lunes, 16 de junio de 2014

06/22/2014 - Solemnity of the Body and the Blood of Christ (A)

Inicio   (Página Inicial del Blog de ​​la Iglesia de Sopelana)
José Antonio Pagolaren Homiliak  (José Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de José Antonio Pagola   (Página Homilias de José Antonio Pagola)
Videos de Conferencias de José Antonio Pagola   (Página Conferencias de José Antonio Pagola)
José Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
José Antonio Pagola homilías en Diferentes Idiomas
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

IT - BLOCCATI
EN - STAGNANT

HOMILIA - ES

22 de junio de 2014
Cuerpo y Sangre de Cristo
Juan  6, 51-58

ESTANCADOS

El Papa Francisco está repitiendo que los miedos, las dudas, la falta de audacia... pueden impedir de raíz impulsar la renovación que necesita hoy la Iglesia. En su Exhortación “La alegría del Evangelio” llega a decir que, si quedamos paralizados por el miedo, una vez más podemos quedarnos simplemente en “espectadores de un estancamiento infecundo de la Iglesia”.
Sus palabras hacen pensar. ¿Qué podemos percibir entre nosotros? ¿ Nos estamos movilizando para reavivar la fe de nuestras comunidades cristianas, o seguimos instalados en ese “estancamiento infecundo” del que habla Francisco? ¿Dónde podemos encontrar fuerzas para reaccionar?
Una de las grandes aportaciones del Concilio fue impulsar el paso desde la “misa”, entendida como una obligación individual para cumplir un precepto sagrado, hacia la “eucaristía” vivida como celebración gozosa de toda la comunidad para alimentar su fe, crecer en fraternidad y reavivar su esperanza en Cristo.
Sin duda, a lo largo de estos años, hemos dado pasos muy importantes. Quedan muy lejos aquellas misas celebradas en latín en las que el sacerdote “decía” la misa y el pueblo cristiano venía a “oír” la misa o “asistir” a la celebración. Pero, ¿no estamos celebrando la eucaristía de manera rutinaria y aburrida?
Hay un hecho innegable. La gente se está alejando de manera imparable de la práctica dominical porque no encuentra en nuestras celebraciones el clima, la palabra clara, el rito expresivo, la acogida estimulante que necesita para alimentar su fe débil y vacilante.
Sin duda, todos, pastores y creyentes, nos hemos de preguntar qué estamos haciendo para que la eucaristía sea, como quiere el Concilio, “centro y cumbre de toda la vida de la comunidad cristiana”. Pero, ¿basta la buena voluntad de las parroquias o la creatividad aislada de algunos, sin  más criterios de renovación?
La Cena del Señor es demasiado importante para que dejemos que se siga “perdiendo”, como “espectadores de un estancamiento infecundo” ¿No es la eucaristía el centro de la vida cristiana?. ¿Cómo permanece tan callada e inmóvil la jerarquía? ¿Por qué los creyentes no manifestamos nuestra preocupación y nuestro dolor con más fuerza?      
El problema es grave. ¿Hemos de seguir “estancados” en un modo de celebración eucarística, tan poco atractivo para los hombres y mujeres de hoy? ¿Es esta liturgia que venimos repitiendo desde hace siglos la que mejor puede ayudarnos a actualizar aquella cena memorable de Jesús donde se concentra  de modo admirable el núcleo de nuestra fe?

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a impulsar la renovación de la Iglesia.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko ekainaren 22a
Kristoren Gorputz Odolen jaia
Joan 6,51-58

PLANTO EGINIK

Frantzisko aita santua errepikatu eta errepikatu ari da, beldurra, duda-muda, ausardia-falta… eragozpen gerta daitezkeela gaurko egungo Elizak beharrezkoa duen berrikuntza eragiteko. «Ebanjelioaren poza» delako bere Erreguan hau esatera iritsi da: beldurrak jota geratzen bagara, «Elizak agor eta antzu nola planto egiten duen begira» gelditzeko arriskua bizi dukegula.
Hitz horiek zer pentsa ematen dute. Zer hauteman dezakegu geure artean? Mugitzen al gara geure kristau-elkarteetan fedea biziberritu dadin ala Frantziskok aipatzen duen «agor eta antzu planto egite» horri begira gelditurik jarraitzen dugu? Non aurki genezake indarrik erreakzionatzeko?
Kontzilioaren ekarpen handietako bat izan zen mezaren inguruan aldaketa hau eragitea: «meza» agindu sakratu bat betetzeko agindu indibidualtzat hartzeari utzi, eta elkarte osoaren ospakizun pozgarri bezala bizitzearen «eukaristiatzat» hartzea, fedea elikatzeko, anai-arreba artekotasunean haziz joan eta Kristoganako esperantza biziberritzeko.
Dudarik gabe, azken urte hauetan, urrats oso garrantzizkoak egin ditugu. Oso urrun gelditu dira latinez ospatutako meza haiek, zeinetan apaizak «esan» egiten baitzuen meza eta kristau-herriak «entzun» egiten baitzuen meza edota «egon» egiten baitzen ospakizunean. Baina ez ote dugu jarraitzen geure eukaristia ohikeriaz eta era aspergarrian ospatzen?
Hor dago ukaezineko gertaera bat. Jendea urrunduz doa, modu geldiezinean, igandekoa bizitzetik; hain juxtu, gure ospakizunetan aurkitzen ez duelako ez girorik, ez hitz argirik, ez erritu adierazlerik, ez onarpen kitzikatzailerik, bere fede ahul eta duda-mudazkoa elikatzeko behar duena.
Inondik ere, guztiok, artzain eta fededun, behar dugu galdera egin: zer ari gara egiten, eukaristia izan dadin, Kontzilioak nahi duen bezala, «kristau-elkartearen bizitza osoaren erdigune eta gailur?» Alabaina, aski ote da parrokien borondate ona edota bakar batzuen sormen bakana, eraberritzeko beste irizpiderik gabe?
Jaunaren Afaria gauza inportantegia da, «galtzen» jarrai dezan uzteko, nolatan «agor eta antzu planto egiten duen» begira geldituz. Ez ote da eukaristia kristau-bizitzaren erdigunea? Nolatan gelditu da hierarkia hain isil, hain mugigaitz? Nolatan ez dugu agertzen fededunok geure kezka eta geure mina indar handiagoz?
Larria da arazoa. «Planto eginik» jarraitu behar ote dugu eukaristia modu honetan ospatuz, gaur egungo gizon-emakumeak hain eskas erakartzen dituen modu honetan? Mendez mende errepikatzen ari garen liturgia-modu hau ote da hobekien laguntzen ahal diguna, Jesusen afari gogoangarri hura eguneratzeko, zeinetan biltzen baita era miresgarrian gure fedearen muina?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Eragin Elizaren eraberritzea.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

