lunes, 13 de octubre de 2014

10/19/2014 - 29th Sunday in Ordinary Time (A)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
En breve esperamos poder compartirla con vosotros.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

19 de octubre de 2014
29 Tiempo ordinario(A)
Mateo 22,15-21

LOS POBRES SON DE DIOS

A espaldas de Jesús, los fariseos llegan a un acuerdo para prepararle una trampa decisiva. No vienen ellos mismos a encontrarse con él. Les envían a unos discípulos acompañados por unos partidarios de Herodes Antipas. Tal vez, no faltan entre estos algunos poderosos recaudadores de los tributos para Roma.
La trampa está bien pensada: “¿Es lícito pagar impuestos al César o no?”. Si responde negativamente, le podrán acusar de rebelión contra Roma. Si legitima el pago de tributos, quedará desprestigiado ante aquellos pobres campesinos que viven oprimidos por los impuestos, y a los que él ama y defiende con todas sus fuerzas.
La respuesta de Jesús ha sido resumida de manera lapidaria a lo largo de los siglos en estos términos: “Al César lo que es del César y a Dios lo que es de Dios”. Pocas palabras de Jesús habrán sido citadas tanto como éstas. Y ninguna, tal vez, más distorsionada y manipulada desde intereses muy ajenos al Profeta, defensor de los pobres.
Jesús no está pensando en Dios y en el César de Roma como dos poderes que pueden exigir cada uno de ellos, en su propio campo, sus derechos a sus súbditos. Como todo judío fiel, Jesús sabe que a Dios “le pertenece la tierra y todo lo que contiene, el orbe y todos sus habitantes” (salmo 24). ¿Qué puede ser del César que no sea de Dios? Acaso los súbditos del emperador, ¿no son hijos e hijas de Dios?
Jesús no se detiene en las diferentes posiciones que enfrentan en aquella sociedad a herodianos, saduceos o fariseos sobre los tributos a Roma y su significado: si llevan “la moneda del impuesto” en sus bolsas, que cumplan sus obligaciones. Pero él no vive al servicio del Imperio de Roma, sino abriendo caminos al reino de Dios y su justicia.
Por eso, les recuerda algo que nadie le ha preguntado: “Dad a Dios lo que es de Dios”. Es decir, no deis a ningún César lo que solo es de Dios: la vida de sus hijos e hijas. Como ha repetido tantas veces a sus seguidores, los pobres son de Dios, los pequeños son sus predilectos, el reino de Dios les pertenece. Nadie ha de abusar de ellos.
No se ha de sacrificar la vida, la dignidad o la felicidad de las personas a ningún poder. Y, sin duda, ningún poder sacrifica hoy más vidas y causa más sufrimiento, hambre y destrucción que esa “dictadura de una economía sin rostro y sin un objetivo verdaderamente humano” que, según el papa Francisco, han logrado imponer los poderosos de la Tierra. No podemos permanecer pasivos e indiferentes acallando la voz de nuestra conciencia en la práctica religiosa.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Defiende a los pobres de Dios.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko urriaren19a
Urteko 29. igandea A
Mateo 22, 15-21

