lunes, 24 de marzo de 2014

03/30/2014 - 4st Sunday of Lent (A)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

30 de marzo de 2014
4 Cuaresma (A)
Juan 9,1- 41

PARA EXCLUÍDOS

Es ciego de nacimiento. Ni él ni sus padres tienen culpa alguna, pero su destino quedará marcado para siempre. La gente lo mira como un pecador castigado por Dios. Los discípulos de Jesús le preguntan si el pecado es del ciego o de sus padres.
Jesús lo mira de manera diferente. Desde que lo ha visto, solo piensa en rescatarlo de aquella vida desgraciada de mendigo, despreciado por todos como pecador. Él se siente llamado por Dios a defender, acoger y curar precisamente a los que viven excluidos y humillados.
Después de una curación trabajosa en la que también él ha tenido que colaborar con Jesús, el ciego descubre por vez primera la luz. El encuentro con Jesús ha cambiado su vida. Por fin podrá disfrutar de una vida digna, sin temor a avergonzarse ante nadie.
Se equivoca. Los dirigentes religiosos se sienten obligados a controlar la pureza de la religión. Ellos saben quién no es pecador y quién está en pecado. Ellos decidirán si puede ser aceptado en la comunidad religiosa.
El mendigo curado confiesa abiertamente que ha sido Jesús quien se le ha acercado y lo ha curado, pero los fariseos lo rechazan irritados: “Nosotros sabemos que ese hombre es un pecador”. El hombre insiste en defender a Jesús: es un profeta, viene de Dios. Los fariseos no lo pueden aguantar: “Empecatado naciste de pies a cabeza y, ¿tú nos vas a dar lecciones a nosotros?”.
El evangelista dice que, “cuando Jesús oyó que lo habían expulsado, fue a encontrarse con él”. El diálogo es breve. Cuando Jesús le pregunta si cree en el Mesías, el expulsado dice: “Y, ¿quién es, Señor, para que crea en él?”. Jesús le responde conmovido: No está lejos de ti. “Lo estás viendo; el que te está hablando, ese es”. El mendigo le dice: “Creo, Señor”.
Así es Jesús. Él viene siempre al encuentro de aquellos que no son acogidos oficialmente por la religión. No abandona a quienes lo buscan y lo aman aunque sean excluidos de las comunidades e instituciones religiosas. Los que no tienen sitio en nuestras iglesias tienen un lugar privilegiado en su corazón.
¿Quién llevará hoy este mensaje de Jesús hasta esos colectivos que, en cualquier momento, escuchan condenas públicas injustas de dirigentes religiosos ciegos; que se acercan a las celebraciones cristianas con temor a ser reconocidos; que no pueden comulgar con paz en nuestras eucaristías; que se ven obligados a vivir su fe en Jesús en el silencio de su corazón, casi de manera secreta y clandestina? Amigos y amigas desconocidos, no lo olvidéis: cuando los cristianos os rechazamos, Jesús os está acogiendo.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Jesús es también para los excluidos.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko martxoaren 30a
Garizumako 4. igandea A
Joan 9,1-41

BAZTERTUENTZAT

Jaiotzez da itsua. Ez berak, ez gurasoek dute inolako errurik, baina bere zoria markatua du betiko. Jainkoak zigortu duen bekataritzat hartu du jendeak. Ikasleek galdetu diote Jesusi ea zeinena den bekatua: itsuarena berarena ala haren gurasoena.
Beste era batean begiratu dio Jesusek. Ikusi duen momentutik, hura bere zoritxarreko eskale-bizitzatik ateratzea erabaki du, jende guztiak gutxiesten badu ere, bekataritzat hartuz. Jainkoaren deia sentitzen du Jesusek: hain juxtu ere, baztertua eta umiliatua den jendea defenditzeko, onartzeko eta sendatzeko deia.
Itsuak, berak ere Jesusekin lan egin eta sendatze neketsu baten ondoren, lehen aldiz ikusi du argia. Jesusekin topo egin egin izanak kanbiatu egin du haren bizitza. Noizbait ere, gozatu ahal izango du bizitza duin batez, inoren aurrean lotsatu gabe.
Oker pentsatu du, ordea. Gidari erlijiosoek beharturik sentitu dira erlijioaren garbitasuna kontrolatzera. Haiek, berek dakite zein den bekatari eta zein bekaturik gabe. Haiek, berek erabakiko dute itsu izana elkarte erlijiosoan onartzekoa den ala ez.
Alabaina, sendatua izan den eskaleak argiro aitortzen du Jesus izan dela hurbildu zaiona eta sendatu duena; baina fariseuek uko egiten diote haserre bizian: «Guk badakigu gizon hori bekataria dela». Eskaleak Jesus defenditzeari eutsi nahi dio: profeta bat da, Jainkoagandik dator. Fariseuek ezin jasan dute: «Bekatupean jaio zinen burutik oinetara, eta gure irakasle izan nahi al duzu?»
Ebanjelariak dio: «kanpora bota zutela entzun zuenean, haren bila joan zen Jesus». Labur mintzatu dira biak. Jesusek galdetu dionean ea Mesiasengan sinesten duen, kanpora bota dutenak diotso: «Eta, nor da, Jauna, harengan sinets dezadan?» Hunkiturik erantzun dio Jesusek: Ez da zugandik urrun. «Bera ikusten ari zara; mintzo zaizuna, horixe da». Eta eskaleak: «Sinesten dut, Jauna».
Horrelakoa da Jesus. Beti bidera irteten zaie erlijioak ofizialki onartzen ez dituenei. Jesusek ez ditu zapuzten bere bila dabiltzanak eta maite dutenak, elkarte eta erakunde erlijiosoek zokoratzen badituzte ere. Gure elizetan lekurik ez dutenek leku berezi-berezia dute Jesusen bihotzean.
Zeinek eramango die, gaur egun, Jesusen mezu hori talde horiei, edozein momentutan gidari erlijioso itsuengandik kondena publiko zuzengabeak entzuten dituzten horiei?, gure eukaristietan bakean ezin jaunartu duten horiei?, Jesusekiko beren fedea beren bihotzeko isiltasunean, kasik era ezkutu eta klandestinoan, bizi beharrean gertatzen diren horiei? Adiskide ezezagunok, ez ahaztu: kristauok uko egiten dizuegunean, bere harrera eskaintzen ari zaizue Jesus.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Berena dute Jesus zokoratuek ere.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