22 de juny de 2014
El Cos i la Sang de Crist
Joan 6,51-58

ESTANCATS

El Papa Francesc està repetint que les pors, els dubtes, la manca d'audàcia... poden impedir d'arrel impulsar la renovació que necessita avui l'Església. En la seva exhortació "La joia de l'Evangeli" arriba a dir que, si quedem paralitzats per la por, un cop més podem quedar simplement com a "espectadors d'un estancament infecund de l'Església".
Les seves paraules fan pensar. Què podem percebre entre nosaltres? Ens estem mobilitzant per revifar la fe de les nostres comunitats cristianes, o seguim instal•lats en aquest "estancament infecund" de què parla Francesc? On podem trobar forces per reaccionar?
Una de les grans aportacions del Concili va ser impulsar el pas des de la "missa", entesa com una obligació individual per complir un precepte sagrat, cap a "l'eucaristia" viscuda com a celebració joiosa de tota la comunitat per alimentar la seva fe, créixer en fraternitat i revifar la seva esperança en Crist.
Sens dubte, al llarg d'aquests anys, hem fet passos molt importants. Queden molt lluny aquelles misses celebrades en llatí en què el sacerdot "deia" la missa i el poble cristià venia a "oir missa" o "assistir" a la celebració. Però, no estem celebrant l'eucaristia de manera rutinària i avorrida?
Hi ha un fet innegable. La gent s'està allunyant de manera imparable de la pràctica dominical perquè no troba a les nostres celebracions el clima, la paraula clara, el ritu expressiu, l'acollida estimulant que necessita per alimentar la seva fe feble i vacil•lant.
Sens dubte, tots, pastors i creients, ens hem de preguntar què estem fent perquè l'eucaristia sigui, com vol el Concili, "centre i cim de tota la vida de la comunitat cristiana". Però, n'hi ha prou amb la bona voluntat de les parròquies o la creativitat aïllada d'alguns, sense més criteris de renovació?
La Cena del Senyor és massa important perquè deixem que se segueixi "perdent", com "espectadors d'un estancament infecund" No és l'eucaristia el centre de la vida cristiana". Com roman tan callada i immòbil la jerarquia? Per què els creients no manifestem la nostra preocupació i el nostre dolor amb més força?
El problema és greu. Hem de continuar "estancats" en una forma de celebració eucarística, tan poc atractiu per als homes i dones d'avui? És aquesta litúrgia que estem repetint des de fa segles la que millor pot ajudar-nos a actualitzar aquell sopar memorable de Jesús on es concentra de manera admirable el nucli de la nostra fe?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Contribueix a impulsar la renovació de l'Església.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO 22 de xuño de 2014
Corpo e Sangue de Cristo
Xoán 6, 51-58

ESTANCADOS

O Papa Francisco está repetindo que os medos, as dúbidas, a falta de audacia... poden impedir de raíz impulsar a renovación que necesita hoxe a Igrexa. No seu Exhortación “A alegría do Evanxeo” chega a dicir que, se ficamos paralizados polo medo, unha vez máis podemos ficarmos simplemente en “espectadores dun estancamento infecundo da Igrexa”.
As súas palabras fan pensar. Que podemos percibir entre nós? Estámonos mobilizando para reavivarvos a fe das nosas comunidades cristiás, ou seguimos instalados nese “estancamento infecundo” do que fala Francisco? Onde podemos atopar forzas para reaccionarmos?
Unha das grandes achegas do Concilio foi impulsar o paso desde a “misa”, entendida como unha obriga individual para cumprir un precepto sagrado, cara á “eucaristía” vivida como celebración gozosa de toda a comunidade para alimentar a súa fe, crecer en fraternidade e reavivar a súa esperanza en Cristo.
Sen dúbida, ao longo destes anos, temos dado pasos moi importantes. Fican moi lonxe aquelas misas celebradas en latín nas que o sacerdote “dicía” a misa e o pobo cristián viña “oír” a misa ou “asistir” á celebración. Porén, non estamos celebrando a eucaristía de xeito rutineiro e aburrida?
Hai un feito innegábel. A xente estase afastando de xeito imparábel da práctica dominical porque non atopa nas nosas celebracións o clima, a palabra clara, o rito expresivo, a acollida estimulante que necesita para alimentar a súa fe débil e vacilante.
Sen dúbida, todos, pastores e crentes, temos de preguntármonos que estamos facendo para que a eucaristía sexa, como quere o Concilio, “centro e cume de toda a vida da comunidade cristiá”. Pero, abonda coa boa vontade das parroquias ou a creatividade illada dalgúns, sen máis criterios de renovación?
A Cea do Señor é demasiado importante para que a deixemos que se siga “perdendo”, como “espectadores dun estancamento infecundo”. Non é a eucaristía o centro da vida cristiá?. Como permanece tan calada e inmóbil a xerarquía? Por que os crentes non manifestamos a nosa preocupación e a nosa dor con máis forza?
O problema é grave. Temos de seguir “estancados” nun modo de celebración eucarística, tan pouco atractivo para os homes e mulleres de hoxe? É esta liturxia que vimos repetindo desde fai séculos a que mellor pode axudarnos a actualizar aquela cea memorábel de Xesús onde se concentra de modo admirábel o núcleo da nosa fe?

