lunes, 15 de septiembre de 2014

09/21/2014 - 25th Sunday in Ordinary Time (A)

El próximo 2 de octubre a las 19:30 horas, José Antonio Pagola dará la conferencia "Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción", en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela.
Quedáis todos invitados.
                                                              Guión de la conferencia.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

21 de septiembre de 2014
25 Tiempo ordinario (A)
Mateo 20 , 1-16

NO DESVIRTUAR LA BONDAD DE DIOS

A lo largo de su trayectoria profética, Jesús insistió una y otra vez en comunicar su experiencia de Dios como “un misterio de bondad insondable” que rompe todos nuestros cálculos. Su mensaje es tan revolucionario que, después de veinte siglos, hay todavía cristianos que no se atreven a tomarlo en serio.
Para contagiar a todos su experiencia de ese Dios Bueno, Jesús compara su actuación a la conducta sorprendente del señor de una viña. Hasta cinco veces sale él mismo en persona a contratar jornaleros para su viña. No parece preocuparle mucho su rendimiento en el trabajo. Lo que quiere es que ningún jornalero se quede un día más sin trabajo.
Por eso mismo, al final de la jornada, no les paga ajustándose al trabajo realizado por cada grupo. Aunque su trabajo ha sido muy desigual, a todos les da “un denario”: sencillamente, lo que necesitaba cada día una familia campesina de Galilea para poder vivir.
Cuando el portavoz del primer grupo protesta porque ha tratado a los últimos igual que a ellos, que han trabajado más que nadie, el señor de la viña le responde con estas palabras admirables: “¿Vas a tener envidia porque yo soy bueno?”. ¿Me vas a impedir con tus cálculos mezquinos ser bueno con quienes necesitan su pan para cenar?
¿Qué está sugiriendo Jesús? ¿Es que Dios no actúa con los criterios de justicia e igualdad que nosotros manejamos? ¿Será verdad que Dios, más que estar midiendo los méritos de las personas como lo haríamos nosotros, busca siempre responder desde su Bondad insondable a nuestra necesidad radical de salvación?
Confieso que siento una pena inmensa cuando me encuentro con personas buenas que se imaginan a Dios dedicado a anotar cuidadosamente los pecados y los méritos de los humanos, para retribuir un día exactamente a cada uno según su merecido. ¿Es posible imaginar un ser más inhumano que alguien entregado a esto desde toda la eternidad?
Creer en un Dios, Amigo incondicional, puede ser la experiencia más liberadora que se pueda imaginar, la fuerza más vigorosa para vivir y para morir. Por el contrario, vivir ante un Dios justiciero y amenazador puede convertirse en la neurosis más peligrosa y destructora de la persona.
Hemos de aprender a no confundir a Dios con nuestros esquemas estrechos y mezquinos. No hemos de desvirtuar su Bondad insondable mezclando los rasgos auténticos que provienen de Jesús con trazos de un Dios justiciero tomados del Antiguo Testamento. Ante el Dios Bueno revelado en Jesús, lo único que cabe es la confianza.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde la confianza en la Bondad de Dios.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko irailaren 21a
Urteko 25. igandea A
Mateo 20,1-16

EZ DESITXURATU JAINKOAREN ONTASUNA

Bere ibilbide profetikoan barna, behin eta berriz azpimarratu du Jesusek nola komunikatu behar dugun berak Jainkoaz duen esperientzia: «atzeman ezineko ontasun-misterio» bezala, alegia; gure kalkulu guztiak hausten dituena bezala. Haren mezua hain iraultzailea da, non, hogei menderen ondoren ere, kristau batzuk ez baitira gai hura seriotzat hartzeko.
Jainko On horretaz izan duen esperientzia hori gizon-emakume guztiei kutsatzeko, mahasti-jabe baten jokabide harrigarri batekin konparatu du Jesusek bere jarduera. Bost alditaraino irten da mahasti-jabea bera mahastirako langileak hartzera. Ematen du ezer gutxi zaiola axola lanaren etekina. Nahi duen gauza bakarra, langile bakar bat ere ez gelditzea lanik gabe beste egun bat gehiago.
Horregatik, eguna bukatzean, ez die ordaindu talde bakoitzak egin duen lanaren arabera. Haien lan-orduak oso desberdinak izan diren arren, «denario bana» eman die guztiei: soil-soil, Galileako familia batek, bizitzeko, egun batean behar zuena.
Lehen taldeko bozemaileak protesta egin du, berei, inork baino ordu gehiago lan egin dutenei, bezalako tratua eman dielako azken ordukoei, eta mahasti-jabeak hitz miresgarri hauekin erantzun dio: «Inbidia al duzu ni ona naizelako?» Zeure kalkulu kaxkar horietan oinarrituz, ez al didazu utzi behar ona izaten afaltzeko beren ogia behar dutenekin?
Zer iradoki edo adierazi nahi digu Jesusek? Jainkoarentzat ez ote dute balio guk geure mundu honetan erabiltzen ditugun zuzentasun- eta parekotasun-irizpideek? Ez ote da egia, guk egingo genukeen ez bezala jokatu nahi duela Jainkoak: jendearen merezimenduak neurtzen jardun ordez, bere atzeman ezineko Onberatasunean gure errotiko salbazio-beharrari erantzun nahi diola?
Aitortu behar dut, egundoko pena sentitzen dudala pertsona onekin topo egin eta ikusten dudanean nola imajinatzen duten askotan Jainkoa: alegia, gure bekatuak eta merezimenduak zehazki idazten ariko balitz bezala, egun batean bakoitzari berea juxtu-juxtu emateko. Imajina al daiteke, betikotasun osoan lan hori egiten ariko litzatekeen halako pertsona baino gizatasun gabekorik?
Jainkoagan, baldintzarik gabeko Adiskide horrengan, sinestea, imajina daitekeen esperientziarik askatzaileena izan daiteke, bizitzeko eta hiltzeko indarrik adoretsuena. Ostera, Jainko zorrotz eta mehatxugile baten aurrean bizitzea, neurosi arriskutsuena eta suntsitzaileena bihur daiteke pertsona batentzat.
Ikasi beharra dugu ez nahasten Jainkoa geure eskema hertsi eta zikoitzekin. Ez genuke desitxuratu behar haren Ontasun atzeman ezina, Jesusek Jainkoaz agertu dizkigun zinezko ezaugarriak Itun Zaharreko Jainko zorrotz baten ezaugarriekin nahastuz. Jesusengan agertu zaigun Jainko Onaren aurrean, konfiantza da erantzun bakarra.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Zabaldu Jainko Onarekiko konfiantza.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

