lunes, 14 de julio de 2014

07/20/2014 - 16th Sunday in Ordinary Time (A)

José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

20 de julio de 2014
16 Tiempo ordinario (A)
Mateo 13, 24-43

IMPORTANCIA DE LO PEQUEÑO

Al cristianismo le ha hecho mucho daño a lo largo de los siglos el triunfalismo, la sed de poder y el afán de imponerse a sus adversarios. Todavía hay cristianos que añoran un Iglesia poderosa que llene los templos, conquiste las calles e imponga su religión a la sociedad entera.
Hemos de volver a leer dos pequeñas parábolas en las que Jesús deja claro que la tarea de sus seguidores no es construir una religión poderosa, sino ponerse al servicio del proyecto humanizador del Padre (el reino de Dios), sembrando pequeñas “semillas” de Evangelio e introduciéndose en la sociedad como pequeño “fermento” de vida humana.
La primera parábola habla de un grano de mostaza que se siembra en la huerta. ¿Qué tiene de especial esta semilla? Que es la más pequeña de todas, pero, cuando crece, se convierte en un arbusto mayor que las hortalizas. El proyecto del Padre tiene unos comienzos muy humildes, pero su fuerza transformadora no la podemos ahora ni imaginar.
La actividad de Jesús en Galilea sembrando gestos de bondad y de justicia no es nada grandioso y espectacular: ni en Roma ni en el Templo de Jerusalén son conscientes de lo que está sucediendo. El trabajo que realizamos hoy sus seguidores es insignificante: los centros de poder lo ignoran.
Incluso, los mismos cristianos podemos pensar que es inútil trabajar por un mundo mejor: el ser humano vuelve una y otra vez a cometer los mismos horrores de siempre. No somos capaces de captar el lento crecimiento del reino de Dios.
La segunda parábola habla de una mujer que introduce un poco de levadura en una masa grande de harina. Sin que nadie sepa cómo, la levadura va trabajando silenciosamente la masa hasta fermentarla enteramente.
Así sucede con el proyecto humanizador de Dios. Una vez que es introducido en el mundo, va transformando calladamente la historia humana. Dios no actúa imponiéndose desde fuera. Humaniza el mundo atrayendo las conciencias de sus hijos hacia una vida más digna, justa y fraterna.
Hemos de confiar en Jesús. El reino de Dios siempre es algo humilde y pequeño en sus comienzos, pero Dios está ya trabajando entre nosotros promoviendo la solidaridad, el deseo de verdad y de justicia, el anhelo de un mundo más dichoso. Hemos de colaborar con él siguiendo a Jesús.
Una Iglesia menos poderosa, más desprovista de privilegios, más pobre y más cercana a los pobres, siempre será una Iglesia más libre para sembrar semillas de Evangelio, y más humilde para vivir en medio de la gente como fermento de una vida más digna y fraterna.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Siembra pequeña semilla de Evangelio.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko uztailaren 20a
Urteko 16. igandea A
Mateo 13,24-43

GAUZA TXIKIEN GARRANTZIA

Kristautasunari kalte handia egin izan dio mendetan barna triunfalismoak, botere-egarriak eta etsaien aurrean oilar izan nahiak. Bada oraindik Eliza baten botere-mina bizi duenik, elizak beteko lituzkeen, kaleak bere egingo lituzkeen, bere erlijioa mundu guztiari ezarriko liokeen Eliza baten mina.
Irakur ditzagun bi parabola labur. Haietan Jesusek argi uzten du, bere jarraitzaileen eginbeharra ez dela erlijio boteretsu bat eraikitzea, baizik eta Aitaren egitasmo gizatartzailearen (Jainkoaren erreinuaren) zerbitzura jartzea dela, Ebanjelioaren «hazi» txiki batzuk ereinez eta gizartean murgilduz giza bizitzaren «legamia» apur bat bezala.
Lehenengo parabola mostaza-ale batez mintzo da; baratzean ereiten da. Zer du berezirik hazi honek? Guztien artean txikiena dela; hazten denean, barazkiak baino zuhaixka handiagoa bihurtzen dela. Aitaren egitasmoak hasiera oso apala du, baina haren indar eraldatzailea ezin dugu orain imajinatu ere.
Jesusen jarduera Galilean, onberatasun- eta zuzentasun-keinuak ereinez, ez da izan batere handiosa, ezta ikusgarria ere: ez Erroman, ez Jerusalemgo Tenpluan ohartzen dira gertatzen ari denaz. Gaur egun Jesusen jarraitzaileok egiten ari garen lana ezdeusa da esateko: botere-guneek ezikusiarena egiten diote.
Are gehiago, kristauek berek pentsa genezake, alferrikako lana dela mundu hobe bat egin nahi izatea: gizakiak behin eta berriz betiko lazkeriak egiten ditu. Ez gara gai sumatzeko, Jainkoaren erreinua haziz doala mantso-mantso.
Bigarren parabola emakume batez mintzo da: irin-ore handi bati legamia-apur bat nahastu dio. Nola inork ez dakiela, legamia bere lana egiten ari da orean, hau erabat hartzitu arte.
Gauza bera gertatzen da Jainkoaren egitasmo gizatartzailearekin. Behin munduan sartu delarik, gisa historia eraldatzen dihardu isil-isilik. Jainkoak ez du jokatzen kanpotik ezer indarrez ezarriz. Mundua gizatartu nahi du, bere seme-alaben kontzientziari tira eginez, biziera duinago, zuzenago eta anai-arreba artekoagorantz.
Konfiantza izan behar dugu Jesusengan. Jainkoaren erreinua gauza apala eta koxkorra da hasieran; alabaina, Jainkoak lanean segitzen du gure artean, eragiten duelarik bai solidaritatea, bai egiaren eta zuzentasunaren nahia, bai mundu zoriontsuago baten irrika. Haren lankide izatea dagokigu, Jesusi jarraiki.
Eliza botere txikiagokoa, pribilegioz gabetuagoa, pobreago eta pobreekiko hurbilagoa: beti izango da Eliza libreagoa, Ebanjelioaren hazia ereiteko; beti izango da apalagoa, jende artean bizitzeko bizitza duinago eta anai-arreba artekoago baten legamia bezala.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Erein ezazu Ebanjelioaren hazi txiki bat.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

