lunes, 6 de julio de 2015

07/12/2015 - 15th Sunday in Ordinary Time (B)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

12-05-2015
15 Tiempo Ordinario – B
Marcos 6,7-13

PARA UN EXAMEN COLECTIVO

Jesús no envía a sus discípulos de cualquier manera. Para colaborar en su proyecto del reino de Dios y prolongar su misión es necesario cuidar un estilo de vida. Si no es así, podrán hacer muchas cosas, pero no introducirán en el mundo su espíritu. Marcos nos recuerda algunas recomendaciones de Jesús. Destacamos algunas.
En primer lugar, ¿quiénes son ellos para actuar en nombre de Jesús? ¿Cuál es su autoridad? Según Marcos, al enviarlos, Jesús «les da autoridad sobre los espíritus inmundos». No les da poder sobre las personas que irán encontrando en su camino. Tampoco él ha utilizado su poder para gobernar sino para curar.
Como siempre, Jesús está pensando en un mundo más sano, liberado de las fuerzas malignas que esclavizan y deshumanizan al ser humano. Sus discípulos introducirán entre las gentes su fuerza sanadora. Se abrirán paso en la sociedad, no utilizando un poder sobres las personas, sino humanizando la vida, aliviando el sufrimiento de las gentes, haciendo crecer la libertad y la fraternidad.
Llevarán solo «bastón» y «sandalias». Jesús los imagina como caminantes. Nunca instalados. Siempre de camino. No atados a nada ni a nadie. Solo con lo imprescindible. Con esa agilidad que tenía Jesús para hacerse presente allí donde alguien lo necesitaba. El báculo de Jesús no es para mandar, sino para caminar.
No llevarán «ni pan, ni alforja, ni dinero». No han de vivir obsesionados por su propia seguridad. Llevan consigo algo más importante: el Espíritu de Jesús, su Palabra y su Autoridad para humanizar la vida de las gentes. Curiosamente, Jesús no está pensando en lo que han de llevar para ser eficaces, sino en lo que no han de llevar. No sea que un día se olviden de los pobres y vivan encerrados en su propio bienestar.
Tampoco llevarán «túnica de repuesto». Vestirán con la sencillez de los pobres. No llevarán vestiduras sagradas como los sacerdotes del Templo. Tampoco vestirán como el Bautista en la soledad del desierto. Serán profetas en medio de la gente. Su vida será signo de la cercanía de Dios a todos, sobre todo, a los más necesitados.
¿Nos atreveremos algún día a hacer en el seno de la Iglesia un examen colectivo para dejarnos iluminar por Jesús y ver cómo nos hemos ido alejando sin darnos casi cuenta de su espíritu?

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-07-12
Urteko 15. igandea – B
Markos 6,7-13

ELKARTEKO AZTERKETA

Jesusek ez ditu bidali ikasleak nolanahi. Jainkoaren erreinuaz Jesusek duen egitasmoan parte hartu eta haren misioa jarraitu nahi bada, ezinbestekoa da biziera berezi bat. Horrela izan ezean, mila gauza egin ahal izango dugu, baina Jesusen espiritua munduan txertatu ez. Jesusen gomendio batzuk gogorarazi dizkigu Markosek. Azpimarra ditzagun banaka batzuk.
Lehenik eta behin, nor dira haiek Jesusen izenean hitz egiteko? Zein aginpide dute horretarako? Markosen arabera, Jesusek, bidali dituenean, «aginpidea eman die espiritu kutsatuen gain». Ez die eman botererik bidean aurkituko duten jendearen gain. Jesus bera ere ez da baliatu bere botereaz jendea gobernatzeko, sendatzeko baizik.
Beti bezala, mundu osasuntsuagoa du Jesusek bere gogoan, gizakia esklabo eta ez-gizaki bihurtzen duten indar gaiztoetatik librea den mundua. Ikasleek ere haren indar sendatzailea txertatu behar dute jendearen artean. Jesusen ikasleak gizartean ikasle-bidea egin nahi badu, jendearen gain boterea erabiliz ez, baizik bizitza gizatar bihurtuz burutuko du, jendearen sufrimena arinduz, askatasuna eta haurridetasuna handiaraziz.
Soilik, «makila» eta «oinetakoak» eramango dituzte. Bidaiari ikusi nahi ditu Jesusek ikasleak. Inoiz ez egonari loturik. Beti bidaiari. Ezeri eta inori atxiki gabe. Berekin behar-beharrezkoa bakarrik dutela. Jesusek berak zuen zalutasunez horniturik, beharrean den nornahirengana iristeko prest. Jesusen makila ez da agintzeko, baizik bidean lagun izateko.
Ez dute eramango «ogirik, ez bizkar-zorrorik, ez dirurik». Ez dute bizi behar beren segurtasuna burutik kendu ezinik. Gauza inportanteagoa dute berekin: Jesusen Espiritua, haren Hitza, haren Agintea jendearen bizitza gizatar egiteko. Kuriosa da, baina Jesusek ez du gogoan eraginkorrago izateko ikasleek berekin eraman behar duten ezer; soilik zer ez duten eraman behar aipatu du. Hain zuzen, egunen batean pobreez ahaztu eta beren ongizatean hesiturik gera ez daitezen.
Ez dute eraman behar «ordezko jantzirik» ere. Xume-xume jantziko dira, pobreak bezala. Ez dute eramango Tenpluko apaizek bezalako jantzi sakraturik. Ez dira jantziko basamortuko bakardadean Bataiatzailea jantzi ohi zen bezala ere. Jendearen artean izango dira profeta. Ikasleen bizitzak seinale izan behar du Jainkoa guztientzat hurbil dela, batez ere premiarik handiena dutenentzat.
Ausartuko ote gara egunen batean Elizaren baitan elkarteko azterketa egitera, Jesusek argitu gaitzan eta, kasik konturatu gabe, haren espiritutik nola joan garen urruntzen ikustera irits gaitezen?