30 de març de 2014
Diumenge IV de Quaresma (A)
Joan 9,1- 41

PER EXCLOSOS

És cec de naixement. Ni ell ni els seus pares en tenen cap culpa, però el seu destí quedarà marcat per sempre. La gent el mira com un pecador castigat per Déu. Els deixebles de Jesús li pregunten si el pecat és del cec o dels seus pares.
Jesús el mira de manera diferent. Des que l'ha vist, només pensa en rescatar-lo d'aquella vida desgraciada de captaire, menyspreat per tots com pecador. Ell se sent cridat per Déu a defensar, acollir i guarir precisament els que viuen exclosos i humiliats.
Després d'una guarició treballosa en què també ell ha hagut de col•laborar amb Jesús, el cec descobreix per primera vegada la llum. La trobada amb Jesús ha canviat la seva vida. Per fi podrà gaudir d'una vida digna, sense por d'avergonyir-se davant de ningú.
S'equivoca. Els dirigents religiosos se senten obligats a controlar la puresa de la religió. Ells saben qui no és pecador i qui està en pecat. Ells decidiran si pot ser acceptat en la comunitat religiosa.
El captaire guarit confessa obertament que ha estat Jesús qui se li ha acostat i l'ha guarit, però els fariseus el rebutgen irritats: "Aquest home és un pecador". L'home insisteix a defensar Jesús: és un profeta, ve de Déu. Els fariseus no ho poden aguantar: "Tot tu vas néixer en pecat, i ens vols donar lliçons?"
L'evangelista diu que, "Quan Jesús va sentir que l'havien fet fora, va anar a trobar-lo". El diàleg és breu. Quan Jesús li pregunta si creu en el Messies, l'expulsat diu: "I qui és, Senyor, perquè hi pugui creure?" Jesús li respon commogut: No és lluny de tu. "Ja l'has vist: és el qui et parla". El captaire li diu: "Hi crec, Senyor".
Així és Jesús. Ell ve sempre a l'encontre d'aquells que no són acollits oficialment per la religió. No abandona els qui el cerquen i l'estimen encara que siguin exclosos de les comunitats i institucions religioses. Els que no tenen lloc en les nostres esglésies tenen un lloc privilegiat en el seu cor.
Qui portarà avui aquest missatge de Jesús fins aquests col•lectius que, en qualsevol moment, senten condemnes públiques injustes de dirigents religiosos cecs; que s'acosten a les celebracions cristianes amb por de ser reconeguts; que no poden combregar amb pau en les nostres eucaristies; que es veuen obligats a viure la seva fe en Jesús en el silenci del seu cor, gairebé de manera secreta i clandestina? Amics i amigues desconeguts, no ho oblideu: quan els cristians us rebutgem, Jesús us està acollint.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Jesús és també per als exclosos.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO. 30-03-2014
4º Coresma (A)
Xoán 9,1-41

PARA EXCLUÍDOS

É cego de nacemento. Nin el nin os seus pais teñen culpa algunha, pero o seu destino ficará marcado para sempre. A xente mírao como un pecador castigado por Deus. Os discípulos de Xesús pregúntanlle se o pecado é do cego ou dos seus pais.
Xesús mírao de xeito diferente. Desde que o viu, só pensa en rescatalo daquela vida desgraciada de esmoleiro, desprezado por todos como pecador. El séntese chamado por Deus a defender, acoller e curar precisamente aos que viven excluídos e humillados.
Logo dunha curación traballosa, na que tamén el ha ter que colaborar con Xesús, o cego descobre por vez primeira a luz. O encontro con Xesús cambiou a súa vida. Por fin poderá gozar dunha vida digna, sen temor de avergoñarse diante ninguén.
Equivócase. Os dirixentes relixiosos séntense obrigados a controlaren a pureza da relixión. Eles saben quen non é pecador e quen está en pecado. Eles decidirán se pode ser aceptado na comunidade relixiosa.
O esmoleiro curado confesa abertamente que foi Xesús quen se lle achegou e o curou, pero os fariseos rexéitano irritados: “Nós sabemos que ese home é un pecador”. O home insiste en defender a Xesús: é un profeta, vén de Deus. Os fariseos non o poden aguantar: “Empecadado naciches de xeito total e, ti, vasnos dar leccións a nós”?.
O evanxelista di que, “cando Xesús oíu que o expulsaron, foi cabo del, para atoparse con el”. O diálogo é breve. Cando Xesús lle pregunta se cre no Mesías, o expulsado di: “E, quen é, Señor, para que crea nel”?. Xesús respóndelle conmovido: Non está lonxe de ti. “Estalo a ver; o que che está falando, ese é”. O esmoleiro dille: “Creo, Señor”.
Así é Xesús. El vén sempre ao encontro daqueles que non son acollidos oficialmente pola relixión. Non abandona a quen o buscan e o aman aínda que sexan excluídos das comunidades e institucións relixiosas. Os que non teñen sitio nas nosas igrexas teñen un lugar privilexiado no seu corazón.
Quen levará hoxe esta mensaxe de Xesús ata eses colectivos que, en calquera momento, escoitan condenas públicas inxustas de dirixentes relixiosos cegos; que se achegan ás celebracións cristiás con temor de seren recoñecidos; que non poden comulgar con paz nas nosas eucaristías; que se ven obrigados a viviren a súa fe en Xesús no silencio do seu corazón, case de xeito secreto e clandestino?
Amigos e amigas descoñecidos, non o esquezades: cando os cristiáns vos rexeitamos, Xesús estavos acollendo.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.