JAINKOARENAK DIRA POBREAK

Jesusek jakin gabe, akordio batera iritsi dira fariseuak, hari behin betiko tranpa jartzeko. Ez datoz berak Jesusekin egotera. Beren ikasle batzuk bidali dizkiote, Herodes Antipasen aldeko batzuekin. Agian, ez dira falta izan azken hauen artean, Erromako zerga-biltzaile boteretsuren batzuk.
Ondo pentsatua dute tranpa: «Zilegi al da ala ez Zesarri zergak ordaintzea?» Ezetz erantzuten badu, Erromaren kontrako matxinotzat sala dezakete. Zerga-ordainketa hori zuzentzat ematen badu, berriz, izen ona galduko du zergapean lur jota den landa-jende pobretuaren aurrean, berak maite dituen eta ahalegin guztiz defenditzen ari den jende haren guztien aurrean.
Jesusen erantzuna hotz eta motz laburtu izan da mendeetan barna, hitz hauekin: «Zesarri Zesarrena, Jainkoari Jainkoarena». Jesusen hitz gutxi aipatu izan bide da gaurko hauek adina. Eta bat bakarrik ez hain desitxuratua eta manipulatua gertatu, gure Profeta honen, pobreen gure Defendatzaile honen kontrako probetxuen aldetik.
Jesusek ez ditu hartu Jainkoa eta Erromako Zesar bi botere bezala, bakoitzak bere aldetik, bakoitzak bere eremutik, nork beren menpekoei bere eskubideak eskatzen ahal liekeen bi botere bezala. Judu leial orok bezala, ondotxo daki Jesusek Jainkoarena dela «lur guztia eta lurreko gauza guztiak, mundua eta bertako jende guztia» (Sal 24). Hain zuzen, zer izan daiteke Zesarrenik Jainkoarena ez denik? Enperadorearen menpekoak, ez ote dira Jainkoren seme-alaba?
Jesus ez da arduratu gehiegi gizarte hura banatzen duten jarrera desberdinez: Herodesen aldekoek eta saduzearrek zergak Erromari emateaz eta haren esanahiaz dutenaz; beren poltsan «zergaren moneta» badaramate, bete ditzatela beren eginbeharrak. Baina Jesus bera ez da bizi Erromako inperioaren zerbitzura, baizik eta Jainkoaren erreinuari eta haren zuzentasunari  bidea urratzearen zerbitzura.
Horregatik, inork galdetu ez dion gauza bat gogorarazi die: «Eman Jainkoari Jainkoarena». Esan nahi baita: ez eman inongo Zesarri Jainkoarena bakarrik dena: beraren seme-alaben bizia. Bere jarraitzaileei behin eta berriz errepikatu dien bezala, Jainkoarenak dira pobreak, txikiak ditu bere lagun min, berea du Jainkoaren erreinua. Inork ezin abusa dezake haietaz.
Ez zaio eskaini eta menperatu behar inongo botereri pertsona baten bizia, duintasuna edo zoriona. Eta dudarik gabe. ez du inongo boterek sakrifikatzen edo menperatzen giza bizitza gehiago, ez eragiten sufrimendu, gose eta suntsipen gehiago, «aurpegirik gabeko eta inolako egiazko giza xederik gabeko ekonomia baten diktadurak baino», Frantzisko aita  santuaren hitzetan, Lurreko boteretsuek ezarri duten diktadura horrek baino. Ezin gelditu gara besoak tolesturik  eta axolagabe, geure bihotzaren ahotsa erlijio-praktikarekin isilaraziz.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Defendatu Jainkoaren pobreak.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

19 d'octubre de 2014
Diumenge XXIX durant l'any(A)
Mateu 22, 15-21

ELS POBRES SÓN DE DÉU

D'amagat de Jesús, els fariseus arriben a un acord per preparar-li un parany decisiu. No hi van ells mateixos a trobar-se amb ell. Li envien uns deixebles acompanyats per uns partidaris d'Herodes Antipas. Potser, no hi falten entre aquests alguns poderosos recaptadors dels tributs per a Roma.
El parany està ben pensat: "És permès o no de pagar tribut al Cèsar?". Si respon negativament, el podran acusar de rebel•lió contra Roma. Si legitima el pagament de tributs, quedarà desprestigiat davant d'aquells pobres camperols que viuen oprimits pels impostos, i als que ell estima i defensa amb totes les seves forces.
La resposta de Jesús ha estat resumida de manera lapidària al llarg dels segles en aquests termes: "Al Cèsar el que és del Cèsar, i a Déu el que és de Déu". Poques paraules de Jesús hauran estat citades tant com aquestes. I cap, potser, més distorsionada i manipulada des d'interessos molt aliens al Profeta, defensor dels pobres.
Jesús no està pensant en Déu i en el Cèsar de Roma com dos poders que poden exigir cada un d'ells, en el seu propi camp, els seus drets als seus súbdits. Com tot jueu fidel, Jesús sap que a Déu "li pertany la terra i tot el que s'hi mou, el món i tots els qui l'habiten" (salm 24). Què pot ser del Cèsar que no sigui de Déu? Potser els súbdits de l'emperador, no són fills i filles de Déu?
Jesús no s'atura en les diferents posicions que s'enfronten en aquella societat a herodians, saduceus i fariseus sobre els tributs a Roma i el seu significat: si porten "la moneda de l'impost" a les seves bosses, que compleixin les seves obligacions. Però ell no viu al servei de l'Imperi de Roma, sinó obrint camins al regne de Déu i la seva justícia.
Per això, els recorda allò que ningú li ha preguntat: "Doneu a Déu el que és de Déu". És a dir, no doneu a cap Cèsar el que només és de Déu: la vida dels seus fills i filles. Com ha repetit tantes vegades als seus seguidors, els pobres són de Déu, els petits són els seus predilectes, el Regne de Déu els pertany. Ningú ha d'abusar-ne.
No s'ha de sacrificar la vida, la dignitat o la felicitat de les persones a cap poder. I, sens dubte, cap poder sacrifica avui més vides i causa més patiment, fam i destrucció que aquesta "dictadura d'una economia sense rostre i sense un objectiu veritablement humà" que, segons el papa Francesc, han aconseguit imposar els poderosos de la Terra. No podem romandre passius i indiferents fent callar la veu de la nostra consciència en la pràctica religiosa.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Defensa els pobres de Déu.
Passa-ho!