21 de setembre de 2014
Diumenge XXV durant l'any (A)
Mateu 20, 1-16

NO DESVIRTUAR LA BONDAT DE DÉU

Tot al llarg de la seva trajectòria profètica, Jesús va insistir una i altra vegada a comunicar la seva experiència de Déu com "un misteri de bondat insondable" que trenca tots els nostres càlculs. El seu missatge és tan revolucionari que, després de vint segles, hi ha encara cristians que no s'atreveixen a prendre'l seriosament.
Per encomanar a tothom la seva experiència d'aquest Déu Bo, Jesús compara la seva actuació amb la conducta sorprenent de l'amo d'una vinya. Fins a cinc vegades surt ell mateix en persona a llogar treballadors per a la seva vinya. No sembla preocupar-lo massa el seu rendiment en el treball. El que vol és que cap treballador es quedi un dia més sense feina.
Per això mateix, al final de la jornada, no els paga ajustant-se al treball realitzat per cada grup. Encara que el seu treball ha estat molt desigual, a tots els dóna "un denari": senzillament, el que necessitava cada dia una família camperola de Galilea per a poder viure.
Quan el portaveu del primer grup protesta perquè ha tractat els últims igual que ells, que han treballat més que ningú, l'amo de la vinya li respon amb aquestes paraules admirables: "Que tens enveja perquè jo sóc generós?" Em vols impedir amb els teus càlculs mesquins ser bo amb els qui necessiten el seu pa per sopar?
Què suggereix Jesús? És que Déu no actua amb els criteris de justícia i d'igualtat que nosaltres fem servir? Serà veritat que Déu, més que mesurar els mèrits de les persones com ho faríem nosaltres, cerca de respondre sempre des de la seva Bondat insondable la nostra necessitat radical de salvació?
Confesso que sento una pena immensa quan em trobo amb persones bones que s'imaginen Déu dedicat a anotar acuradament els pecats i els mèrits dels humans, per retribuir un dia exactament a cadascú segons el que es mereix. És possible imaginar un ésser més inhumà que algú lliurat a això des de tota l'eternitat?
Creure en un Déu, amic incondicional, pot ser l'experiència més alliberadora que es pugui imaginar, la força més vigorosa per viure i per morir. Per contra, viure davant d'un Déu justicier i amenaçador pot convertir-se en la neurosi més perillosa i destructora de la persona.
Hem d'aprendre a no confondre Déu amb els nostres esquemes estrets i mesquins. No hem de desvirtuar la seva Bondat insondable barrejant els trets autèntics que provenen de Jesús amb traces d'un Déu justicier preses de l'Antic Testament. Davant del Déu Bo revelat en Jesús, l'únic que cal és la confiança.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Difon la confiança en la Bondat de Déu.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO, 21-09-2014
25º T.O.(A)
Mt 20, 1-16

NON DESVIRTUARMOS A BONDADE DE DEUS

Ao longo da súa traxectoria profética, Xesús insistiu unha e outra vez en comunicar a súa experiencia de Deus como “un misterio de bondade insondábel” que rompe todos os nosos cálculos. A súa mensaxe é tan revolucionaria que, logo de vinte séculos, hai aínda cristiáns que non se atreven a tomalo en serio.
Para contaxiarnos a todos a súa experiencia dese Deus Bo, Xesús compara a súa actuación coa conduta sorprendente do señor dunha viña. Ata cinco veces sae el mesmo en persoa a contratar xornaleiros para a súa viña. Non parece preocuparlle moito o seu rendemento no traballo. O que quere é que ningún xornaleiro fique un día máis sen traballo.
Por iso mesmo, ao final da xornada, non lles paga axustándose ao traballo realizado por cada grupo. Aínda que o seu traballo foi moi desigual, dálles a todos “un denario”: sinxelamente, o que necesitaba cada día unha familia campesiña de Galilea para poder viviren.
Cando o portavoz do primeiro grupo protesta porque tratou aos últimos igual do que a eles, que traballaron máis ca ninguén, o señor da viña respóndelles con estas palabras admirábeis: “Vas ter envexa porque eu son bo”? Vasme impedir cos teus cálculos mesquiños ser bo con quen necesitan o seu pan para cearen?
Que está suxerindo Xesús? E el non será que Deus non actúa cos criterios de xustiza e igualdade que nós manexamos? Será verdade que Deus, máis que estar medindo os méritos das persoas como o fariamos nós, busca sempre responder desde a súa Bondade insondábel á nosa necesidade radical de salvación?
Confeso que sento unha pena inmensa cando me atopo con persoas boas que se imaxinan a Deus dedicado a anotar coidadosamente os pecados e os méritos dos humanos, para retribuír un día exactamente a cada un segundo o seu merecido. Sería posíbel imaxinarmos un ser máis inhumano que alguén entregado a isto desde toda a eternidade?
Crer nun Deus, Amigo incondicional, pode ser a experiencia máis liberadora do que se poida imaxinar, a forza máis vigorosa para vivir e para morrer. Pola contra, vivir ante un Deus xusticeiro e ameazador pode converterse na neurose máis perigosa e destrutora da persoa.
Temos de aprender a non confundirmos a Deus cos nosos esquemas estreitos e mesquiños. Non habemos desvirtuar a súa Bondade insondábel mesturando os trazos auténticos que proveñen de Xesús con trazos dun Deus xusticeiro tomados do Antigo Testamento. Ante o Deus Bo revelado en Xesús, o único que cabe é a confianza.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar unha boa noticia.
Estender a confianza na bondade de Deus.
Pase.
  