José Antonio Pagola

Rede Evanxelizadora BOAS NOTICIAS.
Contribue un defensor ás Mulleres mais indefensas.
Pasao.


HOMILIA -IT

22 giugno 2014
Corpus Domini
Gv  6, 51-58

BLOCCATI

Papa Francesco sta ripetendo che le paure, i dubbi, la mancanza di audacia… possono impedire, dalla radice, di dare impulso al rinnovamento di cui oggi la Chiesa ha bisogno. Nella sua Esortazione “La gioia dell’Evangelo” arriva a dire che se rimaniamo paralizzati dalla paura, ancora una volta possiamo limitarci a essere semplicemente “spettatori di una sterile stagnazione della Chiesa”.
Le sue parole fanno pensare. Che cosa possiamo percepire fra di noi? Ci stiamo mobilitando per ravvivare la fede delle nostre comunità cristiane o continuiamo istallati in quella “sterile stagnazione” di cui parla Francesco? Dove possiamo trovare le forze per reagire?
Uno dei grandi apporti del Concilio fu di promuovere il passaggio dalla “messa”, intesa come un obbligo individuale per adempiere un precetto sacro, alla “eucaristia” vissuta come celebrazione gioiosa di tutta la comunità per alimentare la propria fede, crescere in fraternità e ravvivare la propria speranza in Cristo.
Indubbiamente, lungo questi anni, abbiamo fatto passi molto importanti. Sono ormai lontane quelle messe celebrate in latino in cui il sacerdote “diceva” la messa e il popolo cristiano veniva ad “ascoltare” la messa o “assistere” alla celebrazione. Ma, non stiamo celebrando l’eucaristia in maniera routinaria e noiosa?
C’è un fatto innegabile. La gente si sta allontanando inarrestabilmente dalla pratica domenicale perché non trova nelle nostre celebrazioni il clima, la parola chiara, il rito espressivo, l’accoglienza stimolante di cui ha bisogno per alimentare la sua fede debole e vacillante.
Senza dubbio, tutti, pastori e credenti, dobbiamo interrogarci su che cosa stiamo facendo perché l’Eucaristia sia, come vuole il Concilio, “centro e culmine di tutta la vita della comunità cristiana”. Ma, basta la buona volontà delle parrocchie o la creatività isolata di alcuni, senza nuovi criteri di rinnovamento?
La Cena del Signore è troppo importante perché lasciamo che continui a “perdersi”, come “spettatori di una sterile stagnazione”. Non è l’Eucaristia il centro della vita cristiana? Come mai rimane così in silenzio e immobile la gerarchia? Perché noi credenti non manifestiamo la nostra preoccupazione e il nostro dolore con più forza?
Il problema è grave. Dobbiamo continuare bloccati in un modo di celebrazione eucaristica così poco attraente per le donne e gli uomini di oggi? È questa liturgia che andiamo ripetendo da secoli, quella che meglio può aiutarci ad attualizzare quella cena memorabile di Gesù dove si concentra, in modo mirabile, il nucleo della nostra fede?

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Contribuisci a dare impulso al rinnovamento della Chiesa.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

22 de juin 2014
Le Corps et le Sang du Christ
Jean  6, 51-58

PARALYSES

Le Pape François  répète sans cesse que les peurs, les doutes et le manque d’audace…peuvent bloquer, à la racine, l’élan de renouveau dont l’Eglise a besoin aujourd’hui. Dans son exhortation ‘’La joie de l’Evangile’’, il vient à dire  que si nous restons paralysés par la peur, nous resterons, une fois de plus, ‘’les spectateurs d’un blocage infécond de l’Eglise’’.
Ses paroles donnent à penser. Que remarquons-nous entre nous ? Sommes-nous en train de nous mobiliser pour raviver la foi de nos communautés chrétiennes ou restons-nous installés dans ce « blocage infécond » dont parle François ? Où trouverons-nous les forces pour réagir ?
L’un des apports du Concile a été d’impulser le passage de la ‘’messe’’ comprise comme une obligation individuelle pour accomplir un précepte sacré, vers ‘’l’eucharistie’’ vécue comme une célébration joyeuse de toute la communauté pour nourrir sa foi, croître en fraternité et raviver son espérance en Jésus Christ.
Tout au long de ces années, nous avons sans doute fait des pas très importants. Elles sont très loin,  ces messes célébrées en latin où le prêtre ‘’disait’’ sa messe et le peuple chrétien venait ‘’entendre’’ la messe ou ‘’assister’’ à la célébration. Mais, ne sommes-nous pas en train de célébrer l’eucharistie d’une manière routinière et ennuyante ?
Il y a un fait indéniable. Les gens s’éloignent sans arrêt  de la pratique dominicale parce qu’ils ne trouvent pas dans nos célébrations le climat, la parole claire, le rite expressif, l’accueil stimulant dont ils ont besoin pour nourrir leur foi faible et hésitante.
Sans doute, nous tous, pasteurs et croyants, nous devons nous demander ce que nous faisons pour que l’eucharistie  soit, comme le veut le Concile, « source et sommet de toute la vie  de la communauté chrétienne ». Mais, la bonne volonté des paroisses ou la créativité isolée de quelques uns sont-elles suffisantes  sans d’autres critères de renouvellement ?
La “Cène” du Seigneur est trop importante pour que nous la laissions se « perdre », comme des « spectateurs d’un blocage infécond ». L’eucharistie, n’est-elle pas le la source de la vie chrétienne ? Comment se fait-il que la hiérarchie reste tellement  silencieuse et immobile ? Pourquoi nous, les croyants, ne manifestons-nous pas,  avec plus de force, notre préoccupation et notre douleur ?
Le problème est grave. Devons-nous rester “bloqués” dans un mode de célébration eucharistique, si peu attrayant pour les hommes et les femmes d’aujourd’hui? Cette liturgie que nous répétons depuis des siècles, est-elle la meilleure pour nous aider à actualiser la Cène mémorable de Jésus dans laquelle est admirablement concentré le noyau de notre foi ?