HOMILIA - GL

DOMINGO, 19-10-2014
29º Ordinario
Mateo 22, 15-21

OS POBRES SON DE DEUS

Ás costas de Xesús, os fariseos chegan a un acordo para prepararlle unha trampa decisiva. Non veñen eles mesmos atoparse con el. Envíanlle a uns discípulos acompañados por uns partidarios de Herodes Antipas. Talvez, non faltan entre estes algúns dos poderosos recadadores dos tributos para Roma.
A trampa está ben pensada: “É lícito pagar impostos ao César ou non”?. Se responde negativamente, poderano acusar de rebelión contra Roma. Se lexitima o pago de tributos, ficará desprestixiado ante aqueles pobres campesiños que viven oprimidos polos impostos, e aos que el ama e defende con todas as súas forzas.
A resposta de Xesús foi resumida de xeito lapidaria ao longo dos séculos nestes termos: “Ao César o que é do César e a Deus o que é de Deus”. Poucas palabras de Xesús serían citadas tanto como estas. E ningunha, talvez, máis falseada e manipulada desde intereses moi alleos ao Profeta, defensor dos pobres.
Xesús non está pensando en Deus e no César de Roma como dous poderes que poden esixir cada un deles, no seu propio campo, os seus dereitos aos seus súbditos. Como todo xudeu fiel, Xesús sabe que a Deus lle pertence a terra e todo o que contén, o orbe e todos os seus habitantes. (salmo 24). Que pode ser do César que non sexa de Deus? Seica os súbditos do emperador, non son fillos e fillas de Deus?
Xesús non se detén nas diferentes posicións que enfrontan naquela sociedade a herodianos, saduceos ou fariseos sobre os tributos a Roma e o seu significado: se levan “a moeda do imposto” nas súas bolsas, que cumpran as súas obrigacións. Pero el non vive ao servizo do Imperio de Roma, senón abrindo camiños ao reino de Deus e a súa xustiza.
Por iso, recórdalles algo que ninguén lle preguntou: “Dade a Deus o que é de Deus”. É dicir, non deades a ningún César o que só é de Deus: a vida dos seus fillos e fillas. Como repetiu tantas veces aos seus seguidores, os pobres son de Deus, os pequenos son os seus predilectos, o reino de Deus perténcelles. Ninguén ha abusar deles.
Non se ha sacrificar a vida, a dignidade ou a felicidade das persoas a ningún poder. E, sen dúbida, ningún poder sacrifica hoxe máis vidas e causa máis sufrimento, fame e destrución que esa “ditadura dunha economía sen rostro e sen un obxectivo verdadeiramente humano” que, segundo o papa Francisco, lograron impoñer os poderosos da Terra. Non podemos permanecer pasivos e indiferentes acalando a voz da nosa conciencia na práctica relixiosa.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar unha boa noticia. 
Defende os pobres de Deus. 
Pase.