20 de juliol de 2014
Diumenge XVI durant l'any (A)
Mateu 13, 24-43

LA IMPORTÀNCIA D'ALLÒ PETIT

Al cristianisme li ha fet molt de mal al llarg dels segles el triomfalisme, la set de poder i l'afany d'imposar-se als seus adversaris. Encara hi ha cristians que enyoren una Església poderosa que ompli els temples, conquereixi els carrers i imposi la seva religió a la societat sencera.
Hem de tornar a llegir dues petites paràboles en què Jesús deixa clar que la tasca dels seus seguidors no és construir una religió poderosa, sinó posar-se al servei del projecte humanitzador del Pare (el regne de Déu), sembrant petites "llavors" d'Evangeli i introduint-se en la societat com a petit "ferment" de vida humana.
La primera paràbola parla d'un gra de mostassa que se sembra a l'horta. Què té d'especial aquesta llavor? Que és la més petita de totes, però, quan creix, es converteix en un arbust més gran que les hortalisses. El projecte del Pare té uns començaments molt humils, però la seva força transformadora no la podem ara ni imaginar.
L'activitat de Jesús a Galilea sembrant gestos de bondat i de justícia no és gens grandiós i espectacular: ni a Roma ni en el Temple de Jerusalem són conscients del que està succeint. El treball que realitzem avui els seus seguidors és insignificant: els centres de poder ho ignoren.
Fins i tot, els mateixos cristians podem pensar que és inútil treballar per un món millor: l'ésser humà torna una i altra vegada a cometre els mateixos horrors de sempre. No som capaços de copsar el lent creixement del Regne de Déu.
La segona paràbola parla d'una dona que introdueix una mica de llevat en una massa gran de farina. Sense que ningú sàpiga com, el llevat va treballant silenciosament la massa fins fermentar-la del tot.
Així succeeix amb el projecte humanitzador de Déu. Una vegada que és introduït en el món, va transformant calladament la història humana. Déu no actua imposant-se des de fora. Humanitza el món atraient les consciències dels seus fills cap a una vida més digna, justa i fraterna.
Hem de confiar en Jesús. El regne de Déu sempre és una cosa humil i petita en els seus començaments, però Déu està ja treballant entre nosaltres promovent la solidaritat, el desig de veritat i de justícia, l'anhel d'un món més feliç. Hem de col•laborar amb ell seguint Jesús.
Una Església menys poderosa, més desproveïda de privilegis, més pobre i més propera als pobres, sempre serà una Església més lliure per sembrar llavors d'Evangeli, i més humil per viure enmig de la gent com a ferment d'una vida més digna i més fraterna.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Sembra petites llavors d'Evangeli.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO, 20-07-2014
16º do T.O. (A)
Mt 13, 24-43

A IMPORTANCIA DO PEQUENO

Ao cristianismo fíxolle moito dano ao longo dos séculos o triunfalismo, a sede de poder e o afán de impoñerse aos seus adversarios. Aínda hai cristiáns con señardade dunha Igrexa poderosa que encha os templos, conquiste as rúas e impoña a súa relixión á sociedade enteira.
Temos de ler aínda outra volta dúas pequenas parábolas nas que Xesús deixa claro que a tarefa dos seus seguidores non é construír unha relixión poderosa, senón pórse ao servizo do proxecto humanizador do Pai (o reino de Deus), sementando pequenas “sementes” de Evanxeo e introducíndose na sociedade como pequeno “fermento” de vida humana.
A primeira parábola fala dunha graíña de mostaza que se sementa na horta. Que ten de especial esta semente? Que é a máis pequena de todas, pero, cando medra, convértese nun arbusto maior do que as hortalizas. O proxecto do Pai ten uns comezos moi humildes, pero a súa forza transformadora non a podemos agora nin imaxinar.
A actividade de Xesús en Galilea sementando xestos de bondade e de xustiza non é nada grandiosa ou espectacular: nin en Roma nin no Templo de Xerusalén son conscientes do que está a suceder. O traballo que realizamos hoxe os seus seguidores é insignificante: os centros de poder ignórano.
Ata, os mesmos cristiáns podemos pensar que é inútil traballarmos por un mundo mellor: o ser humano volve unha e outra vez a cometer os mesmos horrores de sempre. Non somos capaces de captarmos o lento crecemento do reino de Deus.
A segunda parábola fala dunha muller que mete un pouco de lavadura na masa dunha grande artesa de fariña. Sen que ninguén saiba como, a lavadura vai traballando silenciosamente a masa ata fermentala enteiramente.
Así sucede co proxecto humanizador de Deus. Unha vez que é introducido no mundo, vai transformando caladiñamente a historia humana. Deus non actúa impóndose desde fóra. Humaniza o mundo atraendo as conciencias dos seus fillos cara a unha vida máis digna, xusta e fraterna.
Temos de confiar en Xesús. O reino de Deus sempre é algo humilde e pequeno nos seus comezos, pero Deus está xa traballando entre nós promovendo a solidariedade, o desexo de verdade e de xustiza, o anhelo dun mundo máis ditoso. Temos de colaborar con el seguindo a Xesús.
Unha Igrexa menos poderosa, máis desprovista de privilexios, máis pobre e máis próxima aos pobres, sempre será unha Igrexa máis libre para sementar sementes de Evanxeo, e máis humilde para vivir no medio da xente como fermento dunha vida máis digna e fraterna.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar boa nova.
Pequeno semente sementar Evanxeo.
Pase.