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES  NOUVELLES.
Contribue à promouvoir le renouvellement de l’Eglise.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

22 de Junho de 2014
Corpo e Sangue de Cristo
João  6, 51-58

ESTAGNADOS

O Papa Francisco repete que os medos, as dúvidas, a falta de audácia... podem impedir de raiz que se possa impulsionar a renovação que necessita hoje a Igreja. Na sua Exortação “A alegria do Evangelho” chega a dizer-se que, se ficamos paralisados pelo medo, uma vez mais podemos ficar-nos simplesmente como “espectadores de um estancamento infecundo da Igreja”.
As suas palavras fazem pensar. Que podemos perceber entre nós? Estamos a mobilizar-nos para reavivar a fé das nossas comunidades cristãs, ou continuamos instalados nesse “estancamento infecundo” de que fala Francisco? Onde podemos encontrar forças para reagir?
Uma dos grandes contributos do Concilio foi de impulsionar o caminho desde a “missa”, entendida como uma obrigação individual para cumprir um preceito sagrado, para a “eucaristia” vivida como celebração gozosa de toda a comunidade para alimentar a sua fé, crescer em fraternidade e reavivar a sua esperança em Cristo.
Sem dúvida ao longo destes anos, temos dado passos muito importantes. Ficam muito longe aquelas missas celebradas em latim em que o sacerdote “dizia” a missa e o povo cristão vinha “ouvir” a missa ou “assistir” à celebração. Mas, não estamos celebrando a eucaristia de forma rotineira e aborrecida?
Há um facto inegável. As pessoas estão a afastar-se de forma imparável da prática dominical porque não encontram nas nossas celebrações o clima, a palavra clara, o rito expressivo, a acolhida estimulante que necessita para alimentar a sua fé débil e vacilante.
Sem dúvida, todos, pastores e crentes, temos de nos preguntar que estamos a fazer para que a eucaristia seja, como quer o Concilio, “centro e cúpula de toda a vida da comunidade cristã”. Mas, basta a boa vontade das paróquias ou a criatividade isolada de alguns, sem mais critérios de renovação?
A Ceia do Senhor é demasiado importante para que deixemos que se continue a “perder”, como “espetadores a um estancamento infecundo” Não é a eucaristia o centro da vida cristã”. Como permanece tão calada e imóvel a hierarquia? Porque que é que os crentes não manifestamos a nossa preocupação e a nossa dor com mais força?
O problema é grave. Temos de continuar “estagnados” num modo de celebração eucarística, tão pouco atrativo para os homens e mulheres de hoje? É esta liturgia que temos vindo a repetir desde séculos a que melhor pode ajudar-nos a atualizar aquela ceia memorável de Jesus onde se concentra de modo admirável o núcleo da nossa fé?

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribui para impulsionar a renovação da Igreja.
Passa-o.


HOMILIA - EN

June 22, 2014
Solemnity of the Body and the Blood of Christ
John 6:51-58

STAGNANT

Pope Francis keeps repeating that fears, doubts, lack of boldness…all can radically keep us from pushing the renovation that the Church needs today.  In his Exhortation “The Joy of the Gospel” he ends up saying that if we stay paralyzed by fear, we can once more end up simply being “spectators of a sterile stagnancy in our Church”.
His words are worth thinking about.  What do we see happening among us?  Are we being mobilized to revive the faith of our Christian communities, or do we keep marking time within that “sterile stagnancy” that Francis talks about?  Where do we find energy to act?
One of Vatican Council’s great achievements was to push us forward in regards to the “Mass” understood as an individual obligation to fulfill a sacred law, towards the “Eucharist” lived out as a joyful celebration of the whole community that nourishes our faith, helps us grow in solidarity, and awakens our hope in Christ.
Without doubt, throughout these years, we have moved forward in important ways.  We are far from those masses celebrated in Latin, in which the priests “says” Mass and the Christian people come to “hear” Mass or “assist” at the celebrations.  But aren’t we still celebrating the Eucharist in a routine and boring manner?
It’s an undeniable fact.  People are abandoning the Sunday practice at an unstoppable rate because they don’t find in our celebrations the atmosphere, the clear word, the expressive ritual, the stimulating welcome that they need to nourish their weak and failing faith.
Without doubt, all of us, pastors and believers alike, need to ask ourselves what are we doing so that the Eucharist would be, as the Council wishes, “the center and the culmination of the Christian community’s whole life”.  But is it enough that our parishes have good intentions or that some make isolated attempts at creativity, without better criteria for renewal?
The Lord’s Supper is way too important to let it get “lost”, and for us to just be “spectators of a sterile stagnation”.  Isn’t the Eucharist “the center of our Christian life”?  How can the hierarchy just keep silent and entrenched?  Why don’t we believers show our concern and our pain more forcefully?
The problem is serious.  Do we have to stay “stagnant” in our way of celebrating the Eucharist, so unattractive to men and women today?  Is this liturgy that we have kept repeating for centuries, the best one that can help us to bring to reality that memorable supper of Jesus where we so admirably concentrate the nucleus of our faith?