HOMILIA -IT

30 marzo 2014
IV Quaresima (A)
Gv 9,1- 41

PER GLI ESCLUSI

È cieco dalla nascita. Né lui né i suoi genitori hanno colpa alcuna, ma il suo destino sarà segnato per sempre. La gente lo guarda come un peccatore castigato da Dio. I discepoli di Gesù gli domandano se il peccato è del cieco o dei suoi genitori.
Gesù lo guarda in maniera diversa. Da quando lo ha visto, pensa solo di riscattarlo da quella vita disgraziata di mendicante, disprezzato da tutti come peccatore. Egli si sente chiamato da Dio a difendere, accogliere e guarire proprio quelli che vivono esclusi e umiliati.
Dopo una guarigione laboriosa nella quale anche lui ha dovuto collaborare con Gesù, il cieco scopre per la prima volta la luce. L’incontro con Gesù ha cambiato la sua vita. Alla fine potrà godere di una vita degna, senza timore di vergognarsi davanti a nessuno.
Si sbaglia. I dirigenti religiosi si sentono obbligati a controllare la purezza della religione. Essi sanno chi non è un peccatore e chi è nel peccato. Essi decideranno se può essere accettato nella comunità religiosa.
Il mendicante guarito confessa apertamente che è stato Gesù che si è avvicinato a lui e lo ha guarito, ma i farisei lo rifiutano irritati: Noi sappiamo che quest’uomo è un peccatore. L’uomo insiste nel difendere Gesù: è un profeta, viene da Dio. I farisei non lo possono sopportare: Sei nato tutto nei peccati e insegni a noi?
L’evangelista dice che, quando Gesù seppe che l’avevano cacciato fuori; andò verso di lui. Il dialogo è breve. Quando Gesù gli chiede se crede nel Messia, l’uomo escluso dice: E chi è, Signore, perché io creda in lui? Gesù gli risponde commosso: non è lontano da te. Lo hai visto: è colui che parla con te. Il mendicante gli dice: Credo, Signore.
Così è Gesù. Egli viene sempre incontro a quelli che non sono accolti ufficialmente dalla religione. Non abbandona quelli che lo cercano e lo amano, sebbene siano esclusi dalle comunità e istituzioni religiose. Quelli che non hanno posto nelle nostre chiese, hanno un posto privilegiato nel suo cuore.
Chi porterà oggi questo messaggio di Gesù fino a quei collettivi che, in ogni momento, ascoltano condanne pubbliche ingiuste dai dirigenti religiosi ciechi, che si avvicinano alle celebrazioni cristiane con la paura di essere riconosciuti, che non possono fare la comunione con pace nelle nostre celebrazioni eucaristiche; che si vedono obbligati a vivere la loro fede in Gesù nel silenzio del loro cuore, quasi in maniera segreta e clandestina? Amiche e amici sconosciuti, non dimenticatelo: quando i cristiani vi rifiutano, Gesù vi sta accogliendo.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Gesù è anche per gli esclusi.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

30  mars 2014
4 Carême (A)
Jean 9,1- 41

POUR  DES EXCLUS

C’est un  aveugle de naissance. Ce n’est ni de sa faute ni de celle de ses parents. Mais son avenir  est marqué pour toujours.  Les gens le regardent comme un pécheur puni par Dieu. Les disciples  demandent à Jésus si le péché vient de l’aveugle ou de ses parents.
Jésus le regarde d’une façon différente. Dès qu’il le voit, il ne pense qu’à le libérer  de cette malheureuse vie de mendiant, méprisé de tous comme un pécheur. Il se sent appelé par Dieu à défendre, accueillir et guérir précisément ceux qui sont exclus ou humiliés.
Après une guérison laborieuse où lui-même a dû collaborer avec Jésus, l’aveugle découvre la lumière pour la première fois. La rencontre avec Jésus a changé sa vie. Il pourra enfin mener une vie digne, sans crainte ni honte de personne.
Mais il se trompe. Les chefs religieux se sentent obligés à contrôler la pureté de la religion. Ils savent qui est ou qui n’est pas pécheur. Ce sont eux qui vont décider s’il peut être accepté dans la communauté religieuse.
Le mendiant guéri avoue ouvertement que c’est Jésus qui s’est approché de lui et  qui l’a guéri. Mais les pharisiens, irrités, le rejettent : « Nous savons que cet homme est un pécheur ». L’homme insiste et défend Jésus: c’est un prophète qui vient de Dieu.  Les pharisiens ne peuvent plus le supporter : « Tu n’es que péché depuis ta naissance, et tu veux nous faire la leçon ? »
L’évangéliste dit  que “lorsque Jésus apprit qu’on l’avait expulsé, il alla le rencontrer”. Leur dialogue est bref. Quand Jésus lui demande s’il croit au Messie, l’expulsé dit : « Qui est-il, Seigneur, pour que je croie en Lui » ? Jésus, tout ému, lui répond : Il n’est pas loin de toi. « Tu le vois, c’est lui qui te parle ». Et le mendiant de dire : « Je crois, Seigneur ».
Il est comme ça, Jésus. Il vient toujours à la rencontre de ceux qui ne sont pas officiellement accueillis par la religion. Il n’abandonne pas ceux qui le cherchent et qui l’aiment même s’ils sont exclus des communautés et des institutions religieuses. Ceux qui dans nos églises n’ont pas de place, ont une place privilégiée dans son cœur.
Qui portera aujourd’hui ce  message de Jésus jusqu’à ces collectifs qui à tout moment entendent les injustes condamnations de dirigeants religieux aveugles ; qui rejoignent les célébrations chrétiennes avec la crainte d’être reconnus ; ceux qui dans nos eucharisties ne peuvent pas communier en paix ; ceux qui se sentent obligés à vivre  leur foi en Jésus dans le silence de  leur cœur, d’une manière presque sécrète et clandestine ? Amis et amies inconnus, ne l’oubliez pas : lorsque nous, chrétiens, nous vous rejetons, Jésus est en train de vous accueillir.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Jésus appartient aussi aux exclus.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

