de 2012
Diumenge XXIV durant l'any (B)
Marc, 8,27-35

PRENDRE JESÚS SERIOSAMENT

L'episodi de Cesarea de Felip ocupa un lloc central en l'evangeli de Marc. Després d'un temps de conviure amb ell, Jesús fa als seus deixebles una pregunta decisiva: "Qui dieu que sóc?". En nom de tots, Pere li contesta sense dubtar: "Tu ets el Messies". Per fi sembla que tot està clar. Jesús és el Messies enviat per Déu i els deixebles el segueixen per col•laborar amb ell.
Jesús sap que no és així. Encara els falta aprendre alguna cosa molt important. És fàcil confessar Jesús amb paraules, però encara no saben el que significa seguir-lo de prop compartint el seu projecte i el seu destí. Marc diu que Jesús "va començar a instruir-los". No és un ensenyament més, sinó una cosa fonamental que els deixebles hauran d'anar assimilant a poc a poc.
Des del principi els parla "amb tota claredat". No els vol amagar res. Han de saber que el sofriment l'acompanyarà sempre en la seva tasca d'obrir camins al regne de Déu. Al final, serà condemnat pels dirigents religiosos i morirà executat violentament. Només quan ressusciti es veurà que Déu està amb ell.
Pere es rebel•la davant el que està sentint. La seva reacció és increïble. Pren Jesús a part per "renyar-lo". Havia estat el primer a confessar-lo com a Messies. Ara és el primer a rebutjar-lo. Vol fer comprendre Jesús que el que està dient és absurd. No està disposat que segueixi aquest camí. Jesús ha de canviar aquesta manera de pensar.
Jesús reacciona amb una duresa desconeguda. Tot d'una veu en Pere els trets de Satanàs, el temptador del desert que cerca apartar les persones de la voluntat de Déu. Es gira de cara als deixebles i increpa literalment Pere amb aquestes paraules: "Posa't darrere meu, Satanàs": torna a ocupar el teu lloc de deixeble. Deixa de temptar-me. "No veus les coses com Déu, sinó com els homes".
Després crida la gent i els seus deixebles perquè escoltin bé les seves paraules. Les repetirà en diverses ocasions. No les han d'oblidar mai. "Si algú vol venir amb mi, que es negui a ell mateix, que prengui la seva creu i que em segueixi".
Seguir Jesús no és obligatori. És una decisió lliure de cadascú. Però hem de prendre seriosament Jesús. No n'hi ha prou amb confessions fàcils. Si volem seguir-lo en la seva tasca apassionant de fer un món més humà, més digne i feliç, hem d'estar disposats a dues coses. Primer, renunciar a projectes o plans que s'oposen al regne de Déu. Segon, acceptar els patiments que ens poden arribar per seguir Jesús i identificar-nos amb la seva causa.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Anima a prendre Jesús seriosament. Passa-ho!

HOMILIA - GL

16 de setembro de 2012
24 Tempo ordinario (B)
Marcos, 8,27-35

TOMAR EN SERIO A XESÚS

O episodio de Cesarea de Filipo ocupa un lugar central no evanxeo de Marcos. Logo dun tempo de convivir con el, Xesús fai aos seus discípulos unha pregunta decisiva: "Quen dicides que son eu?". E no nome de todos, Pedro contéstalle sen dubidar: "Ti es o Mesías". Por fin parece que todo está claro. Xesús é o Mesías enviado por Deus e os discípulos ségueno para colaborar con el.
Xesús sabe que non é así. Aínda lles falta aprender algo moi importante. É fácil confesar a Xesús con palabras, pero aínda non saben o que significa seguilo de cerca compartindo o seu proxecto e o seu destino. Marcos di que Xesús "empezou a instruílos". Non é un ensino máis, senón algo fundamental que os discípulos terán que ir asimilando aos poucos.
Desde o principio fálalles "con toda claridade". Non lles quere ocultar nada. Teñen que saber que o sufrimento acompañarao sempre na súa tarefa de abrirlle camiños ao reino de Deus. Ao final, será condenado polos dirixentes relixiosos e morrerá executado violentamente. Só ao resucitar verase que Deus está con el.
Pedro rebélase ante o que está oíndo. A súa reacción é incríbel. Toma a Xesús consigo e lévao aparte para "increpalo". Fora o primeiro en confesalo como Mesías. Agora é o primeiro en rexeitalo. Quérelle facer comprender a Xesús que o que está dicindo é absurdo. Non está disposto a que siga ese camiño. Xesús ten de cambiar ese xeito de pensar.
Xesús reacciona cunha dureza descoñecida. De súpeto ve en Pedro os trazos de Satanás, o tentador do deserto que busca apartar ás persoas da vontade de Deus. Volve a súa face aos discípulos e increpa literalmente a Pedro con estas palabras:"Ponte detrás de min, Satanás": volve ocupar o teu posto de discípulo. Deixa de tentarme. "Ti pensas coma os homes, non coma Deus".
Logo chama á xente e aos seus discípulos para que escoiten ben as súas palabras. Repetiraas en diversas ocasións. Non as van esquecer xamais. "O que queira vir comigo, que se negue a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga".
Seguir a Xesús non é obrigatorio. É unha decisión libre de cada un. Pero temos de tomar en serio a Xesús. Non abonda con confesións fáciles. Se queremos seguilo na súa tarefa apaixonante de facer un mundo máis humano, digno e ditoso, teremos de estar dispostos a dúas cousas. Primeiro, renunciar a proxectos ou plans que se opoñan ao reino de Deus. Segundo, aceptar os sufrimentos que nos poden chegar por seguir a Xesús e identificarnos coa súa causa.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Anima a tomar en serio a Xesús Pásao.