HOMILIA -IT

20 luglio 2014
XVI T. O. (A)
Mt 13, 24-43

IMPORTANZA DEL PICCOLO

Al cristianesimo ha fatto molto danno lungo i secoli il trionfalismo, la sete di potere e l’affanno d’imporsi ai suoi avversari. Ci sono ancora cristiani che hanno nostalgia di una Chiesa potente, che riempia i templi, conquisti le strade e imponga la sua religione all’intera società.
Dobbiamo rileggere due piccole parabole nelle quali Gesù dice chiaramente che il compito dei suoi seguaci non è costruire una religione potente, ma mettersi a servizio del progetto umanizzatore del Padre (il regno di Dio), seminando piccoli “semi” d’Evangelo ed entrando nella società come piccolo “fermento” di vita umana.
La prima parabola parla di un granello di senape che si semina nell’orto. Che ha di speciale questo seme? Che è il più piccolo di tutti, ma, quando cresce, diventa più grande delle altre piante dell’orto. Il progetto del Padre ha degli inizi molto umili, ma la sua forza trasformatrice non la possiamo ora nemmeno immaginare.
L’attività di Gesù in Galilea che semina gesti di bontà e di giustizia non è niente di grandioso e spettacolare: né a Roma né nel Tempio di Gerusalemme sono coscienti di ciò che sta accadendo. Il lavoro che oggi noi suoi seguaci realizziamo è insignificante: i centri di potere lo ignorano.
Anche gli stessi cristiani possono pensare che è inutile lavorare per un mondo migliore; l’essere umano torna prima o poi a commettere gli stessi errori di sempre. Non siamo capaci di cogliere la lenta crescita del regno di Dio.
La seconda parabola parla di una donna che mette un poco di lievito in una grande massa di farina. Senza che nessuno sappia come, il lievito va lavorando silenziosamente la massa fino a fermentarla interamente.
Così accade con il progetto umanizzatore di Dio. Una volta introdotto nel mondo, va trasformando silenziosamente la storia umana. Dio non agisce imponendosi dal di fuori. Umanizza il mondo attraendo le coscienze dei suoi figli verso una vita più degna, giusta e fraterna.
Dobbiamo confidare in Gesù. Il regno di Dio è sempre qualcosa di umile e piccolo nei suoi inizi, ma Dio sta lavorando tra di noi promuovendo la solidarietà, il desiderio di verità e di giustizia, l’anelito verso un mondo più felice. Dobbiamo collaborare con lui seguendo Gesù. Una Chiesa meno potente, più sprovvista di privilegi, più povera e più vicina ai poveri, sarà sempre una Chiesa più libera per seminare semi d’Evangelo, e più umile per vivere in mezzo alla gente come fermento di una vita più degna e fraterna.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Semina piccoli semi d’Evangelo.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

20 juillet 2014
16 Temps Ordinaire (A)
Matthieu  13, 24-43

L’IMPORTANCE  DE PETITES CHOSES

Ce qui a beaucoup nui au christianisme tout au long des siècles, c’est le triomphalisme, la soif de pouvoir et l’ambition de s’imposer à ses adversaires. Il y a encore des chrétiens  qui regrettent une Eglise puissante capable de remplir les temples, de conquérir les rues et d’imposer sa religion à la société tout entière.
Il nous faut relire deux petites paraboles où Jésus dit clairement que la tâche de ses disciples ne consiste pas à construire une religion puissante, mais à se mettre au service du projet humanisant du Père (le règne de Dieu), en semant de petites ‘’semences’’ d’Evangile et en s’introduisant dans la société à la manière d’un petit ‘’ferment’’ de vie humaine.
La première parabole parle d’un grain de moutarde que l’on sème dans le jardin. Qu’a-t-elle de spécial cette semence ? C’est qu’elle  est la plus petite, mais lorsqu’elle pousse, elle devient un arbuste plus grand que les autres plantes. Le projet du Père  commence très humblement mais on ne peut même pas imaginer  à présent sa force transformatrice.
L’activité de Jésus en Galilée  semant des gestes de bonté et de justice n’a rien de grandiose ou de spectaculaire: ni à Rome ni dans le Temple, les autorités ne sont pas conscientes de ce qui se passe. Le travail que nous, ses disciples, nous réalisons aujourd’hui, est insignifiant : les centres de pouvoir l’ignorent.
Même nous, les chrétiens, nous pouvons penser qu’il est inutile de travailler pour un monde meilleur: l’être humain commet encore et encore les mêmes horreurs de toujours. Nous sommes incapables de saisir  la lente croissance du royaume de Dieu.
La deuxième parabole parle d’une femme qui met un peu de levain dans une grande pâte de farine. Sans que personne ne sache comment, le levain travaille progressivement et silencieusement la pâte jusqu’à la faire fermenter entièrement.
Il en va de même pour le projet humanisant de Dieu. Une fois ce projet  introduit dans le monde, il transforme  petit à petit et silencieusement l’histoire humaine. Dieu n’agit pas en s’imposant de l’extérieur. Il humanise le monde en attirant les consciences de ses fils vers une vie plus digne, plus juste et plus fraternelle.
Il nous faut faire confiance à Jésus. Le royaume de Dieu est toujours humble et petit dans ses débuts, mais Dieu est déjà en train de travailler parmi nous en promouvant la solidarité, le désir de vérité et de justice, l’aspiration à un monde plus heureux. Il nous faut collaborer avec lui en suivant Jésus.
Une Eglise moins puissante, plus dépouillée de privilèges, plus pauvre et plus proche des pauvres, sera toujours une  Eglise plus libre pour semer des semences d’Evangile, et plus humble pour vivre au milieu des gens comme le ferment d’une vie plus digne et plus fraternelle.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Sème la petite semence de l’Evangile.
Fais passer le message !

