lunes, 9 de diciembre de 2013

12/15/2013 - 3 Advent (A)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

15 de diciembre de 2013
3 Adviento (A)
Mateo 11, 2-11

CURAR HERIDAS

La actuación de Jesús dejó desconcertado al Bautista. Él esperaba un Mesías que extirparía del mundo el pecado imponiendo el juicio riguroso de Dios, no un Mesías dedicado a curar heridas y aliviar sufrimientos. Desde la prisión de Maqueronte envía un mensaje a Jesús: “¿Eres tú el que ha de venir o tenemos que esperar a otro?”.
Jesús le responde con su vida de profeta curador: “Decidle a Juan lo que estáis viendo y oyendo: los ciegos ven y los inválidos andan; los leprosos quedan limpios y los sordos oyen; los muertos resucitan y a los pobres se les anuncia la Buena Noticia”. Este es el verdadero Mesías: el que viene a aliviar el sufrimiento, curar la vida y abrir un horizonte de esperanza a los pobres.
Jesús se siente enviado por un Padre misericordioso que quiere para todos un mundo más digno y dichoso. Por eso, se entrega a curar heridas, sanar dolencias y liberar la vida. Y por eso pide a todos: “Sed compasivos como vuestro Padre es compasivo”.
Jesús no se siente enviado por un Juez riguroso para juzgar a los pecadores y condenar al mundo. Por eso, no atemoriza a nadie con gestos justicieros, sino que ofrece a pecadores y prostitutas su amistad y su perdón. Y por eso pide a todos: “No juzguéis y no seréis juzgados”.
Jesús no cura nunca de manera arbitraria o por puro sensacionalismo. Cura movido por la compasión, buscando restaurar la vida de esas gentes enfermas, abatidas y rotas. Son las primeras que han de experimentar que Dios es amigo de una vida digna y sana.
Jesús no insistió nunca en el carácter prodigioso de sus curaciones ni pensó en ellas como receta fácil para suprimir el sufrimiento en el mundo. Presentó su actividad curadora como signo para mostrar a sus seguidores en qué dirección hemos de actuar para abrir caminos a ese proyecto humanizador del Padre que él llamaba “reino de Dios”.
El Papa Francisco afirma que “curar heridas” es una tarea urgente: “Veo con claridad que lo que la Iglesia necesita hoy es una capacidad de curar heridas y dar calor, cercanía y proximidad a los corazones... Esto es lo primero: curar heridas, curar heridas”. Habla luego de “hacernos cargo de las personas, acompañándolas como el buen samaritano que lava, limpia y consuela”. Habla también de “caminar con las personas en la noche, saber dialogar e incluso descender a su noche y oscuridad sin perderse”.
Al confiar su misión a los discípulos, Jesús no los imagina como doctores, jerarcas, liturgistas o teólogos, sino como curadores. Su tarea será doble: anunciar que el reino Dios está cerca y curar enfermos.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a curar heridas.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko abenduaren 15a
Abendualdiko 3. igandea A
Mateo 11,2-11

ZAURIAK SENDATU

Jesusen jarduerak nahasirik utzi zuen Joan Bataiatzailea. Honek Mesias bat espero zuen, munduan bekatua desegingo zuena Jainkoaren epai zorrotza ezarriaz, eta ez Mesias bat, zauriak sendatzera eta sufrimendua arintzera emanik biziko zena. Makeronteko presondegitik mezu bat bidali dio Jesusi: «Zu al zara etortzekoa dena ala beste baten zain bizi behar dugu?»
Profeta sendatzaile baten bere biziera kontatuz erantzun dio Jesusek «Esan Joani ikusten eta entzuten ari zaretena: itsuek ikusten dute eta ezinduak ibili dabiltza; lepradunak garbi gelditzen dira eta gorrek entzuten dute; hildakoak pizten dira eta behartsuei Berri Ona hots egiten zaie». Hauxe da egiazko Mesias: sufrimendua arintzera etorri dena, bizitza sanotzera eta behartsuei esperantzaren argia piztera.
Aita errukitsu batek bidali duela sentitu du Jesusek, gizon-emakume guztientzat mundu duinago eta zoriontsuago bat nahi duen Aitak. Horregatik, zauriak sendatzeari, oinazeak sanotzeari eta bizitza askatzeari emanik bizi da. Eta horregatik eskatu die guztiei: «Izan errukitsu, zuen Aita errukitsu den bezala».
Jesusek ez du uste Epaile zorrotz bat bezala bidalia denik, bekatariak juzgatzera eta mundua gaitzestera. Horregatik, ez da ariko jendeari beldurra nola sartuko zuzentasun zorrotz baten keinuak eginez; baizik eta bere adiskidetasuna eta barkazioa eskainiko die bekatariei eta prostituituei. Eta horregatik egin die guztiei erregu hau: «Ez epaitu eta ez zaituzte epaituko».
Jesusek ez du inor sendatu apeta hutsez edota sentsazionalismo baten bila. Errukiak eraginda sendatzen du: jende gaixo, lur jotako eta hautsi horren bizitza berregin nahi du. Horiek dira lehenak esperimentatzen, bizitza duin eta osasuntsu baten adiskidea dela Jainkoa.
Jesusek ez zuen sekula azpimarratu bere sendatzeen mirarizko izaerarik; ez zuen pentsatu sendatze horiek izango zirela munduan sufrimendua kentzeko errezeta erraz bat. Ezaugarri bezala aurkeztu zuen bere jarduera sendatzaile hori; hain juxtu, zein norabidetan jardun bere jarraitzaileei agertzeko, berak «Jainkoaren erregetza» deitzen zuen Aitaren egitasmo gizatartzaileari bideak irekitzeko.
Frantzisko aita santuak dio, zeregin premiazkoa dela «zauriak sendatzea»: «Garbi dakusat Elizak gaur egun egin behar duena zauriak sendatzeko gaitasuna agertzea dela, eta beroa, hurbiltasuna eta ondokotasuna eskaintzea bihotzei… Hau da lehenengo gauza: zauriak sendatzea, zauriak sendatzea». Ondoren dio: «jendearen kargua hartzea, bidelagun bihurturik samariar onak bezala igurtziz, garbituz eta kontsolatuz». Orobat dio: «jendearekin ibili gauez, solas egiten jakin eta, are gehiago, haien gauera eta ilunera jaitsiz bidea galdu gabe».
Bere eginkizuna ikasleei gomendatzean, Jesusek ez ditu imajinatzen doktore, hierarka, liturgia-jakitun edo teologo, baizik eta sendatzaile. Bikoitza izango dute beren egitekoa: Jainkoaren erregetza hurbil dela hots egin eta gaixoak sendatu.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Har ezazu parte zauriak sendatzen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

