lunes, 22 de octubre de 2012

10/28/2012 - 30 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------



HOMILIA - ES

28 de octubre de 2012
30 Tiempo ordinario (B)
Marcos 10, 46-52

CON OJOS NUEVOS

La curación del ciego Bartimeo está narrada por Marcos para urgir a las comunidades cristianas a salir de su ceguera y mediocridad. Solo así seguirán a Jesús por el camino del Evangelio. El relato es de una sorprendente actualidad para la Iglesia de nuestros días.
Bartimeo es "un mendigo ciego sentado al borde del camino". En su vida siempre es de noche. Ha oído hablar de Jesús, pero no conoce su rostro. No puede seguirle. Está junto al camino por el que marcha él, pero está fuera. ¿No es esta nuestra situación? ¿Cristianos ciegos, sentados junto al camino, incapaces de seguir a Jesús?
Entre nosotros es de noche. Desconocemos a Jesús. Nos falta luz para seguir su camino. Ignoramos hacia dónde se encamina la Iglesia. No sabemos siquiera qué futuro queremos para ella. Instalados en una religión que no logra convertirnos en seguidores de Jesús, vivimos junto al Evangelio, pero fuera. ¿Qué podemos hacer?
A pesar de su ceguera, Bartimeo capta que Jesús está pasando cerca de él. No duda un instante. Algo le dice que en Jesús está su salvación: "Jesús, Hijo de David, ten compasión de mí". Este grito repetido con fe va a desencadenar su curación.
Hoy se oyen en la Iglesia quejas y lamentos, críticas, protestas y mutuas descalificaciones. No se escucha la oración humilde y confiada del ciego. Se nos ha olvidado que solo Jesús puede salvar a esta Iglesia. No percibimos su presencia cercana. Solo creemos en nosotros.
El ciego no ve, pero sabe escuchar la voz de Jesús que le llega a través de sus enviados: "Ánimo, levántate, que te llama". Este es el clima que necesitamos crear en la Iglesia. Animarnos mutuamente a reaccionar. No seguir instalados en una religión convencional. Volver a Jesús que nos está llamando. Este es el primer objetivo pastoral.
El ciego reacciona de forma admirable: suelta el manto que le impide levantarse, da un salto en medio de su oscuridad y se acerca a Jesús. De su corazón solo brota una petición: "Maestro, que pueda ver". Si sus ojos se abren, todo cambiará. El relato concluye diciendo que el ciego recobró la vista y "le seguía por el camino".
Esta es la curación que necesitamos hoy los cristianos. El salto cualitativo que puede cambiar a la Iglesia. Si cambia nuestro modo de mirar a Jesús, si leemos su Evangelio con ojos nuevos, si captamos la originalidad de su mensaje y nos apasionamos con su proyecto de un mundo más humano, la fuerza de Jesús nos arrastrará. Nuestras comunidades conocerán la alegría de vivir siguiéndole de cerca.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contribuye a la curación de nuestra ceguera.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko urriaren 28a
Urteko 30. Igandea B
Markos 10, 46-52

BESTE BEGI BATZUEZ IKUSI

Bartimeo itsuaren sendatzea kontatzean, asmo hau izan du Markosek: kristau-elkarteei beren itsutasunetik eta eskastasunetik irten daitezen eskatzea. Horrela bakarrik jarraitu ahal izango diote Jesusi, honen Ebanjelioaren bidetik. Era harrigarrian gaur-gaurkoa da kontakizuna gure egun hauetako Elizarentzat.
«Bide-ertzean eseria dagoen eskale itsua» da Martimeo. Bere bizitzan gaua bizi du beti. Jesusez hitz egiten entzun du, baina ez du ikusi haren aurpegia. Ezin jarraitu dio. Jesus doan bide ondoan da, baina kanpoan. Ez ote da hori gure egoera? Kristau itsuak, bide ondoan eseriak, Jesusi jarraitu ezinik?
Gure artean gaua da. Ez dugu ezagutzen Jesus. Argi-falta dugu, haren bidean ibiltzeko. Ez dakigu norantz doan Eliza. Ez dakigu ere zer etorkizun nahi dugun Elizarentzat. Gu Jesusen jarraitzaile bihurtzea lortzen ez duen erlijio batean kokaturik, Ebanjelioaren ondoan bizi gara, baina kanpoan. Zer egin genezake?
Bere itsutasuna eta guzti, Jesus bere ingurutik igarotzen ari dela sumatu du Bartimeok. Zerbaitek esaten dio Jesusengan duela bere salbazioa: «Jesus, Daviden Semea, erruki zaitez nitaz». Oihu honek, fedez errepikaturik, sendatu egingo du.
Gaur kexuak eta lantuak entzuten dira Elizan, kritikak, protestak, batak bestea gutxiestea. Ez da entzuten gure itsuaren otoitz apal eta konfiantzazkorik. Ahaztu egin dugu Jesusek bakarrik salba dezakeela Eliza hau. Ez dugu sumatzen Jesus gugandik hurbil dela. Geuregan bakarrik sinesten dugu.
Bartimeo itsuak ez du ikusten, baina gai da Jesusen ahotsa entzuteko, hark bidalitakoen bidez: «Aupa, jaiki zaitez, deika duzu». Horra zein giro sortu beharko genukeen Elizan. Batak bestea animatu erreakzionatzeko. Erlijio konbentzional batean kokaturik ez jarraitzeko. Deika ari zaigun Jesusengana itzultzeko. Hau dugu lehen helburu pastorala.
Era miresgarrian erreakzionatu du itsuak: jaikitzea eragozten dion soingainekoa bota eta, bere iluntasunean jauzi bat eginez, Jesusengana hurbildu da. Eskari bakar bat irten zaio bihotzetik: «Maisu, ikusi ahal dezadala». Begiak irekitzen bazaizkio, dena aldatuko da. Kontakizunak, bukatzeko, dio itsuak bista eskuratu duela eta «bidean jarraitu ziola» Jesusi.
Hau bera da kristauek gaur egun behar dugun sendatzea. Eliza eralda lezakeen jauzi berezia. Jesusi begiratzeko era aldatzen badugu, haren Ebanjelioa beste begi batzuez irakurtzen badugu, haren mezuaren jatortasuna sumatzen badugu eta gizatasun handiagoko mundu bat egiteko haren egitasmoak liluratzen bagaitu, Jesusen indarrak erakarriko gaitu. Gure elkarteek ezagutu dute, hari hurbiletik jarraituz, bizitzearen poza.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Egizu lan guztien itsutasuna sendatzen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