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

12-07-2015
Diumenge 15 durant l’any – B
Marc 6,7-13

PER A UN EXAMEN COL·LECTIU

Jesús no envia els seus deixebles de qualsevol manera. Per col·laborar en el seu projecte del regne de Déu i perllongar la seva missió cal tenir cura d’un estil de vida. Si no és així, podran fer moltes coses, però no introduiran al món el seu esperit. Marc ens recorda algunes recomanacions de Jesús. En destaquem algunes.
En primer lloc, qui són ells per actuar en nom de Jesús? Quina és la seva autoritat? Segons Marc, en enviar-los, Jesús «els donà poder sobre els esperits malignes». No els dóna poder sobre les persones que aniran trobant en el seu camí. Tampoc ell ha utilitzat el seu poder per governar sinó per guarir.
Com sempre, Jesús està pensant en un món més sa, alliberat de les forces malignes que esclavitzen i deshumanitzen l’ésser humà. Els seus deixebles introduiran entre la gent la seva força guaridora. S’obriran pas a la societat, no utilitzant un poder sobre les persones, sinó humanitzant la vida, alleujant el patiment de la gent, fent créixer la llibertat i la fraternitat.
Duran només «bastó» i «sandàlies». Jesús els imagina com caminants. Mai instal·lats. Sempre de camí. No lligats a res ni a ningú. Només amb l’imprescindible. Amb aquesta agilitat que tenia Jesús per fer-se present allà on algú el necessitava. El bàcul de Jesús no és per manar, sinó per caminar.
No portaran «ni pa, ni sarró, ni cap moneda». No han de viure obsessionats per la seva pròpia seguretat. Porten amb ells una cosa més important: l’Esperit de Jesús, la seva Paraula i la seva Autoritat per humanitzar la vida de la gent. Curiosament, Jesús no està pensant en el que han de portar per ser eficaços, sinó en el que no han de portar. No sigui que un dia s’oblidin dels pobres i visquin tancats en el seu propi benestar.
Tampoc portaran «vestit de recanvi». Vestiran amb la senzillesa dels pobres. No portaran vestidures sagrades com els sacerdots del Temple. Tampoc vestiran com el Baptista en la solitud del desert. Seran profetes enmig de la gent. La seva vida serà signe de la proximitat de Déu a tots, sobretot, als més necessitats.
Gosarem algun dia a fer en el si de l’Església un examen col·lectiu per deixar-nos il·luminar per Jesús i veure com ens hem anat allunyant sense gairebé adonar-nos-en del seu esperit?

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

12-07-2015
15 Tempo Ordinario – B
Marcos 6,7-13

PARA UN EXAME COLECTIVO

Xesús non envía aos seus discípulos de calquera xeito. Para colaborar no seu proxecto do reino de Deus e prolongar a súa misión é necesario coidar un estilo de vida. Se non é así, poderán facer moitas cousas, pero non introducirán no mundo o seu espírito. Marcos recórdanos algunhas recomendacións de Xesús. Destacamos algunhas.
En primeiro lugar, quen son eles para actuar en nome de Xesús? Cal é a súa autoridade? Segundo Marcos, ao envialos, Xesús «dálles autoridade sobre os espíritos inmundos». Non lles dá poder sobre as persoas que irán atopando no seu camiño. Tampouco el utilizou o seu poder para gobernar senón para curar.
Coma sempre, Xesús está pensando nun mundo máis san, liberado das forzas malignas que escravizan e deshumanizan ao ser humano. Os seus discípulos introducirán entre as xentes a súa forza sandadora. Abriranse paso na sociedade, non utilizando un poder sobre as persoas, senón humanizando a vida, aliviando o sufrimento das xentes, facendo crecer a liberdade e a fraternidade.
Levarán só «bastón» e «sandalias». Xesús imaxínaos como camiñantes. Nunca instalados. Sempre de camiño. Non atados a nada nin a ninguén. Só co imprescindíbel. Con esa axilidade que tiña Xesús para facerse presente alí onde alguén o necesitaba. O báculo de Xesús non é para mandar, senón para camiñar.
Non levarán «nin pan, nin alforxa, nin diñeiro». Non han viviren obsesionados pola súa propia seguridade. Levan consigo algo máis importante: o Espírito de Xesús, a súa Palabra e a súa Autoridade para humanizar a vida das xentes. Curiosamente, Xesús non está pensando no que han levar para seren eficaces, senón no que non han de levar. Non sexa que un día se esquezan dos pobres e vivan encerrados no seu propio benestar.
Tampouco levarán «túnica de reposto». Vestirán coa sinxeleza dos pobres. Non levarán vestiduras sagradas coma os sacerdotes do Templo. Tampouco vestirán como o Bautista na soidade do deserto. Serán profetas no medio da xente. A súa vida será signo da proximidade de Deus a todos, sobre todo, aos máis necesitados.
Atreverémonos algún día a facer no seo da Igrexa un exame colectivo para deixármonos iluminar por Xesús e vermos como nos imos afastando, sen dármonos case conta, do seu espírito?