15 de desembre de 2013
Diumenge III d'Advent (A)
Mateu 11, 2-11

GUARIR FERIDES

L'actuació de Jesús va deixar desconcertat el Baptista. Ell esperava un Messies que extirparía del món el pecat imposant el judici rigorós de Déu, no un Messies dedicat a guarir ferides i alleujar patiments. Des de la presó de Maqueront envia un missatge a Jesús: "¿Ets tu el qui ha de venir, o n'hem d'esperar un altre?"
Jesús li respon amb la seva vida de profeta guaridor: "Aneu a anunciar a Joan el que sentiu i veieu: els cecs hi veuen, els coixos caminen, els leprosos queden purs, els sords hi senten, els morts ressusciten, els pobres reben l'anunci la Bona Notícia". Aquest és el veritable Messies: el qui ve a alleujar el sofriment, guarir la vida i obrir un horitzó d'esperança als pobres.
Jesús se sent enviat per un Pare misericordiós que vol un món més digne i més feliç per a tothom. Per això, es lliura a guarir ferides, guarir malalties i alliberar la vida. I per això demana a tothom: "Sigueu compassius com el vostre Pare és compassiu".
Jesús no se sent enviat per un jutge rigorós per jutjar els pecadors i condemnar el món. Per això, no atemoreix ningú amb gestos justiciers, sinó que ofereix a pecadors i prostitutes la seva amistat i el seu perdó. I per això demana a tothom: "No jutgeu i no sereu jutjats".
Jesús no guareix mai de manera arbitrària o per pur sensacionalisme. Guareix mogut per la compassió, cercant restaurar la vida d'aquestes persones malaltes, abatudes i trencades. Són les primeres que han d'experimentar que Déu és amic d'una vida digna i sana.
Jesús no va insistir mai en el caràcter prodigiós de les seves guaricions ni hi va pensar com a recepta fàcil per suprimir el sofriment al món. Va presentar la seva activitat guaridora com a signe per mostrar als seus seguidors en quina direcció hem d'actuar per obrir camins a aquest projecte humanitzador del Pare que ell anomenava "Regne de Déu".
El Papa Francesc afirma que "curar ferides" és una tasca urgent: "Veig amb claredat que el que l'Església necessita avui és una capacitat de guarir ferides, donar escalf i proximitat als cors... Això és el primer: curar ferides, curar ferides". Parla després de "fer-nos càrrec de les persones, acompanyant-les com el bon samarità que renta, neteja i consola". Parla també de "caminar amb les persones en la nit, saber dialogar i fins i tot baixar a la seva nit i foscor sense perdre's".
En confiar la seva missió als deixebles, Jesús no els imagina com doctors, jerarques, liturgistes o teòlegs, sinó com guaridors. La seva tasca serà doble: anunciar que el regne de Déu és a prop i guarir malalts.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Contribueix a guarir ferides.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

Domingo 15-XII-2013
3º AVENTO  (A)
Mt 11, 2-11

CURAR FERIDAS

A actuación de Xesús deixou desconcertado ao Bautista. El esperaba un Mesías que extirparía do mundo o pecado impoñendo o xuízo rigoroso de Deus, non un Mesías dedicado a curar feridas e aliviar sufrimentos. Desde a prisión de Maqueronte envía unha mensaxe a Jesús: “Es ti o que ha de vir ou temos de esperar a outro”?.
Xesús respóndelle coa súa vida de profeta curador: “Dicídelle a Xoán o que estades  a ver e oír: “os cegos ven e os inválidos andan; os leprosos quedan limpos e os xordos oen; os mortos resucitan e aos pobres anúnciaselles a Boa Noticia”. Este é o verdadeiro Mesías: o que vén aliviar o sufrimento, curar a vida e abrir un horizonte de esperanza aos pobres.
Xesús séntese enviado por un Pai misericordioso que quere para todos un mundo máis digno e ditoso. Por iso, entrégase a curar feridas, sandar doenzas e liberar a vida. E por iso pide a todos: “Sede compasivos como o voso Pai é compasivo”.
Xesús non se sente enviado por un Xuíz rigoroso para xulgar aos pecadores e condenar ao mundo. Por iso, non atemoriza a ninguén con xestos xusticeiros, senón que ofrece a pecadores e prostitutas a súa amizade e o seu perdón. E por iso pide a todos: “Non xulguedes e non seredes xulgados”.
Xesús non cura nunca de xeito arbitrario ou por puro sensacionalismo. Cura movido pola compaixón, buscando restaurar a vida desas xentes doentes, abatidas e rotas. Son as primeiras que han experimentar que Deus é amigo dunha vida digna e sa.
Xesús non insistiu nunca no carácter prodixioso das súas curacións nin pensou nelas como receita fácil para suprimir o sufrimento no mundo. Presentou a súa actividade curadora como signo para mostrar aos seus seguidores en que dirección temos de actuar para abrirmos camiños a ese proxecto humanizador do Pai que el chamaba “reino de Deus”.
O Papa Francisco afirma que “curar feridas” é unha tarefa urxente: Vexo con claridade que o que a Igrexa necesita hoxe é unha capacidade de curar feridas e dar calor, proximidade e proximidade aos corazóns... Isto é o primeiro: curar feridas, curar feridas”. Fala logo de “facérmonos cargo das persoas, acompañándoas como o bo samaritano que lava, limpa e consola”. Fala tamén de “camiñar coas persoas na noite, saber dialogar e ata descender á súa noite e escuridade sen perderse”.
Ao confiar a súa misión aos discípulos, Xesús non os imaxina como doutores, xerarcas, liturxistas ou teólogos, senón como curadores. A súa tarefa será dobre: anunciar que o reino Deus está cerca e curar enfermos.