28 d'octubre de 2012
Diumenge XXX durant l'any (B)
Marc 10, 46-52

AMB ULLS NOUS

La guarició del cec Bartimeu està narrada per Marc per urgir a les comunitats cristianes a sortir de la seva ceguesa i mediocritat. Només així seguiran Jesús pel camí de l'Evangeli. El relat és d'una sorprenent actualitat per a l'Església dels nostres dies.
Bartimeu és "un captaire cec assegut a la vora del camí". En la seva vida sempre és de nit. Ha sentit parlar de Jesús, però no coneix el seu rostre. No el pot seguir. Està al costat del camí pel qual camina ell, però n'està fora. No és aquesta la nostra situació? Cristians cecs, asseguts al costat del camí, incapaços de seguir Jesús?
Entre nosaltres és de nit. Desconeixem Jesús. Ens falta llum per seguir el seu camí. Ignorem cap a on s'encamina l'Església. No sabem si més no quin futur volem per a ella. Instal•lats en una religió que no aconsegueix convertir-nos en seguidors de Jesús, vivim al costat de l'Evangeli, però fora. Què podem fer?
Malgrat la seva ceguesa, Bartimeu capta que Jesús està passant prop seu. No dubta un instant. Alguna cosa li diu que en Jesús hi ha la seva salvació: "Fill de David, Jesús, tingues pietat de mi". Aquest crit repetit amb fe desencadenarà la seva guarició.
Avui se senten en l'Església queixes i laments, crítiques, protestes i mútues desqualificacions. No s'escolta la pregària humil i confiada del cec. Se'ns ha oblidat que només Jesús pot salvar aquesta Església. No percebem la seva presència propera. Només creiem en nosaltres.
El cec no hi veu, però sap escoltar la veu de Jesús que li arriba a través dels seus enviats: "Coratge! Aixeca't, que et crida". Aquest és el clima que necessitem crear en l'Església. Animar-nos mútuament a reaccionar. No continuar instal•lats en una religió convencional. Tornar a Jesús que ens està cridant. Aquest és el primer objectiu pastoral.
El cec reacciona de manera admirable: deixa anar el mantell que li impedeix aixecar-se, fa un salt enmig de la seva foscor i s'acosta a Jesús. Del seu cor només brolla una petició: "Mestre, fes que hi vegi!". Si els seus ulls s'obren, tot canviarà. El relat conclou dient que el cec hi veié i "el seguia camí enllà".
Aquesta és la guarició que necessitem avui els cristians. El salt qualitatiu que pot canviar l'Església. Si canvia la nostra manera de mirar Jesús, si llegim el seu Evangeli amb ulls nous, si captem l'originalitat del seu missatge i ens apassionem amb el seu projecte d'un món més humà, la força de Jesús ens arrossegarà. Les nostres comunitats coneixeran l'alegria de viure seguint-lo de prop.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Contribueix a la guarició de la nostra ceguesa.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

28 de outubro de 2012
30 Tempo ordinario (B)
Marcos 10, 46-52

CON OLLOS NOVOS

A curación do cego Bartimeo está narrada por Marcos para urxir ás comunidades cristiás saír da súa cegueira e mediocridade. Só así seguirán a Xesús polo camiño do Evanxeo. O relato é dunha sorprendente actualidade para a Igrexa dos nosos días.
Bartimeo é "un esmoleiro cego sentado ao bordo do camiño". Na súa vida sempre é de noite. Oíu falar de Xesús, pero non coñece o seu rostro. Non pode seguilo. Está ao pé do camiño polo que marcha el, pero está fóra. Non é esta a nosa situación? Cristiáns cegos, sentados xunto ao camiño, incapaces de seguir a Xesús?
Entre nós é de noite. Descoñecemos a Xesús. Fáltanos luz para seguir o seu camiño. Ignoramos cara a onde se encamiña a Igrexa. Non sabemos sequera que futuro queremos para ela. Instalados nunha relixión que non logra converternos en seguidores de Xesús, vivimos xunto ao Evanxeo, pero fóra. Que podemos facer?
A pesar da súa cegueira, Bartimeo capta que Xesús está pasando preto del. Non dubida un instante. Algo lle di que en Xesús está a súa salvación: "Xesús, Fillo de David, ten compaixón de min". Este berro repetido con fe vai desencadear a súa curación.
Hoxe óense na Igrexa queixas e queixumes, críticas, protestas e mutuas descualificacións. Non se escoita a oración humilde e confiada do cego. Esqueceunos que só Xesús pode salvar esta Igrexa. Non percibimos a súa presenza próxima. Só cremos en nós.
O cego non ve, pero sabe escoitar a voz de Xesús que lle chega a través dos seus enviados: "Ánimo, érguete, que te chama". Este é o clima que necesitamos crear na Igrexa. Animarnos mutuamente a reaccionar. Non seguir instalados nunha relixión convencional. Volver a Xesús que nos está chamando. Este é o primeiro obxectivo pastoral.
O cego reacciona de forma admirábel: solta o manto que lle impide levantarse, chouta no medio da súa escuridade e achégase a Xesús. Do seu corazón só brota unha petición: "Mestre, que poida ver". Se se abren os seus ollos, todo cambiará. O relato conclúe dicindo que o cego recobrou a vista e seguíao polo camiño".
Esta é a curación que necesitamos hoxe os cristiáns. O salto cualitativo que pode cambiar á Igrexa. Se cambia o noso modo de mirar a Xesús, se lemos o seu Evanxeo con ollos novos, se captamos a orixinalidade da súa mensaxe e nos apaixonamos co seu proxecto dun mundo máis humano, a forza de Xesús arrastraranos. As nosas comunidades coñecerán a alegría de vivir seguíndolle de cerca.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Contribúe á curación da nosa cegueira.
Pásao