HOMILIA -IT

21  settembre 2014
XXV T. O. (A)
Mt 20 , 1-16

NON SOTTOVALUTARE LA BONTÀ DI DIO

Lungo la sua traiettoria profetica, Gesù ha insistito più volte a comunicare la sua esperienza di Dio come “un mistero di bontà insondabile” che rompe tutti i nostri calcoli. Il suo messaggio è così rivoluzionario che, dopo venti secoli, ci sono ancora cristiani che non osano prenderlo sul serio.
Per trasmettere a tutti la sua esperienza di questo Dio Buono, Gesù paragona la sua azione alla condotta sorprendente del padrone di una vigna. Fino a cinque volte esce lui stesso di persona a cercare operai per la sua vigna. Non sembra preoccuparsi molto della loro resa nel lavoro. Quel che vuole è che nessun operaio resti un giorno in più senza lavoro.
Per ciò stesso, alla fine della giornata, non li paga secondo il lavoro realizzato da ogni gruppo. Sebbene il loro lavoro sia stato molto disuguale, a tutti dà un denaro: semplicemente, quello di cui ogni giorno aveva bisogno una famiglia di contadini di Galilea per poter vivere.
Quando il portavoce del primo gruppo protesta perché ha trattato gli ultimi      come quelli che hanno lavorato più di tutti, il padrone della vigna gli risponde con queste mirabili parole: Sei invidioso perché io sono buono?  Mi vuoi impedire con i tuoi calcoli meschini di essere buono con quelli che hanno bisogno del pane per la cena?
Che cosa sta suggerendo Gesù? Forse che Dio non agisce con i criteri di giustizia e uguaglianza che noi usiamo? Sarà vero che Dio, più che misurare i meriti delle persone come faremmo noi, cerca sempre di rispondere con la sua Bontà insondabile alla nostra radicale necessità di salvezza?
Confesso che provo un’immensa pena quando incontro persone buone che immaginano Dio tutto dedito ad annotare accuratamente i peccati e i meriti degli umani, per retribuire un giorno esattamente ciascuno secondo quanto ha meritato. È possibile immaginare un essere più inumano di qualcuno impegnato in questo da tutta l’eternità? Credere in un Dio, Amico incondizionato, può essere l’esperienza più liberante che si possa immaginare, la forza più vigorosa per vivere e per morire. Al contrario, vivere davanti a un Dio giustiziere e minaccioso può diventare la nevrosi più pericolosa e distruttiva della persona.
Dobbiamo imparare a non confondere Dio con i nostri schemi stretti e meschini. Non dobbiamo sottovalutare la sua Bontà insondabile mescolando i tratti autentici che vengono da Gesù con i tratti di un Dio giustiziere presi dall’Antico Testamento. Davanti al Dio Buono rivelato in Gesù, l’unica cosa possibile è la fiducia.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Diffondi la fiducia nella Bontà di Dio.
Diffondilo.


HOMILIA - FR

21 septembre 2014
25 Temps ordinaire(A)
Matthieu  20, 1-16

NE PAS DENATURER LA BONTE DE DIEU

Tout au long de sa trajectoire prophétique, Jésus a communiqué, à maintes reprises et avec insistance,   son expérience de Dieu en tant que « mystère de bonté insondable » qui brise tous nos calculs. Son message est si révolutionnaire que, vingt siècles après, il y a encore des chrétiens qui n’osent pas le prendre au sérieux.
Pour transmettre à tous son expérience de ce Dieu Bon, Jésus compare sa manière d’agir à la conduite surprenante d’un vigneron. Jusqu’à cinq fois, celui-ci va (sort)  personnellement embaucher des travailleurs pour sa vigne. Leur rendement au travail, ne semble pas trop l’inquiéter. Ce qu’il veut c’est qu’aucun d’entre eux ne reste plus  un seul jour sans travail.
C’est pour cela, qu’à la fin de la journée, il ne les paye pas  en fonction du travail réalisé par chaque groupe. Bien que leur travail ait été très inégal, il remet à tout le monde « un denier » : justement,  ce dont une famille paysanne de Galilée avait besoin   pour pouvoir vivre au quotidien.
Lorsque le porte-parole du premier groupe conteste parce qu’il a  traité les derniers de la même façon que les premiers qui ont travaillé beaucoup plus, le vigneron lui répond avec ces paroles admirables : « Vas-tu être jaloux parce que je suis bon » ? Vas-tu m’empêcher, avec tes calculs mesquins,  d’être bon envers ceux qui ont besoin de leur pain pour dîner ?
Que suggère Jésus ? Dieu, n’agirait-il pas avec les critères de justice et d’égalité que nous manions ?  N’est-il pas vrai que Dieu, au lieu de mesurer les mérites des personnes,  comme nous avons l’habitude de le faire, cherche toujours, dans son insondable Bonté, à répondre à notre besoin radical de salut ?
J’avoue que je sens une grande peine quand je rencontre des personnes bonnes qui imaginent Dieu en train de noter soigneusement les péchés et les mérites des humains, pour rétribuer un jour,  exactement, chacun selon ce qu’il aura  mérité. Est-il possible d’imaginer un être plus inhumain que quelqu’un qui se serait consacré à cette tâche depuis toute éternité ?
Croire en un Dieu, Ami inconditionnel, peut être l’expérience la plus libératrice que l’on puisse imaginer, la force la plus vigoureuse pour vivre et pour mourir. Par contre, vivre devant un Dieu justicier et menaçant, peut devenir la névrose la plus dangereuse et la plus destructrice d’une  personne.
Nous devons apprendre à ne pas confondre Dieu avec nos schémas étroits et mesquins. Nous ne devons pas dénaturer sa Bonté insondable, en mêlant les traits authentiques qui proviennent de Jésus avec les attributs d’un Dieu justicier, pris de l’Ancien Testament. Devant le Dieu Bon révélé par Jésus, il n’y a de place que pour la confiance.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Répands la confiance en la bonté de Dieu.
Fais passer ce message.