HOMILIA -IT

16 settembre 2012
XXIV T. O. (B)
Mc, 8,27-35 

PRENDERE SUL SERIO GESÙ 

L’episodio di Cesarea di Filippo occupa un posto centrale nell’evangelo di Marco. Dopo un certo tempo di convivenza con lui, Gesù fa ai suoi discepoli una domanda decisiva: Chi dite che io sia? A nome di tutti, Pietro gli risponde senza esitare: Tu sei il Messia. Finalmente sembra che tutto sia chiaro. Gesù è il Messia inviato da Dio e i discepoli lo seguono per collaborare con lui.
Gesù sa che non è così. Manca loro ancora di imparare qualcosa di molto importante. È facile confessare Gesù con le parole, ma ancora non sanno che cosa significa seguirlo da vicino condividendo il suo progetto e il suo destino. Marco dice che Gesù cominciò a insegnar loro. Non è un insegnamento in più, ma qualcosa di fondamentale che i discepoli dovranno assimilare a poco a poco.

Parla loro apertamente dall’inizio. Non vuole nascondere loro nulla. Devono sapere che la sofferenza lo accompagnerà sempre nel suo compito di aprire strade al Regno di Dio. Alla fine, sarà condannato dai capi religiosi e morirà ucciso violentemente. Solo al momento della risurrezione si vedrà che Dio è con lui.

Pietro si ribella di fronte a quello che sta ascoltando. La sua reazione è incredibile. Prende Gesù con sé e lo porta in disparte per rimproverarlo. Era stato il primo a confessarlo come Messia. Ora è il primo a rifiutarlo. Vuol far comprendere a Gesù che quello che sta dicendo è assurdo. Non vuole che segua questo cammino. Gesù deve cambiare questa maniera di pensare.

Gesù reagisce con una durezza sconosciuta. Subito vede in Pietro i tratti di Satana, il tentatore del deserto che cerca di allontanare le persone dalla volontà di Dio. Si volta verso i discepoli e rimprovera letteralmente Pietro con queste parole: Va’ dietro a me, Satana! Torna a occupare il tuo posto di discepolo. Smetti di tentarmi. Tu non pensi secondo Dio, ma secondo gli uomini.
Poi si rivolge alla gente e ai discepoli perché ascoltino bene le sue parole. Le ripeterà in diverse occasioni. Non devono dimenticarle mai. Se qualcuno vuol venire dietro a me, rinneghi se stesso, prenda la sua croce e mi segua.
Seguire Gesù non è obbligatorio. È una libera decisione di ciascuno. Ma dobbiamo prendere sul serio Gesù. Non bastano facili confessioni. Se vogliamo seguirlo nel suo appassionante compito di fare un mondo più umano, degno e felice, dobbiamo essere pronti a due cose. Prima: rinunciare a progetti o piani che si oppongono al Regno di Dio. Poi, accettare le sofferenze che possono venire per seguire Gesù e identificarci con la sua causa. 

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Incoraggia a prendere sul serio Gesù.

Diffondilo. 