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

12/07/2015
15 Tempo Ordinario – B
Marco 6,7-13

PER UN ESAME COLLETTIVO

Gesù non invia i suoi discepoli in qualche modo. Per collaborare al suo progetto del Regno di Dio e prolungare la sua missione è necessario curare uno stile di vita. Se non è così, potranno fare molte cose, ma non introdurranno nel mondo il suo spirito. Marco ci ricorda alcune raccomandazioni di Gesù. Mettiamone in rilievo qualcuna.
In primo luogo, chi sono per operare in nome di Gesù? Qual è la loro autorità? Secondo Marco, nell’inviarli, Gesù «dava loro potere sugli spiriti impuri». Non dà loro potere sulle persone che incontreranno sul loro cammino. Nemmeno lui ha utilizzato il suo potere per governare ma per guarire.
Come sempre, Gesù sta pensando a un mondo più sano, liberato dalle forze maligne che schiavizzano e disumanizzano l’essere umano. I suoi discepoli introdurranno tra le genti la sua forza risanatrice. Si apriranno la strada nella società, non utilizzando un potere sulle persone, ma umanizzando la vita, alleviando la sofferenza degli uomini, facendo crescere la libertà e la fraternità.
Porteranno solo «bastone» e «sandali». Gesù li immagina come pellegrini. Mai istallati. Sempre in cammino. Non attaccati a nulla e a nessuno. Solo con l’indispensabile. Con quell’agilità che aveva Gesù nel farsi presente là dove qualcuno aveva bisogno. Il bastone di Gesù non è per comandare ma per camminare.
Non porteranno «né pane, né sacca, né denaro». Non devono vivere ossessionati dalla propria sicurezza. Hanno con sé qualcosa di più importante: lo Spirito di Gesù, la sua Parola e la sua Autorità per umanizzare la vita delle persone. Stranamente, Gesù non sta pensando a quello che devono portare per essere efficaci, ma a quello che non devono portare. Non accada che un giorno si dimentichino dei poveri e vivano chiusi nel proprio benessere.
Non porteranno nemmeno una «tunica di ricambio». Vestiranno con la semplicità dei poveri. Non porteranno vesti sacre come i sacerdoti del Tempio. Non vestiranno nemmeno come il Battista nella solitudine del deserto. Saranno profeti in mezzo alla gente. La loro vita sarà segno della vicinanza di Dio a tutti, soprattutto ai più bisognosi.
Avremo il coraggio, un giorno, di fare nel seno della Chiesa un esame collettivo per lasciarci illuminare da Gesù e vedere come ci siamo andati allontanando, senza rendercene quasi conto, dal suo spirito?

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

12-07-2015
15 Temps Ordinaire – B
Marc 6,7-13

POUR UN EXAMEN COLLECTIF

Jésus n’envoie pas ses disciples n’importe comment. Pour collaborer à son projet de Royaume de Dieu et continuer sa mission, il faut soigner son style de vie. Autrement, ils pourront faire beaucoup de choses mais ne réussiront pas à introduire son esprit dans le monde. Marc nous rappelle quelques recommandations de Jésus dont nous mettons quelques unes en relief.
Tout d’abord, qui sont-ils pour agir au nom de Jésus? Quelle est leur autorité? D’après Marc, en les envoyant, Jésus «leur donne autorité sur les esprits mauvais». Il ne leur donne pas un pouvoir sur les personnes qu’ils vont trouver sur leur chemin. Lui non plus, n’a pas utilisé son pouvoir pour gouverner mais pour guérir.
Comme toujours, Jésus pense à un monde plus sain, libéré des forces du mal qui rendent esclave et déshumanisent l’être humain. Ses disciples introduiront parmi les gens sa force curative. Ils se frayeront un chemin dans la société, non pas en utilisant un pouvoir sur les personnes mais en humanisant la vie, en soulageant la souffrance des gens, en faisant croître la liberté et la fraternité.
Ils ne prendront que «bâton» et «sandales». Jésus les voit comme des marcheurs. Jamais installés. Toujours en chemin. Attachés à rien ni à personne. Ne portant que l’indispensable et avec cette agilité que Jésus avait pour se rendre présent là où quelqu’un avait besoin de lui. La crosse de Jésus n’est pas pour commander mais pour cheminer.
Ils n’emporteront «ni pain, ni sac, ni argent». Ils ne doivent pas vivre obsédés par leur propre sécurité. Ils portent avec eux quelque chose de plus important: l’Esprit de Jésus, sa Parole et son Autorité pour humaniser la vie des gens. Curieusement, Jésus ne pense pas à ce qu’ils doivent emporter pour être efficaces mais à ce qu’ils ne doivent pas emporter. De peur qu’un jour ils oublient les pauvres en vivant enfermés dans leur propre bien-être.
Ils n’emporteront pas non plus de «tunique de rechange». Ils s’habilleront avec la simplicité des pauvres. Ils ne porteront pas des vêtements sacrés comme les prêtres du Temple. Ils ne s’habilleront pas non plus comme Jean Baptiste dans la solitude du désert. Ils seront des prophètes au milieu des gens. Leur vie sera le signe d’un Dieu proche de tous, surtout des plus nécessiteux.
Oserons-nous faire un jour au sein de l’Eglise un examen collectif pour nous laisser éclairer par Jésus et voir comment, sans presque nous en rendre compte, nous nous sommes éloignés de son esprit?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