HOMILIA - PT

20 de Julho de 2014
16 Tempo ordinário (A)
Mateus 13, 24-43

IMPORTÂNCIA DO PEQUENO

Ao cristianismo causou muito dano, ao longo dos séculos, o triunfalismo, a sede de poder e o afã de impor-se aos seus adversários. Todavia há cristãos que anseiam por uma Igreja poderosa que encha os templos, conquiste as ruas e imponha a sua religião a toda a sociedade.
Temos de voltar a ler duas pequenas parábolas em que Jesus deixa claro que a tarefa dos seus seguidores não é construir uma religião poderosa, mas pôr-se ao serviço do projeto humanizador do Pai (o reino de Deus), semeando pequenas “sementes” de Evangelho e introduzindo-se na sociedade como pequeno “fermento” de vida humana.
A primeira parábola fala de um grão de mostarda que se semeia num terreno. Que tem de especial esta semente? Que é a mais pequena de todas, mas, quando cresce, converte-se num arbusto maior que as restantes. O projeto do Pai tem um início muito humilde, mas a sua força transformadora não a podemos agora nem imaginar.
A atividade de Jesus na Galileia semeando gestos de bondade e de justiça não é nada grandiosa ou espetacular: nem em Roma nem no Templo de Jerusalém são conscientes do que está a suceder. O trabalho que realizamos hoje os seus seguidores é insignificante: os centros de poder ignoram-no.
Inclusive, os mesmos cristãos, podemos pensar que é inútil trabalhar por um mundo melhor: o ser humano volta uma e outra vez a cometer os mesmos horrores de sempre. Não somos capazes de captar o lento crescimento do reino de Deus.
A segunda parábola fala de uma mulher que introduz um pouco de levedura numa massa grande de farinha. Sem que ninguém saiba como, a levedura vai trabalhando silenciosamente a massa até fermentá-la inteiramente.
Assim sucede com o projeto humanizador de Deus. Uma vez que é introduzido no mundo, vai transformando profundamente a historia humana. Deus não atua impondo-se de fora. Humaniza o mundo atraindo as consciências dos seus filhos para uma vida mais digna, justa e fraterna.
Temos de confiar em Jesus. O reino de Deus sempre é algo humilde e pequeno nos seus começos, mas Deus está já trabalhando entre nós promovendo a solidariedade, o desejo de verdade e de justiça, o desejo de um mundo mais ditoso. Temos de colaborar com Ele seguindo Jesus.
Uma Igreja menos poderosa, mais desprovida de privilégios, mais pobre e mais próxima dos pobres, sempre será uma Igreja mais livre para semear sementes de evangelho, e mais humilde para viver no meio das pessoas como fermento de uma vida mais digna e fraterna.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Semeia pequenas sementes de Evangelho.
Passa-o.

HOMILIA - EN

July 20, 2014
16th Sunday in Ordinary Time (A)
Matthew 13:24-43

THE IMPORTANCE OF SMALL THINGS

Throughout the centuries, Christianity has suffered a lot of damage because of triumphalism, the thirst for power, and the eagerness to impose itself on its enemies.  There are still Christians who yearn for a powerful Church that fills churches, conquers the streets and imposes its religion on the whole society.
We need to go back and read two small parables in which Jesus makes clear that his followers’ task isn’t to construct a powerful religion, but rather to put themselves at the service of the Father’s humanizing project (God’s Reign), sowing small “seeds” of the Gospel and mixing themselves into society as a bit of “leaven” of human life.
The first parable speaks of a mustard seed that is sown in a garden.  What’s special about this seed?  That it is the smallest of all the seeds, but when it grows, it becomes a bush bigger than the other vegetables.  The Father’s project has some very humble beginnings, but its transforming force can’t be imagined even now.
Jesus’ activity in Galilee of sowing deeds of goodness and justice isn’t anything grandiose and spectacular: neither in Rome nor in the Jerusalem Temple are they aware of what’s happening.  The work that his followers are doing today is insignificant: the power centers ignore it.
Even we Christians can think that it’s useless to work for a better world: human beings keep on committing the same horrors over and over again, seemingly forever.  We are incapable of catching on to the slow growing of God’s Reign.
The second parable speaks of a woman who mixes a little leaven into a large mass of flour.  Without anyone knowing how, the leaven goes about working silently until the whole mass is fermented.
That’s what happens with God’s humanizing project.  Once it is introduced into the world, it goes about quietly transforming human history.  God doesn’t act by imposing Self from outside.  God humanizes the world by attracting the consciences of God’s children to a more worthy life, one that is more just and fraternal.
We need to trust in Jesus.  God’s Reign is always something humble and small in its beginnings, but God is still working among us, promoting solidarity, the desire for truth and for justice, the yearning for a happier world.  We need to collaborate with God by following Jesus.
A less powerful Church, one that is more lacking in privileges, poorer and closer to the poor, will always be a Church that is freer to sow seeds of the Gospel, more humble in its living in the midst of the people as the leaven of a more worthy and more fraternal life.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Sow small seeds of the Gospel.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 7 de julio de 2014

07/13/2014 - 15th Sunday in Ordinary Time (A)