HOMILIA - FR

16  septembre  2012
24 Temps ordinaire (B)
Marc, 8,27-35

PRENDRE JESUS AU SERIEUX

L’épisode de Césarée de Philippe occupe une place centrale dans l’évangile de Marc. Après un temps de vie en commun avec lui, Jésus pose à ses disciples une question décisive : « Qui dites-vous que je suis ? ». Sans hésiter, Pierre répond au nom de tous : « Tu es le Messie ». Il semble finalement que tout est clair. Jésus est le Messie envoyé par Dieu et les disciples le suivent pour collaborer avec lui.
Jésus sait qu’il n’en est pas ainsi. Il leur manque encore quelque chose de très important à apprendre. Il est facile de confesser sa foi en  Jésus avec des paroles mais ils ne savent pas encore ce que signifie de le suivre de près en partageant son projet et sa destinée.  Marc dit que Jésus « commença à les instruire ». Ce n’est pas un enseignement de plus mais quelque chose de fondamental que les disciples devront assimiler progressivement.
Dès le début, il leur parle « très clairement ». Il ne veut rien leur cacher. Ils doivent savoir  que la souffrance l’accompagnera toujours dans sa mission d’ouvrir des chemins au royaume de Dieu. Finalement, il sera con- damné        par les dirigeants religieux et mourra violemment exécuté. C’est seulement en ressuscitant que l’on verra que Dieu est avec lui.
Face à tout ce qu’il entend, Pierre se révolte. Sa réaction est incroyable. Il prend Jésus avec lui et l’emmène à l’écart pour « lui faire des reproches ». Il avait été le premier à  confesser  sa foi en Jésus comme Messie. Maintenant, il est le premier à le rejeter. Il veut faire comprendre à Jésus que ce qu’il dit est absurde. Il n’est pas prêt à lui permettre de suivre ce chemin.  Jésus doit changer cette façon de parler.
Jésus réagit avec une dureté inhabituelle. Du coup, il voit chez Pierre les traits de Satan, le tentateur du désert qui cherche à détourner les personnes de la volonté de Dieu. Il se retourne vers les disciples et il interpelle  littéralement Pierre  avec ces paroles : « Passe derrière moi, Satan », occupe à nouveau ta place de disciple. Arrête de me tenter. « Tu penses comme les hommes et non pas comme Dieu ».
Après, il appelle les gens et ses disciples pour qu’ils écoutent bien ses paroles. Il les reprendra à plusieurs occasions. Ils ne devront jamais les oublier. « Celui qui veut me suivre, qu’il renonce à lui-même, qu’il prenne sa croix et qu’il me suive ».
Suivre Jésus n’est pas une obligation.  C’est une décision libre de chacun. Mais nous devons prendre Jésus au sérieux. Il ne suffit pas de faire de simples confessions de foi. Si nous voulons le suivre dans cette tâche passionnante de construire un monde plus humain, plus digne et heureux, il nous faut être prêts à deux choses. Tout d’abord, renoncer aux projets qui s’opposent au royaume de Dieu. Deuxièmement, accepter les souffrances qui pourraient nous arriver du fait de suivre Jésus et de nous identifier à sa cause.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Encourage à prendre Jésus au sérieux.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

16 de Setembro de 2012
24 Tempo ordinário (B)
Marcos, 8,27-35

LEVAR A SÉRIO JESUS

O episódio de Cesareia de Filipo ocupa um lugar central no evangelho de Marcos. Depois de um tempo de convívio com Ele, Jesus faz aos Seus discípulos uma pregunta decisiva: "¿Quem dizeis que Eu sou?". Em nome de todos, Pedro responde sem dúvidas: "Tu és o Messias". Por fim parece que tudo está claro. Jesus é o Messias enviado por Deus e os discípulos seguem-no para colaborar com Ele.
Jesus sabe que não é assim. Todavia falta-lhes aprender algo muito importante. É fácil confessar a Jesus com palavras, mas todavia não sabem o que significa segui-Lo de perto partilhando o Seu projeto e o Seu destino. Marcos diz que Jesus "começou a instrui-los". Não é um ensinamento mais, mas algo fundamental que os discípulos terão de ir assimilando pouco a pouco.
Desde o princípio fala-lhes “com toda a claridade". Não lhes quer ocultar nada. Têm que saber que o sofrimento os acompanhará sempre na sua tarefa de abrir caminhos para o reino de Deus. No final, será condenado pelos dirigentes religiosos e morrerá executado violentamente. Só ao ressuscitar se verá que Deus está com Ele.
Pedro revolta-se ante o que está a ouvir. A sua reação é incrível. Toma Jesus consigo e afastam-se para "repreender". Tinha sido o primeiro a reconhece-lo como Messias. Agora é o primeiro em repeli-lo. Quer fazer compreender a Jesus que o que está a dizer é absurdo. Não está disposto a que siga esse caminho. Jesus há-de mudar essa forma de pensar.
Jesus reage com uma dureza desconhecida. De repente vê em Pedro os traços de Satanás, o tentador do deserto que procura afastar as pessoas da vontade de Deus. Volta-se de cara para os discípulos e repreende literalmente Pedro com estas palavras: "Afasta-te de mim, Satanás": volta a ocupar o teu lugar de discípulo. Deixa de tentar-Me. "Tu pensas como os homens, não como Deus".
Depois chama as pessoas e os Seus discípulos para que escutem bem as Suas palavras. Repete-as em diversas ocasiões. Nunca as hão-de esquecer. "O que queira vir comigo, que se negue a si mesmo, que carregue com a sua cruz e que me siga".
Seguir Jesus não é obrigatório. É uma decisão livre de cada um. Mas temos de levar a sério Jesus. Não chegam confissões fáceis. Se queremos segui-lo na sua tarefa apaixonante de fazer um mundo mais humano, digno e ditoso, temos de estar dispostos a duas coisas. Primeiro, renunciar a projetos ou planos que se opõem ao reino de Deus. Segundo, aceitar os sofrimentos que nos podem atingir por seguir Jesus e identificar-nos com a Sua causa.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Anima a levar a sério Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