HOMILIA - PT

21 de Setembro de 2014
25 Tempo ordinário (A)
Mateus 20 , 1-16

NÃO DESVIRTUAR A BONDADE DE DEUS

Ao longo da Sua trajetória profética, Jesus insistiu uma e outra vez em comunicar a Sua experiência de Deus como “um mistério de bondade insondável” que corta com todas as nossos cálculos. A Sua mensagem é tão revolucionária que, depois de vinte séculos, há todavia cristãos que não se atrevem a levar a sério.
Para contagiar a todos a Sua experiência desse Deus Bom, Jesus compara a Sua atuação à conduta surpreendente do dono de uma vinha. Até cinco vezes sai ele mesmo em pessoa para contratar jornaleiros para a sua vinha. Não parece preocupar muito o seu rendimento no trabalho. O que quer é que nenhum jornaleiro fique um dia mais sem trabalho.
Por isso mesmo, no final da jornada, não lhes paga ajustando-se ao trabalho realizado por cada grupo. Mesmo sendo o seu trabalho muito desigual, a todos lhes dá “um denário”: simplesmente, o que necessitava cada dia uma família camponesa da Galileia para poder viver.
Quando o porta-voz do primeiro grupo protesta porque tratou os últimos de igual forma que a eles, que tinham trabalhado mais que ninguém, o senhor da vinha respondeu-lhe com estas palavras admiráveis: “Vais ter inveja porque eu sou bom?”. Vais impedir-me com os teus cálculos mesquinhos de ser bom com quem necessita do seu pão para comer?
O que está a sugerir Jesus? Será que Deus não atua com os critérios de justiça e igualdade que nós utilizamos? Será verdade que Deus, mais do que estar a medir os méritos das pessoas como o faríamos nós, procura sempre responder a partir da Sua Bondade insondável à nossa necessidade radical de salvação?
Confesso que sinto uma pena imensa quando me encontro com pessoas boas que imaginam Deus dedicado a anotar cuidadosamente os pecados e os méritos dos humanos, para retribuir um dia exatamente a cada um segundo a seu merecimento. É possível imaginar um ser mais inumano que alguém entregue a isto desde toda a eternidade?
Acreditar num Deus, Amigo incondicional, pode ser a experiência mais libertadora que se pode imaginar, a força mais vigorosa para viver e para morrer. Pelo contrário, viver ante um Deus justiceiro e ameaçador pode converter-se na neurose mais perigosa e destruidora da pessoa.
Temos de aprender a não confundir Deus com os nossos esquemas pequenos e mesquinhos. Não temos de desvirtuar a Sua Bondade insondável misturando os traços autênticos que provêm de Jesus com os traços de um Deus justiceiro tomados do Antigo Testamento. Ante o Deus Bom revelado em Jesus, o único que cabe é a confiança.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Difunde a confiança na Bondade de Deus.
Passa-o.


HOMILIA - EN

Sept. 21, 2014
25th Sunday in Ordinary Time (A)
Matthew 20:1-16

DON’T DISTORT GOD’S GOODNESS

Throughout his prophetic journey, Jesus insisted over and over again on communicating his experience of God as “a mystery of unfathomable goodness” that breaks through all our calculations.  His message is so revolutionary that even after 20 centuries there are still Christians who haven’t found their way to take it seriously.
In order to infect everyone with his experience of this Good God, Jesus compares God’s way of acting with the surprising conduct of the owner of a vineyard.  Up to five times he himself goes out personally to contract day workers for his vineyard.  He doesn’t seem to be too worried about his progress in the work.  What he wants is that no worker end up another day without work.
That’s why, at the end of the day, he doesn’t pay them according to the work that each group did.  Though each one’s work has been pretty unequal, he gives them all “a denarius”: basically what a peasant family of Galilee needs each day to survive.
When a spokesperson of the first group protests that he has treated the last ones the same as the ones who have worked like no one else that day, the owner of the vineyard answers him with these wonderful words: “Why should you be envious because I am generous?”  Are you going to stand in my way with your stingy calculations when I am kind to those who need bread to eat?
What is Jesus suggesting?  That God doesn’t act according to the criteria of justice and equality that we use?  Is it true that God, rather than go about measuring the merits of people like we tend to do, always seeks to respond from an unfathomable goodness to our radical need of salvation?
I confess that I feel great sadness when I meet good people who imagine God dedicated to meticulously jotting down the sins and the merits of human beings, in order to pay them back exactly according to what each one deserves.  Is it possible to imagine a more inhumane being than someone doing this for all eternity?
To believe in a God who is an unconditional Friend, is to be able to have the most liberating experience that one could imagine, the most vigorous power to live and to die.  On the contrary, to live in the presence of an avenging and threatening God could change us into the most dangerous and self-destructive neurotics.
We need to learn not to confuse God with our own narrow and stingy plans.  We shouldn’t distort God’s unfathomable Goodness, mixing the authentic features that come from Jesus, with features of an avenging God taken from the Old Testament.  In the face of the Good God revealed in Jesus, the only thing that fits is trust.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Spread trust in God’s Goodness.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


domingo, 7 de septiembre de 2014

09/14/2014 - Exaltation of the Cross (A)