30 de Março de 2014
4 Quaresma (A)
João 9,1- 41

PARA EXCLUÍDOS

É cego de nacimento. Nem ele nem os seus pais têm culpa alguma, mas o seu destino ficará marcado para sempre. As pessoas olham-no como um pecador castigado por Deus. Os discípulos de Jesus perguntam-lhe se o pecado é do cego ou dos seus pais.
Jesus olha-o forma diferente. Desde que o viu, só pensa em resgatá-lo daquela vida desgraçada de mendigo, desprezado por todos como pecador. Ele sente-se chamado por Deus a defender, acolher e curar precisamente aos que vivem excluídos e humilhados.
Depois de uma cura trabalhosa em que ele também tem que colaborar com Jesus, o cego descobre pela primeira vez a luz. O encontro com Jesus mudou a sua vida. Por fim poderá disfrutar de uma vida digna, sem temor de se envergonhar ante ninguém.
Engana-se. Os dirigentes religiosos sentem-se obrigados a controlar a pureza da religião. Eles sabem quem não é pecador e quem está em pecado. Eles decidirão se pode ser aceite na comunidade religiosa.
O mendigo curado confessa abertamente que foi Jesus quem se aproximou e o curou, mas os fariseus rejeitam-no irritados: “Nós sabemos que esse homem é um pecador”. O homem insiste em defender Jesus: é um profeta, vem de Deus. Os fariseus não o podem aguentar: “Amaldiçoado nasceste dos pés à cabeça e, tu vais dar-nos lições?”.
O evangelista diz que, “quando Jesus ouviu que o haviam expulso, foi encontrar-se com ele”. O diálogo é breve. Quando Jesus lhe pregunta se crê Nele Messias, o expulso diz: “E, quem é, Senhor, para que creia Nele?”. Jesus responde-lhe comovido: Não está longe de ti. “Estás a vê-Lo; o que te está a falar, esse é ele”. O mendigo diz-lhe: “Creio, Senhor”.
Assim é Jesus. Ele vem sempre ao encontro daqueles que não são acolhidos oficialmente pela religião. Não abandona a quem o procura e ama-os mesmo que sejam excluídos das comunidades e instituições religiosas. Os que não têm sitio nas nossas igrejas têm um lugar privilegiado no Seu coração.
Quem levará hoje esta mensagem de Jesus até esses coletivos que, em qualquer momento, escutam condenações públicas injustas de dirigentes religiosos cegos; que se aproximam das celebrações cristãs com temor a ser reconhecidos; que não podem comungar com paz nas nossas eucaristías; que se vêm obrigados a viver a sua fé em Jesus no silêncio do seu coração, quase de forma secreta e clandestina? Amigos e amigas desconhecidas, não o esqueceis: quando os cristãos os rejeitam, Jesus acolhe-os.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Jesus é também para os excluídos.
Passa-o.


HOMILIA - EN

March 30, 2014
4th Sunday of Lent (A)
John 9:1-41

FOR THE EXCLUDED

The man is blind from birth.  Neither he nor his parents have any guilt, but his destiny will be marked forever.  People look at him as a sinner punished by God.  Jesus’ disciples ask him if the sin is from the blind man or from his parents.
Jesus sees it in a different light.  From what he has seen, he only thinks about rescuing him from that disgraceful life of begging, despised by all as a sinner.  Jesus feels himself called by God to defend, welcome, and cure precisely those who live excluded and humiliated.
After a laborious cure in which the blind man also has to collaborate with Jesus, he discovers light for the first time.  The encounter with Jesus has changed his life.  Finally he can enjoy a life of dignity, without fear of being an embarrassment for anyone.
He’s wrong.  The religious leaders feel themselves obligated to control the purity of their religion.  They know who isn’t a sinner and who is.  They will decide if he can be received into the religious community.
The cured beggar openly confesses that Jesus was the one who came to him and cured him, but the Pharisees irritably reject that: “We know that that man is a sinner.”  The man insists in defending Jesus: he is a prophet, sent by God.  The Pharisees can’t put up with that: “Are you trying to teach us, and you a sinner through and through ever since you were born?”
The Gospel writer says that “when Jesus heard they had ejected him, he went in search of him”.  The exchange is brief.  When Jesus asks him if he believes in the Messiah, the expulsed man says: “Sir, tell me who he is so that I may believe in him.”  Jesus answers him from the depths of his heart: He’s not far from you.  “You have seen him; he is speaking to you.”  The beggar tells him: “Lord, I believe.”
That’s how Jesus is.  He always comes to meet those who aren’t officially welcome in a religion.  He doesn’t abandon those who seek and love him though they are excluded from the religious communities and institutions.  Those who don’t fit in our churches, have a privileged place in Jesus’ heart.
Who will bring Jesus’ message today to those groups who at any time hear the unjust public condemnation of blind religious leaders; who come to Christian celebrations with fear of being recognized; who can’t receive communion at peace in our Masses; who see themselves obligated to live their faith in Jesus in the silence of their hearts, almost secretly and clandestinely?  My unknown brothers and sisters, don’t ever forget: when Christians reject you, Jesus welcomes you.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Jesus is also for the excluded.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 17 de marzo de 2014

03/23/2014 - 3st Sunday of Lent (A)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