José Antonio Pagola

Evangelization Network  BUENAS NOTICIAS.
Be a part of pushing the renovation of the Church.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 9 de junio de 2014

06/15/2014 - Feast of the Most Holy Trinity (A)

Inicio   (Página Inicial del Blog de ​​la Iglesia de Sopelana)
José Antonio Pagolaren Homiliak  (José Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de José Antonio Pagola   (Página Homilias de José Antonio Pagola)
Videos de Conferencias de José Antonio Pagola   (Página Conferencias de José Antonio Pagola)
José Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
José Antonio Pagola homilías en Diferentes Idiomas
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

15 de junio de 2014
Santísima Trinidad (A)
Juan  3, 16-18

CONFIAR EN DIOS

El esfuerzo realizado por los teólogos a lo largo de los siglos para exponer con conceptos humanos el misterio de la Trinidad apenas ayuda hoy a los cristianos a reavivar su confianza en Dios Padre, a reafirmar su adhesión a Jesús, el Hijo encarnado de Dios, y a acoger con fe viva la presencia del Espíritu de Dios en nosotros.
Por eso puede ser bueno hacer un esfuerzo por acercarnos al misterio de Dios con palabras sencillas y corazón humilde siguiendo de cerca el mensaje, los gestos y la vida entera de Jesús: misterio del Hijo de Dios encarnado.
El misterio del Padre es amor entrañable y perdón continuo. Nadie está excluido de su amor, a nadie le niega su perdón. El Padre nos ama y nos busca a cada uno de sus hijos e hijas por caminos que sólo él conoce. Mira a todo ser humano con ternura infinita y profunda compasión. Por eso, Jesús lo invoca siempre con una palabra: “Padre”.
Nuestra primera actitud ante ese Padre ha de ser la confianza. El misterio último de la realidad, que los creyentes llamamos “Dios”, no nos ha de causar nunca miedo o angustia: Dios solo puede amarnos. Él entiende nuestra fe pequeña y vacilante. No hemos de sentirnos tristes por nuestra vida, casi siempre tan mediocre, ni desalentarnos al descubrir que hemos vivido durante años alejados de ese Padre. Podemos abandonarnos a él con sencillez. Nuestra poca fe basta.
También Jesús nos invita a la confianza. Estas son sus palabras: “No viváis con el corazón turbado. Creéis en Dios. Creed también en mí”. Jesús es el vivo retrato del Padre. En sus palabras estamos escuchando lo que nos dice el Padre. En sus gestos y su modo de actuar, entregado totalmente a hacer la vida más humana, se nos descubre cómo nos quiere Dios.
Por eso, en Jesús podemos encontrarnos en cualquier situación con un Dios concreto, amigo y cercano. Él pone paz en nuestra vida. Nos hace pasar del miedo a la confianza, del recelo a la fe sencilla en el misterio último de la vida que es solo Amor.
Acoger el Espíritu que alienta al Padre y a su Hijo Jesús, es acoger dentro de nosotros la presencia invisible, callada, pero real del misterio de Dios. Cuando nos hacemos conscientes de esta presencia continua, comienza a despertarse en nosotros una confianza nueva en Dios.
Nuestra vida es frágil, llena de contradicciones e incertidumbre: creyentes y no creyentes, vivimos rodeados de misterio. Pero la presencia, también misteriosa del Espíritu en nosotros, aunque débil, es suficiente para sostener nuestra confianza en el Misterio último de la vida que es solo Amor.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde la confianza en Dios.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko ekainaren 15a
Hirutasun Santua A
Joan 3,16-18

JAINKOAGAN KONFIANTZA

Hirutasunaren misterioa giza kontzeptuz adierazteko, mendez mende teologoek egin duten ahaleginak apenas die laguntzen gaur egun kristauei, dela Jainko Aitagan beren konfiantza biziberritzeko, dela Jesusekiko, gizon egindako Jainkoaren Semearekiko atxikimendua birsendotzeko, dela fede biziz onartzeko Jainkoaren Espirituaren presentzia gugan.
Horregatik, gauza ona izan daiteke ahalegintxo bat egitea, Jainkoaren misteriora hurbiltzeko, hitz xumez eta bihotz apalez, hurbiletik begiratuz Jesusen mezuari, keinuei eta bizitza osoari: gizon egin den Jainkoaren Semearen misterioari, alegia.
Aitaren misterioa maitasun da, bihotz-bihotzetiko maitasun eta etenik gabeko barkazio. Inor ez du baztertzen maitasun horrek, inori ukatzen ez barkazioa. Aitak maite gaitu eta bere seme-alaba guztion bila dabil, berak bakarrik dakizkien bideetan barna. Txera mugagabez eta erruki sakonez begiratzen dio gizaki orori. Horregatik, hitz batez dei egiten dio Jesusek beti: «Aita».
Geure lehen jarrera, Aita horren aurrean, konfiantza izan behar dugu. Errealitatearen azken misterioak, fededunok «Jainkoa» deitzen dugun horrek alegia, ez liguke eragin behar sekula ez beldurrik, ez larritasunik: Jainkoak ezin du egin maitatu besterik. Ondotxo daki hark gure fedea txikia dela eta dudakorra. Ez dugu zertan triste bizi, geure bizitzagatik, ia beti eskasa; ezta zertan adorea galdu ere, konturatu garelarik, urtetan bizi izan garela Aita horrengandik urrun. Utz dezagun geure burua haren eskuetan, xume-xume. Aski du hark gure fede txiki hori.
Jesusek berak ere konfiantza izatera gonbidatzen gaitu. Hona zein hitzez: «Ez zaitezte bizi bihotza larri. Sinetsi Jainkoagan. Sinetsi nigan ere». Aitaren argazki bizia da Jesus. Aitak dioskuna ari gara entzuten Jesusen hitzetan. Bere keinuez eta bere jardueraz, dena emana bizitza gizakoiago egitera, Jainkoak nola maite gaituen agertzen digu.
Horregatik, Jainko jakin, adiskide eta hurbileko batekin egin genezake topo Jesusengan edozein gorabeheratan. Gure bizitzan bakea ezartzen du Jesusek. Beldurretik konfiantzara pasarazten gaitu, errezelotik fede xumera maitasun huts den bizitzako azken misterioarekiko.
Aita eta haren Semea arnasten dituen Espiritua onartzea, ikusezina eta isila baina erreala den Jainkoaren misterioaren presentzia gure baitan onartzea da. Etengabeko presentzia honen ohartun bihurtzen garenean, Jainkoaganako beste konfiantza bat hasten da ernetzen gure baitan.
Gure bizitza hauskorra da, kontraesanez eta ziurgabetasunez betea: fededun eta fedegabe, guztiok bizi gara misterioak inguraturik. Alabaina, Espirituak gu baitan duen presentzia, misteriotsua bera ere, ahula izan arren, aski da Maitasun huts den bizitzako azken Misterioan dugun gure konfiantza sostengatzeko.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Jainkoaganako konfiantza.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