HOMILIA -IT

28 ottobre 2012
XXX T. O. (B)
Mc 10, 46-52

CON OCCHI NUOVI

La guarigione del cieco Bartimeo è narrata da Marco per spingere le comunità cristiane a uscire dalla loro cecità e mediocrità. Solo così seguiranno Gesù nel cammino dell’Evangelo. Il racconto è di una sorprendente attualità per la Chiesa dei nostri giorni.
Bartimeo è un mendicante cieco che sedeva lungo la strada. Nella sua vita è sempre notte. Ha sentito parlare di Gesù, ma non conosce il suo volto. Non può seguirlo. È sul bordo della strada sulla quale cammina Gesù, ma fuori di essa. Non è questa la nostra situazione? Cristiani ciechi, sul bordo della strada, incapaci di seguire Gesù?
Fra di noi è notte. Non conosciamo Gesù. Ci manca la luce per seguire il suo cammino. Ignoriamo verso dove s’incammina la Chiesa. Non sappiamo nemmeno che futuro vogliamo per essa. Istallati in una religione che non riesce a convertirci in seguaci di Gesù, viviamo ai bordi dell’Evangelo, ma fuori. Che possiamo fare?
Nonostante la sua cecità, Bartimeo coglie che Gesù sta passando vicino a lui. Non dubita un istante. Qualcosa gli dice che in Gesù sta la sua salvezza: Gesù, Figlio di Davide, abbi pietà di me. Questo grido ripetuto con fede provocherà la sua guarigione.
Oggi si sentono nella Chiesa recriminazioni e lamenti, critiche, proteste e squalifiche reciproche. Non si ascolta la preghiera umile e fiduciosa del cieco. Ci siamo dimenticati che solo Gesù può salvare questa Chiesa. Non percepiamo la sua presenza vicina. Crediamo solo in noi stessi.
Il cieco non vede, ma sa ascoltare la voce di Gesù che gli arriva attraverso i suoi inviati: Coraggio, alzati, ti chiama. Questo è il clima che abbiamo bisogno di creare nella Chiesa. Incoraggiarci mutuamente a reagire. Non continuare istallati in una religione convenzionale. Tornare a Gesù che ci sta chiamando. Questo è il primo obiettivo pastorale.
Il cieco reagisce in maniera mirabile: getta via il mantello che gli impedisce di alzarsi, balza in piedi nella sua oscurità e si avvicina a Gesù. Dal suo cuore sgorga solo una domanda: Maestro che io possa vedere. Se i suoi occhi si aprono, tutto cambierà. Il racconto conclude dicendo che il cieco ricuperò la vista e prese a seguirlo per la strada.
Questa è la guarigione di cui noi cristiani abbiamo oggi bisogno. Il salto qualitativo che può cambiare la Chiesa. Se cambia il nostro modo di guardare a Gesù, se leggiamo il suo Evangelo con occhi nuovi, se captiamo l’originalità del suo messaggio e ci appassioniamo al suo progetto di un mondo più umano, la forza di Gesù ci trascinerà. Le nostre comunità conosceranno la gioia di vivere seguendolo da vicino.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Contribuisce alla guarigione della nostra cecità.
Diffondilo

HOMILIA - FR

28  octobre  2012
30 Temps ordinaire (B)
Marc 10, 46-52

AVEC DES YEUX TOUT NEUFS

Marc fait le récit de la  guérison de l’aveugle Bartimée dans le but de presser les communautés chrétiennes à sortir de leur cécité et de leur médiocrité. C’est seulement ainsi qu’elles suivront Jésus  sur le chemin de l’Evangile. Le récit est d’une actualité surprenante pour l’Eglise d’aujourd’hui.
Bartimée  est un  “mendiant aveugle assis au bord de la route”. Dans sa vie il fait toujours nuit. Il a entendu parler de Jésus mais il ne connaît pas  son visage. Il ne peut pas le suivre. Il est près du chemin  emprunté par Jésus mais il reste en dehors. Celle-ci n’est-elle pas notre situation ? Des chrétiens aveugles, assis près du chemin, incapables de suivre Jésus ?
Parmi nous il fait nuit. Nous ne connaissons pas Jésus. Nous manquons de lumière pour suivre sa route. Nous ignorons vers où marche l’Eglise. Nous ne savons même pas quel avenir nous souhaitons pour elle. Installés dans une religion qui ne réussit pas à faire de nous des disciples de Jésus, nous vivons près de l’Evangile, mais en dehors. Que pouvons-nous faire ?
Malgré sa cécité, Barthimée perçoit que Jésus  est en train de passer près de lui. Il n’hésite pas un instant. Quelque chose lui dit  que son salut se trouve en Jésus : « Jésus, Fils de David ait pitié de moi ». C’est ce  cri repris avec foi qui va déclencher sa guérison.
Aujourd’hui, on entend dans l’Eglise  des plaintes et des lamentations, des critiques, des protestations et de mutuelles disqualifications. On n’entend pas la prière humble et confiante de l’aveugle. Nous avons oublié  que Jésus seul  peut sauver cette Eglise. Nous ne percevons pas sa présence proche. Nous ne croyons qu’en nous-mêmes.
L’aveugle ne voit pas mais il sait écouter la voix de Jésus qui le rejoint à travers ses envoyés: “Courage, lève-toi, il t’appelle ». C’est cette ambiance que nous devons créer dans notre Eglise. Nous encourager mutuellement à réagir. Ne pas continuer notre installation dans une religion conventionnelle. Revenir vers Jésus qui nous appelle. Voilà notre premier objectif pastoral.
L’aveugle réagit  de façon admirable: il lâche son manteau qui l’empêche de se lever, bondit au milieu de l’obscurité et s’approche de Jésus. Une seule demande jaillit de son cœur : «Maître, que je voie ». Si ses yeux s’ouvrent, tout changera. Le récit conclut en disant que l’aveugle recouvre la vue et «qu’ il suivait Jésus sur le chemin ».
C’est de cette guérison dont nous, chrétiens, avons  besoin aujourd’hui. C’est le saut qualitatif qui peut changer l’Eglise. Si notre façon de regarder Jésus change, si nous lisons l’Evangile avec des yeux tout neufs, si nous saisissons l’originalité de son message et nous nous  passionnons pour son projet d’un monde plus humain, la force de Jésus nous entraînera. Nos communautés connaîtront la joie de vivre en le suivant de près.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Contribue à la guérison de notre cécité.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