José Antonio Pagola
Traduciu. Xaquín Campo Freire.

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.


HOMILIA -IT

15  dicembre 2013
III Avvento (A)
Mt 11, 2-11

GUARIRE FERITE

L’agire di Gesù lasciò sconcertato il Battista. Questi aspettava un Messia che avrebbe estirpato dal mondo il peccato imponendo il giudizio rigoroso di Dio, non un Messia dedito a guarire ferite e alleviare sofferenze. Dalla prigione di Macheronte invia un messaggio a Gesù: Sei tu colui che deve venire o dobbiamo aspettare un altro?.
Gesù gli risponde con la sua vita di profeta guaritore: Andate e riferite a Giovanni ciò che udite e vedete: I ciechi riacquistano la vista, gli zoppi camminano, i lebbrosi sono purificati, i sordi odono, i morti risuscitano, ai poveri è annunciato il Vangelo. Ecco il vero Messia: colui che viene ad alleviare la sofferenza, guarire la vita e aprire un orizzonte di speranza ai poveri.
Gesù si sente inviato da un Padre misericordioso che vuole per tutti un mondo più degno e felice. Per questo, si dà a guarire ferite, risanare malattie e liberare la vita. E per questo chiede a tutti: “Siate misericordiosi come il Padre vostro è misericordioso”.
Gesù non si sente inviato da un Giudice rigoroso per giudicare i peccatori e condannare il mondo. Per questo non intimorisce nessuno con gesti di giudizio, ma offre a peccatori e prostitute la sua amicizia e il suo perdono. E per questo chiede a tutti: “Non giudicate e non sarete giudicati”.
Gesù non guarisce mai in maniera arbitraria o per puro sensazionalismo. Guarisce mosso dalla compassione, cercando di restaurare la vita di quelle persone inferme, abbattute e distrutte. Sono le prime che devono sperimentare che Dio è amico di una vita degna e sana.
Gesù non ha mai insistito sul carattere prodigioso delle sue guarigioni né ha pensato ad esse come a ricette facili per sopprimere la sofferenza nel mondo. Presentò il suo agire guaritore come segno per mostrare ai suoi seguaci in che direzione dobbiamo agire per aprire strade a quel progetto umanizzatore del Padre che egli chiamava “Regno di Dio”.
Papa Francesco afferma che “guarire ferite” è un compito urgente: “Vedo con chiarezza che quello di cui ha bisogno oggi la Chiesa è una capacità di guarire ferite e dare calore, vicinanza e prossimità ai cuori… Questa è la prima cosa: guarire ferite, guarire ferite”. Parla poi di “farci carico delle persone, accompagnarle come il buon samaritano che lava, pulisce e consola”. Parla anche di “camminare con le persone nella notte, saper dialogare e anche discendere nella loro notte e oscurità senza perdersi”.
Nell’affidare la sua missione ai discepoli, Gesù non li immagina come dottori, gerarchi, liturgisti o teologhi, ma come guaritori. Il loro compito sarà duplice: annunciare che il Regno di Dio è vicino e guarire infermi.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE.
Contribuisci a guarire ferite.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

15 décembre 2013
3 Avent (A)
Matthieu 11, 2-11

SOIGNER LES BLESSURES

La façon d’agir de Jésus laissa Jean Baptiste déconcerté. Il s’attendait à un Messie qui viendrait extirper le péché du monde en imposant le jugement rigoureux de Dieu, et non pas à un Messie consacré à guérir les blessures et à soulager les souffrances. Depuis sa prison de Maquéronte, il envoie un message à Jésus : «C’est toi qui doit venir  ou devons-nous en attendre un autre ?
Jésus lui répond  à travers sa vie de prophète guérisseur.  « Dites à Jean ce que vous avez vu et entendu : les aveugles voient, les boiteux marchent ; les lépreux sont purifiés et les sourds entendent ; les morts ressuscitent  et la Bonne Nouvelle est annoncée aux pauvres ». Voilà le véritable Messie : celui qui vient soulager la souffrance, guérir la vie et ouvrir aux pauvres un horizon d’espoir.
Jésus se sent envoyé par un Père miséricordieux qui veut pour tous un monde plus digne et plus heureux. C’est  pourquoi, il se consacre à guérir les blessures, à soulager les douleurs et à libérer la vie. Et c’est pourquoi il demande à tous : « Soyez miséricordieux comme votre Père est miséricordieux.»
Jésus ne se sent pas envoyé par un Juge rigoureux pour venir juger les pécheurs et condamner le monde. C’est pour cette raison qu’il ne menace personne par  des gestes justiciers mais qu’il offre aux pécheurs et aux prostituées son amitié et son pardon. Et c’est pour cela qu’il demande à tous : « Ne jugez pas et vous ne serez pas jugés ».
Jésus ne guérit jamais de manière arbitraire ou par pur sensationnalisme. Il guérit, poussé par la compassion, en cherchant à restaurer la vie des personnes malades, abattues et brisées. Ce sont elles qui devront éprouver en premier que Dieu est l’ami d’une vie digne et saine.
Jésus n’insiste jamais sur le caractère prodigieux de ses guérisons et il ne pense pas à elles comme à une  recette facile pour enlever la souffrance du monde. Il présente son activité curatrice comme un signe  qui montre à ses disciples la direction vers laquelle ils devront orienter leur action,  afin d’ouvrir des chemins à ce projet humanisant du Père qu’il appelait « règne de Dieu ».
Le Pape François affirme que la “guérison des blessures” est une tâche urgente. « Je vois clairement que ce dont l’Eglise a aujourd’hui besoin c’est d’une capacité de soigner les blessures et d’apporter de la chaleur et de se rapprocher des cœurs…C’est-là la priorité : soigner les blessures, guérir les blessures ». Il parle ensuite de « prendre en charge les personnes, en les accompagnant, comme le bon samaritain qui lave, nettoie et console ». Il parle aussi de « cheminer avec les personnes pendant la nuit, savoir dialoguer et même descendre jusqu’à leur nuit et leur obscurité sans se perdre ».
En confiant sa mission aux disciples, Jésus ne les imagine pas comme des docteurs, des hiérarques, des liturgistes ou des théologiens, mais comme des guérisseurs. Ils auront une double tâche : annoncer que le règne de Dieu est proche et guérir les malades.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Reseau d’évanbgélisation BONNES  NOUVELLES.
Contribue à soigner les blessures.
 Fais passer ce message.!