12-07-2015
15 Tempo Ordinário – B
Marcos 6,7-13

PARA UM EXAME COLETIVO

Jesus não envia os seus discípulos de qualquer maneira. Para colaborar no Seu projecto do reino de Deus e prolongar a Sua missão é necessário ter um estilo de vida. Se não é assim, poderão fazer muitas coisas, mas não introduzir no mundo o Seu espírito. Marcos recorda-nos algumas recomendações de Jesus. Destacamos algumas.
Em primeiro lugar, quem são eles para actuar em nome de Jesus? qual é a sua autoridade? Segundo Marcos, ao enviá-los, Jesus «dá-lhes autoridade sobre os espíritos imundos». Não lhes dá poder sobre as pessoas que irão encontrar no seu caminho. Tampouco Ele utilizou o Seu poder para governar mas para curar.
Como sempre, Jesus pensa num mundo mais são, libertado das forças malignas que escravizam e desumanizam o ser humano. Os Seus discípulos introduzirão entre as pessoas a Sua força curadora. Abrirão caminho na sociedade, não utilizando um poder sobre as pessoas, mas humanizando a vida, aliviando o sofrimento das pessoas, fazendo crescer a liberdade e a fraternidade.
Levarão apenas «bastão» e «sandálias». Jesus imagina-os como caminhantes. Nunca instalados. Sempre em caminho. Não atados a nada nem a ninguém. Só com o imprescindível. Com essa agilidade que tinha Jesus para fazer-se presente ali onde alguém o necessitasse. O báculo de Jesus não é para mandar, mas para caminhar.
Não levarão «nem pão, nem alforges, nem dinheiro». Não hão de viver obcecados pela sua própria segurança. Levam consigo algo mais importante: o Espírito de Jesus, a Sua Palavra e a Sua Autoridade para humanizar a vida das pessoas. Curiosamente, Jesus não pensa no que têm de levar para serem eficazes, mas no que não hão de levar. Não seja que um dia se esqueçam dos pobres e vivam encerrados no seu próprio bem-estar.
Tampouco levarão «túnicas para mudar». Vestirão com a simplicidade dos pobres. Não levarão vestes sagradas como os sacerdotes do Templo. Tampouco vestirão como João Baptista na solidão do deserto. Serão profetas no meio das pessoas. A sua vida será sinal da proximidade de Deus a todos, sobretudo, aos mais necessitados.
Atrever-nos-emos algum dia a fazer no seio da Igreja um exame colectivo para deixar-nos iluminar por Jesus e ver como nos temos afastado sem nos darmos quase conta do Seu espírito?

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

07-12-2015
15th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 6,7-13

TOWARD A COLLECTIVE EXAMINATION OF CONSCIENCE

Jesus doesn’t send his disciples out in just any old way. In order to collaborate on his project of God’s Reign and prolong his mission, they need to maintain a certain style of life. If not, they could do many things, but they wouldn’t introduce his spirit into the world. Mark reminds us about some of Jesus’ recommendations. Let’s look at a few.
In the first place, who are they to act in Jesus’ name? What is their authority? According to Mark, when he sends them, Jesus «gives them authority over unclean spirits». He doesn’t give them power over the people they will run into on their journey. Nor has he used his power to govern, but rather to heal.
As always, Jesus is thinking about a world that is more whole, one freed from the forces of evil that enslave and dehumanize us. His disciples will introduce his healing power among the peoples. They will open up paths in society, not using power over people, but humanizing life, alleviating people’s suffering, allowing freedom and fraternity to grow.
They will only take a «staff» and «sandals». Jesus imagines them as walkers. Never settled down. Always on the road. Tied to nothing and no one. Only with what’s essential. With the same agility that Jesus has to be present wherever someone needed him. Jesus’ staff isn’t for commanding, but for walking.
They are to take «neither bread, nor haversack, nor money». They mustn’t live obsessed with their own security. They carry with them something more important: Jesus’ Spirit, his Word and his Authority to humanize the life of all peoples. Curiously, Jesus isn’t thinking about what they need to take in order to be effective, but about what they don’t need to take. May the day never come when they forget the poor and live closed in by their own well-being.
Nor will they carry «a spare tunic». They will wear the simplicity of the poor. They won’t carry sacred vestments like the Temple priests. Nor will they dress like the Baptist in the loneliness of the desert. They will be prophets in the midst of the people. Their life will be a sign of God’s closeness to everyone – above all, for those most in need.
Will we someday dare to make, in the bosom of the Church, a collective examination of conscience in order to let ourselves be enlightened by Jesus and see how we have gone drifting away from his Spirit, almost without realizing it?