28 de Outubro de 2012
30 Tempo ordinário (B)
Marcos 10, 46-52

COM OLHOS NOVOS

A cura do cego Bartimeu é narrada por Marcos para urgir as comunidades cristãs a sair da sua cegueira e mediocridade. Só assim seguirão Jesus pelo caminho do Evangelho. O relato é de uma surpreendente atualidade para a Igreja dos nossos dias.
Bartimeu é "um mendigo cego sentado à beira do caminho". Na sua vida sempre é de noite. Ouviu falar de Jesus, mas não conhece o Seu rosto. Não pode segui-lo. Está junto ao caminho por onde Ele passa, mas está fora. Não é esta a nossa situação? Cristãos cegos, sentados junto ao caminho, incapazes de seguir Jesus?
Entre nós é de noite. Desconhecemos Jesus. Falta-nos luz para seguir o Seu caminho. Ignoramos para onde se encaminha a Igreja. Não sabemos sequer que futuro queremos para ela. Instalados numa religião que não consegue converter-nos em seguidores de Jesus, vivemos junto ao Evangelho, mas fora. Que podemos fazer?
Apesar da sua cegueira, Bartimeu capta que Jesus está a passar próximo dele. Não hesita um instante. Algo lhe diz que em Jesus está a sua salvação: "Jesus, Filho de David, tem compaixão de mim". Este grito repetido com fé vai desencadear a sua cura.
Hoje ouve-se na Igreja queixas e lamentos, críticas, protestos e mutuas desqualificações. Não se escuta a oração humilde e confiada do cego. Esquecemo-nos que só Jesus pode salvar esta Igreja. Não nos apercebemos da Sua presença próxima. Só acreditamos em nós.
O cego não vê, mas sabe escutar a voz de Jesus que lhe chega através dos Seus enviados: "Animo, levanta-te, que te chama". Este é o clima que necessitamos criar na Igreja. Animar-nos mutuamente a reagir. Não continuar numa religião convencional. Voltar a Jesus que nos está a chamar. Este é o primeiro objetivo pastoral.
O cego reage de forma admirável: solta o manto que lhe impede levantar-se, dá um salto no meio da sua escuridão e aproxima-se de Jesus. Do seu coração só brota uma petição: "Mestre, que possa ver". Se os seus olhos se abrem, tudo mudará. O relato conclui dizendo que o cego recobrou a vista e "o seguia pelo caminho".
Esta é a cura que necessitamos hoje, os cristãos. O salto qualitativo que pode mudar a Igreja. Se muda o nosso modo de ver Jesus, se lemos o Seu Evangelho com olhos novos, se captamos a originalidade da sua mensagem e nos apaixonamos com o Seu projeto de um mundo mais humano, a força de Jesus irá arrastar-nos. As nossas comunidades conhecerão a alegria de viver seguindo-o de perto.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Contribui para a cura da nossa cegueira.
Passa-o

HOMILIA - EN

Octobet 28, 2012
XXX Ordinary Time (B)
Mark 10, 46-52

WITH NEW EYES

The story of the healing of Barthimaeus, the blind man, is given by Mark in order to encourage the Christian communities to come out of their own blindness and mediocrity. Only then will they be able to follow Jesus along the path of the Gospel. This story, of course, is surprisingly fitting our own situation in the Church today.
Barthimaeus is “a blind beggar who was sitting at the side of the road.” For him, life was always night. He had heard about Jesus, but he had never seen him. He could not follow Him either. He waits by the road along which Jesus will pass, standing aside. Aren’t we in the same situation? Aren’t we blind, too, sitting by the side road and unable to follow Him?
For many of us, it is also night. We know little about Jesus and we lack motivation and light to follow his way. We have no knowledge of where the Church is heading. We don’t even know what its future should be. Members of a Church that has not really made us Christ’s followers, we stand close by the Gospel, but really in the outside. What can we really do?
In spite of his blindness, Barthimaeus knows that Jesus is passing by his side. He has no doubt about it. In fact, he knows that it’s Jesus who can cure his blindness: “Jesus, Son of David, have pity on me!” It is this cry and his faith that will cure his blindness.
Today in our Church, we hear lots of complaints and cries, criticisms and protests and accusations. Yet, we never hear the humble prayer and confident cry of the blind man. Actually, we have forgotten that Jesus alone can save this Church. We don’t really feel that He is nearby and can hear us. We are only aware of our own needs and demands.
The blind man cannot see, but he can hear Jesus’ voice from among the people following Him. “Courage, get up, he is calling you.” Such is the atmosphere that we need to create within the Church: mutual encouragement and action. We need to get out of our religious traditions and start following Jesus. Such should be our first pastoral objective.
The blind man’s reaction is admirable: he throws away the cloak that makes his movements difficult, jumps up and goes towards Jesus. “Master, let me see again!” If he is able to see, he knows, everything will be different. The narrative ends saying that the blind man recovered his eyesight and “he followed Jesus along the road.”
Such is the healing that most of us Christians need today. We need a real  jump that would change the Church. If we change our way of seeing Jesus, if we read his Gospel with new eyes, and we pay attention to the newness of his message and become enthused by his project for a better world, Jesus’ strength will do the rest for us. Our Christian communities will again realize the joy of sharing in His life more closely.