September 16, 2012
XXIV Ordinary Sunday
Mk 8, 27-31

TAKING JESUS SERIOUSLY

The incident that took place around the area of Caesarea Philippi always occupies a central place in the Gospel of Mark. Having lived with them for quite some time, Jesus puts this question to them: “Who do people say that I am?” Peter, as usual, spoke on behalf of all the disciples: “You are the Christ, the Messiah.” That seemed to settle it. Jesus is the Messiah sent by God and the disciples will always be with Him.
Jesus, however, knows that that is not the case. They still have something more important. It is very easy to proclaim one’s allegiance to Jesus by word; but they still didn’t know what it meant to follow Him until the end of his project. Mark says that Jesus “began to teach them” that the Son of Man was destined to suffer much more. It was not just mere information, but something very important that his disciples would have to learn as they shared life with Him.
From the beginning, Jesus spoke to them quite openly. He does not want to hide anything from them. They have to know that “they were to suffer grievously” if they were to accompany him in the task of showing the way to the kingdom of God. In the end, He would be rejected by the elders and the chief priests and the scribes and be put to death. Only after his resurrection, they will see that God is with him.
Peter spoke up and said to him: “You are the Christ.” Peter started to remonstrate with Jesus. He had been the first to confess him as Messiah, and now he is the first to question Him. As if to tell Jesus that what He is saying seems absurd. Peter is in total disagreement with Jesus, so to speak.
Jesus reacts immediately with unusual harshness as He sees Peter representing the role of Satan, the desert tempter trying to take people away from God’s domain, But Jesus, turning and seeing his disciples, He rebuked Peter and said to him, Get behind me, Stan! Peter must remain being a disciple and stop tempting Him: “Because the way you think is not God’s but man’s.”
Later Jesus called the people and his disciples asking them to listen carefully. He would remind them about it on many other occasions that they should never forget this: “If anyone wants to be a follower of mine, let him renounce himself and take up his cross and follow me.”
Nobody is obliged to follow Jesus. Everyone is free to decide what to do. But we must all take seriously what Jesus is telling us. Mere expressions of adherence are not enough. Following Jesus implies a complete dedication to making this world more just and humane. And for this, two things are necessary: first, giving up anything that is opposed to the Kingdom of God and, secondly, accepting all the suffering that will come on account of our identification with His cause.

José Antonio Pagola

Gospel network BUENAS NOTICIAS
Help everyone to take Jesus seriously


lunes, 3 de septiembre de 2012

09/09/2012 - 23 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------



HOMILIA - ES

9 de septiembre 2012
23 Tiempo ordinario (B)
Marcos 7,31-37

CURAR LA SORDERA

La curación de un sordomudo en la región pagana de Sidón está narrada por Marcos con una intención claramente pedagógica. Es un enfermo muy especial. Ni oye ni habla. Vive encerrado en sí mismo, sin comunicarse con nadie. No se entera de que Jesús está pasando cerca de él. Son otros los que lo llevan hasta el Profeta.
También la actuación de Jesús es especial. No impone sus manos sobre él como le han pedido, sino que lo toma aparte y lo lleva a un lugar retirado de la gente. Allí trabaja intensamente, primero sus oídos y luego su lengua. Quiere que el enfermo sienta su contacto curador. Solo un encuentro profundo con Jesús podrá curarlo de una sordera tan tenaz.
Al parecer, no es suficiente todo aquel esfuerzo. La sordera se resiste. Entonces Jesús acude al Padre, fuente de toda salvación: mirando al cielo, suspira y grita al enfermo una sola palabra: "Effetá", es decir, "Abrete". Esta es la única palabra que pronuncia Jesús en todo el relato. No está dirigida a los oídos del sordo sino a su corazón.
Sin duda, Marcos quiere que esta palabra de Jesús resuene con fuerza en las comunidades cristianas que leerán su relato. Conoce a más de uno que vive sordo a la Palabra de Dios. Cristianos que no se abren a la Buena Noticia de Jesús ni hablan a nadie de su fe. Comunidades sordomudas que escuchan poco el Evangelio y lo comunican mal.
Tal vez uno de los pecados más graves de los cristianos es esta sordera. No nos detenemos a escuchar el Evangelio de Jesús. No vivimos con el corazón abierto para acoger sus palabras. Por eso, no sabemos escuchar con paciencia y compasión a tantos que sufren sin recibir apenas el cariño ni la atención de nadie.
A veces se diría que la Iglesia, nacida de Jesús para anunciar la Buena Noticia de Jesús, va haciendo su propio camino, lejos de la vida concreta de preocupaciones, miedos, trabajos y esperanzas de la gente. Si no escuchamos bien las llamadas de Jesús, no pondremos palabras de esperanza en la vida de los que sufren.
Hay algo paradójico en algunos discursos de la Iglesia. Se dicen grandes verdades y se proclaman mensajes muy positivos, pero no tocan el corazón de las personas. Algo de esto está sucediendo en estos tiempos de crisis. La sociedad no está esperando "doctrina social" de los especialistas, pero escucha con atención una palabra clarividente, inspirada en el Evangelio y pronunciada por una Iglesia sensible al sufrimiento de las víctimas, que sale instintivamente en su defensa invitando a todos a estar cerca de quienes más ayuda necesitan para vivir con dignidad.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Haz que se escuche la Palabra de Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko irailaren 9a
Urteko 23. Igandea B
Markos 7,31-37