José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

ES - SEMBRAR
EU - EREIN
CA - SEMBRAR
GL - SEMENTAR
IT - SEMINARE
FR - SEMER
PT - SEMEAR
EN - SOW

HOMILIA - ES

13 de julio de 2014
15 Tiempo ordinario (A)
Mateo 13,1-23

SEMBRAR

Al terminar el relato de la parábola del sembrador, Jesús hace esta llamada: “El que tenga oídos para oír, que oiga”. Se nos pide que prestemos mucha atención a la parábola. Pero, ¿en qué hemos de reflexionar? ¿En el sembrador? ¿En la semilla? ¿En los diferentes terrenos?
Tradicionalmente, los cristianos nos hemos fijado casi exclusivamente en los terrenos en que cae la semilla, para revisar cuál es nuestra actitud al escuchar el Evangelio. Sin embargo es importante prestar atención al sembrador y a su modo de sembrar.
Es lo primero que dice el relato: “Salió el sembrador a sembrar”. Lo hace con una confianza sorprendente. Siembra de manera abundante. La semilla cae y cae por todas partes, incluso donde parece difícil que la semilla pueda germinar. Así lo hacían los campesinos de Galilea, que sembraban incluso al borde de los caminos y en terrenos pedregosos.
A la gente no le es difícil identificar al sembrador. Así siembra Jesús su mensaje. Lo ven salir todas las mañanas a anunciar la Buena Noticia de Dios. Siembra su Palabra entre la gente sencilla que lo acoge, y también entre los escribas y fariseos que lo rechazan. Nunca se desalienta. Su siembra no será estéril.
Desbordados por una fuerte crisis religiosa, podemos pensar que el Evangelio ha perdido su fuerza original y que el mensaje de Jesús ya no tiene garra para atraer la atención del hombre o la mujer de hoy. Ciertamente, no es el momento de “cosechar” éxitos llamativos, sino de aprender a sembrar sin desalentarnos, con más humildad y verdad.
No es el Evangelio el que ha perdido fuerza humanizadora, somos nosotros los que lo estamos anunciando con una fe débil y vacilante. No es Jesús el que ha perdido poder de atracción. Somos nosotros los que lo desvirtuamos con nuestras incoherencias y contradicciones.
El Papa Francisco dice que, cuando un cristiano no vive una adhesión fuerte a Jesús, “pronto pierde el entusiasmo y deja de estar seguro de lo que transmite, le falta fuerza y pasión. Y una persona que no está convencida, entusiasmada, segura, enamorada, no convence a nadie”.
Evangelizar no es propagar una doctrina, sino hacer presente en medio de la sociedad y en el corazón de las personas la fuerza humanizadora y salvadora de Jesús. Y esto no se puede hacer de cualquier manera. Lo más decisivo no es el número de predicadores, catequistas y enseñantes de religión, sino la calidad evangélica que podamos irradiar los cristianos. ¿Qué contagiamos? ¿Indiferencia o fe convencida? ¿Mediocridad o pasión por una vida más humana?

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Siembra con la fe y la confianza de Jesús.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko uztailaren 13a
Urteko 15. igandea A
Mateo 13,1-23

EREIN

Ereilearen parabolaren kontakizuna bukatzean, dei hau egin du Jesusek: «Entzuteko belarririk duenak, entzun dezala». Parabola arretaz entzuteko esan nahi digu. Baina zertaz behar dugu egin gogoeta? Ereileaz? Haziaz? Lur-mota desberdinez?
Tradizioz, hazia hartzen duten lur-alorrei erreparatu izan diegu, kasik bakarrik; ebanjelioa entzutean, zein jarrera izan ohi dugun aztertzeko. Halaz guztiz, garrantzizkoa da ereileari eta ereiteko moduari erreparatzea.
Hau dio lehenik eta behin kontakizunak: «Irten zen ereilea ereitera». Konfiantza harrigarriz egin du lana. Ugari erein du. Hazia erori da, alde guztietan erori ere, baita hazia, itxuraz, nekez erne daitekeen lekuan ere. Horrela egiten zuten Galileako laborariek, bide-ertzetan eta alor harritsuetan ere ereiten baitzuten.
Jendeari ez zaio gertatu gauza zaila ereilea zein den ateratzea. Horrela ereiten du Jesusek bere mezua. Goizero ikusten dute irteten, Jainkoaren Berri Ona hots egitera. Bere Hitza ereiten du, bai hura onartzen duen jende xumearen artean, baita uko egiten dioten lege-maisu eta fariseuen artean ere. Ez du sekula amore ematen. Haren ereitea ez da izango agorra.
Krisialdi erlijiosoak gaina hartu diogun honetan, pentsa genezake, Ebanjelioak galdua duela bere jatorrizko indarra eta Jesusen mezuak ez duela jada tiramenik gaur egungo gizon-emakumeak erakartzeko. Egia esan, gaurko hau, ez da egokiera arrakasta deigarriak «uztatzeko», baizik eta ereiten ikasteko, amore eman gabe, apal-apal eta egiaz.
Ez da Ebanjelioa indar gizatartzailea galdu duena; gu geu gara, hots egiten ari garena fede ahula eta dudakorra dela medio. Ez da Jesus tiramen-indarra galdu duena. Gu geu gara, indarra galarazten dioguna geure inkoherentzian eta kontraesanak direla medio.
Frantzisko aita santuak dio ezen, kristau batek Jesusekiko lotura estu bat bizi ez duenean, «laster joaten zaiola bere gogo beroa eta eskualdatu nahi duen mezuaren inguruko segurantza galtzen duela, indarra eta suharra falta zaizkiola. Eta konbentzimendurik, gogo berorik, segurantzarik, maiteminik ez duen pertsonak ezin konbentzitu duela inor».
Ebanjelizatzea ez da doktrina baten berri ematea, baizik eta Jesusen indar gizatartzaile eta salbatzailearen indarra agertzea da gizartean eta pertsonaren bihotzean. Hau ezin egin da nolanahi. Gauzarik garrantzizkoena ez da predikarien, katekisten eta erlijio-irakasleen kopurua, baizik kristauengan irradia genezakeen kalitate ebanjelikoa. Zer dugu kutsatzen? Axolarik eza ala fede beroa? Eskastasuna ala gizatasun handiagoko biziaren suharra?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Erein ezazu Jesusen fede.
eta konfiantzarekin. Bidali hau.