23 de marzo de 2014
3 Cuaresma(A)
Juan  4, 5-42

A GUSTO CON DIOS

La escena es cautivadora. Cansado del camino, Jesús se sienta junto al manantial de Jacob. Pronto llega una mujer a sacar agua. Pertenece a un pueblo semipagano, despreciado por los judíos. Con toda espontaneidad, Jesús inicia el diálogo. No sabe mirar a nadie con desprecio, sino con ternura grande. “Mujer, dame de beber”.
La mujer queda sorprendida. ¿Cómo se atreve a entrar en contacto con una samaritana? ¿cómo se rebaja a hablar con una mujer desconocida?. Las palabras de Jesús la sorprenderán todavía más: “Si conocieras el don de Dios y quién es el que te pide de beber, le pedirías tú, y él te daría del agua de la vida”.
Son muchas las personas que, a lo largo de estos años, se han ido alejando de Dios, sin apenas advertir lo que realmente estaba ocurriendo en su interior. Hoy Dios les resulta un “ser extraño”. Todo lo que está relacionado con él, les parece vacío y sin sentido: un mundo infantil, cada vez más lejano.
Los entiendo. Sé lo que pueden sentir. También yo me he ido alejando poco a poco de aquel “Dios de mi infancia” que despertaba dentro de mí tantos miedos desazón y malestar. Probablemente, sin Jesús nunca me hubiera encontrado con un Dios que hoy es para mí un Misterio de bondad: una presencia amistosa y acogedora en quien puedo confiar siempre.
Nunca me ha atraído la tarea de verificar mi fe con pruebas científicas: creo que es un error tratar el misterio de Dios como si fuera un objeto de laboratorio. Tampoco los dogmas religiosos me han ayudado a encontrarme con Dios. Sencillamente me he dejado conducir por una confianza en Jesús que ha ido creciendo con los años.
No sabría decir exactamente cómo se sostiene hoy mi fe en medio de una crisis religiosa que me sacude también a mí como a todos. Solo diría que Jesús me ha traído a vivir la fe en Dios de manera sencilla desde el fondo de mi ser. Si yo escucho, Dios no se calla. Si yo me abro, él no se encierra. Si yo me confío, él me acoge. Si yo me entrego, él me sostiene. Si yo me hundo, él me levanta.
Creo que la experiencia primera y más importante es encontrarnos a gusto con Dios porque lo percibimos como una “presencia salvadora”. Cuando una persona sabe lo que es vivir a gusto con Dios porque, a pesar de nuestra mediocridad, nuestros errores y egoísmos, él nos acoge tal como somos, y nos impulsa a enfrentarnos a la vida con paz, difícilmente abandonará la fe. Muchas personas están hoy abandonando a Dios antes de haberlo conocido. Si conocieran la experiencia de Dios que Jesús contagia, lo buscarían.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Invita a buscar la experiencia de un Dios Bueno.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko martxoaren 23a
Garizumako 3. igandea A
Joan 4,5-42

JAINKOAREKIN GUSTURA

Hunkigarria da pasadizoa. Bideaz nekaturik, Jakoben putzuaren ondoan eseri da Jesus. Handik laster, emakume bat iritsi da ur bila. Herri erdi paganokoa da, juduek mespretxatzen duten herrikoa. Guztiz espontaneoki, hizketan hasi zaio Jesus. Ez du hartzen inor ere mespretxuz, baizik maitasun handiz. «Emakumea, emadazu edaten».
Harritu egin da emakumea. Nolatan ausartu da samariar batekin hizketan hastera? Nolatan beheratu da emakume ezezagun batekin harremanetan hasiz? Are gehiago harrituko da Jesusen hitz hauekin: «Jainkoak ematen duena ezagutuko eta edatekoa nork eskatzen dizun jakingo bazenu, zeuk eskatuko zenioke berari, eta hark ur bizia emango lizuke».
Jende asko urrundu da, azken urte hauetan, Jainkoagandik, beraren barruan gertatzen ari denaz egiaz ohartu gabe. Gaur, «izaki arrotz» gertatzen zaio Jainkoa. Harekin erlazioa duen guztia, gauza huts iruditzen zaio, eta zentzurik gabeko: haurren mundu, gero eta urrunagoko.
Ulertzen diet. Badakit zer senti dezaketen. Ni neu ere urrunduz joan naiz pixkanaka «neure haurtzaroko Jainko harengandik», neure baitan halako beldurra eta atsekabea sortzen zidan harengandik. Segur aski, Jesus gabe inoiz ez nuen topo egingo niretzat ontasun Misterio den Jainko batekin: presentzia adiskidetsu eta abegikorra den harekin, zeinengan uste osoa izan baitezaket beti.
Inoiz ez dut gustuko izan, neure fedea froga zientifikoekin egiaztatzen ibiltzea: uste dut, errore bat dela Jainkoaren misterioa tratatzea, laborategiko gauza bat izan balitz bezala. Dogma erlijiosoek ere ez didate lagundu Jainkoarekin topo egiten. Soil-soilik, Jesusengan dudan uste onari utzi diot eraman nazan, urteekin haziz joan den uste onari.
Ez nuke asmatuko zehatz adierazten, nola eusten diodan gaur egun neure fedeari, gainerako jendea bezala ni neu ere nahasten nauen krisi erlijioso honetan. Soil-soilik esango nuke, Jesusek eragin didala Jainkoaz dudan neure fedea bizitzera, era xumean, barru-barrutik. Entzuteko prest banago, Jainkoa ez da isiltzen. Bihotza irekin badiot, Jainkoa ez da ezkutatzen. Uste ona agertzen badiot, onartzen nau. Neure burua eskaintzen badiot, sostengatzen nau. Lur jotzen badut, altxatzen nau.
Uste dut, lehen esperientzia eta garrantzizkoena, Jainkoarekin gustura bizitzea dela, «presentzia salbatzaile» bezala sumatzen dudala-eta. Pertsona bat jabetzen denean zer den Jainkoarekin gustura bizitzea, jakinik, gure eskastasun, errore, egoismoak eta guzti, garen bezalako onartzen gaituela, eta bizitzari aurre egitera eragiten digula, nekez utziko du fedea. Jende askok uzten du gaur egun Jainkoa alde batera, Hura ezagutu aurretik. Jesusek kutsatzen duen Jainkoaren esperientzia ezagutuko balute, haren bila ibiliko lirateke.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Gonbidatu jendea Jainko On baten esperientzia bilatzera.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