HOMILIA -IT

19 ottobre 2014
XXIX T. O. (A)
Mt 22, 15-21

I POVERI SONO DI DIO

Alle spalle di Gesù, i farisei arrivano a un accordo per preparargli una trappola decisiva. Non vengono loro stessi a incontrarsi con lui. Gli inviano alcuni loro discepoli accompagnati da seguaci di Erode Antipa. Forse non mancano tra questi alcuni potenti esattori dei tributi per Roma.
La trappola è ben pensata: È lecito, o no, pagare il tributo a Cesare?    Se risponde negativamente, lo potranno accusare di ribellione contro Roma. Se legittima il pagamento dei tributi, non avrà più prestigio davanti a quei poveri contadini che vivono oppressi dalle imposte e che egli ama e difende con tutte le sue forze.
La risposta di Gesù è stata riassunta in maniera lapidaria lungo i secoli in questi termini: A Cesare quello che è di Cesare e a Dio quello che è di Dio. Poche parole di Gesù saranno state citate tanto come queste. E nessuna, forse, più distorta e manipolata da interessi più estranei al Profeta difensore dei poveri.
Gesù non sta pensando a Dio e al Cesare di Roma come due poteri che possano esigere ciascuno di essi, nel suo proprio campo, i loro diritti dai sudditi. Come ogni fedele giudeo, Gesù sa che di Dio è la terra e quanto contiene, l’universo e i suoi abitanti. (salmo 24). Che cosa può essere del Cesare che non sia di Dio? Forse i sudditi dell’imperatore non sono figlie e figli di Dio?
Gesù non si ferma alle diverse posizioni sulle quali discutono in quella società erodiani, saducei o farisei circa i tributi a Roma e sul loro significato: se portano la moneta del tributo nelle loro borse, adempiano i loro obblighi. Ma egli non vive a servizio dell’Impero di Roma, ma aprendo vie al Regno di Dio e alla sua giustizia.
Per questo ricorda loro qualcosa che nessuno gli ha chiesto: Date a Dio quello che è di Dio. Cioè, non date a nessun Cesare quello che è solo di Dio: la vita dei suoi figli e figlie. Come ha ripetuto tante volte ai suoi seguaci, i poveri sono di Dio, i piccoli sono i suoi prediletti, il Regno di Dio appartiene a loro. Nessuno deve abusare di loro.
Non si deve sacrificare la vita, la dignità o la felicità delle persone a nessun potere. E, senza dubbio, nessun potere oggi sacrifica più vite e causa più sofferenza, fame e distruzione che questa “dittatura di un’economia senza volto e senza un obiettivo veramente umano” che, secondo papa Francesco, sono riusciti a imporre i potenti della Terra. Non possiamo rimanere impassibili e indifferenti facendo tacere la voce della nostra coscienza nella pratica religiosa.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Difendi i poveri di Dio.
Diffondilo.


HOMILIA - FR

19  octobre 2014
29 Temps ordinaire (A)
Matthieu 22, 15-21

LES PAUVRES SONT A DIEU

A l’insu de Jésus, les pharisiens parviennent à un accord pour lui tendre un piège décisif.  Eux mêmes ne rencontrent pas Jésus, mais lui envoient des disciples, accompagnés de  quelques partisans d’Hérode Antipas. Parmi eux, il ne manque sûrement pas  quelques puissants collecteurs d’impôts au bénéfice de  Rome.
Le piège est bien pensé: « Est-il licite, oui ou non,  de payer des impôts à l’empereur César ? » S’il dit non, ils pourront l’accuser de rébellion contre Rome. S’il appuie le payement des tributs, ce sera la honte  devant les pauvres paysans  opprimés par les impôts, des personnes qu’il aime et qu’il défend de toutes ses forces.
La réponse de Jésus a été résumée de façon lapidaire  tout au long des siècles avec ces termes: “Rendez à César ce qui est à César et à Dieu ce qui est à Dieu ». Peu de paroles de Jésus n’ont été autant citées que celles-ci. Mais aucune parole de Jésus n’a été aussi déformée et manipulée à partir d’intérêts complètement étrangers au Prophète, défenseur des pauvres.
Jésus ne pense pas à Dieu et au  César de Rome  comme étant deux pouvoirs qui peuvent réclamer, chacun dans son domaine, leurs droits sur leurs sujets. Comme tout juif observant, Jésus sait que, « la terre et tout ce qu’elle contient, le monde et tous ses habitants  appartiennent à Dieu » (psaume 24). Qu’est-ce qui peut appartenir à César qui n’appartienne pas à Dieu ? Les sujets de l’empereur, ne sont-il pas de fils et de filles de Dieu ?
Jésus ne  s’arrête pas aux diverses positions qui, dans cette société, opposent  hérodiens, saducéens, ou pharisiens, sur les impôts à payer à Rome et sur leur signification : s’ils  emportent « l’argent de l’impôt » dans leurs bourses, ils n’ont qu’à remplir leurs obligations. Mais lui ne vit pas pour le  service de l’empire romain mais pour ouvrir des chemins au royaume de Dieu et à sa justice.
C’est pourquoi il leur rappelle quelque chose que jamais personne ne leur a demandé; “Rendez à Dieu ce qui est à Dieu”. C’est-à-dire, ne donnez pas à César ce qui n’appartient qu’à Dieu ; la vie de ses fils et de ses filles. Comme il l’a tant répété à ses disciples : les pauvres appartiennent à Dieu, les petits sont ses préférés, le royaume de Dieu est à eux. Personne ne doit  abuser d’eux.
Il ne faut sacrifier à aucun pouvoir  la vie, la dignité ou le bonheur des personnes. Et, sans doute, aucun pouvoir  ne sacrifie aujourd’hui plus de vies et ne cause plus de souffrance, de faim et de destruction que cette « dictature  d’une économie sans visage  et sans objectif vraiment humain », que, d’après le Pape François, les puissants de la Terre ont réussi à imposer. Nous ne pouvons pas rester passifs et indifférents en étouffant  la voix de notre conscience à base de pratique religieuse.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Défend les pauvres de Dieu!
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