HOMILIA - CA

13 de juliol de 2014
Diumenge XV durant l'any (A)
Mateu 13,1-23

SEMBRAR

En acabar el relat de la paràbola del sembrador, Jesús fa aquesta crida: "Qui tingui orelles, que escolti". Se'ns demana que prestem molta atenció a la paràbola. Però, en què hem de reflexionar? En el sembrador? En la llavor? En els diferents terrenys?
Tradicionalment, els cristians ens hem fixat gairebé exclusivament en els terrenys en què cau la llavor, per revisar quina és la nostra actitud en escoltar l'Evangeli. No obstant això, és important prestar atenció a la sembra i la seva manera de sembrar.
És el primer que diu el relat: "Un sembrador va sortir a sembrar". Ho fa amb una confiança sorprenent. Sembra de manera abundant. La llavor cau i cau per tot arreu, fins i tot on sembla difícil que la llavor pugui germinar. Així ho feien els pagesos de Galilea, que sembraven fins i tot a la vora dels camins i en terrenys pedregosos.
A la gent no li és difícil identificar el sembrador. Així sembra Jesús el seu missatge. El veuen sortir els matins a anunciar la Bona Notícia de Déu. Sembra la seva Paraula entre la gent senzilla que l'acull, i també entre els escribes i fariseus que el rebutgen. Mai es desanima. La seva sembra no serà estèril.
Desbordats per una forta crisi religiosa, podem pensar que l'Evangeli ha perdut la seva força original i que el missatge de Jesús ja no té força per atraure l'atenció de l'home o la dona d'avui. Certament, no és el moment de "collir" èxits cridaners, sinó d'aprendre a sembrar sense descoratjar-nos, amb més humilitat i veritat.
No és l'Evangeli el que ha perdut força humanitzadora, som nosaltres els que l'estem anunciant amb una fe feble i vacil•lant. No és Jesús el que ha perdut poder d'atracció. Som nosaltres els que el desvirtuem amb les nostres incoherències i contradiccions.
El Papa Francesc diu que, quan un cristià no viu una adhesió forta a Jesús, "aviat perd l'entusiasme i deixa d'estar segur d'allò que transmet, li falta força i passió. I una persona que no està convençuda, entusiasmada, segura, enamorada, no convenç ningú".
Evangelitzar no és propagar una doctrina, sinó fer present enmig de la societat i en el cor de les persones la força humanitzadora i salvadora de Jesús. I això no es pot fer de qualsevol manera. El més decisiu no és el nombre de predicadors, catequistes i ensenyants de religió, sinó la qualitat evangèlica que puguem irradiar els cristians. Què encomanem? ¿Indiferència o fe convençuda? ¿Mediocritat o passió per una vida més humana?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Sembra amb la fe i la confiança de Jesús.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

DOMINGO: 13-07-2014
15 T.O.(A)
Mt 13, 1-23

SEMENTAR

Ao terminar o relato da parábola do sembrador, Xesús fai esta chamada: “O que teña oídos para oír, que oia”.  Pídesenos que prestemos moita atención á parábola. Pero, en que temos de reflexionar? No sementador”? Na semente? Nos diferentes terreos?
Tradicionalmente, os cristiáns fixámonos case exclusivamente nos terreos en que cae a semente, para revisar cal é a nosa actitude ao escoitar o Evanxeo. Con todo é importante prestar atención ao sementeiro e ao seu modo de sementar.
É o primeiro que di o relato: “Saíu o sementador sementar”. Faino cunha confianza sorprendente. Sementa de xeito abundante. A semente cae e cae por todas partes, ata onde parece difícil que a semente poida xerminar. Así o facían os campesiños de Galilea, que sementaban ata ao bordo dos camiños e en terreos pedregosos.
Á xente non lle é difícil identificar ao sementeiro. Así sementa Xesús a súa mensaxe. Veno saír todas as mañás a anunciar a Boa Noticia de Deus. Sementa a súa Palabra entre a xente sinxela que o acolle, e tamén entre escribas e fariseos que o rexeitan. Nunca se desalenta. A súa semente non será estéril.
Desbordados por unha forte crise relixiosa, podemos pensar que o Evanxeo perdeu a súa forza orixinal e que a mensaxe de Xesús xa non ten garra para atraer a atención do home ou da muller de hoxe.
Certamente, non é o momento de recollermos éxitos rechamantes, senón de aprendermos a sementar sen desalentarnos, con máis humildade e verdade.
Non é o Evanxeo o que perdeu forza humanizadora, somos nós os que o estamos anunciando cunha fe débil e vacilante. Non é Xesús quen perdeu poder de atracción. Somos nós os que o desvirtuamos coas nosas incoherencias e contradicións.
O Papa Francisco di que, cando un cristián non vive unha adhesión forte a Xesús, “ben axiña perde o entusiasmo e deixa de estar seguro do que transmite, fáltalle forza e paixón. E unha persoa que non está convencida, entusiasmada, segura, namorada, non convence a ninguén”.
Evanxelizar non é propagar unha doutrina, senón facer presente no medio da sociedade e no corazón das persoas a forza humanizadora e salvadora de Xesús. E isto non se pode facer de calquera xeito. O máis decisivo non é o número de predicadores, catequistas e ensinantes de relixión, senón a calidade evanxélica que poidamos irradiar os cristiáns. Que contaxiamos? Indiferenza ou fe convencida? Mediocridade ou paixón por unha vida máis humana?