23 de març de 2014
Diumenge III de Quaresma(A)
Joan  4, 5-42

A GUST AMB DÉU

L'escena és captivadora. Cansat de caminar, Jesús s'asseu al costat del pou de Jacob. Aviat arriba una dona a treure aigua. Pertany a un poble semipagà, menyspreat pels jueus. Amb tota espontaneïtat, Jesús inicia el diàleg. No sap mirar ningú amb menyspreu, sinó amb tendresa gran. "Dóna'm aigua".
La dona queda sorpresa. Com s'atreveix a entrar en contacte amb una samaritana? Com es rebaixa a parlar amb una dona desconeguda? Les paraules de Jesús la sorprendran encara més: "Si sabessis quin és el do de Déu i qui és el qui et diu: "Dóna'm aigua", ets tu qui li n'hauries demanada, i ell t'hauria donat aigua viva".
Són moltes les persones que, al llarg d'aquests anys, s'han anat allunyant de Déu, gairebé sense advertir el que realment estava passant al seu interior. Avui Déu els resulta un "ésser estrany". Tot el que està relacionat amb ell, els sembla buit i sense sentit: un món infantil, cada vegada més llunyà.
Els entenc. Sé el que poden sentir. Jo també m'he anat allunyant a poc a poc d'aquell "Déu de la meva infantesa" que despertava dins meu tantes pors, neguits i malestar. Probablement, sense Jesús mai m'hagués trobat amb un Déu que avui és per a mi un Misteri de bondat: una presència amistosa i acollidora en qui puc confiar sempre.
Mai m'ha atret la tasca de verificar la meva fe amb proves científiques: crec que és un error tractar el misteri de Déu com si fos un objecte de laboratori. Tampoc els dogmes religiosos m'han ajudat a trobar-me amb Déu. Senzillament m'he deixat conduir per una confiança en Jesús que ha anat creixent amb els anys.
No sabria dir exactament com se sosté avui la meva fe enmig d'una crisi religiosa que em sacseja també a mi com a tothom. Només diria que Jesús m'ha portat a viure la fe en Déu de manera senzilla des del fons del meu ésser. Si jo escolto, Déu no calla. Si jo m'obro, ell no es tanca. Si jo em confio, ell m'acull. Si jo em lliuro, ell em sosté. Si jo m'enfonso, ell m'aixeca.
Crec que l'experiència primera i més important és trobar-nos a gust amb Déu perquè el percebem com una "presència salvadora". Quan una persona sap el que és viure a gust amb Déu perquè, malgrat la nostra mediocritat, els nostres errors i egoismes, ell ens acull tal com som, i ens impulsa a enfrontar-nos a la vida amb pau, difícilment abandonarà la fe. Moltes persones estan avui abandonant Déu abans d'haver-lo conegut. Si coneguessin l'experiència de Déu que Jesús encomana, el buscarien.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Convida a cercar l'experiència d'un Déu Bo.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO 23-03-2014
3º.Coresma
Xn 4, 5-42

A GUSTO CON DEUS

A escena é cativadora. Canso do camiño, Xesús séntase xunto do manancial de Xacobe. Ben axiña chega unha muller sacar auga. Pertence a un pobo semi-pagano , desprezado polos xudeus. Con toda espontaneidade, Xesús inicia o diálogo. Non sabe mirar a ninguén con desprezo, senón con tenrura grande. “Muller, dáme de beber”.
A muller fica sorprendida. Como se atreve a entrar en contacto cunha samaritana? Como se rebaixa a falar cunha muller descoñecida?. As palabras de Xesús sorprendérona aínda máis: “Se coñeceses o don de Deus e quen é o que che pide de beber, pediríaslle ti, e el daríache da auga da vida”.
Son moitas as persoas que, ao longo destes anos, se irán afastando de Deus, sen advertir ben o que realmente estaba ocorrendo no seu interior. Hoxe Deus resúltalles un “ser estraño”. Todo o que está relacionado con el, parécelles baleiro e sen sentido: un mundo infantil, cada vez máis afastado.
Enténdoos. Sei ben o que poden sentir. Tamén eu me fun afastando aos poucos daquel “Deus da miña infancia” que espertaba dentro de min tantos medos, desazón e malestar. Probabelmente, sen Xesús nunca me tivese atopado cun Deus que hoxe é para min un Misterio de bondade: unha presenza amizosa e acolledora en quen podo confiar sempre.
Nunca me atraeu a tarefa de verificar a miña fe con probas científicas: xulgo que é un erro tratarmos o misterio de Deus coma se fose un obxecto de laboratorio. Tampouco os dogmas relixiosos me axudaron a atoparme con Deus. Sinxelamente, deixeime conducir por unha confianza en Xesús que ha ir medrando cos anos.
Non sabería dicir exactamente como se sostén hoxe a miña fe no medio dunha crise relixiosa que tamén me sacode a min como a todos. Só diría que Xesús me trouxo a vivir a fe en Deus de xeito sinxelo desde o fondo do meu ser. Se eu escoito, Deus non cala. Se eu me abro, el non se encerra. Si eu confío, el acólleme. Se eu me entrego, el sostenme. Se eu me afundo, el levántame.
Creo que a experiencia primeira e a máis importante é atopármonos a gusto con Deus porque o percibimos coma unha “presenza salvadora”. Cando unha persoa sabe o que é vivir a gusto con Deus, porque, malia os nosos erros e egoísmos e a nosa mediocridade, el acóllenos tal como somos e impúlsanos a enfrontármonos á vida con paz, dificilmente abandonará a fe. Moitas persoas están hoxe abandonando a Deus antes de telo coñecido. Se coñecesen a experiencia de Deus que Xesús contaxia, buscaríano.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede Evanxelizadora  BOAS NOTICIAS.
Contribúe a defender ás mulleres máis indefensas.
Pásao.