El próximo 2 de octubre a las 19:30 horas, José Antonio Pagola dará la conferencia "Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción", en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela.
Quedáis todos invitados.
                                                              Guión de la conferencia.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

14 de septiembre de 2014
Exaltación de la Cruz (A )
Juan 3, 13-17

MIRAR CON FE AL CRUCIFICADO

La fiesta que hoy celebramos los cristianos es incomprensible y hasta disparatada para quien desconoce el significado de la fe cristiana en el Crucificado. ¿Qué sentido puede tener celebrar una fiesta que se llama “Exaltación de la Cruz” en una sociedad que busca apasionadamente el “confort” la comodidad y el máximo bienestar?
Más de uno se preguntará cómo es posible seguir todavía hoy exaltando la cruz. ¿No ha quedado ya superada para siempre esa manera morbosa de vivir exaltando el dolor y buscando el sufrimiento? ¿Hemos de seguir alimentando un cristianismo centrado en la agonía del Calvario y las llagas del Crucificado?
Son sin duda preguntas muy razonables que necesitan una respuesta clarificadora. Cuando los cristianos miramos al Crucificado no ensalzamos el dolor, la tortura y la muerte, sino el amor, la cercanía y la solidaridad de Dios que ha querido compartir nuestra vida y nuestra muerte hasta el extremo.
No es el sufrimiento el que salva sino el amor de Dios que se solidariza con la historia dolorosa del ser humano. No es la sangre la que, en realidad, limpia nuestro pecado sino el amor insondable de Dios que nos acoge como hijos. La crucifixión es el acontecimiento en el que mejor se nos revela su amor.
Descubrir la grandeza de la Cruz no es atribuir no sé qué misterioso poder o virtud al dolor, sino confesar la fuerza salvadora del amor de Dios cuando, encarnado en Jesús, sale a reconciliar el mundo consigo.
En esos brazos extendidos que ya no pueden abrazar a los niños y en esas manos que ya no pueden acariciar a los leprosos ni bendecir a los enfermos, los cristianos “contemplamos” a Dios con sus brazos abiertos para acoger, abrazar y sostener nuestras pobres vidas, rotas por tantos sufrimientos.
En ese rostro apagado por la muerte, en esos ojos que ya no pueden mirar con ternura a las prostitutas, en esa boca que ya no puede gritar su indignación por las víctimas de tantos abusos e injusticias, en esos labios que no pueden pronunciar su perdón a los pecadores, Dios nos está revelando como en ningún otro gesto su amor insondable a la Humanidad.
Por eso, ser fiel al Crucificado no es buscar cruces y sufrimientos, sino vivir como él en una actitud de entrega y solidaridad aceptando si es necesario la crucifixión y los males que nos pueden llegar como consecuencia. Esta fidelidad al Crucificado no es dolorista sino esperanzada. A una vida “crucificada”, vivida con el mismo espíritu de amor con que vivió Jesús, solo le espera resurrección.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Invita a mirar al Crucificado con fe.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko irailaren 14
Gurutze Santuaren Gorapena A
Joan 3,13-17

GURUTZILTZATUARI FEDEZ BEGIRA

Kristauok gaur ospatzen dugun jai hau ulertezina da; are gehiago, zentzurik gabea, Gurutziltzatuagan kristau-fedeak duen esanahia ezagutzen ez duenarentzat. Zer esanahi izan lezake «Gurutzearen Gorapena» deitzen dugun jai batek, modu bero-beroan «konforta», erosotasuna eta ongizaterik gorenena bilatzen duen gizarte batean.
Batek baino gehiagok egingo du galdera: nolatan bizi daiteke gaur oraino gurutzea goratzen jarraitzea? Ez al da gainditua jada, oinazea era gaixoti horretan goratuz bizitzea eta sufrimenduaren bila ibiltzea? Ardaztzat Kalbarioko hilzoria eta Gurutziltzatuaren zauriak dituen kristautasuna elikatzen jarraitu behar al dugu?
Egia esan, arrazoizko galderak dira, argibide bat merezi dutenak. Kristauok Gurutziltzatuari begira jartzen garenean, ez dugu goratzen, ez oinazea, ez tortura, ez heriotza; baizik eta gure bizitza eta gure heriotza azkeneraino partekatu nahi izan dituen Jainkoaren maitasuna, hurbiltasuna eta solidaritatea goraipatu nahi ditugu.
Ez da sufrimendua salbatu gaituena, baizik Jainkoaren maitasuna, Jainkoa gizakiaren historia dolorezkoarekin solidarizatu izana. Ez da odola, egia esateko, gure bekatua garbitu duena, baizik seme-alabatzat onartu gaituen Jainkoaren maitasun imajinaezina. Bere maitasuna erarik hobenean agertu digun gertaera da gurutzeko heriotza.
Gurutzearen handitasunari begira jartzea, ez da berari auskalo zer ahalmen edo indar misteriotsuren bat egoztea, baizik Jainkoaren beraren indar salbatzailea aitortzea da, Jesus gizon egitean, mundua berekin adiskidetzera irten denean.
Jada haurrak ezin besarkatu dituzten beso horiek zabalik eta jada lepradunak ezin ferekatu dituzten eta gaixoak ezin bedeinkatu dituzten esku horiek ikustean, kristauok Jainkoa «kontenplatzen» dugu, besoak zabalik, hainbat sufrimenduz hautsia den gure bizitza pobre hau onartzeko, besarkatzeko eta sostengatzeko prest.
Heriotzak itzali duen aurpegi horretan, jada prostituituei samurtasunez ezin begiratu dien begi horietan, hainbat abusuren eta injustiziaren biktimengatik bere haserrea ezin oihukatu duen aho horretan, bekatarientzat bere barkazioa ezin ahoskatu duten ezpain horietan, gizadiari dion bere maitasun imajinaezina ari zaigu agertzen Jainkoa, beste inolako keinuz baino argiago.
Horregatik, Gurutziltzatuari leial izatea, ez da gurutze eta sufrimendu bila ibiltzea, baizik berak bezala bizitzen saiatzea eskaintza- eta solidaritate-jarrera, onartuz, beharrezkoa izanez gero, ondorioz izan ditzakegun gurutzeko heriotza edo bestelako gaitzak. Gurutziltzatuari leial izate hau ez da oinaze-irrika, baizik esperantza-agiria. Bizitza «gurutziltzatu» baten azkena, Jesusek bizi izan zuen bezala bizi izandakoaren zoria, piztuera da bakar-bakarrik.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Gonbitatu jendea Gurutziltzatuari fedez begira jar dadin.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