GORRERIA SENDATU

Sidon lurralde paganoan gormutu bat sendatu izana dakar Markosek, argi eta garbi asmo pedagogikoaz. Gaixo berezia da oso. Ez entzuten du, ez hitz egiten. Bere baitan hesiturik bizi da, inorekin komunikatu gabe. Ez daki Jesus bere inguruan dabilela ere. Beste batzuek eraman dute Profetagana.
Orobat da berezia Jesusen jokabidea. Ez dizkio eskuak ezarri eskatu dioten bezala, baizik eta berekin aparte hartu eta jenderik ez den leku batera eraman du. Hain biziki lan egin du: lehenik haren entzumenaren gainean, ondoren haren mihiaren gainean. Gaixoak bere ukitu sendatzailea senti dezan nahi du. Jesusekin topo egite sakon batek bakarrik sendatu ahal izango du hartarainoko gorreria gogorretik.
Itxuraz, ez da aski izan ahalegin hura guztia. Gorreriak bereari eutsi dio. Orduan, Aitagana jo du Jesusek, salbazio ororen iturrira: zerura begira jarri, hasperen bat egin eta hitz bakar bat esan dio gaixoari: «Effeta», hau da, «Ireki hadi». Hitz hau bakarrik jaulki du Jesusek kontakizun osoan. Ez da gorraren entzumenari esana, baizik haren bihotzari.
Dudarik gabe, Jesusen hitz honek, entzungo duten kristau-elkarteetan, indartsu jo dezan nahi du Markosek. Jainkoaren Hitzaren aurrean gorreriak jotako bat baino gehiago ezagutzen du. Jesusen Berri Onari irekitzen ez zaizkion kristauak; beren fedeaz ere inori hitz egiten ez diotenak. Elkarte gormutuak dira, Ebanjelioa gutxi entzuten eta oker komunikatzen dutenak.
Gorreria dateke kristauen bekatu larrienetako bat. Ez diogu ematen Jesusen Ebanjelioa entzuteari. Ez diogu bihotza irekitzen haren hitzak onartzeari. Horrenbestez, ez gara gai pazientziaz eta errukiaz entzuteko sufritzen ari den hainbat eta hainbat jenderi, inoren laztanik eta arretarik jaso gabe.
Batzuetan ematen du, Eliza, Jesusen Berri Ona hots egiteko Jesusengandik beragandik jaioa den hori, bere bide propioa ari dela egiten, jendearen kezka, beldur, lan eta esperantzaren bizitza zehatzetik urrun. Alabaina, Jesusen deiak entzuten ez baditugu, ezin ezarriko dugu esperantza-hitzik sufritzen ari direnen bizitzan.
Bada zerbait paradoxazkorik Elizaren zenbait diskurtsotan. Egia handiak esan, bai; mezu oso baikorrak hots egin, bai; baina jendearen bihotza ukitzen ez dutenak. Horrelako zerbait ari da gertatzen krisialdi honetan. Gizartea ez dago espezialisten «doktrina sozialaren» zain; baina arretaz entzuten du hitz argi bat, Ebanjelioan inspiratua eta biktimen sufrimenduaz sentibera den Elizak esana, senez halakoen defentsan atera eta, duintasunez bizi ahal izateko, laguntzarik handiena behar dutenen alde jotzera gizon-emakume guztiak gonbidatuz.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Eragin Jesusen Hitza entzutera. Bidali hau.

HOMILIA - CA

9 de setembre 2012
Diumenge XXIII durant l’any (B)
Marc 7,31-37

GUARIR LA SORDESA

La guarició d'un sordmut a la regió pagana de Sidó està narrada per Marc amb una intenció clarament pedagògica. És un malalt molt especial. Ni sent ni parla. Viu tancat en si mateix, sense comunicar-se amb ningú. No s'assabenta que Jesús està passant prop seu. Són altres els que el porten fins al Profeta.
També l'actuació de Jesús és especial. No imposa les seves mans sobre ell com li han demanat, sinó que el pren a part i el porta a un lloc retirat de la gent. Allà treballa intensament, primer les orelles i després la seva llengua. Vol que el malalt senti el seu contacte guaridor. Només una trobada profunda amb Jesús podrà guarir-lo d'una sordesa tan tenaç.
Pel que sembla, no és suficient tot aquell esforç. La sordesa es resisteix. Jesús va al Pare, font de tota salvació: mirant al cel, sospira i diu al malalt una sola paraula: "Efatà", és a dir, "obre't". Aquesta és l'única paraula que pronuncia Jesús en tot el relat. No s’adreça a les oïdes del sord sinó al seu cor.
Sens dubte, Marc vol que aquesta paraula de Jesús ressoni amb força a les comunitats cristianes que llegiran el seu relat. En coneix a més d'un que viu sord a la Paraula de Déu. Cristians que no s'obren a la Bona Notícia de Jesús ni parlen a ningú de la seva fe. Comunitats sordmudes que escolten poc l'Evangeli i el comuniquen malament.
Potser un dels pecats més greus dels cristians és aquesta sordesa. No ens aturem a escoltar l'Evangeli de Jesús. No vivim amb el cor obert per acollir les seves paraules. Per això, no sabem escoltar amb paciència i compassió a tants que pateixen sense rebre gairebé l'afecte ni l'atenció de ningú.
De vegades es diria que l'Església, nascuda de Jesús per anunciar la Bona Notícia de Jesús, va fent el seu propi camí, lluny de la vida concreta de preocupacions, pors, treballs i esperances de la gent. Si no escoltem bé les crides de Jesús, no posarem paraules d'esperança en la vida dels que pateixen.
Hi ha alguna cosa paradoxal en alguns discursos de l'Església. Es diuen grans veritats i es proclamen missatges molt positius, però no toquen el cor de les persones. Una mica d'això està succeint en aquests temps de crisi. La societat no està esperant "doctrina social" dels especialistes, però escolta amb atenció una paraula clarivident, inspirada en l'Evangeli i pronunciada per una Església sensible al patiment de les víctimes, que surt instintivament en la seva defensa convidant tothom a estar a prop dels qui més ajuda necessiten per viure amb dignitat.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Fes que s'escolti la Paraula de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