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar boa nova.
Sementando con fe e confianza Xesús.
Pase.

HOMILIA -IT

13 luglio 2014
XV T. O. (A)
Mt 13,1-23

SEMINARE

Terminando il racconto della parabola del seminatore, Gesù fa questo richiamo: Chi ha orecchi, ascolti. Ci viene chiesto di prestare molta attenzione alla parabola. Ma su che cosa dobbiamo riflettere? Sul seminatore? Sul seme? Sui diversi terreni?
Tradizionalmente noi cristiani ci siamo fermati quasi esclusivamente sui terreni sui quali cade il seme, per riflettere su qual è il nostro atteggiamento nell’ascoltare l’Evangelo. Ma è importante fare attenzione al seminatore e al suo modo di seminare.
È la prima cosa che dice il racconto: Il seminatore uscì a seminare. Lo fa con una fiducia sorprendente. Semina in maniera abbondante. Il seme cade e cade da ogni parte, anche dove sembra difficile che il seme possa germogliare. Così facevano i contadini di Galilea, che seminavano anche ai bordi delle strade e su terreni sassosi.
Alla gente non è difficile identificare il seminatore. Così Gesù semina il suo messaggio. Lo vedono uscire tutte le mattine ad annunziare la Buona Notizia di Dio. Semina la sua Parola tra gente semplice che l’accoglie, e anche tra gli scribi e farisei che lo rifiutano. Non si scoraggia mai. La sua semina non sarà sterile.
Sopraffatti da una forte crisi religiosa, possiamo pensare che l’Evangelo ha perso la sua forza originaria e che il messaggio di Gesù non ha più mordente per attrarre l’attenzione delle donne o degli uomini di oggi. Certo non è il momento di raccogliere risultati clamorosi, ma d’imparare a seminare senza scoraggiarci, con più umiltà e verità.
Non è l’Evangelo che ha perso la sua forza umanizzatrice, siamo noi che lo stiamo annunziando con una fede debole e vacillante. Non è Gesù   che ha perso potere d’attrazione. Siamo noi che gli togliamo forza con le nostre incoerenze e contradizioni.
Papa Francesco dice che, quando un cristiano non vive un’adesione forte a Gesù, “presto perde l’entusiasmo e non è più sicuro di quello che trasmette, gli manca forza e passione. E una persona che non è convinta, entusiasmata, sicura, innamorata, non convince nessuno”.
 Evangelizzare non è propagare una dottrina, ma far presente in mezzo alla società e nel cuore delle persone la forza umanizzatrice e salvatrice di Gesù. E questo non si può fare in qualsiasi modo. La cosa più decisiva non è il numero dei predicatori, catechisti e insegnanti di religione, ma la qualità evangelica che possiamo irradiare noi cristiani. Che cosa contagiamo? Indifferenza o fede convinta? Mediocrità o passione per una vita più umana?

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Semina con la fede e la fiducia di Gesù.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

13 juillet 2014
15 Temps ordinaire (A)
Matthieu  13,1-23

SEMER

A la fin du récit de la parabole du semeur, Jésus lance cet appel: ‘’Celui qui a des oreilles pour entendre, qu’il entende’’. Il nous est demandé de faire très attention à la parabole. Mais sur quoi notre réflexion doit-elle porter ? Sur le semeur ? Sur la semence ? Sur les différents terrains ?
Traditionnellement, nous chrétiens, nous avons fixé notre attention presque exclusivement sur les terrains où la semence est tombée, pour réviser quelle est notre attitude lorsque nous écoutons l’Evangile. Il est cependant important de faire attention au semeur et à sa manière de semer.
C’est la première chose affirmée par le récit: ‘’Le semeur est sorti pour semer’’ Il le fait avec une confiance qui surprend. Il sème abondamment. La semence tombe et retombe partout, même là où il semble difficile qu’elle puisse germer. C’est ainsi que procédaient les paysans de Galilée. Ils semaient même sur les bords des chemins et sur des terrains pierreux.
Il n’est pas difficile pour les gens d’identifier le semeur. C’est ainsi que Jésus sème son message. Ils le voient sortir tous les matins pour annoncer la Bonne Nouvelle de Dieu. Il sème sa Parole parmi les gens simples qui l’accueillent mais aussi parmi les scribes et pharisiens qui le rejettent. Jamais il ne se décourage. Ses semailles ne resteront pas stériles.
Débordés par une forte crise religieuse, nous pouvons penser que l’Evangile a perdu de sa force originaire et que le message de Jésus n’a plus  de punch pour attirer l’attention de l’homme ou de la femme d’aujourd’hui. Ce n’est certes pas le moment de ‘’récolter’’ des succès éclatants, mais d’apprendre à semer sans se décourager, avec plus d’humilité et plus de vérité.
Ce n’est pas l’Evangile qui  a perdu de sa force humanisante, c’est nous qui l’annonçons avec une foi faible et hésitante. Ce n’est pas Jésus qui a perdu son pouvoir d’attraction. C’est nous qui l’avons dénaturé  avec nos incohérences et nos contradictions.
Le Pape François dit que lorsqu’un chrétien n’adhère pas fortement à Jésus, ‘’il perd vite l’enthousiasme et cesse d’être sûr de ce qu’il transmet, il manque de force et de passion. Et une personne qui n’est pas convaincue, enthousiasmée, sûre, enamourée, ne peut convaincre personne’’.
Evangéliser n’est pas propager une doctrine, mais rendre présente au cœur de la société et au cœur des personnes, la force humanisante et salvatrice de Jésus. Ce que l’on ne peut faire n’importe comment. Le plus décisif n’est pas le nombre de prédicateurs, de catéchistes ou de professeurs de religion, mais la qualité évangélique que nous, chrétiens, nous pouvons faire rayonner. Que transmettons-nous ? Indifférence ou foi convaincue ? Médiocrité ou passion pour une vie plus humaine ?