14 de setembre de 2014
Exaltació de la Santa Creu (A )
Joan 3, 13-17

MIRAR AMB FE EL CRUCIFICAT

La festa que avui celebrem els cristians és incomprensible i fins i tot absurda per a qui desconeix el significat de la fe cristiana en el Crucificat. Quin sentit pot tenir celebrar una festa que se'n diu "Exaltació de la Creu" en una societat que cerca apassionadament el "confort" la comoditat i el màxim de benestar?
Més d'un es preguntarà com és possible seguir encara avui exaltant la creu. No ha quedat ja superada per sempre aquesta manera morbosa de viure exaltant el dolor i buscant el sofriment? Hem de continuar alimentant un cristianisme centrat en l'agonia del Calvari i les nafres del Crucificat?
Són sens dubte preguntes molt raonables que necessiten una resposta clarificadora. Quan els cristians mirem el Crucificat no enaltim el dolor, la tortura i la mort, sinó l'amor, la proximitat i la solidaritat de Déu que ha volgut compartir la nostra vida i la nostra mort fins a l'extrem.
No és el sofriment el que salva sinó l'amor de Déu que se solidaritza amb la història dolorosa de l'ésser humà. No és la sang la que, en realitat, neteja el nostre pecat sinó l'amor insondable de Déu que ens acull com a fills. La crucifixió és l'esdeveniment en el que millor se'ns revela el seu amor.
Descobrir la grandesa de la Creu no és atribuir no sé quin misteriós poder o virtut al dolor, sinó confessar la força salvadora de l'amor de Déu quan, encarnat en Jesús, surt a reconciliar el món amb ell.
En aquests braços estesos que ja no poden abraçar els nens i en aquestes mans que ja no poden acaronar els leprosos ni beneir els malalts, els cristians "contemplem" Déu amb els braços oberts per acollir, abraçar i sostenir les nostres pobres vides, trencades per tants de sofriments.
En aquest rostre apagat per la mort, en aquests ulls que ja no poden mirar amb tendresa les prostitutes, en aquella boca que ja no pot cridar la seva indignació per les víctimes de tants abusos i injustícies, en aquests llavis que no poden pronunciar el seu perdó als pecadors, Déu ens està revelant com en cap altre gest el seu amor insondable a la Humanitat.
Per això, ser fidel al Crucificat no és cercar creus i sofriments, sinó viure com ell en una actitud d'entrega i de solidaritat acceptant si cal la crucifixió i els mals que ens poden arribar com a conseqüència. Aquesta fidelitat al Crucificat no és dolorista sinó esperançada. A una vida "crucificada", viscuda amb el mateix esperit d'amor amb què va viure Jesús, només li espera resurrecció.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Convida a mirar el Crucificat amb fe.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO 14-09-2014
Exaltación da Santa Cruz.(A)
Xoán 3, 13-17

OLLAR CON FE AO CRUCIFICADO

A festa que hoxe celebramos os cristiáns é incomprensíbel e ata disparatada para quen descoñece o significado da fe cristiá no Crucificado. Que sentido pode ter celebrarmos unha festa que se chama “Exaltación da Cruz” nunha sociedade que busca apaixonadamente o “confort” a comodidade e o máximo benestar?
Máis dun preguntarase como é posíbel seguir aínda hoxe exaltando a cruz? Non ficou xa superado para sempre ese xeito morboso de vivirmos exaltando a dor e buscando o sufrimento? Temos de seguir alimentando un cristianismo centrado na agonía do Calvario e nas chagas do Crucificado?
Son sen dúbida preguntas moi razoábeis que necesitan unha resposta clarificadora. Cando os cristiáns ollamos para o Crucificado non enxalzamos a dor, a tortura e a morte, senón o amor, a proximidade e a solidariedade de Deus que quixo compartir a nosa vida e a nosa morte ata o extremo.
Non é o sufrimento o que salva senón o amor de Deus quen se solidariza coa historia dolorosa do ser humano. Non é o sangue o que, en realidade, limpa o noso pecado senón o amor insondábel de Deus que nos acolle como fillos. A crucifixión é o acontecemento no que mellor se nos revela o seu amor.
Descubrirmos a grandeza da Cruz non é atribuírlle un non sei que misterioso poder ou virtude á dor, senón confesarmos a forza salvadora do amor de Deus cando, encarnado en Xesús, sae a reconciliar o mundo consigo.
Neses brazos estendidos que xa non poden abrazar aos nenos e nesas mans que xa non poden acariñar aos leprosos nin bendicir aos enfermos, os cristiáns “contemplamos” a Deus cos seus brazos abertos para acoller, abrazar e soster as nosas pobres vidas, rotas por tantos sufrimentos.
Nese rostro apagado pola morte, neses ollos que xa non poden mirar con tenrura ás prostitutas, nesa boca que xa non pode berrar a súa indignación polas vítimas de tantos abusos e inxustizas, neses beizos que non poden pronunciar o seu perdón aos pecadores, Deus estanos revelando como en ningún outro xesto o seu amor insondábel á Humanidade.
Por iso, ser fiel ao Crucificado non é buscarmos cruces e sufrimentos, senón vivirmos coma el nunha actitude de entrega e solidariedade aceptando se é necesario a crucifixión e os males que nos poden chegar como consecuencia. Esta fidelidade ao Crucificado non é dolorista senón esperanzada. A unha vida “crucificada”, vivida co mesmo espírito de amor con que viviu Xesús, só lle espera resurrección.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar unha boa noticia.
Invítanos a ollar para a fe crucificado.
Pase.
  