9 de setembro 2012
23 Tempo ordinario (B)
Marcos 7,31-37

CURAR A XORDEIRA

A curación dun xordomudo na rexión pagá de Sidón está narrada por Marcos cunha intención claramente pedagóxica. É un enfermo moi especial. Nin oe nin fala. Vive fechado en si mesmo, sen comunicarse con ninguén. Non se decata de que Xesús está pasando preto del. Son outros os que o levan ata o Profeta.
Tamén a actuación de Xesús é especial. Non impón as súas mans sobre el como lle pediron, senón que o toma aparte e lévao a un lugar retirado da xente. Alí traballa intensamente, primeiro os seus oídos e logo a súa lingua. Quere que o enfermo senta o seu contacto curador. Só un encontro profundo con Xesús poderá curalo dunha xordeira tan tenaz.
Ao parecer, non é suficiente todo aquel esforzo. A xordeira resístese. Entón Xesús acode ao Pai, fonte de toda salvación: mirando ao ceo, suspira e grita ao enfermo unha soa palabra: "Effetá", é dicir, "Abrete". Esta é a única palabra que pronuncia Xesús en todo o relato. Non está dirixida aos oídos do xordo senón ao seu corazón.
Sen dúbida, Marcos quere que esta palabra de Xesús resoe con forza nas comunidades cristiás que lerán o seu relato. Coñece a máis dun que vive xordo á Palabra de Deus. Cristiáns que non se abren á Boa Noticia de Xesús nin falan a ninguén da súa fe. Comunidades xordomudas que escoitan pouco o Evanxeo e comunícano mal.
Talvez un dos pecados máis graves dos cristiáns é esta xordeira. Non nos detemos a escoitar o Evanxeo de Xesús. Non vivimos co corazón aberto para acoller as súas palabras. Por iso, non sabemos escoitar con paciencia e compaixón a tantos que sofren sen recibir apenas o agarimo nin a atención de ninguén.
Ás veces diríase que a Igrexa, nacida de Xesús para anunciar a Boa Noticia de Xesús, vai facendo o seu propio camiño, lonxe da vida concreta de preocupacións, medos, traballos e esperanzas da xente. Se non escoitamos ben as chamadas de Xesús, non poremos palabras de esperanza na vida dos que sofren.
Hai algo paradoxal nalgúns discursos da Igrexa. Dinse grandes verdades e proclámanse mensaxes moi positivas, pero non tocan o corazón das persoas. Algo disto está sucedendo nestes tempos de crises. A sociedade non está esperando "doutrina social" dos especialistas, pero escoita con atención unha palabra clarividente, inspirada no Evanxeo e pronunciada por unha Igrexa sensíbel ao sufrimento das vítimas, que sae instintivamente na súa defensa invitando a todos a estar preto de quen necesitan máis axuda para vivir con dignidade.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Fai que se escoite a Palabra de Xesús. Pásao.

HOMILIA -IT

9 settembre 2012

XXIII T. O. (B)

Mc 7,31-37 

GUARIRE LA SORDITÀ

La guarigione di un sordomuto nella regione pagana di Sidone è raccontata da Marco con un’intenzione educativa chiara. È un infermo molto speciale. Non sente né parla. Vive rinchiuso in se stesso, senza comunicare con nessuno. Non si rende conto che Gesù sta passando vicino a lui. Sono gli altri che lo portano fino al Profeta.

Anche l'azione di Gesù è speciale. Non impone le mani su di lui come gli hanno chiesto, ma lo porta in disparte, in un luogo lontano dalla gente. Lì agisce con forza, prima sulle orecchie e poi sulla lingua. Vuole che l’infermo senta il suo contatto guaritore. Solo un incontro profondo con Gesù potrà guarirlo dalla sua sordità così grave.

A quanto pare, non è sufficiente tutto quello sforzo. La sordità rimane. Allora Gesù si rivolge al Padre, fonte di ogni salvezza: guardando il cielo, sospira e grida all’infermo una sola parola: Effatà, cioè Apriti. Questa è l'unica parola pronunciata da Gesù in tutto il racconto. Non è rivolta alle orecchie del sordo, ma al suo cuore.