15 de juny de 2014
Santíssima Trinitat ( A )
Joan 3,16-18

CONFIAR EN DÉU

L'esforç realitzat pels teòlegs al llarg dels segles per exposar amb conceptes humans el misteri de la Trinitat amb prou feines ajuda avui als cristians a revifar la seva confiança en Déu Pare, a reafirmar la seva adhesió a Jesús, el Fill encarnat de Déu, i acollir amb fe viva la presència de l'Esperit de Déu en nosaltres.
Per això pot ser bo fer un esforç per apropar-nos al misteri de Déu amb paraules senzilles i cor humil seguint de prop el missatge, els gestos i la vida sencera de Jesús: misteri del Fill de Déu encarnat.
El misteri del Pare és amor entranyable i perdó continu. Ningú està exclòs del seu amor, a ningú li nega el seu perdó. El Pare ens estima i cerca cadascun dels seus fills i filles per camins que només ell coneix. Mira tot ésser humà amb tendresa infinita i profunda compassió. Per això, Jesús l'invoca sempre amb una paraula: "Pare".
La nostra primera actitud davant aquest Pare ha de ser la confiança. El misteri últim de la realitat, que els creients anomenem "Déu", no ens ha de causar mai por o angoixa: Déu només pot estimar-nos. Ell entén la nostra fe petita i vacil•lant. No hem de sentir-nos tristos per la nostra vida, gairebé sempre tan mediocre, ni descoratjar-nos en descobrir que hem viscut durant anys allunyats d'aquest Pare. Podem abandonar-nos a ell amb senzillesa. N'hi ha prou amb la nostra poca fe.
També Jesús ens convida a la confiança. Aquestes són les seves paraules: "Que els vostres cors s’asserenin. Creieu en Déu, creieu també en mi". Jesús és el viu retrat del Pare. En les seves paraules estem escoltant el que ens diu el Pare. En els seus gestos i la seva manera d'actuar, lliurat totalment a fer la vida més humana, se'ns descobreix com ens vol Déu.
Per això, en Jesús podem trobar-nos en qualsevol situació amb un Déu concret, amic i proper. Ell posa pau en la nostra vida. Ens fa passar de la por a la confiança, del recel a la fe senzilla en el misteri últim de la vida que és només Amor.
Acollir l'Esperit que encoratja el Pare i el seu Fill Jesús, és acollir dins nostre la presència invisible, callada, però real del misteri de Déu. Quan ens fem conscients d'aquesta presència contínua, comença a despertar-se en nosaltres una confiança nova en Déu.
La nostra vida és fràgil, plena de contradiccions i d'incerteses: creients i no creients, vivim envoltats de misteri. Però la presència, també misteriosa de l'Esperit en nosaltres, encara que feble, és suficient per sostenir la nostra confiança en el Misteri últim de la vida que és només Amor.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Difon la confiança en Déu.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO: 15 de xuño de 2014
Santísima Trindade (A)
Xoán 3, 16-18

CONFIAR EN DEUS

O esforzo realizado polos teólogos ao longo dos séculos para exporen con conceptos humanos o misterio da Trindade apenas axuda hoxe aos cristiáns a reavivaren a súa confianza en Deus Pai, a reafirmaren a súa adhesión a Xesús, o Fillo encarnado de Deus, e a acolleren con fe viva a presenza do Espírito de Deus en nós.
Por iso pode ser bo facermos un esforzo por achegármonos ao misterio de Deus con palabras sinxelas e corazón humilde seguindo de cerca a mensaxe, os xestos e a vida enteira de Xesús: misterio do Fillo de Deus encarnado.
O misterio do Pai é amor entrañábel e perdón continuo. Ninguén está excluído do seu amor, a ninguén lle nega o seu perdón. O Pai ámanos e búscanos a cada un dos seus fillos e fillas por camiños que só el coñece. Mira a todo ser humano con tenrura infinita e profunda compaixón. Por iso, Xesús o invoca sempre cunha palabra: “Pai”.
A nosa primeira actitude ante ese Pai ha ser a confianza. O misterio último da realidade, que os crentes chamamos “Deus”, non nos ha causar nunca medo ou angustia: Deus só pode amarnos. El entende a nosa fe pequena e vacilante. Non temos de sentírmonos tristes pola nosa vida, case sempre tan mediocre, nin desalentármonos ao descubrirmos que vivimos durante anos afastados dese Pai. Podemos abandonarnos a el con sinxeleza. A nosa pouca fe abonda.
Tamén Xesús nos invita á confianza. Estas son as súas palabras: “Non vivades co corazón turbado. Credes en Deus. Crede tamén en min”. Xesús é o vivo retrato do Pai. Nas súas palabras estamos escoitando o que nos di o Pai. Nos seus xestos e o seu modo de actuar, entregado totalmente a facer a vida máis humana, descóbrenos como nos quere Deus.
Por iso, en Xesús podemos atopármonos en calquera situación cun Deus concreto,amigo e próximo. El pon paz na nosa vida. Fainos pasar do medo á confianza, do receo á fe sinxela no misterio último da vida que é só Amor.
Acoller o Espírito que alenta ao Pai e ao seu Fillo Xesús, é acollermos dentro de nós a presenza invisíbel, calada, pero real do misterio de Deus. Cando nos facemos conscientes desta presenza continua, comeza a espertarse en nós unha confianza nova en Deus.
A nosa vida é fráxil, chea de contradicións e incerteza: crentes e non crentes, vivimos rodeados de misterio. Pero a presenza, tamén misteriosa do Espírito en nós, aínda que débil, é suficiente para sostermos a nosa confianza no Misterio último da vida que é só Amor.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede Evanxelizadora BOAS NOTICIAS.
Contribue un defensor ás Mulleres mais indefensas.
Pasao.