19 de Outubro de 2014
29 Tempo ordinário(A)
Mateus 22, 15-21

OS POBRES SÃO DE DEUS

Nas costas de Jesus, os fariseus chegam a um acordo para preparar-lhe uma armadilha decisiva. Não vêm eles pessoalmente para se encontrarem com Ele. Enviam-lhe uns discípulos acompanhados por uns partidários de Herodes Antipas. Talvez, não faltem entre estes, alguns poderosos cobradores dos tributos para Roma.
A armadilha está bem pensada: “É lícito pagar impostos a César ou não?”. Se responde negativamente, podem acusa-Lo de rebelião contra Roma. Se legitima o pagamento de tributos, ficará desprestigiado ante aqueles pobres camponeses que vivem oprimidos pelos impostos, e aos que Ele ama e defende com todas as Suas forças.
A resposta de Jesus foi resumida de forma lapidar ao longo dos séculos nestes termos: “A César o que é de César e a Deus o que é de Deus”. Poucas palavras de Jesus terão sido citadas tanto como estas. E nenhuma, tal vez, mais distorcida e manipulada a partir de interesses muito alheios ao Profeta, defensor dos pobres.
Jesus não está a pensar em Deus e no César de Roma como dois poderes que podem exigir cada um deles, no seu próprio campo, os seus direitos aos seus súbditos. Como todo o judeu fiel, Jesus sabe que a Deus “lhe pertence a terra e tudo o que contem, a orbe e todos os seus habitantes” (salmo 24). Que pode ser de César que não seja de Deus? Acaso os súbditos do imperador, não são filhos e filhas de Deus?
Jesus não se detém nas diferentes posições que enfrentam naquela sociedade herodianos, saduceus ou fariseus sobre os tributos a Roma e o seu significado: se levam “a moeda do imposto” nos seus bolsas, que cumpram as suas obrigações. Mas Ele não vive ao serviço do Império de Roma, mas sim abrindo caminhos para o reino de Deus e da Sua justiça.
Por isso, lhes recorda algo que ninguém Lhe tinha preguntado: “Dai a Deus o que é de Deus”. Quer dizer, não deis a nenhum César o que só é de Deus: a vida dos Seus filhos e filhas. Como repetiu varias vezes aos Seus seguidores, os pobres são de Deus, os pequenos são os Seus preferidos, o reino de Deus pertence-lhes. Ninguém há-de abusar deles.
Não se há-de sacrificar a vida, a dignidade ou a felicidade das pessoas a nenhum poder. E, sem dúvida, nenhum poder sacrifica hoje mais vidas e causa mais sofrimento, fome e destruição que essa “ditadura de uma economia sem rosto e sem um objetivo verdadeiramente humano” que, segundo o papa Francisco, consegui impor os poderosos da Terra. Não podemos permanecer passivos e indiferentes calando a voz da nossa consciência na prática religiosa.-

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Defende os pobres de Deus.
Passa-o.