HOMILIA - PT

15 de Dezembro de 2013
3 Advento (A)
Mateus 11, 2-11

CURAR FERIDAS

A atuação de Jesus deixou desconcertado João Baptista. Ele esperava um Messias que extirparia do mundo o pecado impondo o juízo rigoroso de Deus, não um Messias dedicado a curar feridas e a aliviar sofrimentos. Desde a prisão de Maqueronte envia uma mensagem a Jesus: “És tu o que há-de vir ou temos de esperar a outro?”.
Jesus responde-lhe com a Sua vida de profeta curador: “Dizei a João o que estais vendo e ouvindo: os cegos veem e os inválidos andam; os leprosos ficam limpos e os surdos ouvem; os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-lhes a Boa Nova”. Este é o verdadeiro Messias: o que vem a aliviar o sofrimento, curar a vida e abrir um horizonte de esperança aos pobres.
Jesus sente-se enviado por um Pai misericordioso que quer para todos um mundo mais digno e ditoso. Por isso, dedica-se a curar feridas, sarar doenças e libertar a vida. E por isso pede a todos: “Sede compassivos como o vosso Pai é compassivo”.
Jesus não se sente enviado por um Juiz rigoroso para julgar os pecadores e condenar o mundo. Por isso, não atemoriza ninguém com gestos justiceiros, mas que oferece a pecadores e prostitutas a Sua amizade e o Seu perdão. E por isso pede a todos: “Não julgueis e não sereis julgados”.
Jesus não cura nunca de forma arbitrária ou por puro sensacionalismo. Cura movido pela compaixão, procurando restaurar a vida dessas pessoas doentes, abatidas y quebradas. São as primeiras que hão-de experimentar que Deus é amigo de uma vida digna e sã.
Jesus não insistiu nunca no carácter prodigioso das Suas curas nem pensou nelas como receita fácil para suprimir o sofrimento no mundo. Apresentou a Sua atividade de cura como um sinal para mostrar aos Seus seguidores em que direção temos de atuar para abrir caminhos a esse projeto humanizador do Pai que Ele chamava “reino de Deus”.
O Papa Francisco afirma que “curar feridas” é uma tarefa urgente: “Vejo com clareza que o que a Igreja necessita hoje é uma capacidade de curar feridas e dar calor, acercamento e proximidade aos corações... Este é o primeiro: curar feridas, curar feridas”. Fala logo de “tratarmos das pessoas, acompanhando-as como o bom samaritano que lava, limpa e consola”. Fala também de “caminhar com as pessoas na noite, saber dialogar e inclusive descer à sua noite e obscuridade sem se perder”.
Ao confiar a sua missão aos discípulos, Jesus não os imagina como doutores, hierarcas, liturgistas ou teólogos, mas como curadores. A Sua tarefa será dupla: anunciar que o reino de Deus está próximo e curar doentes.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribui para curar feridas.
Passa-o.


HOMILIA - EN

Dec. 15, 2013.
3rd Sunday of Advent (A).
Matthew 11:2-11.

HEALING WOUNDS

What Jesus was doing left the Baptist confused.  He was waiting for a Messiah who would wipe out sin from the world, imposing God’s rigorous justice, not a Messiah dedicated to healing wounds and alleviating suffering.  From the prison of Machaerus he sends a message to Jesus: “Are you the one who is to come, or are we to expect someone else?”
Jesus answers him with his life as a healing prophet: “Go back and tell John what you hear and see; the blind see again, and the lame walk, those suffering from virulent skin-diseases are cleansed, and the deaf hear, the dead are raised to life and the good news is proclaimed to the poor.”  This is the true Messiah: the one who comes to alleviate suffering, heal life and open a horizon of hope to the poor.
Jesus feels himself sent by a compassionate Father who wants a more dignified and happy world for everyone.  That’s why he gives himself to healing wounds, curing illness and liberating life.  And that’s why he asks everyone: “Be compassionate as your Father is compassionate.”
Jesus doesn’t see himself as one sent by a rigorous Judge to judge sinners and condemn the world.  That’s why he doesn’t frighten anyone with avenging gestures, but offers sinners and prostitutes his friendship and forgiveness.  And that’s why he asks us all: “Don’t judge and you will not be judged.”
Jesus never heals in an arbitrary way or just to amaze.  He heals moved by compassion, looking to restore life for sick people, for the dejected and broken.  These are the first ones who should experience that God is a friend of a whole and healthy life.
Jesus never insists on the wondrous aspect of his healings, nor does he think about them as an easy recipe to abolish suffering in the world.  He presented his healing activity as a sign to show his followers in what direction we should act in order to open up paths to that humanizing project of the Father that he called “Reign of God”.
Pope Francis affirms that “healing wounds” is an urgent task: “I see clearly that what the Church needs today is a capacity to heal wounds and give warmth, nearness and closeness to hearts…  This is number one: heal wounds, heal wounds.”  He speaks later on about “taking care of people, accompanying them as the Good Samaritan who washes, cleanses, and consuls”.  He speaks also of “walking with people in the night, knowing how to dialogue, and even descending to their night and obscurity without getting lost.”
When he entrusts his mission to his disciples, Jesus doesn’t see them as doctors, hierarchs, liturgists or theologians, but as healers.  Their task will be two-fold: announce that God’s Reign is near and heal the sick.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Be a part of healing wounds.
Pass it on.