HOMILIA -IT

15 giugno 2014
Santissima Trinità (A)
Gv  3, 16-18

CONFIDARE IN DIO

Lo sforzo compiuto dai teologi lungo i secoli per esporre in concetti umani il mistero della Trinità oggi aiuta appena i cristiani a ravvivare la loro fiducia in Dio Padre, a riaffermare la loro adesione a Gesù, il Figlio incarnato di Dio, e ad accogliere con fede viva la presenza dello Spirito di Dio in noi.
Per questo può essere buono fare uno sforzo per avvicinarsi al mistero di Dio con parole semplici e cuore umile seguendo da vicino il messaggio, i gesti e l’intera vita di Gesù: mistero del Figlio di Dio incarnato.
Il mistero del Padre è amore tenerissimo e perdono continuo. Nessuno è escluso dal suo amore, a nessuno nega il suo perdono. Il Padre ci ama e cerca ciascuno dei suoi figli e figlie per vie che solo lui conosce. Guarda a ogni essere umano con tenerezza infinita e profonda compassione. Per questo, Gesù lo invoca sempre con una parola: “Padre”.
Il nostro primo atteggiamento di fronte a questo Padre deve essere la fiducia. Il mistero ultimo della realtà, che noi credenti chiamiamo “Dio”, non deve causare mai paura o angoscia: Dio può solo amarci. Egli comprende la nostra fede piccola e vacillante. Non dobbiamo sentirci tristi per la nostra vita, quasi sempre tanto mediocre, né scoraggiarci nello scoprire che abbiamo vissuto per anni lontani da questo Padre. Possiamo abbandonarci a lui con semplicità. La nostra poca fede basta.
Anche Gesù ci invita alla fiducia. Queste sono le sue parole: “Non siate turbati. Credete in Dio. Credete anche in me”. Gesù è il ritratto vivo del Padre. Nelle sue parole ascoltiamo quel che ci dice il Padre. Nei suoi gesti e nel suo modo di agire, impegnato totalmente a fare la vita più umana, ci viene rivelato come ci vuole Dio.
Per questo, in Gesù possiamo incontrarci in qualsiasi situazione con un Dio concreto, amico e vicino. Egli mette pace nella nostra vita. Ci fa passare dalla paura alla fiducia, dalla diffidenza alla fede semplice nel mistero ultimo della vita che è solo Amore.
Accogliere lo Spirito che spinge al Padre e al suo Figlio Gesù, è accogliere dentro di noi la presenza invisibile, silenziosa, ma reale del mistero di Dio. Quando ci rendiamo consapevoli di questa presenza continua, inizia a risvegliarsi in noi una fiducia nuova in Dio.
La nostra vita è fragile, piena di contradizioni e incertezza: credenti e non credenti viviamo avvolti dal mistero. Ma la presenza, anche misteriosa dello Spirito in noi, anche se debole, è sufficiente per sostenere la nostra fiducia nel Mistero ultimo della vita che è solo Amore.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Diffondi la fiducia in Dio.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

15 de juin 2014
La Sainte Trinité (A)
Jean  3, 16-18

FAIRE CONFIANCE A DIEU

L’effort réalisé par les théologiens tout au long des siècles  pour exposer dans des concepts humains le mystère de la Trinité, nous aide à peine, nous les chrétiens  d’aujourd’hui, à raviver notre confiance en Dieu le Père, à réaffirmer notre adhésion à Jésus, le Fils incarné de Dieu, et à accueillir avec une foi vivante la présence de l’Esprit de Dieu en nous.
C’est pourquoi, il peut être bon de faire un effort pour nous rapprocher du mystère de Dieu avec des mots simples et d’un cœur humble, en suivant de près le message, les gestes et la vie entière de Jésus: mystère du Fils de Dieu incarné.
Le mystère du Père est amour intime  et pardon continuel. Personne n’est exclu de son amour ; Il ne refuse son pardon à personne. Le Père nous aime et cherche  chacun de ses fils et de ses filles, par des chemins que lui seul connaît.  Il regarde tout être humain avec une tendresse infinie et avec une profonde compassion. C’est pourquoi Jésus l’invoque toujours  avec le mot : ‘’Père’’.
Notre première attitude devant ce Père doit être la confiance. Le mystère ultime de la réalité que nous, les croyants, nous appelons ‘’Dieu’’, ne doit jamais susciter en nous la peur ou l’angoisse : Dieu ne peut que nous aimer. Il comprend notre petite foi  hésitante. Nous ne devons pas nous sentir tristes à cause de notre vie, tellement  médiocre si souvent, ni nous décourager en constatant que nous avons vécu pendant des années loin de ce Père ; nous pouvons  simplement nous abandonner à lui. Notre peu de foi suffit.
Jésus nous invite aussi à la confiance. Voici ses paroles : « Ne soyez pas bouleversés. Vous croyez en Dieu, croyez aussi en moi’’. Jésus est le portrait vivant du Père. A travers ses paroles, nous entendons ce que le Père nous dit. Par ses gestes et  par sa façon d’agir, entièrement consacrés à rendre la vie plus humaine, nous découvrons ce que Dieu veut de nous.
C’est pourquoi, en Jésus,  nous pouvons rencontrer, quelle que soit notre situation, un Dieu concret, proche et ami. Il pacifie notre vie. Il nous fait passer de la peur à la confiance, du doute à une foi simple dans le mystère ultime de la vie qui n’est qu’Amour.
Accueillir l’Esprit qui anime le Père et son Fils Jésus, c’est accueillir dans nos cœurs la présence invisible, silencieuse, mais réelle, du mystère de Dieu. Lorsque nous devenons conscients de cette présence continuelle, une confiance neuve en Dieu  commence à s’éveiller en nous.
Notre vie est fragile, pleine de contradictions et d’incertitude: croyants et non croyants, nous vivons tous entourés  de mystère. Mais la présence, également mystérieuse, de l’Esprit en nous, même si elle est faible, suffit pour soutenir  notre confiance dans le Mystère ultime de la vie qui n’est qu’Amour.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Répands la confiance en Dieu!
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