HOMILIA - EN

Oct. 19, 2014
29th Sunday in Ordinary Time (A)
Matthew 22:15-21

THE POOR ARE GOD’S

Behind Jesus’ back, the Pharisees reach an agreement to prepare a decisive trap for him.  They themselves won’t come to meet with him.  They send some of their disciples, along with some party members of Herod Antipas.  Perhaps some powerful Roman tax-collectors will be among them.
The trap is well thought out: “Is it permissible to pay taxes to Caesar or not?”  If he answers negatively, they will be able to accuse him of rebellion against Rome.  If he justifies the payment of tribute, he will end up discredited by those poor farmers who are oppressed by those taxes, and by those he loves and defends with his whole might.
Jesus’ answer has been summarized in a concise manner throughout the centuries in these terms: “Give unto Caesar what is Caesar’s, and to God what is God’s”.  Few of Jesus’ words have been cited as much as these.  And none, perhaps, more distorted and manipulated by interests very far from those of the Prophet, the defender of the poor.
Jesus isn’t thinking of God and of Rome’s Caesar as two powers that can demand, one from another in their respective spheres, their rights to their subjects.  Like any faithful Jew, Jesus knows that to God “belongs the earth and all that is contains, the world and all its inhabitants” (Ps. 24).  What could be of Caesar that isn’t of God?  Aren’t the subjects of the emperor, sons and daughters of God”
Jesus doesn’t bother about the different positions that the Herodians, the Sadducees or the Pharisees confronted in that society concerning the tributes to Rome and their significance: if they are carrying “the money of the tax” in their pockets, then they should fulfill those obligations.  But he doesn’t live in service to the Roman Empire, but opens paths to God’s Reign and God’s justice.
That’s why he reminds them about something that no one has questioned him about: “Give to God what belongs to God”.  That’s to say, give to no Caesar what is only of God: the life of God’s sons and daughters.  As he has repeated over and over to his followers: the poor are God’s, the little ones are special to God, God’s Reign belongs to them.  No one should abuse them.
We must not sacrifice people’s life, dignity or happiness to any power.  And surely today no power sacrifices more lives and causes more suffering, hunger and destruction than that “tyranny of an economy without face and without truly human objective” that, according to Pope Francis, the powerful of the earth have succeeded in imposing.  We can’t remain passive and indifferent, stifling the voice of our consciences in the practice of religion.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Defend God’s poor.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 6 de octubre de 2014

10/12/2014 - 28th Sunday in Ordinary Time (A)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
En breve esperamos poder compartirla con vosotros.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

EU - GONBITA
IT - INVITO
PT - CONVITE

HOMILIA - ES

12 de octubre de 2014
28 Tiempo ordinario
Mateo 22, 1-14

INVITACIÓN

Jesús conocía muy bien cómo disfrutaban los campesinos de Galilea en las bodas que se celebraban en las aldeas. Sin duda, él mismo tomó parte en más de una. ¿Qué experiencia podía haber más gozosa para aquellas gentes que ser invitados a una boda y poder sentarse con los vecinos a compartir juntos un banquete de bodas?
Este recuerdo vivido desde niño le ayudó en algún momento a comunicar su experiencia de Dios de una manera nueva y sorprendente. Según Jesús, Dios está preparando un banquete final para todos sus hijos pues a todos los quiere ver sentados, junto a él, disfrutando para siempre de una vida plenamente dichosa.
Podemos decir que Jesús entendió su vida entera como una gran invitación a una fiesta final en nombre de Dios. Por eso, Jesús no impone nada a la fuerza, no presiona a nadie. Anuncia la Buena Noticia de Dios, despierta la confianza en el Padre, enciende en los corazones la esperanza. A todos les ha de llegar su invitación.
¿Qué ha sido de esta invitación de Dios? ¿Quién la anuncia? ¿Quién la escucha? ¿Dónde se habla en la Iglesia de esta fiesta final? Satisfechos con nuestro bienestar, sordos a lo que no sea nuestros intereses inmediatos, nos parece que ya no necesitamos de Dios ¿Nos acostumbraremos poco a poco a vivir sin necesidad de alimentar una esperanza última?
Jesús era realista. Sabía que la invitación de Dios puede ser rechazada. En la parábola de “los invitados a la boda” se habla de diversas reacciones de los invitados. Unos rechazan la invitación de manera consciente y rotunda: “no quisieron ir. Otros responden con absoluta indiferencia: “no hicieron caso”. Les importan más sus tierras y negocios.
Pero, según la parábola, Dios no se desalienta. Por encima de todo, habrá una fiesta final. El deseo de Dios es que la sala del banquete se llene de invitados. Por eso, hay que ir a “los cruces de los caminos”, por donde caminan tantas gentes errantes, que viven sin esperanza y sin futuro. La Iglesia ha de seguir anunciando con fe y alegría la invitación de Dios proclamada en el Evangelio de Jesús.
El papa Francisco está preocupado por una predicación que se obsesiona “por la transmisión desarticulada de una multitud de doctrinas que se intenta imponer a fuerza de insistencia”. El mayor peligro está según él en que ya “no será propiamente el Evangelio lo que se anuncie, sino algunos acentos doctrinales o morales que proceden de determinadas opciones ideológicas. El mensaje correrá el riesgo de perder su frescura y dejará de tener olor a Evangelio”.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribuye a difundir la invitación de Dios.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2014ko urriaren 12a
Urteko 28. igandea A
Mateo 22,1-14