Marco, senza dubbio, vuole che questa parola di Gesù risuoni con forza nelle comunità cristiane che leggeranno il suo racconto. Conosce più di uno che vive sordo alla Parola di Dio. Cristiani che non si aprono alla Buona Notizia di Gesù e non parlano a nessuno della loro fede. Comunità sordomute che ascoltano poco il Vangelo e lo comunicano male.
Forse uno dei peccati più gravi dei cristiani è questa sordità. Non ci fermiamo ad ascoltare il Vangelo di Gesù. Non viviamo con il cuore aperto a ricevere le sue parole. Per questo, non sappiamo ascoltare con pazienza e compassione tanti che soffrono senza ricevere un po’ di affetto o attenzione da qualcuno.
A volte sembra che la Chiesa, nata da Gesù per annunciare la Buona Notizia di Gesù, vada facendo il proprio cammino, lontano dalla vita concreta delle preoccupazioni, paure, fatiche e speranze della gente. Se non ascoltiamo bene gli appelli di Gesù, non porremo parole di speranza nella vita di chi soffre.
C'è qualcosa di paradossale in alcuni interventi della Chiesa. Si dicono grandi verità e si proclamano messaggi molto positivi, ma non toccano il cuore delle persone. Qualcosa del genere sta accadendo in questi tempi di crisi. La società non sta aspettando "dottrina sociale" dagli specialisti, ma ascolta attentamente una parola chiaroveggente, ispirata dal Vangelo e pronunciata da una Chiesa sensibile alla sofferenza delle vittime, che esce istintivamente in loro difesa, invitando tutti a essere vicini a quelli che sono più bisognosi di aiuto per vivere con dignità. 

José Antonio Pagola


Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE

Fa’ che si ascolti la Parola di Gesù.

Diffondilo. 

HOMILIA - FR

9 septembre 2012
23 Temps ordinaire (B)
Marc 7,31-37

GUERIR LA SURDITE

La guérison d’un sourd-muet dans la région païenne de Sidon est décrite par Marc dans une intention clairement pédagogique. C’est un malade très spécial car il n’entend ni ne parle. Il vit refermé sur lui-même, sans communication avec personne. Il ne sait pas que Jésus est en train de passer près de lui. Ce sont d’autres personnes qui le conduisent auprès du Prophète.
La manière d’agir de Jésus est spéciale aussi. Il n’impose pas ses mains sur lui, comme on lui a demandé, mais il le prend à part et l’emmène dans  un lieu éloigné des gens.  Et là, il travaille intensément,  d’abord ses oreilles et ensuite sa langue. Il veut que le malade sente son contact capable de guérir. Seule une profonde rencontre avec Jésus pourra le guérir d’une surdité si intense.
A première vue, tout cet effort n’est pas suffisant. La surdité demeure. Alors Jésus invoque le Père, source de tout salut : en regardant vers le ciel, il soupire et crie sur le malade en disant un seul mot. « Effeta », c’est-à-dire « Ouvre-toi ». C’est le seul mot prononcé par Jésus dans tout ce récit. Il ne s’adresse pas aux oreilles du sourd mais à son cœur.
Sans doute, Marc veut que cette parole de Jésus résonne avec force dans les communautés chrétiennes qui liront son récit. Il en connaît qui font la sourde oreille à la Parole de Dieu. Des chrétiens qui refusent de s’ouvrir à la Bonne Nouvelle de Jésus et qui ne parlent à personne de leur foi. Des communautés de sourds-muets qui écoutent peu l’évangile et qui ne le transmettent pas bien.
Cette surdité constitue peut-être l’un des péchés les plus graves des chrétiens. Nous ne nous arrêtons pas pour écouter l’Evangile  de Jésus. Nous n’avons pas un cœur ouvert à l’accueil de ses paroles. C’est pourquoi nous ne savons pas écouter avec patience et compassion  tant des gens qui souffrent sans à peine recevoir  ni l’affection ni  l’attention de personne.
On dirait que parfois l’Eglise, née de Jésus pour annoncer la Bonne Nouvelle de Jésus, fait son chemin  loin de la vie concrète, loin des soucis, des peurs, des travaux, et loin de l’espérance des gens. Si nous n’écoutons pas bien les appels de Jésus, nous ne mettrons pas des paroles d’espérance dans la vie de ceux qui souffrent.
Il y a quelque chose de paradoxal dans les discours de l’Eglise. On annonce de grandes vérités et on proclame des messages très positifs mais qui ne touchent pas le cœur des gens. Quelque chose de ce genre est en train d’arriver en ces temps de crise. La société n’attend pas  de la « doctrine sociale » de la part des spécialistes ; mais elle écoute  avec attention  une parole clairvoyante, inspirée de l’Evangile et prononcée par une Eglise sensible à la souffrance des victimes ; une Eglise qui instinctivement prend leur défense en invitant tout le monde  à être proche de ceux qui on le plus besoin d’aide pour vivre dans la dignité.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Fais en sorte que la Parole de Jésus soit écoutée.
Fais passer ce message.