HOMILIA -IT

14 settembre 2014
Esaltazione della Croce (A )
Gv 3, 13-17

GUARDARE CON FEDE IL CROCIFISSO

La festa che oggi celebriamo noi cristiani è incomprensibile e persino assurda per chi non conosce il significato della fede cristiana nel Crocifisso. Che senso può avere celebrare una festa che si chiama “Esaltazione della Croce” in una società che cerca appassionatamente il “confort”, la comodità e il massimo benessere?
Più di uno si chiederà com’è possibile continuare ancora oggi a esaltare la Croce. Non è ormai superato per sempre questo modo morboso di vivere esaltando il dolore e cercando la sofferenza? Dobbiamo continuare ad alimentare un cristianesimo incentrato sull’agonia del Calvario e le piaghe del Crocifisso?
Sono queste indubbiamente domande molto ragionevoli che hanno bisogno di una risposta chiarificatrice. Quando noi cristiani guardiamo il Crocifisso non esaltiamo il dolore, la tortura e la morte, ma l’amore, la vicinanza e la solidarietà di Dio che ha voluto condividere la nostra vita e la nostra morte fino all’estremo.
Non è la sofferenza che salva, ma l’amore di Dio che si fa solidale con la storia dolorosa dell’essere umano. Non è il sangue che, in realtà, purifica il nostro peccato, ma l’amore insondabile di Dio che ci accoglie come figli. La crocifissione è l’evento che meglio ci rivela il suo amore.
Scoprire la grandezza della Croce non è attribuire non so quale misterioso potere o virtù al dolore, ma confessare la forza salvatrice dell’amore di Dio quando, incarnato in Gesù, sale a riconciliare il mondo con lui.
In quelle braccia distese che non possono più abbracciare i bambini e in quelle mani che non possono più accarezzare i lebbrosi né benedire i malati, noi cristiani “contempliamo” Dio con le sue braccia aperte per accogliere, abbracciare e sostenere le nostre povere vite, rotte da tante sofferenze.
In quel volto spento dalla morte, in quegli occhi che non possono più guardare con tenerezza le prostitute, in quella bocca che non può più gridare la sua indignazione per le vittime di tanti abusi e di tante ingiustizie, in quelle labbra che non possono pronunziare il suo perdono ai peccatori, Dio ci sta rivelando più di qualsiasi altro gesto il suo amore insondabile all’Umanità.
Per questo, essere fedeli al Crocifisso non è cercare croci e sofferenze, ma vivere come lui in un atteggiamento di dedizione e solidarietà accettando se necessario la crocifissione e i mali che ci possono venire come conseguenza. Questa fedeltà al Crocifisso non è dolorista, ma piena di speranza. Una vita “crocifissa”, vissuta con lo stesso spirito d’amore con cui visse Gesù, troverà solo risurrezione.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Invita a guardare il Crocifisso con fede.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

14 septembre 2014
Exaltation de la Croix (A)
Jean 3, 13-17

REGARDER AVEC FOI LE CRUCIFIE

La fête que nous célébrons aujourd’hui, nous, chrétiens,  est incompréhensible et même insensée pour celui qui méconnait la signification de la foi chrétienne en Jésus crucifié. Quel sens peut avoir, dans une société qui recherche passionnément le « confort », la commodité et le maximum de bien-être,  la célébration d’une fête appelée « l’exaltation de la croix » ?
Plusieurs peuvent se demander comment est-il possible encore aujourd’hui de continuer à exalter la croix. N’est-elle pas définitivement dépassée cette manière masochiste de vivre en exaltant la douleur et en cherchant la souffrance ? Devons-nous continuer à promouvoir un christianisme  centré sur l’agonie du Calvaire et sur les plaies du Crucifié ?
Ce sont-là, certainement des questions très raisonnables qui ont besoin d’une réponse clarificatrice. Lorsque nous, chrétiens, nous regardons le Crucifié, ce n’est pas la douleur, la torture et la mort que nous exaltons, mais l’amour, la proximité et la solidarité de Dieu qui a voulu partager  jusqu’au bout, notre vie et notre mort.
Ce n’est pas la souffrance qui sauve mais l’amour d’un Dieu qui se rend solidaire de l’histoire douloureuse de l’être humain. Ce n’est pas le sang qui, en réalité, nous purifie de notre péché mais l’amour insondable de Dieu, qui nous accueille comme ses enfants. La crucifixion est l’évènement où se révèle le mieux son amour.
Découvrir la grandeur  de la Croix ne consiste pas à attribuer je ne sais quel mystérieux pouvoir ou quelle énigmatique vertu à la douleur, mais confesser la force salvatrice de l’amour de Dieu lorsque, incarné en Jésus, il vient réconcilier le monde avec lui.
Dans ces bras étendus qui ne peuvent plus embrasser les enfants et dans ces mains  qui ne peuvent plus caresser les lépreux ni bénir les malades, nous, chrétiens, nous « contemplons » Dieu, les bras ouverts,  pour accueillir, embrasser et soutenir nos pauvres vies, brisées par tant de souffrances.
Dans ce visage éteint par la mort, dans ces yeux qui ne peuvent plus regarder avec tendresse les prostituées, dans cette bouche qui ne peut plus crier son indignation pour les victimes de tant d’abus et d’injustices, dans ces lèvres qui ne peuvent plus prononcer le pardon des pécheurs, Dieu nous révèle, d’une façon sans pareille, son amour insondable pour l’Humanité.
C’est pourquoi la fidélité au Crucifié ne consiste pas à chercher des croix  et des souffrances mais à vivre comme lui dans une attitude de don de soi et de solidarité, en acceptant s’il le faut, la crucifixion et les souffrances qui peuvent nous arriver comme conséquence. Cette fidélité au Crucifié n’est pas « doloriste » mais pleine d’espérance. Pour  une vie « crucifiée », vécue avec le même esprit d’amour que celui qui a animé la vie de Jésus, la seule issue qui l’attend est la résurrection.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Invite à regarder le Crucifié avec foi.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