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 29 de junio de 2015

07/05/2015 - 14th Sunday in Ordinary Time (B)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

05-07-2015
14 Tiempo Ordinario – B
Marcos 6,1-6

NO DESPRECIAR AL PROFETA

El relato no deja de ser sorprendente. Jesús fue rechazado precisamente en su propio pueblo, entre aquellos que creían conocerlo mejor que nadie. Llega a Nazaret, acompañado de sus discípulos, y nadie sale a su encuentro, como sucede a veces en otros lugares. Tampoco lo presentan a los enfermos de la aldea para que los cure.
Su presencia solo despierta en ellos asombro. No saben quién le ha podido enseñar un mensaje tan lleno de sabiduría. Tampoco se explican de dónde proviene la fuerza curadora de sus manos. Lo único que saben es que Jesús es un trabajador nacido en una familia de su aldea. Todo lo demás «les resulta escandaloso».
Jesús se siente «despreciado»: los suyos no le aceptan como portador del mensaje y de la salvación de Dios. Se han hecho una idea de su vecino Jesús y se resisten a abrirse al misterio que se encierra en su persona. Jesús les recuerda un refrán que, probablemente, conocen todos: «No desprecian a un profeta más que en su tierra, entre sus parientes y en su casa».
Al mismo tiempo, Jesús «se extraña de su falta de fe». Es la primera vez que experimenta un rechazo colectivo, no de los dirigentes religiosos, sino de todo su pueblo. No se esperaba esto de los suyos. Su incredulidad llega incluso a bloquear su capacidad de curar: «no pudo hacer allí ningún milagro, solo curó a algunos enfermos».
Marcos no narra este episodio para satisfacer la curiosidad de sus lectores, sino para advertir a las comunidades cristianas que Jesús puede ser rechazado precisamente por quienes creen conocerlo mejor: los que se encierran en sus ideas preconcebidas sin abrirse ni a la novedad de su mensaje ni al misterio de su persona.

•¿Cómo estamos acogiendo a Jesús los que nos creemos «suyos»?
•En medio de un mundo que se ha hecho adulto, ¿no es nuestra fe demasiado infantil y superficial?
•¿No vivimos demasiado indiferentes a la novedad revolucionaria de su mensaje?
•¿No es extraña nuestra falta de fe en su fuerza transformadora?
•¿No tenemos el riesgo de apagar su Espíritu y despreciar su Profecía?
•Esta era la preocupación de Pablo de Tarso: «No apaguéis el Espíritu, no despreciéis el don de Profecía. Revisadlo todo y quedaos solo con lo bueno» (1 Tes 5,19-21). ¿No necesitamos algo de esto los cristianos de nuestros días?

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-07-05
Urteko 14. igandea – B
Markos 6,1-6

EZ GUTXIETSI PROFETA

Kontakizun honek ez du harritzeko indar-faltarik. Jesus preseski bere herrian gutxietsi zuten, beste inork ez bezala ezagutzen zutela uste zutenen artean. Nazaretera iritsi da Jesus, ikasleak lagun dituela, eta inor ez zaio bidera atera; beste toki batzuetan gertatzen den ez bezala da han. Herriko gaixorik ere ez diote aurkeztu senda dezan.
Hara joan denean, harridura baizik ez du sortu. Ez dakite norengandik duen hain jakintsuki agertzen ari den mezu hura. Ez diote antzeman nondik duen haren eskuak duen sendatzeko indar hura ere. Dakiten gauza bakarra, Jesus herriko familia batean jaioa den langile bat dela. Gainerako guztia «eskandalagarri gertatu zaie».
«Gutxietsia» ikusi du Jesusek bere burua: bereek ez dute aitortu Jainkoaren mezuaren eta salbazioaren emailetzat. Beren ideia egina dute beren auzoko Jesusez eta gogor egin diote Jesusek bere baitan duen misterioari irekitzeari. Hargatik, segur aski guztiek ezagutzen duten esaera hau gogorarazi die Jesusek: «Profeta bat ez dute gutxiesten bere herrian baizik, bere ahaideen eta bere etxean baizik».
Aldi berean, Jesus «harritu egin da haien fede-faltaz». Lehenengo aldiz bizi izan du talde oso baten ukoa, ez buruzagi erlijiosoena, baizik bere jaioterri osoarena. Ez zuen espero horrelakorik bereengandik. Gainera, haien sinesgabetasunak blokeatu egin du Jesusek duen sendatzeko ahalbidea bera ere: «ezin izan zuen han miraririk egin; bakar-bakarrik, eskuak gainean ezarri eta gaixo gutxi batzuk sendatu zituen».
Markosek ez dakar pasadizo hau bere irakurleen jakin-mina asetzeko. Aitzitik, honetaz jarri nahi izan ditu kristau-elkarteak jakinaren gainean: Jesusi uko egin, hobekien ezagutzen dutela uste dutenek egin diezaioketela uko: aldez aurretiko beren ideietan hesitzen direnek, Jesusen mezuaren berritasunari eta Jesusen beraren misterioari irekitzeko gai ez direlarik.