HOMILIA - CN

2013年12月15日。
將臨期第三個星期日(A)。
馬太福音11:2-11

治愈创伤

耶稣的作为令洗者若翰捉摸不透。他原期望默西亚到来时,以上主正义消灭世上的一切罪恶,他完全没想到一个致力于治愈创伤、减轻世人疾苦的默西亚。于是,他在狱中派了一个门徒去问耶稣:“你就是要来的那一位,还是我们要等待另一位?”
耶稣以他的生活作答:“你们去,把你们所见所闻的报告给若翰:瞎子看见,瘸子行走,癞病人得了洁净,聋子听见,死人复生,穷人得到喜讯”。这就是真默西亚:那个要来减轻疾苦,治愈生命的创伤,为穷人打开希望之门的人。
耶稣认为仁慈的天父愿意所有的人都能生活在一个更美好的世界里,他正是为此而被派遣。因此,他全身心地投入于治愈创伤,减轻疾苦和解放生命。也为此他要求我们所有的人:“你们应该是仁慈的,就像你们的父那样仁慈”。
耶稣并不认为他是被一个严厉的法官派遣来审判罪恶并惩罚世界。因此,他并不以正义来恐吓任何人,相反,他给予罪人和妓女们他的友爱与宽恕。也为此他要求我们所有的人:“你们不要审判,这样你们也不会受审判”。
耶稣治愈病人并不是凭心情,也不是为了寻找感觉,他是被怜悯所推动,他所渴望的是帮助这些病人,心灵破碎,生命残缺的人重建生命。是他们首先要经验到天主是生命的朋友。
耶稣从不突出治愈的奇迹性,也不把它们视为消除世间疾苦的灵丹妙药。他将他的治愈视为一个记号,告诉他的门徒们应该在哪一个方向上努力,为能推动“天主的国”的建设。
教宗方济各肯定“治愈创伤”是一项迫在眉捷的工作:“我清楚地看到今天的教会需要治愈创伤、给予温暖的能力,她必须走进人们的心灵……这是首要的任务:治愈创伤,治愈创伤”。随后,他谈到“我们应背负他人,像善心的撒玛黎亚人那样陪伴他们,清洗洁净伤口,并安慰他们”。他也谈到“与人们在黑夜中行走,懂得与他们交谈,甚至进入他们的黑暗中,而不迷失方向”。
耶稣将他的使命托付给门徒们,他没有希望他们成为博士,司祭,礼仪专家或神学家,而是希望他们成为医生。他们的工作是双重的:宣讲天主的国已经临近了,并治愈病人。

若瑟×安多尼∙帕戈拉.
翻译者: 宁远
 (Traducción de Eclesalia Informativo)

紅傳福音的好消息。
支持真正跟隨耶穌的生活。
通過。





Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com



lunes, 2 de diciembre de 2013

12/08/2013 - 2 Advent (A)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

8 de diciembre de 2013
2 Adviento (A)
Mateo 3, 1-12

RECORRER CAMINOS NUEVOS

Por los años 27 o 28 apareció en el desierto del Jordán un profeta original e independiente que provocó un fuerte impacto en el pueblo judío: las primeras generaciones cristianas lo vieron siempre como el hombre que preparó el camino a Jesús.
Todo su mensaje se puede concentrar en un grito: “Preparad el camino del Señor, allanad sus senderos”. Después de veinte siglos, el Papa Francisco nos está gritando el mismo mensaje a los cristianos: Abrid caminos a Dios, volved a Jesús, acoged el Evangelio.
Su propósito es claro: “Busquemos ser una Iglesia que encuentra caminos nuevos”. No será fácil. Hemos vivido estos últimos años paralizados por el miedo. El Papa no se sorprende: “La novedad nos da siempre un poco de miedo porque nos sentimos más seguros si tenemos todo bajo control, si somos nosotros los que construimos, programamos y planificamos nuestra vida”. Y nos hace una pregunta a la que hemos de responder: “¿Estamos decididos a recorrer los caminos nuevos que la novedad de Dios nos presenta o nos atrincheramos en estructuras caducas, que han perdido capacidad de respuesta?“.
Algunos sectores de la Iglesia piden al Papa que acometa cuanto antes diferentes reformas que consideran urgentes. Sin embargo, Francisco ha manifestado su postura de manera clara: “Algunos esperan y me piden reformas en la Iglesia y debe haberlas. Pero antes es necesario un cambio de actitudes”.
Me parece admirable la clarividencia evangélica del Papa Francisco. Lo primero no es firmar decretos reformistas. Antes, es necesario poner a las comunidades cristianas en estado de conversión y recuperar en el interior de la Iglesia las actitudes evangélicas más básicas. Solo en ese clima será posible acometer de manera eficaz y con espíritu evangélico las reformas que necesita urgentemente la Iglesia.
El mismo Francisco nos está indicando todos los días los cambios de actitudes que necesitamos. Señalaré algunos de gran importancia. Poner a Jesús en el centro de la Iglesia: “una Iglesia que no lleva a Jesús es una Iglesia muerta”. No vivir en una Iglesia cerrada y autorreferencial: “una Iglesia que se encierra en el pasado, traiciona su propia identidad”. Actuar siempre movidos por la misericordia de Dios hacia todos sus hijos: no cultivar “un cristianismo restauracionista y legalista que lo quiere todo claro y seguro, y no haya nada”. “Buscar una Iglesia pobre y de los pobres”. Anclar nuestra vida en la esperanza, no “en nuestras reglas, nuestros comportamientos eclesiásticos, nuestros clericalismos”.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a recorrer caminos nuevos en la Iglesia.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko abenduaren 8a
Abendualdiko 2. igandea A
Mateo 3,1-12.