HOMILIA -IT

23 marzo 2014
III Quaresima (A)
Gv  4, 5-42

A PROPRIO AGIO CON DIO

La scena è coinvolgente. Stanco del cammino, Gesù si siede al pozzo di Giacobbe. Presto arriva una donna ad attingere acqua. Appartiene a un popolo quasi pagano, disprezzato dai giudei. Con tutta spontaneità, Gesù inizia il dialogo. Non sa guardare a nessuno con disprezzo, ma con grande tenerezza. Donna, dammi da bere.
La donna rimane stupita. Come osa entrare a contatto con una samaritana? Come si abbassa a parlare con una donna sconosciuta? Le parole di Gesù la sorprenderanno ancora di più. Se tu conoscessi il dono di Dio e chi è colui che ti dice: “Dammi da bere!”, tu avresti chiesto a lui ed egli ti avrebbe dato acqua viva.
Sono molte le persone che, lungo questi anni, si sono andate allontanando da Dio, quasi senza avvertire quello che realmente stava accadendo dentro di loro. Oggi Dio risulta a loro un “essere strano”. Tutto quanto è in relazione con lui, sembra loro vuoto e senza senso: un mondo infantile, sempre più lontano.
Li capisco. So quel che possono sentire. Anch’io mi sono andato allontanando a poco a poco da quel “Dio della mia infanzia” che risvegliava dentro di me tante paure, inquietudine e malessere. Probabilmente, senza Gesù non mi sarei mai incontrato con un Dio che oggi è per me un Mistero di bontà: una presenza amichevole e accogliente su cui posso confidare sempre.
Mai mi sono stato attratto dal compito di verificare la mia fede con prove scientifiche: credo che sia un errore trattare il mistero di Dio come se fosse un oggetto di laboratorio. Nemmeno i dogmi religiosi mi hanno aiutato a incontrarmi con Dio. Mi sono lasciato semplicemente condurre da una fiducia in Gesù che è andata crescendo con gli anni.
Non saprei dire esattamente come si sostiene oggi la mia fede in mezzo a una crisi religiosa che scuote anche me come tutti. Direi solo che Gesù mi ha portato a vivere la fede in Dio in maniera semplice dal profondo del mio essere. Se io ascolto, Dio non tace. Se io mi apro, egli non si chiude. Se io mi affido, egli mi accogli. Se io mi abbandono, egli mi sostiene. Se io affondo, egli mi solleva.
Credo che l’esperienza prima e più importante è trovarci a proprio agio con Dio perché lo percepiamo come una “presenza salvatrice”. Quando una persona sa quel che è vivere a proprio agio con Dio perché, nonostante la nostra mediocrità, i nostri errori ed egoismi, egli ci accoglie così come siamo e ci anima a fare fronte alla vita con pace, difficilmente abbandonerà la fede. Molte persone stanno oggi abbandonando Dio prima di averlo conosciuto. Se conoscessero l’esperienza di Dio che Gesù contagia, lo cercherebbero.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Invita a cercare l’esperienza di un Dio Buono.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

23 mars  2014
3 Carême (A)
Jean  4, 5-42

A L’AISE AVEC DIEU

La scène est captivante. Fatigué du chemin, Jésus s’assoit près du puits de Jacob. Soudain arrive une femme pour puiser de l’eau. Elle appartient à un peuple semi-païen, méprisé par les juifs. De manière spontanée, Jésus entame le dialogue. Il ne sait regarder personne avec mépris, mais avec une grande tendresse : « Femme donne-moi à boire ».
La femme est surprise. Comment celui-ci ose entrer en contact avec une samaritaine? Comment s’abaisse-t-il jusqu’à parler à une femme  inconnue ? Les paroles de Jésus vont la surprendre encore davantage : « Si tu savais le don de Dieu et qui est celui qui te demande à boire, tu le lui demanderais, et il te donnerait l’eau vive »
Elles sont nombreuses les personnes qui se sont éloignées de Dieu au cours de ces dernières années, sans à peine se rendre compte de ce qui leur arrivait dans leur cœur. Aujourd’hui, Dieu leur apparaît comme un « être étrange ». Tout ce qui le concerne, leur paraît vide de sens : un monde enfantin de plus en plus éloigné.
Je les comprends. Je devine ce qu’ils peuvent ressentir. Moi aussi, je me suis éloigné petit à petit de ce « Dieu de mon enfance » qui éveillait au-dedans de moi tant de peurs, de malaise et de découragement. Sûrement, sans Jésus, je n’aurais jamais rencontré un Dieu qui est aujourd’hui pour moi un Mystère de bonté : une présence amicale et accueillante à laquelle je peux toujours faire confiance.
Vérifier ma foi par des preuves scientifiques ne m’a jamais attiré. Je crois que c’est une erreur que de traiter le mystère de Dieu comme si c’était un objet de laboratoire. Les dogmes religieux ne m’ont pas aidé non plus  à rencontrer Dieu. Je me suis laissé simplement conduire par une confiance en Jésus qui s’est accrue  à mesure que passaient les années.
Je ne saurais pas dire exactement  comment ma foi tient toujours au milieu d’une crise religieuse qui me secoue  personnellement comme elle secoue tout le monde. Je dirais seulement que c’est Jésus qui m’a entrainé à vivre ma foi en Dieu d’une manière simple et du fond de mon cœur. Si j’écoute, Dieu ne se tait pas. Si je m’ouvre, lui il ne se ferme pas. Si je lui fais confiance, il m’accueille. Si je me livre à lui, il me soutient. Si je m’enfonce, il me soulève.
Je crois que l’expérience primordiale et la plus importante est de nous sentir à l’aise avec Dieu, en le percevant comme une « présence salvatrice ».  Lorsqu’une personne sait ce que veut dire  vivre à l’aise avec Dieu, sachant que malgré notre médiocrité, nos erreurs et nos égoïsmes, il nous accueille tels que nous sommes, et nous pousse à affronter la vie dans la paix, c’est difficilement qu’elle abandonnera la foi. Beaucoup de personnes sont  aujourd’hui en train d’abandonner Dieu avant même de l’avoir connu. Si elles connaissaient l’expérience de Dieu que Jésus nous communique, elles le chercheraient.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Invite à chercher l’expérience d’un Dieu bon.
Fais passer ce message.