•Nolako harrera ari gara egiten Jesusi «harenak» garela uste dugunok?
•Adindun egina den mundu honetan, ez ote da gure fedea haur-mailan gelditu, ez ote da axalekoa?
•Ez ote gara bizi axolagabeegi Jesusen mezuaren berritasun iraultzailearen aurrean?
•Ez ote da arraroa haren indar eraldatzaileaz dugun fede-falta?
•Ez ote gara bizi haren Espiritua itzaltzeko eta haren Profezia gutxiesteko arriskuan?
•Horixe da Tartsoko Pauloren kezka: «Ez ezazue itzali Espiritua, ez gutxietsi Profezi dohaina. Aztertu guztia eta gorde on dena bakarrik» (1 Tes 5,19-21). Ez ote dugu horrelako zerbaiten beharra geure egunotako kristauok?

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

05-07-2015
Diumenge 14 durant l’any – B
Marc 6,1-6

NO MENYSPREEU EL PROFETA

El relat no deixa de ser sorprenent. Jesús va ser rebutjat precisament al seu propi poble, entre aquells que creien conèixer-lo millor que ningú. Arriba a Natzaret, acompanyat dels seus deixebles, i ningú surt al seu encontre, com succeeix de vegades en altres llocs. Tampoc li presenten els malalts del poble perquè els curi.
La seva presència només desperta en ells sorpresa. No saben qui li ha pogut ensenyar un missatge tan ple de saviesa. Tampoc s’expliquen d’on prové la força guaridora de les seves mans. L’únic que saben és que Jesús és un treballador nascut en una família del seu poble. Tota la resta «els resulta escandalós».
Jesús se sent «menyspreat»: els seus no l’accepten com a portador del missatge i de la salvació de Déu. S’han fet una idea del seu veí Jesús i es resisteixen a obrir-se al misteri que hi ha en la seva persona. Jesús els recorda un refrany que, probablement, coneixen tots: «Un profeta només és menyspreat al seu poble, entre els seus parents i a casa seva».
Al mateix temps, Jesús «es sorpren que no tinguin fe». És la primera vegada que experimenta un rebuig col·lectiu, no dels dirigents religiosos, sinó de tot el seu poble. No s’esperava això dels seus. La seva incredulitat arriba fins i tot a bloquejar la seva capacitat de guarir: «no pogué fer allí cap miracle; tan sols va curar uns quants malalts».
Marc no explica aquest episodi per satisfer la curiositat dels seus lectors, sinó per advertir les comunitats cristianes que Jesús pot ser rebutjat precisament pels qui creuen conèixer-lo millor: els que es tanquen en les seves idees preconcebudes sense obrir-se ni a la novetat del seu missatge ni al misteri de la seva persona.

•Com estem acollint Jesús els qui ens creiem «seus»?
•Enmig d’un món que s’ha fet adult, no és la nostra fe massa infantil i superficial?
•No vivim massa indiferents a la novetat revolucionària del seu missatge?
•No és estranya la nostra manca de fe en la seva força transformadora?
•No tenim el risc d’apagar el seu Esperit i menysprear la seva Profecia?
•Aquesta era la preocupació de Pau de Tars: «No sofoqueu l’Esperit, no menyspreeu els dons de profecia. Examineu-ho tot i quedeu-vos amb el que és bo» (1 Tes 5,19-21). No necessitem una mica d’això els cristians dels nostres dies?

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

05-07-2015
14 Tempo Ordinario – B
Marcos 6,1-6

NON DESPREZAR AO PROFETA

O relato non deixa de ser sorprendente. Xesús foi rexeitado precisamente no seu propio pobo, entre aqueles que crían coñecelo mellor do que ninguén. Chega a Nazaret, acompañado dos seus discípulos, e ninguén sae ao seu encontro, como sucede ás veces noutros lugares. Tampouco o presentan aos enfermos da aldea para que os cure.
A súa presenza só esperta neles asombro. Non saben quen lle puido ensinar unha mensaxe tan chea de sabedoría. Tampouco se explican de onde provén a forza curadora das súas mans. O único que saben é que Xesús é un traballador nado nunha familia da súa aldea. Todo o demais «resúltalles escandaloso».
Xesús séntese «desprezado»: os seus non o aceptan como portador da mensaxe e da salvación de Deus. Fixéronse unha idea do seu veciño Xesús e resístense a abrírense ao misterio que se encerra na súa persoa. Xesús recórdalles un refrán que, probablemente, coñecen todos: «Non desprezan a un profeta mais que na súa terra, entre os seus parentes e na súa casa».
Ao mesmo tempo, Xesús «estráñase da súa falta de fe». É a primeira vez que experimenta un rexeitamento colectivo, non dos dirixentes relixiosos, senón de todo o seu pobo. Non esperaba isto dos seus. A súa incredulidade chega ata a bloquear a súa capacidade de curar: «non puido facer alí ningún milagre, só curou algúns enfermos».
Marcos non narra este episodio para satisfacer a curiosidade dos seus lectores, senón para advertir ás comunidades cristiás que Xesús pode ser rexeitado precisamente por quen cre coñecelo mellor: os que se encerran nas súas ideas preconcibidas sen abrírense nin á novidade da súa mensaxe nin ao misterio da súa persoa.