BIDE BERRIAK KORRITU

27 edo 28 urte inguruan, profeta berezi eta bereizi bat agertu zen Jordango basamortuan; zirrara handia eragin zuen judu-herrian: lehen kristau-belaunaldientzat, Jesusi bidea prestatu zion gizona izan zen.
Haren mezu guztia oihu honetan bil daiteke: «Prestatu Jaunaren bidea, zelaitu bidexkak». Hogei menderen ondoren, Frantzisko aita santua oihu bera ari zaigu egiten kristauei: Ireki bideak Jainkoari, itzuli Jesusengana, onartu Ebanjelioa.
Argia da Frantziskoren asmoa: «Bila dezagun bide berriak proposatuko dituen Eliza bat». Ez da gauza erraza. Azken urte hauetan beldurrak zurrundurik bizi izan gara. Aita Santua ez da harritzen: «Berritasunak beldur-apur bat ematen digu beti, zeren segurago sentitzen baikara dena eskupean baldin badugu, geu baldin bagara geure bizitza eraikitzen, programatzen eta planifikatzen dutenak». Eta erantzuna eskatzen digun galdera bat egin digu: «Prest al gaude Jainkoaren berritasunak aurkezten dizkigun bide berriak korritzeko ala egitura zaharkituetan hesiturik bizi nahi dugu, erantzuteko gaitasuna galdua dutenetan?
Elizako sektore batzuek eskaera hau egiten diote Aita Santuari: premiazkotzat jotzen dituzten hainbat erreformari ekiteko ahalik eta lehenen. Halaz guztiz, Frantziskok argiro azaldu du bere jarrera: «Batzuek erreformak espero dituzte Elizan, eta hala eskatzen didate, eta egin beharrekoak dira. Baina, aldez aurretik, jarrera-aldaketa egin behar da».
Mirestekoa iruditzen zait Frantzisko aita santuaren buruargitasun ebanjeliko hori. Ez da lehenengo gauza dekretu erreformatzaileak sinatzea. Lehenik, kristau-elkarteak konbertsio-egoeran ezarri behar dira, eta Elizaren baitan jarrera ebanjelikorik oinarrizkoenak berreskuratu. Giro horretan bakarrik ekin ahalko zaie, era eginkorrean eta espiritu ebanjelikoz, erreformei, Elizak premiaz behar dituenei.
Frantzisko bera ari zaigu adierazten egunero, zein diren beharrezko ditugun jarrera-aldaketak. Aipa ditzadan garrantzi handiko batzuk. Jesus Elizaren erdigunean jartzea: «Jesusengana ez daraman Eliza bat Eliza hila da». Eliza hesitu eta autoerreferentzial batean ez bizitzea: «iraganean hesitzen den Eliza batek saldukeria egiten dio bere nortasunari». Beti Jainkoaren errukiaren eraginpean jardutea haren seme-alaba guztiekiko: ez lantzea «kristautasun berrezargarri eta legezale bat, dena argi eta segur nahi lukeena, baina ezer aurkitu gabe». «Eliza pobre eta pobreena den bat bilatzea». Geure bizitza esperantzan ainguratzea, eta ez «geure arauetan, ez geure portaera eklesiastikoetan, ez geure klerikalismoan».

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Eragin Elizan bide berriak korritzera.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

8 de desembre de 2013
Diumenge II d'Advent (A)
Mateu 3, 1-12

RECÓRRER CAMINS NOUS

Cap als anys 27 o 28 va aparèixer al desert del Jordà un profeta original i independent que va provocar un fort impacte al poble jueu: les primeres generacions cristianes el van veure sempre com l'home que va preparar el camí a Jesús.
Tot el seu missatge es pot concentrar en un crit: "Prepareu el camí del Senyor, aplaneu les seves rutes". Després de vint segles, el Papa Francesc ens està proclamant el mateix missatge als cristians: Obriu camins a Déu, torneu a Jesús, acolliu l'Evangeli.
El seu propòsit és clar: "Cerquem de ser una Església que troba camins nous". No serà fàcil. Hem viscut aquests darrers anys paralitzats per la por. El Papa no se sorprèn: "La novetat ens fa sempre una mica de por perquè ens sentim més segurs si ho tenim tot sota control, si som nosaltres els que construïm, programem i planifiquem la nostra vida". I ens fa una pregunta a la qual hem de respondre: "Estem decidits a recórrer els camins nous que la novetat de Déu ens presenta o ens atrinxerem en estructures caduques, que han perdut capacitat de resposta?"
Alguns sectors de l'Església demanen al Papa que emprengui com més aviat millor algunes reformes que consideren urgents. No obstant això, Francesc ha manifestat la seva postura de manera clara: "Alguns esperen i em demanen reformes en l'Església i cal que hi siguin. Però abans cal un canvi d'actituds".
Em sembla admirable la clarividència evangèlica del Papa Francesc. El primer no és signar decrets reformistes. Abans, cal posar les comunitats cristianes en estat de conversió i recuperar a l'interior de l'Església les actituds evangèliques més bàsiques. Només en aquest clima serà possible escometre de manera eficaç i amb esperit evangèlic les reformes que necessita urgentment l'Església.
El mateix Francesc ens està indicant cada dia els canvis d'actituds que necessitem. N'assenyalaré alguns de gran importància. Posar Jesús en el centre de l'Església: "una Església que no porta Jesús és una Església morta". No viure en una Església tancada i autoreferencial: "una Església que es tanca en el passat, traeix la seva pròpia identitat". Actuar sempre moguts per la misericòrdia de Déu envers tots els seus fills: no conrear "un cristianisme restauracionista i legalista que ho vol tot clar i segur, i no troba res". "Cercar una Església pobra i dels pobres". Ancorar la nostra vida en l'esperança, no "en les nostres regles, els nostres comportaments eclesiàstics, els nostres clericalismes".

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Contribueix a recórrer camins nous a l'Església.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

Domingo. 8 decembro 2013.
2º advento (A).
Mt 3, 1-12.