José Antonio Pagola

Gospel network BUENAS NOTICIAS
Pray for the healing of our blindness
Pass it on

jueves, 18 de octubre de 2012

10/21/2012 - 29 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------






HOMILIA - ES

21 de octubre de 2012
29 Tiempo ordinario (B)
Marcos 10, 35-45

DE ESO NADA

Mientras suben a Jerusalén, Jesús va anunciando a sus discípulos el destino doloroso que le espera en la capital. Los discípulos no le entienden. Andan disputando entre ellos por los primeros puestos. Santiago y Juan, discípulos de primera hora, se acercan a él para pedirle directamente sentarse un día "el uno a su derecha y el otro a su izquierda".
A Jesús se le ve desalentado: "No sabéis lo que pedís". Nadie en el grupo parece entenderle que seguirle a él de cerca colaborando en su proyecto, siempre será un camino, no de poder y grandezas, sino de sacrificio y cruz.
Mientras tanto, al enterarse del atrevimiento de Santiago y Juan, los otros diez se indignan. El grupo está más agitado que nunca. La ambición los está dividiendo. Jesús los reúne a todos para dejar claro su pensamiento.
Antes que nada, les expone lo que sucede en los pueblos del imperio romano. Todos conocen los abusos de Antipas y las familias herodianas en Galilea. Jesús lo resume así: Los que son reconocidos como jefes utilizan su poder para "tiranizar" a los pueblos, y los grandes no hacen sino "oprimir" a sus súbditos. Jesús no puede ser más tajante: "Vosotros, nada de eso".
No quiere ver entre los suyos nada parecido: "El que quiera ser grande, que sea vuestro servidor, y el que quiera ser primero, que sea esclavo de todos". En su comunidad no habrá lugar para el poder que oprime, solo para el servicio que ayuda. Jesús no quiere jefes sentados a su derecha e izquierda, sino servidores como él, que dan su vida por los demás.
Jesús deja las cosas claras. Su Iglesia no se construye desde la imposición de los de arriba, sino desde el servicio de los que se colocan abajo. No cabe en ella jerarquía alguna en clave de honor o dominación. Tampoco métodos y estrategias de poder. Es el servicio el que construye la comunidad cristiana.
Jesús da tanta importancia a lo que está diciendo que se pone a sí mismo como ejemplo, pues no ha venido al mundo para exigir que le sirvan, sino "para servir y dar su vida en rescate por muchos". Jesús no enseña a nadie a triunfar en la Iglesia, sino a servir al proyecto del reino de Dios desviviéndonos por los más débiles y necesitados.
La enseñanza de Jesús no es solo para los dirigentes. Desde tareas y responsabilidades diferentes, hemos de comprometernos todos a vivir con más entrega al servicio de su proyecto. No necesitamos en la Iglesia imitadores de Santiago y Juan, sino seguidores fieles de Jesús. Los que quieran ser importantes, que se pongan a trabajar y colaborar.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Construye una Iglesia al servicio del reino de Dios.
Pásalo

HOMILIA - EU

2012ko urriaren 21a
Urteko 29. Igandea B
Markos 10,35-45

ZUEK HORRELAKORIK EZ

Jerusalemera igoz doazela, hiriburuan espero dion dolorezko zoriaren berri emanez doa Jesus ikasleei. Hauek ez diote ulertzen. Beren artean eztabaidatuz doaz lehen postuen inguruan. Santiago eta Joan, biak lehen orduko ikasleak, Jesusi hurbildu zaizkio, zuzenean eskatzeko, egun batean esertzeko modua egin diezaien «bata bere eskuinean eta bestea bere ezkerrean».
Hatsa erdi galdurik ageri da Jesus: «Ez dakizue zer ari zareten eskatzen». Ematen du taldeko inork ez duela ulertzen Jesusi jarraitzeak, haren egitasmoan parte hartuz, beti izango duela berekin, ez boterearen handitasunaren bidea, baizik nekearen eta gurutzearen bidea.
Bitartean, Santiagoren eta Joanen ausardiaz jabetzean, beste hamarrak haserre jarri dira. Inoiz baino nahasiago ageri da taldea. Handi nahikeria ari da taldea banatzen. Jesusek guztiak elkartu ditu bere pentsaera argi eta garbi azaltzeko.
Beste ezer baino lehen, erromatar inperioko herrietan zer gertatzen ari den adierazi die. Guztiek dituzte ezagutzen Antipasen eta herodestar familien abusuak Galilean. Honela laburtu ditu Jesusek: Buruzagitzat emanak direnek herriak «tiranizatzeko» erabiltzen dute beren boterea, eta handikiek menpekoak «zapaldu» besterik ez dute egiten. Ezin zorrotzago mintzo da Jesus: «Zuek horrelakorik ez».
Bereen artean ez du horrelakorik ikusi nahi: «Handi izan nahi duena, izan dadila zuen zerbitzari, eta lehenengo izan nahi duena,izan dadila guztien esklabo». Jesusen elkartean ez da izango lekurik zapaltzen duen boterearentzat, baizik laguntzen duen zerbitzuarentzat soilik. Jesusek ez du nahi bere eskuin-ezkerretan buruzagiak eserita, baizik bera bezalako zerbitzariak, gainerakoentzat bizia ematen dutenak.
Gauzak argi utzi ditu Jesusek. Eliza ez da eraikitzen goikoek ezarritako ezerekin, baizik behean jartzen direnen zerbitzuaz. Ez da han lekurik hierarkiarentzat, ohorezko nahiz dominatzaile gisa. Ezta botere-metodo eta estrategiarentzat ere. Zerbitzuak du kristau-elkartea eraikitzen.
Jesusek halako garrantzia ematen dio esaten ari denari, non bere burua ematen baitu etsenplutzat, zeren ez baita etorri mundu honetara zerbitza dezaten, baizik «zerbitzari izateko eta bere bizia emateko askoren ordain». Jesusek ez dio irakatsi inori nola garaile atera Elizan, baizik nola zerbitzari izan Jainkoaren erreinuaren egitasmoan, ahulenak eta premiatsuenak direnentzat eginahalean jokatuz.
Jesusen irakaspena ez da buruzagientzat bakarrik. Eginkizun eta erantzukizun desberdinetatik, guztiok behar du konprometitu buru-eskaintza handiagoz bizitzen Jesusen egitasmoaren alde. Ez dugu Elizan Santiagoren eta Joanen imitatzaile beharrik; Jesusen jarraitzaile leialak ditugu behar. Garrantzizko izan nahi dutenek, ekin diezaiotela lanari eta lanean parte hartzeari.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Eraiki Eliza Jainkoaren Erreinuaren zerbitzari.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