•Como estamos acollendo a Xesús os que nos creemos «seus»?
•No medio dun mundo que se fixo adulto, non é a nosa fe demasiado infantil e superficial?
•Non vivimos demasiado indiferentes á novidade revolucionaria da súa mensaxe?
•Non é estraña a nosa falta de fe na súa forza transformadora?
•Non temos o risco de apagarmos o seu Espírito e desprezar a súa Profecía?
•Esta era a preocupación de Paulo de Tarso: «Non apaguedes o Espírito, non desprecedes o don de Profecía. Revisádeo todo e quedádevos só co bo» (1 Tes 5,19-21). Non necesitamos algo disto os cristiáns dos nosos días?

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

05-07-2015
14 Tempo Ordinario – B
Marco 6,1-6

NON DISPREZZARE IL PROFETA

Il racconto non cessa di essere sorprendente. Gesù fu rifiutato proprio nel suo stesso paese, fra quelli che credevano di conoscerlo più di tutti. Arriva a Nazaret, accompagnato dai suoi discepoli, e nessuno esce a incontrarlo, come accade a volte in altri luoghi. Non gli portano nemmeno i malati del villaggio perché li guarisca.
La sua presenza suscita in loro soltanto stupore. Non sanno chi gli ha potuto insegnare un messaggio così pieno di sapienza. Non si spiegano nemmeno da dove proviene la forza guaritrice delle sue mani. L’unica cosa che sanno è che Gesù è un operaio nato in una famiglia del loro villaggio. Tutto il resto «risulta loro scandaloso».
Gesù si sente «disprezzato»: i suoi non lo accettano come portatore del messaggio e della salvezza di Dio. Si sono fatti un’idea del loro compaesano Gesù e resistono ad aprirsi al mistero racchiuso nella sua persona. Gesù ricorda loro un ritornello che, probabilmente, conoscono tutti: «Un profeta non è disprezzato se non nella sua patria, tra i suoi parenti e in casa sua».
Nello stesso tempo, Gesù «si meraviglia della loro incredulità». È la prima volta che sperimenta un rifiuto collettivo, non dei capi religiosi, ma di tutto il suo paese. Non si aspettava questo dai suoi. La loro incredulità arriva anche a bloccare la sua capacità di guarire: «Non poté compiere nessun prodigio, ma solo impose le mani a pochi malati e li guarì».
Marco non narra questo episodio per soddisfare la curiosità dei suoi lettori, ma per avvertire le comunità cristiane che Gesù può essere rifiutato proprio da coloro che credono di conoscerlo meglio: quelli che si chiudono nelle loro idee preconcette senza aprirsi né alla novità del suo messaggio né al mistero della sua persona.

•Come stiamo accogliendo Gesù noi che ci crediamo i «suoi»?
•In un mondo che si è fatto adulto, la nostra fede non è troppo infantile e superficiale?
•Non viviamo troppo indifferenti alla novità rivoluzionaria del suo messaggio?
•Non è strana la nostra mancanza di fede nella sua forza trasformatrice?
•Non rischiamo di soffocare il suo Spirito e disprezzare la sua Profezia?
•Questa era la preoccupazione di Paolo di Tarso: «Non spegnete lo Spirito, non disprezzate le profezie. Vagliate ogni cosa e tenete ciò che è buono» (1 Tes 5, 19-21). Non abbiamo bisogno di qualcosa del genere noi cristiani di questo tempo?

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

05-07-2015
14 Temps Ordinaire – B
Marc 6,1-6

NE PAS MÉPRISER LE PROPHÈTE

Le récit ne cesse pas de nous surprendre. C’est justement dans son propre village, parmi ceux qui croyaient le connaître mieux que quiconque que Jésus est refusé. Il arrive à Nazareth, accompagné de ses disciples, et personne ne sort à sa rencontre, comme cela arrive parfois ailleurs. On ne lui présente pas non plus les malades du village pour qu’il les guérisse.
Sa présence n’éveille chez eux qu’étonnement. Ils ignorent qui a pu lui apprendre un message si rempli de sagesse. Ils ne s’expliquent pas non plus d’où vient la force curative de ses mains. La seule chose qu’ils savent c’est que Jésus est un travailleur né au sein d’une famille de leur village. Tout le reste «leur paraît scandaleux».
Jésus se sent «méprisé»: il n’est pas accepté par les siens comme porteur du message et du salut de Dieu. Ils se sont forgés une idée de leur voisin Jésus et ils refusent de s’ouvrir au mystère enfermé dans sa personne. Jésus leur rappelle un dicton connu sans doute de tous: «Un prophète n’est méprisé que dans son propre pays, parmi ses parents, chez lui».
Jésus s’étonne en même temps de «leur manque de foi». C’est la première fois qu’il éprouve un refus collectif, non pas des dirigeants religieux mais de tout son village. Il ne s’y attendait pas de leur part. Leur incrédulité bloque même sa capacité de guérir: «Il ne put faire aucun miracle, il ne guérit que quelques malades».
Marc n’écrit pas ce récit pour satisfaire la curiosité de ses lecteurs mais pour avertir les communautés chrétiennes que Jésus peut être renié précisément par ceux qui croient mieux le connaître: ceux qui s’enferment dans leurs idées préconçues et ne veulent s’ouvrir ni à la nouveauté de son message ni au mystère de sa personne.