HOMILIA - PT

9 de setembro 2012
23 Tempo ordinário (B)
Marcos 7,31-37

CURAR A SURDEZ

A cura de um surdo-mudo na região paga de Sídon é narrada por Marcos com uma intenção claramente pedagógica. É um doente muito especial. Não ouve nem fala. Vive encerrado em si mesmo, sem comunicar-se com ninguém. Não se apercebe de que Jesus está a passar próximo dele. São outros os que o levam até ao Profeta.
Também a atuação de Jesus é especial. Não impõe as Suas mãos sobre ele como Lhe pediram, mas chama-o a parte e leva-o a um local retirado das pessoas. Ali trabalha intensamente, primeiro, os seus ouvidos e depois, a sua língua. Quer que o doente sinta o Seu contacto curador. Só um encontro profundo com Jesus poderá curá-lo de uma surdez tão tenaz.
Ao que parece, não é suficiente todo aquele esforço. A surdez resiste. Então Jesus apela ao Pai, fonte de toda a salvação: olhando o Céu, suspira e grita ao doente uma só palavra: "Effetá", que quer dizer, "Abre-te". Esta é a única palavra que pronuncia Jesus em todo o relato. Não é dirigida aos ouvidos do surdo mas ao seu coração.
Sem dúvida, Marcos quer que esta palavra de Jesus ressoe com força nas comunidades cristãs que leram o seu relato. Conhece mais de um que vive surdo à Palavra de Deus. Cristãos que não se abrem à Boa Nova de Jesus nem falam a ninguém da sua fé. Comunidades surdas-mudas que escutam pouco o Evangelho e o comunicam mal.
Talvez um dos pecados mais graves dos cristãos é esta surdez. Não nos detemos a escutar o Evangelho de Jesus. Não vivemos com o coração aberto para acolher as Suas palavras. Por isso, não sabemos escutar com paciência e compaixão a tantos que sofrem sem receber o carinho nem a atenção de ninguém.
Por vezes dir-se-ia que a Igreja, nascida de Jesus para anunciar a Boa Nova de Jesus, vai fazendo o se próprio caminho, longe da vida concreta de preocupações, medos, trabalhos e esperanças das pessoas. Se não escutamos bem as chamadas de Jesus, não colocaremos palavras de esperança na vida dos que sofrem.
Há algo de paradoxal em alguns discursos da Igreja. Diz-se grandes verdades e proclamam-se mensagens muito positivas, mas não se toca o coração das pessoas. Algo disto está a acontecer nestes tempos de crise. A sociedade não está à espera de "doutrina social" dos especialistas, mas escuta com atenção uma palavra clarividente, inspirada no Evangelho e pronunciada por uma Igreja sensível ao sofrimento das vítimas, que sai instintivamente em sua defesa convidando todos a estarem próximos de quem mais ajuda necessita para viver com dignidade.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Faz com que se escute a Palavra de Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

September 9, 2012
XXIII Ordinary Sunday (B)
Mark 7, 31-37

HEAL OUR DEAFNESS

The story of healing of a deaf and dumb man in the pagan region of Sidon is brought up by Mark clearly for pedagogical reasons. The deaf and dumb is a very special type of sick man. He cannot speak with or hear anyone. Locked up in his own world, the patient cannot communicate with anyone. Hence he does not know that Jesus is passing by. He has to be taken by others to where Jesus will pass by.
Jesus’ reaction, too, is very special. He does not lay his hands on the deaf and dumb as requested; rather Jesus takes him aside to a place away from the crowds. It is there that Jesus starts working on him, first in his ears, then in his tongue. Jesus wants the man to experience his healing touch. Only a personal encounter with Jesus will be able to cure such terrible handicap.
Apparently, even such efforts were not enough. The deafness persisted. Jesus, then, prayed to his Father, the source of all salvation, looking up to heaven and with a deep sigh said, “Effeta,” which means “Open up”. Apparently, that was the only word spoken by Jesus during the whole incident. It is not addressed to the man’s ears but to his heart.
Evidently, Mark wants that this word of Jesus be heard very clearly among the Christian communities that will later read this story. He knows that many of them were deaf to the Word of God. Such are all the Christians who are not open to the Good News of Jesus and those who never speak about their Faith to others. There are Communities that are deaf and dumb because they hear little about the Gospel and, therefore, do not know how to communicate it to others.
This type of deafness is perhaps one of the most serious sins of some Christians today. We don’t find time to listen to the Gospel of Jesus. We don’t live with our hearts open to welcome His Word. Hence, we don’t have the patience to listen compassionately to so many who suffer a total absence of love and attention.
At times, one could say that the Church, founded by Jesus for the main purpose of announcing the Good News, is continuing its existence totally unmindful of so many problems, fears, anxieties and hopes from so many people. If we can’t hear well the words of Jesus, we will not be able to find the right words of hope and courage for those living in suffering.
There is something paradoxical in some of the pronouncements of the Church. They contain great truths and their statements are very positive and true, but they don’t seem to touch people’s hearts. This could also be happening now, at times of crisis. Society is not expecting any “social doctrines” from specialists and, on the other hand, keeps waiting and listening for a clear message, inspired in the Gospel and proclaimed by a Church that is sensitive to the suffering people. This Church must come out in defence of the victims and invite everyone to help them to come back to a life of dignity and humaneness.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Make Christ’s Word be heard
Pass it on




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com