21 d'octubre de 2012
Diumenge XXIX durant l'any (B)
Marc 10, 35-45

D'AIXÒ RES

Mentre pugen a Jerusalem, Jesús va anunciant als seus deixebles el destí dolorós que l'espera a la capital. Els deixebles no l'entenen. Caminen disputant entre ells pels primers llocs. Jaume i Joan, deixebles de primera hora, s'acosten a ell per demanar-li directament seure un dia "l'un a la dreta i l'altre a l'esquerra".
A Jesús se'l veu descoratjat: "No sabeu què demaneu". Ningú en el grup sembla que no entengui que seguir-lo a ell de prop col•laborant en el seu projecte, sempre serà un camí, no de poder i de grandeses, sinó de sacrifici i de creu.
Mentrestant, en assabentar-se de la gosadia de Jaume i Joan, els altres deu s'indignen. El grup està més agitat que mai. L'ambició els està dividint. Jesús els reuneix a tots per deixar clar el seu pensament.
Primer de tot, els exposa el que passa en els pobles de l'imperi romà. Tots coneixen els abusos d'Antipes i les famílies herodianes a Galilea. Jesús ho resumeix així: Els qui figuren com a governants utilitzen el seu poder per "tiranitzar" els pobles, i els grans no fan sinó "oprimir" els seus súbdits. Jesús no pot ser més contundent: "Vosaltres, res d'això".
 No vol veure entre els seus res semblant: "Qui vulgui ser important enmig vostre, que es faci el vostre servidor, i qui vulgui ser el primer, que es faci l'esclau de tots". En la seva comunitat no hi haurà lloc per al poder que oprimeix, només per al servei que ajuda. Jesús no vol caps asseguts a la seva dreta i esquerra, sinó servidors com ell, que donen la seva vida pels altres.
Jesús deixa les coses clares. La seva Església no es construeix des de la imposició dels de dalt, sinó des del servei dels qui es col•loquen a baix. No hi ha lloc per a cap jerarquia en clau d'honor o de dominació. Tampoc mètodes i estratègies de poder. És el servei el que construeix la comunitat cristiana.
Jesús dóna tanta importància al que està dient que es posa a si mateix com a exemple, ja que no ha vingut al món per exigir ser servit, sinó "per servir i donar la seva vida com a rescat per tothom". Jesús no ensenya a ningú a triomfar a l'Església, sinó a servir el projecte del regne de Déu i desviure's pels més febles i necessitats.
L'ensenyament de Jesús no és només per als dirigents. Des de tasques i responsabilitats diferents, hem de comprometre'ns tots a viure amb més lliurament al servei del seu projecte. No necessitem a l'Església imitadors de Jaume i de Joan, sinó seguidors fidels de Jesús. Els que vulguin ser importants, que es posin a treballar i a col•laborar.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Construeix una Església al servei del regne de Déu.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

21 de outubro de 2012
29 Tempo ordinario (B)
Marcos 10, 35-45

DE ISO NADA

Mentres soben a Xerusalén, Xesús vai anunciando aos seus discípulos o destino doloroso que lle espera na capital. Os discípulos non o entenden. Andan disputando entre eles polos primeiros postos. Santiago e Xoán, discípulos de primeira hora, achéganse a el para pedirlle directamente sentárense un día "o un á súa dereita e o outro á súa esquerda".
A Xesús véselle desalentado: "Non sabedes o que pedides". Ninguén no grupo parece entender que o de seguilo a el de cerca colaborando no seu proxecto, sempre será un camiño, non de poder e grandezas, senón de sacrificio e cruz.
Mentres tanto, ao decatárense do atrevemento de Santiago e Xoán, os outros dez indígnanse. O grupo está máis axitado do que nunca. A ambición estaos a dividir. Xesús reúneos a todos para deixar claro o seu pensamento.
Primeiro de nada, exponlles o que sucede nos pobos do imperio romano. Todos coñecen os abusos de Antipas e das familias herodianas en Galilea. Xesús resúmeo así: Os que son recoñecidos como xefes utilizan o seu poder para "tiranizaren" aos pobos, e os grandes non fan senón "oprimir" aos seus súbditos. Xesús non pode ser máis tallante: "Vós, nada diso".
Non quere ver entre os seus nada semellante:  "O que queira ser grande, que sexa o voso servidor, e o que queira ser primeiro, que sexa escravo de todos". Na súa comunidade non haberá lugar para o poder que oprime, só para o servizo que axuda. Xesús non quere xefes sentados á súa dereita ou á esquerda, senón servidores coma el, que dan a súa vida polos demais.
Xesús deixa as cousas moi claras. A súa Igrexa non se constrúe desde a imposición dos de arriba, senón desde o servizo dos que se colocan abaixo. Non cabe nela xerarquía algunha en clave de honra ou dominación. Tampouco métodos e estratexias de poder. É o servizo o que constrúe a comunidade cristiá.
Xesús dá tanta importancia ao que está dicindo que se pon a si mesmo como exemplo, pois non veu ao mundo para esixir que lle sirvan, senón "para servir e dar a súa vida en rescate por moitos". Xesús non ensina a ninguén a trunfar na Igrexa, senón a servirmos ao proxecto do reino de Deus desvivíndonos polos máis débiles e necesitados.
O ensino de Xesús non é só para os dirixentes.Desde tarefas e responsabilidades diferentes,temos de comprometernos todos a vivirmos con máis entrega ao servizo do seu proxecto. Non necesitamos na Igrexa imitadores de Santiago e Xoán, senón seguidores fieis de Xesús. Os que queiran seren importantes, que se poñan a traballar e colaborar.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Constrúe unha Igrexa ao servizo do reino de Deus.
Pásao.