•Comment accueillons-nous Jésus, nous qui nous croyons «des siens»?
•Au milieu d’un monde qui est devenu adulte, notre foi n’est-elle pas trop enfantine et superficielle?
•Ne sommes-nous pas trop indifférents à la nouveauté révolutionnaire de son message?
•N’est-il pas étrange notre manque de foi en sa force transformatrice?
•Ne courons-nous pas le risque d’éteindre son Esprit et de mépriser sa Prophétie?
•C’est là la préoccupation de Paul de Tarse: «N’éteignez pas l’Esprit, ne méprisez pas le don de Prophétie. Réexaminez tout et gardez ce qui est bon» (1 Tes 5,19-21). Nous, chrétiens de ce temps, n’avons-nous pas besoin de quelque chose de semblable?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

05-07-2015
14 Tempo Ordinário – B
Marcos 6,1-6

NÃO DESPREZAR O PROFETA

O relato não deixa de ser surpreendente. Jesus foi rejeitado precisamente na Sua própria terra, entre aqueles que acreditavam conhece-Lo melhor que ninguém. Chega a Nazaré, acompanhado pelos Seus discípulos, e ninguém sai ao Seu encontro, como sucede por vezes noutros lugares. Tampouco lhe apresentam os doentes da aldeia para que os cure.
A Sua presença só desperta neles assombro. Não sabem quem Lhe poderá ter ensinado uma mensagem tão cheia de sabedoria. Tampouco sabem explicar de onde vem a força curadora das Suas mãos. O único que sabem é que é Jesus, um trabalhador nascido numa família da Sua aldeia. Tudo o mais «parece-lhes escandaloso».
Jesus sente-se «desprezado»: os seus não O aceitam como portador da mensagem e da salvação de Deus. Fizeram uma ideia do seu vizinho Jesus e resistem a abrir-se ao mistério que se encerra na Sua pessoa. Jesus recorda-lhes provérbio que, provavelmente, conhecem todos: «Não desprezam um profeta mais que na sua terra, entre os seus parentes e em sua casa».
Ao mesmo tempo, Jesus «estranha a Sua falta de fé». É a primeira vez que experimenta uma rejeição colectiva, não dos dirigentes religiosos, mas de todo o Seu povo. Não esperava isto dos Seus. A Sua incredulidade chega inclusive a bloquear a Sua capacidade de curar: «não podo fazer ali nenhum milagre, só curou a alguns doentes».
Marcos não narra este episódio para satisfazer a curiosidade dos seus leitores, mas para advertir as comunidades cristãs que Jesus pode ser rejeitado precisamente por quem acredita conhecer melhor: os que se encerram nas suas ideias preconcebidas sem abrir-se nem à novidade da Sua mensagem nem ao mistério da sua pessoa.

•Como estamos acolhendo Jesus, os que nos cremos «Seus»?
•No meio de um mundo que se fez adulto, não a nossa fé demasiado infantil e superficial?
•Não vivemos demasiado indiferentes à novidade revolucionária da Sua mensagem?
•Não é estranha a nossa falta de fé na Sua força transformadora?
•Não temos o risco de apagar o Seu Espírito e desprezar a Sua Profecia?
•Esta é a preocupação de Paulo de Tarso: «Não apagueis o Espírito, não desprezeis o dom da Profecia. Revei tudo e ficai só com o bom» (1 Tes 5,19-21). Não necessitaremos de algo disto, os cristãos dos nossos dias?

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

07-05-2015
14th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 6,1-6

DON’T DESPISE THE PROPHET

The story never fails to surprise us. Jesus was rejected precisely in his own town, among those who believed they knew him better than anyone else. He arrives at Nazareth, accompanied by his disciples, and no one comes out to meet him, as often happens in other places. Nor do they bring him the sick of the town to be cured.
His presence only awakens astonishment in them. They don’t know who could have taught him a message so full of wisdom. Nor can they explain where the healing power of his hands springs from. They only thing they know is that Jesus is a worker who was born in a family from their town. Everything else «appears shocking to them».
Jesus feels himself «rejected»: his own don’t accept him as the bringer of God’s message and salvation. They have in their heads an idea of who their neighbor Jesus is and they resist opening themselves to the mystery that is present in him. Jesus reminds them of a saying that they all most probably know: «A prophet is despised only in his own country, among his own relations and in his own house».
At the same time, Jesus is «amazed at their lack of faith». This is the first time that he experiences a community rejection, not by the religious leaders, but by everyone in his home town. He wasn’t expecting this of his own. His disbelief even goes so far as to block his ability to heal: «he could work no miracle there, except that he cured a few sick people».
Mark doesn’t tell this episode in order to satisfy his readers’ curiosity, but to warn the Christian communities that Jesus can be rejected exactly by those who believe they know him best: those who have preconceived ideas in their heads and won’t open themselves to the newness of his message or to the mystery of his person.

•How are we about welcoming Jesus, we who believe ourselves to be «his own»?
•In the midst of a world that has become so advanced, isn’t our faith all too infantile and superficial?
•Isn’t our lack of faith in his transforming power strange?
•Don’t we run the risk of stifling his Spirit and despising his Prophecy?
•This was Paul of Tarsus’s worry: «Do not stifle the Spirit or despise the gift of prophecy with contempt; test everything and hold on to what is good» (1 Thes 5,19-21). Don’t we Christians of today need something of this?

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com