GONBITA

Jesusek oso ondo zekien, Galileako landa-jendeak asko gozatzen zuela herrixketan ospatzen ziren ezteietan. Dudarik gabe, bera ere partaide izan zen haietako batean baino gehiagotan. Zer esperientzia hobeagorik jende harentzat ezteietara gonbidatua izatea baino?, eta auzokoekin mahai berean esertzea baino ezteietan elkarrekin parte hartzeko?
Txikitan bizi izandakoaren oroitzapen honek ondo asko lagundu zion kasuren batean, Jainkoarekin izandako bere esperientzia era berri eta harrigarri batean komunikatzeko. Jesusen arabera, Jainkoa azken otordu bat prestatzen ari da bere seme-alaba guztientzat; izan ere, guztiak ikusi nahi ditu mahai berean eserita beraren ondoan, betikotasun osoan guztiek bete-beteko bizi zoriontsuaz gozatzeko.
Esan genezake, bere bizitza osoa honela hartu zuela Jesusek: Jainkoaren izenean ospatutako azken jai hartarako gonbit handi bezala. Horregatik, Jesusek ez du ezer ezarri indarrez, ez du inor ere behartu. Jainkoaren Berri Ona hots egin du, Aitaganako konfiantza iratzarri edo esnatu du, esperantza eragin du guztien bihotzean. Guztiei helarazi behar zaie gonbita.
Baina zertan da Jainkoaren gonbit hau? Nork hots egiten du? Nork entzuten? Non eta noiz hitz egiten da, gure Elizan, azken jai honetaz? Geure ongizateaz aserik, momentu-momentuko probetxuko ez diren gauza guztiekiko sorgor, ematen du ez dugula jadanik Jainkoaren beharrik. Ez ote gara ohituko pixkana-pixkana, azken esperantza hori janaritu beharrik gabe bizitzen?
Gizon errealista zen Jesus. Bazekien, Jainkoaren gonbitari jendeak uko egin diezaiokeela. «Ezteietara gonbidatutakoen» parabolan, gonbidatuen erreakzio desberdinak aipatzen dira. Batzuek jakinaren gainean eta zorrotz egiten diote uko gonbitari: «ez zuten joan nahi izan». Beste batzuek guztiz axolagabe erantzun dute: «ez zioten kasurik egin». Ardura handiagoa dute beren lur eta negozioez.
Halere, parabolaren arabera, Jainkoak ez du etsi. Gauza guztien gainetik, ospatuko da azken jai bat. Jai-otorduaren jangela gonbidatuz betetzea da Jainkoaren gogoa. Horregatik, «bidegurutzeetara» joan behar da; haietan jende asko ibili ohi da erdi galdurik, esperantzarik gabe, etorkizun-zentzurik gabe. Elizak, fedez eta pozik jarraitu behar du Jainkoaren gonbita hots egiten, Jesusen Ebanjelioan aldarrikatua.
Frantzisko aita santua kezkaturik dabil prediku-mota honetaz: «errepikatzearen errepikatzeaz eta indarrez ezarri nahi den eta loturarik gabeko irakaspen-sail bat transmititu nahi duenaz ». Arriskurik handiena, Frantziskorentzat, honetan datza: «hots egiten dena ez dela izango Ebanjelioa bera, baizik irakaspen edo moral baten punta markatu batzuk, aukera ideologiko jakin batzuetatik hartuak. Horrela, mezuak bere freskotasuna galtzeko arriskua izango du eta Ebanjelio-usaina galduko».

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea.
Saia zaitez Jainkoaren gonbita zabaltzen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