14 de Setembro de 2014
Exaltação da Cruz (A)
João 3, 13-17

OLHAR COM FÉ O CRUCIFICADO

A festa que hoje celebramos, os cristãos, é incompreensível e até disparatada para quem desconhece o significado da fé cristã no Crucificado. Que sentido pode ter celebrar uma festa que se chama “Exaltação da Cruz” numa sociedade que procura apaixonadamente o conforto, a comodidade e o máximo bem-estar?
Mais de um preguntará como é possível continuar todavia hoje a exaltar a cruz. Não ficou já superado para sempre essa forma mórbida de viver exaltando a dor e procurando o sofrimento? Temos de continuar a alimentar um cristianismo centrado na agonia do Calvário e das chagas do Crucificado?
São sem dúvida preguntas muito razoáveis que necessitam uma resposta clarificadora. Quando os cristãos, olhamos o Crucificado não exaltamos a dor, a tortura e a morte, mas o amor, a proximidade e a solidariedade de Deus que quis partilhar a nossa vida e a nossa morte até ao extremo.
Não é o sofrimento que salva, mas o amor de Deus que se solidariza com a história dolorosa do ser humano. Não é o sangue que, na realidade, limpa o nosso pecado mas o amor insondável de Deus que nos acolhe como filhos. A crucificação é o acontecimento em que melhor nos revela o Seu amor.
Descobrir a grandeza da Cruz não é atribuir não sei que misterioso poder ou virtude à dor, mas confessar a força salvadora do amor de Deus quando, encarnado em Jesus, quando sai a reconciliar o mundo consigo.
Nesses braços estendidos que já não podem abraçar as crianças e nessas mãos que já não podem acariciar os leprosos nem abençoar os doentes, os cristãos, “contemplamos” Deus com os Seus braços abertos para acolher, abraçar e sustentar as nossas pobres vidas, quebradas por tantos sofrimentos.
Nesse rosto apagado pela morte, nesses olhos que já não podem olhar com ternura as prostitutas, nessa boca que já não pode gritar a Sua indignação pelas vítimas de tantos abusos e injustiças, nesses lábios que não podem pronunciar o Seu perdão aos pecadores, Deus revela-nos como em nenhum outro gesto o Seu amor insondável à Humanidade.
Por isso, ser fiel ao Crucificado não é procurar cruzes e sofrimentos, mas viver como Ele numa atitude de entrega e solidariedade aceitando se é necessário a crucificação e os males que nos podem ocorrer como consequência. Esta fidelidade ao Crucificado não é de dor mas de esperança. A uma vida “crucificada”, vivida com o mesmo espírito de amor com que viveu Jesus, só lhe espera a ressurreição.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Convida a olhar o Crucificado com fé.
Passa-o.

HOMILIA - EN

Sept. 14, 2014
Exaltation of the Cross (A)
John 3:13-17

LOOK AT JESUS CRUCIFIED WITH FAITH

The feastday that we Christians celebrate today is incomprehensible and even absurd for someone who doesn’t understand the significance of our Christian faith in Jesus Crucified.  What meaning could it have to celebrate a feastday that is called “The Exaltation of the Cross” in a society that passionately seeks comfort and maximum well-being?
More than one person will ask themselves how it’s possible to keep exalting the cross still today.  Hasn’t that morbid way of exalting pain and seeking suffering been overcome once and for all?  Do we need to keep feeding a Christianity that’s centered on the agony of Calvary and the wounds of Jesus Crucified?
These are surely very reasonable questions that need clarifying answers.  When we Christians look at Jesus Crucified we aren’t extolling pain, torture and death, but love, and the nearness and solidarity of a God who has desired to share our life and our death all the way to the end.
It isn’t the suffering that saves, but the love of a God who lives in solidarity with the sad history of humanity.  It isn’t the blood that actually cleanses our sin, but the depthless love of a God who welcomes us as children.  The crucifixion is the context in which God’s love is best revealed to us.
To describe the greatness of the cross isn’t to attribute some kind of mysterious power or virtue to pain, but to confess the saving energy of God’s love when that love, incarnated in Jesus, comes to reconcile the world to Godself.
In those extended arms that can no longer embrace children and in those hands that can no longer caress lepers or bless the sick, we Christians ‘contemplate’ God who has open arms to welcome, embrace, and sustain our poor lives, broken by so much suffering.
In that face, now lifeless because of death, in those eyes that can no longer look with kindness on prostitutes, in that mouth that can no longer shout out indignation for the victims of so much abuse and injustice, in those lips that can no longer pronounce forgiveness for sinners, God is revealing to us as no other way could, God’s depthless love for Humanity.
That’s why, to be faithful to Jesus Crucified, it’s not about seeking crosses and suffering, but it’s about living as he did in an attitude of self-giving and solidarity, accepting if necessary the crucifixion and the evil that can reach us in consequence.  This faithfulness to Jesus Crucified isn’t saddening but hope-giving.  The only thing awaiting a life ‘crucified’, lived out with the same spirit of love that Jesus lived, is the resurrection.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Invite someone to look on Jesus Crucified with faith.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com