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Sème avec la foi et la confiance de Jésus.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

13 de Julho de 2014
15 Tempo ordinário (A)
Mateus 13,1-23

SEMEAR

Ao terminar o relato da parábola do semeador, Jesus faz esta chamada: “O que tenha ouvidos para ouvir, que oiça”. Pede-nos que prestemos muita atenção à parábola. Mas, em temos de refletir? No semeador? Na semente? Nos diferentes terrenos?
Tradicionalmente, os cristãos, fixamo-nos quase exclusivamente nos terrenos em que cai a semente, para rever qual é a nossa atitude ao escutar o Evangelho. No entanto é importante prestar atenção ao semeador e ao seu modo de semear.
É o primeiro que diz o relato: “Saiu o semeador a semear”. Faz com uma confiança surpreendente. Semeia de forma abundante. A semente cai e cai por toda a parte, inclusive onde parece difícil que a semente possa germinar. Assim o fazia os camponeses da Galileia, que semeavam inclusive à beira dos caminhos e em terrenos pedregosos.
Às pessoas não lhes é difícil identificar o semeador. Assim semeia Jesus a Sua mensagem. Veem-no sair todas as manhãs a anunciar a Boa Nova de Deus. Semeia a Sua Palavra entre as pessoas simples que o acolhem, e também entre os escribas e fariseus que o repelem. Nunca se desalenta. A Sua sementeira não será estéril.
Oprimidos por uma forte crise religiosa, podemos pensar que o Evangelho perdeu a sua força original e que a mensagem de Jesus já não tem garra para atrair a atenção do homem ou da mulher de hoje. Certamente, não é o momento de “colher” êxitos chamativos, mas de aprender a semear sem desalentar-nos, com mais humildade e verdade.
Não é o Evangelho que perdeu a força humanizadora, somos nós os que o estamos a anunciar com uma fé débil e vacilante. Não é Jesus o que perdeu o poder de atração. Somos nós os que o desvirtuamos com as nossas incoerências e contradições.
O Papa Francisco diz que, quando um cristão não vive uma adesão forte a Jesus, “rapidamente perde o entusiasmo e deixa de estar seguro do que transmite, falta-lhe força e paixão. E uma pessoa que não está convencida, entusiasmada, segura, enamorada, não convence ninguém”.
Evangelizar não é propagar uma doutrina, mas fazer presente no meio da sociedade e no coração das pessoas a força humanizadora e salvadora de Jesus. E isto não se pode fazer de qualquer forma. O mais decisivo não é o número de predicadores, catequistas e professores de religião, mas a qualidade evangélica que possamos irradiar, os cristãos. Que contagiamos? Indiferença ou fé convicta? Mediocridade ou paixão por uma vida mais humana?

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Semeia com a fé e a confiança de Jesus.
Passa-o.


HOMILIA - EN

July 13, 2014
15th Sunday in Ordinary Time (A)
Matthew 13:1-23

SOW

When Jesus finishes telling the parable of the sower, he makes this invitation: “Anyone who has ears should listen.”  He asks us to pay attention to the parable.  But what are we supposed to reflect on?  The sower? The seed? The different terrains?
Traditionally we Christian have focused almost exclusively on the terrains where the seed falls, in order to look at what is our attitude as we listen to the Gospel.  However it is important to watch the sower and his way of sowing.
The first thing Jesus says in the story is: “A sower went out to sow.”   He does it with a surprising confidence.  He sows abundantly.  The seed falls and falls all over the place, including where it seems impossible for the seed to germinate.  That’s how the farmers of Galilee did it: they sowed even on the sides of the paths and in rocky places.
It’s not hard for people to identify the sower.  That’s how Jesus sowed his message.  They saw him go out every morning to announce the Good News of God.  He sowed his Word among the simple people who welcomed it, and also among the Scribes and Pharisees who rejected it.  He never got tired.  His sowing won’t be fruitless.
Overcome by a strong religious crisis, we can think that the Gospel has lost its original power and that Jesus’ message no longer has power to attract the attention of men and women today.  Certainly this is not the moment to “harvest” resounding successes, but it is the moment to learn to sow without getting discouraged, with more humility and truth.
It’s not the Gospel that has lost its humanizing power, but ourselves who are announcing it with a weak and wavering faith.  It’s not Jesus that has lost his power to attract.  We are the ones who have distorted  him with our senselessness and contradictions.
Pope Francis says that, when a Christian doesn’t live a strong adhesion to Jesus, “he quickly loses enthusiasm and stops being sure of what he is transmitting, he lacks power and passion.  And a person who isn’t convinced, enthusiastic, sure, in love, doesn’t convince anyone.”
Evangelizing isn’t propagating a doctrine, but making the humanizing and saving power of Jesus present in the midst of society and in people’s hearts.  And this can’t be done just any old way.  What’s most decisive isn’t the number of preachers, catechists, teachers of religion, but the evangelical quality that Christians radiate.  What are we spreading?  Indifference or convinced faith?  Mediocrity or a passion for a more human life?

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Sow with the faith and confidence of Jesus.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com