PERCORRER CAMIÑOS NOVOS

Polos anos 27 ou 28 apareceu no deserto do Xordán un profeta orixinal e independente que provocou un forte impacto no pobo xudeu: as primeiras xeracións cristiás vírono sempre como o home que preparou o camiño a Xesús. Toda a súa mensaxe pódese concentrar nun grito: “Preparade o camiño do Señor, achaiade as súas sendas”. Logo de vinte séculos, o Papa Francisco estanos gritando a mesma mensaxe aos cristiáns: Abride camiños a Deus, volvede a Xesús, acollede o Evanxeo.
O seu propósito é claro: “Busquemos ser unha Igrexa que atopa camiños novos”. Non será doado. Temos vivido estes últimos anos paralizados polo medo. O Papa non se sorprende: “A novidade dános sempre un pouco de medo porque nos sentimos máis seguros se temos todo baixo control, se somos nós os que construímos, programamos e planificamos a nosa vida”. E fainos unha pregunta á que temos de responder: “Estamos decididos a percorrermos os camiños novos que a novidade de Deus nos presenta ou atrincheirámonos en estruturas caducas, que perderon capacidade de resposta?”
Algúns sectores da Igrexa pídenlle ao Papa que acometa canto antes diferentes reformas que consideran urxentes. Con todo, Francisco manifestou a súa postura de xeito claro: “Algúns esperan e pídenme reformas na Igrexa e debe habelas. Pero antes é necesario un cambio de actitudes”.
Paréceme admirábel a clarividencia evanxélica do Papa Francisco. O primeiro non é asinar decretos reformistas. Antes, é necesario poñer ás comunidades cristiás en estado de conversión e recuperarmos no interior da Igrexa as actitudes evanxélicas máis básicas. Só nese clima será posíbel acometer de xeito eficaz e con espírito evanxélico as reformas que necesita urxentemente a Igrexa.
O mesmo Francisco nos esta indicando todos os días os cambios de actitudes que necesitamos. Sinalarei algúns de gran importancia. Poñer a Xesús no centro da Igrexa: “unha Igrexa que non leva a Xesús é unha Igrexa morta”. Non vivir nunha Igrexa pechada e autorreferencial: “unha Igrexa que se pecha no pasado, traizoa a súa propia identidade”. Actuar sempre movidos pola misericordia de Deus cara a todos os seus fillos: non cultivar “un cristianismo restauracionista e legalista que o quere todo claro e seguro, e  logo non acha nada”. “Buscar unha Igrexa pobre e dos pobres”. Ancorarmos a nosa vida na esperanza, non nas nosas regras, nos nosos comportamentos eclesiásticos, nos nosos clericalismos”.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire.

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.


HOMILIA -IT

8 dicembre 2013
II Avvento (A)
Mt 3, 1-12

PERCORRERE CAMMINI NUOVI

Negli anni 27 o 28 comparve nel deserto del Giordano un profeta originale e indipendente che ebbe un forte impatto sul popolo giudeo: le prime generazioni cristiani lo videro sempre come l’uomo che preparò la via a Gesù.
Tutto il suo messaggio si può concentrare in un grido: Preparate la via del Signore, raddrizzate i suoi sentieri. Dopo venti secoli, Papa Francesco sta lanciando a noi cristiani lo stresso messaggio: aprite strade a Dio, tornate a Gesù, accogliete l’Evangelo.
Il suo proposito è chiaro: “Cerchiamo di essere una Chiesa che trovi nuovi cammini”. Non sarà facile. Abbiamo vissuto questi ultimi anni paralizzati dalla paura. Uil Papa non se ne sorprende: “La novità ci fa sempre un po’ paura perché ci sentiamo più sicuri se abbiamo tutto sotto controllo, se siamo noi a costruire, programmare e pianificare la nostra vita”. E ci fa una domanda alla quale dobbiamo rispondere: “Siamo decisi a percorrere cammini nuovi  che la novità di Dio ci presenta o ci trinceriamo in strutture caduche, che hanno perso capacità di risposta?
Alcuni settori della Chiesa chiedono al Papa che avvii quanto prima diverse riforme che considerano urgenti. Tuttavia, Francesco ha manifestato la sua posizione in maniera chiara: “Alcuni attendono e mi chiedono riforme nella Chiesa e deve averle. Ma prima è necessario un cambiamento di atteggiamenti”.
Mi sembra mirabile la chiaroveggenza evangelica di Papa Francesco. La prima cosa non è firmare decreti di riforma. Prima, è necessario mettere le comunità cristiane in stato di conversione e ricuperare all’interno della Chiesa gli atteggiamenti evangelici più fondamentali. Solo in questo clima sarà possibile avviare in maniera efficace e con spirito evangelico le riforme di cui ha urgente bisogno la Chiesa.
Lo stesso Francesco ci sta indicando tutti giorni i cambiamenti di atteggiamento di cui abbiamo bisogno. Indicherò alcuni di grande importanza. Porre Gesù al centro della Chiesa: “Una Chiesa che non porti a Gesù è una Chiesa morta”. Non vivere in una Chiesa chiusa e autoreferenziale: “Una Chiesa che si chiuda nel passato tradisce la sua propria identità”. Agire mossi sempre dalla misericordia di Dio verso tutti i suoi figli: non coltivare “un cristianesimo di restaurazione e legalista che vuole tutto chiaro e sicuro e non trova niente”. “Cercare una Chiesa povera e dei poveri”. Ancorare la nostra vita nella speranza, non “nelle nostre regole, nei nostri comportamenti ecclesiastici, nei nostri clericalismi”.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE.
Contribuisci a percorrere cammini nuovi nella Chiesa.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

8 décembre  2013
2 Avent (A)
Matthieu  3, 1-12

PARCOURIR DE NOUVEAUX CHEMINS

Vers les années 27 ou 28, apparut dans le désert du Jourdain un prophète original et indépendant qui eut un grand impact sur le peuple juif: les premières générations chrétiennes l’ont toujours vu comme l’homme qui a frayé un chemin à  Jésus.
Tout son message peut être concentré dans ce cri : « Préparez le chemin du Seigneur ; aplanissez ses routes » Après vingt siècles, le Pape François est en train de nous crier, à nous chrétiens, le même message : Ouvrez des chemins à Dieu, revenez vers Jésus, accueillez l’Evangile.
Son objectif est clair: “Essayons d’être une Eglise à la recherche de nouveaux chemins ». Ce ne sera pas facile. Nous avons vécu ces dernières années paralysés par la peur. Le Pape n’en est pas surpris : « La nouveauté nous fait toujours un peu peur car nous nous sentons plus sûrs si nous contrôlons tout, si c’est nous qui construisons, qui programmons et planifions notre vie ». Et il nous pose une question à laquelle nous devons répondre : « Sommes-nous prêts à parcourir les nouveaux chemins que la nouveauté de Dieu nous présente ou allons-nous nous barricader dans des structures caduques, qui ont perdu leur capacité de réponse ?
Quelques secteurs de l’Eglise demandent au Pape d’entreprendre le plus tôt possible les différentes réformes qu’ils considèrent urgentes. François a cependant manifesté clairement sa position : « Certains attendent et me réclament des réformes dans l’Eglise et on devra les faire. Mais il faut d’abord un changement d’attitudes.
La clairvoyance évangélique du pape François me paraît admirable. La première chose à faire n’est pas de signer des décrets de réformes. Il faut d’abord mettre les communautés chrétiennes en état de conversion et retrouver  au sein de l’Eglise les attitudes évangéliques les plus fondamentales. C’est seulement dans ce climat que l’on pourra entreprendre de manière efficace et dans un esprit évangélique les réformes dont l’Eglise a un besoin urgent.
François, lui-même, est en train de nous indiquer chaque jour les changements d’attitudes dont nous avons besoin. J’en signalerai quelques uns de ceux qui me semblent les plus importants. Mettre Jésus au centre de l’Eglise : « une Eglise qui ne mène pas à Jésus, est une Eglise morte ». Ne pas vivre dans une Eglise enfermée et autoréférentielle : « Une Eglise qui s’enferme dans son passé,  trahit sa propre identité ». Toujours agir mus par la miséricorde de Dieu envers tous ses enfants : ne pas cultiver  un christianisme « restaurateur »  et légaliste qui veut que tout soit clair et sûr et qui ne trouve rien » « Chercher une Eglise pauvre et pour les pauvres ». Enraciner notre vie dans l’espérance et non pas « dans nos règles, dans nos comportements  et nos cléricalismes ».