HOMILIA - PT

23 de Março de 2014
3 Quaresma(A)
João  4, 5-42

À VONTADE COM DEUS

A cena é cativante. Cansado do caminho, Jesus senta-se junto ao manancial de Jacob. Rapidamente chega uma mulher a recolher água. Pertence a uma população meio pagã, desprezada pelos judeus. Com toda a espontaneidade, Jesus inicia o diálogo. Não sabe olhar para ninguém com desprezo, mas sim com grande ternura. “Mulher, dá-me de beber”.
A mulher fica surpreendida. Como se atreve a entrar em contacto com uma samaritana? Como se rebaixa a falar com uma mulher desconhecida? As palavras de Jesus surpreendem-na todavia mais: “Se conhecesses o dom de Deus e quem é que te pede de beber, serias tua a pedir-lhe, e Ele te daria da água da vida”.
São muitas as pessoas que, ao longo destes anos, se foram afastando de Deus, sem dar-se de conta do que realmente estava a ocorrer no seu interior. Hoje Deus é-lhes um “ser estranho”. Tudo o que está relacionado com Ele, parece-lhes vazio e sem sentido: um mundo infantil, cada vez mais afastado.
Entendo-os. Sei o que podem sentir. Também eu me fui afastando pouco a pouco daquele “Deus da minha infância” que despertava dentro de mim tantos medos, mal-estar e desconforto. Provavelmente, sem Jesus nunca me teria encontrado com um Deus que hoje é para mim um Mistério de bondade: uma presença amistosa e acolhedora em que posso confiar sempre.
Nunca me atraiu a tarefa de verificar a mina fé com provas científicas: creio que é um erro considerar o mistério de Deus como se fosse um objeto de laboratório. Tampouco os dogmas religiosos me ajudaram a encontrar-me com Deus. Simplesmente deixei-me conduzir por uma confiança em Jesus que foi crescendo com os anos.
Não saberia dizer exatamente como se sustenta hoje a mina fé no meio de uma crise religiosa que me sacode também a mim como a todos. Só diria que Jesus trouxe-me a viver a fé em Deus deforma simples do fundo do meu ser. Se eu escuto, Deus não me calo. Se eu me abro, Ele não se fecha. Se eu me confio, Ele me acolhe. Se eu me entrego, Ele me sustem. Se eu me afundo, Ele me levanta.
Creio que a experiência primeira e mais importante é encontramo-nos à vontade com Deus porque O percebemos como uma “presença salvadora”. Quando uma pessoa sabe o que é viver à vontade com Deus porque, apesar da nossa mediocridade, dos nossos erros e egoísmos, Ele nos acolhe tal como somos, e nos impulsiona a enfrentarmos a vida com paz, dificilmente abandonará a fé. Muitas pessoas estão hoje abandonando Deus antes de tê-Lo conhecido. Se conhecessem a experiência de Deus que Jesus contagia, procurá-lo-iam.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Convida a procurar a experiencia de um Deus Bom.
Passa-o.

HOMILIA - EN

March 23, 2014
3rd Sunday of Lent (A)
John 4:5-42

ENJOYING GOD

The scene is captivating.  Tired on his journey, Jesus sits down next to Jacob’s Well.  Soon a woman arrives to draw water.  She belongs to a semi-pagan people, despised by the Jews.  Right out of the blue, Jesus begins the dialogue.  He doesn’t know how to look down on anyone, only how to look at them with deep tenderness.  “Woman, give me something to drink.”
The woman stops in her tracks.  How dare he be in contact with a Samaritan?  Why does he lower himself to speak with an unknown woman?  Jesus’ words surprise her all the more: “If you only knew what God is offering and who it is that is saying to you, ’Give me something to drink’, you would have been the one to ask, and he would have given you living water.”
Many people, especially lately, find themselves far away from God, without even knowing what is really going on inside of them.  By now God ends up ‘something strange’ to them.  Everything connected to God seems to them to be empty and meaningless: a childish world, drifting back into the past.
I understand such people.  I know what they can be feeling.  I too find myself further and further away from such a “God of my childhood” that used to awaken in me so many fears, grief, unease.  Probably without Jesus I never would have met a God who for me today is a Mystery of goodness: a presence that is friendly and welcoming, in whom I can always trust.
The task of verifying my faith with scientific proofs has never attracted me: I believe it’s wrong to treat the mystery of God as if it were a laboratory project.  Neither have religious dogmas helped me to meet God.  I simply have let myself be led by a confidence in Jesus that has continued growing over the years.
I wouldn’t know to say exactly how my faith sustains me today in a religious crisis that hits me as much as everyone else.  I only would say that Jesus has brought me to live a faith in God in a simple way from the bottom of my being.  If I listen, God isn’t silent.  If I open myself, God isn’t closed.  If I entrust myself, God welcomes me.  If I give myself, God sustains me.  If I fall down, God raises me up.
I believe that the first and most important experience is to find a way to enjoy God because we perceive God as a ‘saving presence’.  When a person knows what it is to enjoy God because, in spite of our mediocrity, faults and selfishness, God welcomes us as we are and leads us to jump into life with peace, it would be difficult to abandon the faith. Many people today are abandoning God without ever having known God.  If they would know the experience of God that Jesus spreads, they would be seeking God.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Invite someone to seek the experience of a Good God.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com