HOMILIA -IT

21 ottobre  2012
XXIX T. O.  (B)
Mc 10, 35-45

NON COSÌ TRA DI NOI

Mentre salgono a Gerusalemme, Gesù va annunciando ai suoi discepoli il destino doloroso che lo attende nella capitale. I discepoli non lo capiscono. Vanno litigando tra loro per i primi posti. Giacomo e Giovanni, discepoli della prima ora, si avvicinano a lui per chiedergli direttamente di sedere un giorno uno alla sua destra e uno alla sua sinistra.
Gesù si vede scoraggiato: Non sapete quel che domandate. Nessuno nel gruppo sembra comprendere che seguire lui da vicino collaborando al suo progetto, sarà sempre un cammino non di potere e grandezza, ma di sacrificio e croce.
Nel frattempo, venendo a conoscere l’audacia di Giacomo e Giovanni, gli altri dieci si indignano. Il gruppo è più agitato che mai. L’ambizione li sta dividendo. Gesù riunisce tutti per dire chiaro il suo pensiero.
Prima di tutto, espone loro quel che accade nelle nazioni dell’impero romano. Tutti conoscono gli abusi di Antipa e delle famiglie erodiane in Galilea. Gesù riassume così: quelli che sono ritenuti capi utilizzano il loro potere per dominare i popoli, e i grandi non fanno che opprimere i loro sudditi. Gesù non può essere più incisivo: Tra voi, però, non è così.
Non vuol vedere tra i suoi niente di simile: Chi vuol essere grande tra voi, si farà vostro servitore, e chi vuol essere il primo tra voi, sarà il servo di tutti. Nella sua comunità non ci sarà spazio per il potere che opprime, solo per il servizio che aiuta. Gesù non vuole capi seduti alla sua destra e sinistra, ma servi come lui, che danno la vita per gli altri.
Gesù lascia le cose chiare. La sua Chiesa non si costruisce con l’imposizione di quelli che sono in alto, ma con il servizio di quelli che si pongono in basso. Non c’è posto in essa per alcuna gerarchia in chiave di onore o dominio. Nemmeno per metodi e strategie di potere. È il servizio che costruisce la comunità cristiana.
Gesù dà tanta importanza a quel che sta dicendo che pone se stesso come esempio, poiché non è venuto nel mondo per esigere che lo servano, ma per servire e dare la propria vita in riscatto per molti. Gesù non insegna a nessuno a trionfare nella Chiesa, ma a servire il progetto del Regno di Dio, dando la vita per i più deboli e bisognosi.
L’insegnamento di Gesù non è solo per i capi. Con compiti e responsabilità differenti, dobbiamo impegnarci tutti a vivere con più generosità a servizio del suo progetto. Non abbiamo bisogno nella Chiesa di imitatori di Giacomo e Giovanni, ma di seguaci fedeli di Gesù. Quelli che vogliano essere importanti, si mettano a lavorare e collaborare.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE           
Costruisci una Chiesa a servizio del Regno di Dio.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

21 octobre 2012
29 Temps ordinaire (B)
Marc 10, 35-45

RIEN DE TOUT CELA

Lors de leur montée vers Jérusalem, Jésus annonce à ses disciples la destinée douloureuse qui les attend  dans la capitale. Les disciples ne le comprennent pas. Ils passent leur temps à se disputer pour les premières places. Jacques et Jean, disciples de la première heure, l’approchent en lui demandant directement de s’asseoir un jour « l’un à sa droite et l’autre à sa gauche ».
On sent Jésus découragé: “Vous ne savez pas ce que vous demandez”. Personne dans le groupe ne semble comprendre que le suivre de près, pour collaborer (dans) à son projet, ce sera toujours  un chemin, non pas de gloire et de pouvoir mais de sacrifice et de croix.
Entre temps, en constatant la hardiesse de Jacques et de Jean, les dix autres s’indignent. Le groupe est plus agité que jamais. C’est l’ambition qui les divise. Jésus les rassemble tous pour leur  exprimer clairement sa pensée.
Il leur explique avant tout ce qui arrive dans les villages de l’empire romain. Tout le monde  connaît les abus du roi Hérode Antipas et des familles hérodiennes de Galilée. Jésus en fait ce résumé : Ceux que l’on reconnaît comme chefs utilisent leur pouvoir pour « tyranniser »  les peuples,  et les grands ne font « qu’opprimer » leurs sujets. Jésus ne peut pas être plus tranchant : « Rien de tout cela parmi vous».
Il ne veut rien voir de semblable parmi les siens: “Celui qui veut être grand, qu’il soit votre serviteur, et celui qui veut devenir premier, qu’il soit l’esclave de tous ». Dans sa communauté, pas de place  pour le pouvoir oppresseur  mais pour le service qui apporte son aide. Jésus ne veut pas de chefs assis à sa droite ou à sa gauche mais des serviteurs comme lui, prêts à donner leur vie pour les autres.
Jésus met les choses au clair. Son Eglise ne se construit pas par l’imposition venant d’en haut mais à partir du service  de ceux qui se placent en bas. Il n’y a pas de place  pour une quelconque hiérarchie comprise en clé d’honneur ou de domination. Non plus de méthodes ou des stratégies de pouvoir. C’est le service qui bâtit la communauté chrétienne.
Jésus accorde une telle importance à ce qu’il est en train de dire qu’il se donne lui-même en exemple, car il n’est pas venu dans le monde pour être servi mais « pour servir et pour donner sa vie en rançon pour la multitude ». Jésus n’apprend à personne comment triompher dans l’Eglise mais comment servir le projet du royaume de Dieu en se dépensant pour les plus faibles et pour les démunis.
L’enseignement de Jésus ne concerne pas seulement les dirigeants. A partir de nos tâches et de nos diverses responsabilités, nous devons tous nous engager à nous livrer davantage au service de son projet. On n’a pas besoin dans l’Eglise des émules de Jacques et de Jean, mais des disciples fidèles de Jésus. Ceux qui veulent devenir importants, qu’ils se mettent à travailler et à collaborer.