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Contribue à parcourir de nouveaux chemins dans l’Eglise.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

8 de diciembre de 2013
2 Adviento (A)
Mateo 3, 1-12

PERCORRER CAMINHOS NOVOS

Pelos anos 27 ou 28 apareceu no deserto do Jordão um profeta original e independente que provocou um forte impacto no povo judeu: as primeiras gerações cristãs viram-no sempre como o homem que preparou o caminho a Jesus.
Toda a sua mensagem se pode concentrar num grito: “Preparai o caminho do Senhor, alargai os Seus caminhos”. Depois de vinte séculos, o Papa Francisco grita-nos a mesma mensagem aos cristãos: Abram caminhos a Deus, voltai a Jesus, acolhei o Evangelho.
O seu propósito é claro: “Procuremos ser uma Igreja que encontra caminhos novos”. Não será fácil. Temos vivido estes últimos anos paralisados pelo medo. O Papa não se surpreende: “A novidade dá-nos sempre um pouco de medo porque nos sentimos mais seguros se temos tudo debaixo de controlo, se somos nós os que construímos, programamos e planificamos a nossa vida”. E nos faz uma pregunta à que temos de responder: “Estamos decididos a recorrer a caminhos novos que a novidade de Deus nos apresenta ou nos atrincheiramos em estruturas caducas, que perderam a capacidade de resposta?“.
Alguns setores da Igreja pedem ao Papa que avance quanto antes diferentes reformas que consideram urgentes. No entanto, Francisco manifestou a sua postura de forma clara: “Alguns esperam e pedem-me reformas na Igreja e deve havê-las. Mas antes é necessário uma mudança de atitudes”.
Parece-me admirável a clarividência evangélica do Papa Francisco. O primeiro não é firmar decretos reformistas. Antes, é necessário colocar as comunidades cristãs em estado de conversão e recuperar no interior da Igreja as atitudes evangélicas mais básicas. Só nesse clima será possível acometer de forma eficaz e com espírito evangélico as reformas que necessita urgentemente a Igreja.
O mesmo Francisco indica-nos todos os dias as mudanças de atitudes que necessitamos. Indicarei alguns de grande importância. Colocar Jesus no centro da Igreja: “uma Igreja que não leva a Jesus é uma Igreja morta”. Não viver numa Igreja fechada e autorreferencial: “uma Igreja que se encerra no passado, atraiçoa a sua própria identidade”. Atuar sempre, movidos pela misericórdia de Deus, para com todos os Seus filhos: não cultivar “um cristianismo restauracionista e legalista que quer tudo claro e seguro, e não encontra nada”. “Procurar uma Igreja pobre e dos pobres”. Ancorar a nossa vida na esperança, não “nas nossas regras, nos nossos comportamentos eclesiásticos, e nos nossos clericalismos”.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a recorrer caminos nuevos en la Iglesia.
Pásalo.

HOMILIA - EN

Dec. 8, 2013
2nd Sunday of Advent (A)
Matthew 3:1-12

WALKING NEW PATHS

Around the year 27 or 28, there appeared in the desert of the Jordan a prophet both original and independent, who made a big impact on the Jewish people: the first generations of Christians always saw him as the one who prepared the way for Jesus.
His whole message can be summed up in a cry: “Prepare a way for the Lord, make his paths straight”. Twenty centuries later, Pope Francis is crying out the same message to us Christians: Open up paths to God, come back to Jesus, welcome the Gospel.
His intention is clear: “Let us seek to be a Church that finds new paths”.  It’ won’t be easy.  We have lived these last years paralyzed by fear.  The Pope isn’t surprised: “Change always causes some fear, because we feel safer if we have everything under control, if we’re the ones who build, program and plan our life.”  And he asks us a question that we need to answer: “Are we committed to walk the new paths that God’s newness sets before us, or will we dig deeper into out-of-date structures that have lost their capacity to respond?
Some within the Church are asking the Pope to make different reforms that they consider urgent, and to do it as soon as possible.  However, Francis has clearly shown his position: “Some are hoping for and are asking of me reforms in the Church, and so it should be.  But first it’s necessary to have a change of attitude.”
Pope Francis’ Gospel lucidity seems admirable to me.  What’s first isn’t signing reform decrees.  Long before that, we need to put our Christian communities in a mode of conversion and recover the most basic evangelical attitudes within the Church.  Only in such an atmosphere will it be possible to undertake the reforms that the Church urgently needs in an efficient manner, and one that’s done in the spirit of the Gospel.
This same Francis is showing us every day the changes of attitude that we need.  I’ll point out a few of great importance.  Put Jesus in the center of the Church: “a Church that isn’t carrying Jesus is a Church that is dead”.  Don’t live in a closed and self-important Church: “A Church that closes itself in the past betrays its own identity”.  Always act moved by God’s mercy for all God’s children: don’t cultivate “a restoration and legalistic Christianity that wants everything to be clear and safe, and goes nowhere”.  “Seek a Church that is poor and that is of the poor.”  Anchor our life in hope, not “in our rules, our ecclesial protocol, our clericalism”.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Be a part of walking new paths in the Church.
Pass it on.