15 de Junho de 2014
Santíssima Trindade (A)
João  3, 16-18

CONFIAR EM DEUS

O esforço realizado pelos teólogos ao longo dos séculos para expor em conceitos humanos o mistério da Santíssima Trindade apenas ajuda hoje os cristãos a reavivar a sua confiança em Deus Pai, a reafirmar a sua adesão a Jesus, o Filho encarnado de Deus, e a acolher com fé viva a presença do Espírito de Deus em nós.
Por isso pode ser bom fazer um esforço por nos aproximarmos do mistério de Deus com palavras simples e coração humilde seguindo de perto a mensagem, os gestos e a vida inteira de Jesus: mistério do Filho de Deus encarnado.
O mistério do Pai é amor cativante e perdão contínuo. Ninguém está excluido do Seu amor, a ninguem se lhe nega o Seu perdão. O Pai ama-nos e procura-nos a cada um dos Seus filhos e filhas por caminhos que só Ele conhece. Olha para todos os seres humanos com ternura infinita e profunda compaixão. Por isso, Jesus invoca-O sempre com uma palavra: “Pai”.
A nosso primeira atitude ante esse Pai há-de ser a confiança. O mistério último da realidade, que os crentes chamamos “Deus”, não nos há-de causar nunca medo ou angustia: Deus só pode amar-nos. Ele entende a nossa fé pequena e vacilante. Não temos de sentir-nos tristes pela nossa vida, quase sempre tão medíocre, nem desalentar-nos ao descobrir que temos vivido durante anos afastados desse Pai. Podemos abandonar-nos a Ele com simplicidade . A nossa pouca fé basta.
Também Jesus nos convida à confiança. Estas são as Suas palavras: “Não vivais com o coração perturbado. Acreditais em Deus. Acreditai também em Mim”. Jesus é o vivo retrato do Pai. Nas Suas palavras escutamos o que nos diz o Pai. Nos Seus gestos e ao Seu modo de atuar, entregue totalmente a fazer a vida mais humana, descobre-se o quanto Deus nos quer.
Por isso, em Jesus podemos encontrar-nos em qualquer situação com um Deus concreto, amigo e próximo. Ele coloca paz na nossa vida. Faz-nos passar do medo para a confiança, do receio à fé simples no mistério último da vida que é só Amor.
Acolher o Espírito que alenta o Pai e o Seu Filho Jesus, é acolher dentro de nós a presença invisivel, profunda, mas real do mistério de Deus. Quando nos fazemos conscientes desta presença contínua, começa a despertar-se em nós uma confiança nova em Deus.
A nossa vida é frágil, cheia de contradições e incertezas: crentes e não crentes, vivemos rodeados de mistério. Mas a presença, também misteriosa do Espírito em nós, apesar de débil, é suficiente para sustentar a nossa confiança no Mistério último da vida que é só Amor.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde a confiança em Deus.
Passa-o.

HOMILIA - EN

June 15, 2014
Feast of the Most Holy Trinity (A)
John 3:16-18

TRUST IN GOD

The effort that theologians have made throughout the centuries to express the mystery of the Trinity in human concepts,  barely helps today’s Christians to revive their trust in God the Father, reaffirm their attraction to Jesus the incarnate Son of God, and welcome with a living faith the presence of God’s Spirit within us.
That’s why it can be good to make an effort to come close to God’s mystery with simple words and with a humble heart, following closely the message, gestures and whole life of Jesus: the mystery of the Son of God incarnate.
The mystery of the Father is intimate love and continuous forgiveness.  No one is excluded from the Father’s love, no one is denied the Father’s forgiveness.  The Father loves us and seeks each one of his sons and daughters in paths that only the Father knows.  He looks at each human being with infinite tenderness and profound compassion.  That’s why Jesus always invokes him with a single word: “Father”.
Our first attitude before this Father must be trust.  The final mystery of reality, what we believers call “God”, should never cause fear or anxiety: God can only love us.  God knows our small and failing faith.  We shouldn’t feel sad about our life, almost always so mediocre, or get discouraged when we discover that we’ve lived for years far from this Father.  We can abandon ourselves to him with simplicity.  Our mustard seed of faith is enough.
Jesus too invites us to trust.  These are his words: “Don’t let your hearts be troubled.  You believe in God.  Believe also in me.”  Jesus is the spitting image of the Father.  In his words we listen to what the Father tells us.  In his gestures and his way of acting, completely given to make life more human, we discover how God loves us.
That’s why in Jesus we can meet in every situation with a God who is concrete, friend, close.  He places peace in our lives.  He makes us pass from fear to trust, from suspicion to a simple faith in the ultimate mystery of life that is Love alone.
To welcome the Spirit that breathes in the Father and in the Father’s Son Jesus, is to welcome in our very selves the invisible, silent, but real presence of God’s mystery.  When we become conscious of this continuous presence, a new trust in God begins to awaken in us.
Our life is fragile, full of contradictions and uncertainty: whether we are believers or non-believers, we are surrounded by mystery.  But the all too mysterious presence of the Spirit in us, though weak, is sufficient to sustain our trust in the ultimate Mystery of life that is Love alone.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Spread trust in God.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com