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Construit une Eglise au service du royaume de Dieu.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

21 de Outubro de 2012
29 Tempo ordinário (B)
Marcos 10, 35-45

DISSO NADA

Enquanto sobem a Jerusalém, Jesus vai anunciando aos Seus discípulos o destino doloroso que O espera na capital. Os discípulos não O entendem. Andam a disputar entre eles os primeiros lugares. Santiago e João, discípulos da primeira hora, aproximam-se dele para pedir-Lhe diretamente para se sentarem um dia "um à Sua direita e o outro à Sua esquerda".
Jesus vê-se desalentado: "Não sabeis o que pedis". Ninguém no grupo parece entender que segui-Lo de perto, colaborando no Seu projeto, sempre será um caminho, não de poder e grandeza, mas de sacrifício e cruz.
Entretanto, ao darem-se de conta do atrevimento de Santiago e João, os outros dez indignam-se. O grupo está mais agitado que nunca. A ambição está a dividi-los. Jesus reúne-os a todos para deixar claro o Seu pensamento.
Antes de mais nada, expõe o que acontece nos povos do império romano. Todos conhecem os abusos de Antipas e das famílias herodianas na Galileia. Jesus resume assim: Os que são reconhecidos como chefes utilizam o seu poder para "tiranizar" os povos, e os grandes não fazem senão "oprimir" os seus súbditos. Jesus não pode ser mais taxativo: "Vós, nada disso".
Não quer ver entre os Seus nada de parecido: "O que queira ser grande, que seja o vosso servidor, e o que queira ser o primeiro, que seja escravo de todos". Na Sua comunidade não haverá lugar para o poder que oprime, só para o serviço que ajuda. Jesus não quer chefes sentados à sua direita e esquerda, mas sim servidores como Ele, que dão a sua vida pelos outros.
Jesus deixa as coisas claras. A Sua Igreja não se constrói pela imposição dos de cima, mas desde o serviço dos que se colocam abaixo. Não cabe nela hierarquia alguma por honra ou domínio. Tampouco métodos e estratégias de poder. É o serviço o que constrói a comunidade cristã.
Jesus dá tanta importância ao que diz que se coloca a si mesmo como exemplo, pois não veio ao mundo para exigir que o sirvam, mas "para servir e dar a sua vida como resgate por muitos". Jesus não ensina ninguém a triunfar na Igreja, mas a servir o projeto do reino de Deus dando a vida pelos mais débeis e necessitados.
Os ensinamentos de Jesus não são só para os dirigentes. A partir de tarefas e responsabilidades diferentes, temos de nos comprometer todos a viver com mais entrega ao serviço do Seu projeto. Não necessitamos na Igreja de imitadores de Santiago e João, mas de seguidores fiéis de Jesus. Os que queiram ser importantes, que se coloquem a trabalhar e a colaborar.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Constrói uma Igreja ao serviço do reino de Deus.
Passa-o.

HOMILIA - EN

October 21, 2012
XXIX Ordinary Sunday (B)
Mark 10, 35-45

FORGET ABOUT THAT

As they were going up to Jerusalem, Jesus began to tell his disciples what was going to happen to him in the capital. The disciples did not understand anything. In fact, they were discussing about who would be, among them, the first in the kingdom of heaven. James and John approached Jesus and asked Him for a special favour: “Master, we would like you to do us a favour: Allow us to sit one at your right hand and the other at your left hand in your glory.”
Jesus, obviously, could not be more disappointed: “You do not know what you are asking.” No one among the disciples could understand that being a disciple of Jesus meant a great sacrifice and danger instead of a chance to achieve power and greatness.
In the meantime, of course, when the other disciples heard what James and John had been asking, they were all indignant and angry. Ambition was beginning to set them all apart. So Jesus called them to him and began to explain things more clearly.
To start with, he tells them about what is happening in other parts of the Roman Empire: about the abuses of Antipas and all the Herodian families in Galilee. In simple words, He tells them: “The so-called rulers lord it over the rest of them and their great men make their authority felt.” They tyrannize and abuse everyone and the so-called great exercise oppression over the rest. Jesus, in short, tells them: “This is not to happen among you.”
Jesus will not like anything of the sort among his followers. “Anyone who wants to become great among you must be your servant, and anyone who wants to become first among you, must be slave to all.” In His community there will be no room for power that oppresses, only for service and love. Jesus does not need chiefs that sit at his right or his left: he wants only servants who will help him to give up their lives for others.
Jesus wants to set things very clear. His Church must not be established starting with the commands of those above, rather beginning with the service from those below. In His Church there should be no hierarchy of just honour and authority. And there should not be any methods or strategies to preserve power. Service alone must be the foundation of the Christian community.
Jesus gave so much importance to what he was saying that He set himself as an example: “The Son of Man himself did not come to be served but to serve, and to give his life as a ransom for many.”  Jesus did not teach anyone how to succeed in the Church, but only to serve in his project of the Kingdom of God, especially to the weak and those most in need.
This teaching of Jesus is addressed not only to those in power. It is meant for any and all tasks and responsibilities, so that all of us commit ourselves fully to serve in His project of the Kingdom. The Church does not need imitators of James and John in any ambition, but faithful followers of Jesus. Anyone wanting to become great or important should start working and collaborating with all.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Let us build a Church that serves everyone
Pass it on.