12 d'octubre de 2014
Diumenge XXVIII durant l'any
Mateu 22, 1-14

INVITACIÓ

Jesús coneixia molt bé com gaudien els pagesos de Galilea en els casaments que se celebraven en els llogarets. Sens dubte, ell mateix va prendre part en més d'una. Quina experiència més joiosa podia haver-hi per a aquella gent que ser convidats a un casament i poder asseure's amb els veïns a compartir plegats un banquet de noces?
Aquest record viscut des de petit el va ajudar en algun moment a comunicar la seva experiència de Déu d'una manera nova i sorprenent. Segons Jesús, Déu està preparant un banquet final per a tots els fills doncs a tots els vol veure asseguts, al seu costat, gaudint per sempre d'una vida plenament feliç.
Podem dir que Jesús va entendre la seva vida sencera com una gran invitació a una festa final en nom de Déu. Per això, Jesús no imposa res a la força, no pressiona ningú. Anuncia la Bona Notícia de Déu, desperta la confiança en el Pare, encén en els cors l'esperança. La seva invitació ha d'arribar a tothom.
Què n'ha estat d'aquesta invitació de Déu? Qui l'anuncia? Qui l'escolta? On es parla a l'Església d'aquesta festa final? Satisfets amb el nostre benestar, sords a tot allò que no sigui els nostres interessos immediats, ens sembla que ja no necessitem Déu Ens acostumarem a poc a poc a viure sense necessitat d'alimentar una esperança última?
Jesús era realista. Sabia que la invitació de Déu pot ser rebutjada. A la paràbola dels "convidats a les noces" es parla de diverses reaccions dels convidats. Uns rebutgen la invitació de manera conscient i rotunda: "no hi volien anar". Altres responen amb absoluta indiferència: "no en feren cas". Els importen més les seves terres i els negocis.
Però, segons la paràbola, Déu no es desanima. Per sobre de tot, hi haurà una festa final. El desig de Déu és que la sala del banquet s'ompli de convidats. Per això, cal anar a "les cruïlles dels camins", per on camina tanta gent errant, que viu sense esperança i sense futur. L'Església ha de continuar anunciant amb fe i alegria la invitació de Déu proclamada a l'Evangeli de Jesús.
El papa Francesc està preocupat per una predicació que s'obsessiona "per la transmissió desarticulada d'una multitud de doctrines que s'intenta imposar a força d'insistència". El perill més gran és, segons ell, que ja "no serà pròpiament l'Evangeli allò que s'anunciï, sinó alguns accents doctrinals o morals que procedeixen de determinades opcions ideològiques. El missatge correrà el risc de perdre la seva frescor i deixarà de fer olor d'Evangeli".

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES.
Contribueix a difondre la invitació de Déu.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

12 de outubro de 2014
28 Tempo Común
Mateo 22: 1-14

INVITACIÓN

Xesús coñecía moi ben como gozaban os campesiños de Galilea nas vodas que se celebraban nas aldeas. Sen dúbida, el mesmo tomou parte en máis dunha. Que experiencia podía haber máis gozosa para aquelas xentes que seren convidados unha voda e poderen sentar cos veciños a compartir xuntos un banquete de vodas?
Este recordo vivido desde neno axudoulle nalgún momento a comunicar a súa experiencia de Deus dun xeito novo e sorprendente. Segundo Xesús, Deus está preparando un banquete final para todos os seus fillos pois quere velos a todos sentados, cabo del, gozando para sempre dunha vida plenamente ditosa.
Podemos dicir que Xesús entendeu a súa vida enteira coma unha grande invitación a unha festa final no nome de Deus. Por iso, Xesús non impón nada á forza, non preme a ninguén. Anuncia a Boa Noticia de Deus, esperta a confianza no Pai, acende nos corazóns a esperanza. A todos lles  ha chegar a súa invitación.
Que foi desta invitación de Deus? Quen a anuncia? Quen a escoita? Onde se fala na Igrexa desta festa final? Satisfeitos co noso benestar, xordos ao que non sexan os nosos intereses inmediatos, parécenos que xa non necesitamos de Deus. Afarémonos aos poucos a vivirmos sen necesidade de alimentarmos unha esperanza última?
Xesús era realista. Sabía que a invitación de Deus pode ser rexeitada. Na parábola “dos convidados á voda” fálase de diversas reaccións dos invitados. Uns rexeitan a invitación de xeito consciente e rotunda: “non quixeron ir”. Outros responden con absoluta indiferenza: “non fixeron caso”. Impórtanlles máis as súas terras e negocios.
Pero, segundo a parábola, Deus non desalenta. Por encima de todo, haberá unha festa final. O desexo de Deus é que a sala do banquete se encha de convidados. Por iso, hai que ir a “ás encruceladas dos camiños”, por onde camiñan tantas xentes errantes, que viven sen esperanza e sen futuro. A Igrexa ten de seguir anunciando con fe e alegría a invitación de Deus proclamada no Evanxeo de Xesús.  
O papa Francisco está preocupado por unha predicación que se obsesiona “pola transmisión desarticulada dunha multitude de doutrinas que se intenta impoñer á forza de insistencia”. O maior perigo está segundo el en que xa “non será propiamente o Evanxeo o que se anuncie, senón algúns acentos doutrinais ou morais que proceden de determinadas opcións ideolóxicas. A mensaxe correrá o risco de perder o seu frescor e deixará de ter cheiro a Evanxeo”.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Red evangelizar unha boa noticia.
Axudando a espallar a invitación de Deus.
Pase.

HOMILIA -IT

12 ottobre 2014
XXVIII T. O. (A)
Mt 22, 1-14

INVITO

Gesù sapeva molto bene come facevano festa i contadini di Galilea alle nozze che si celebravano nei villaggi: senza dubbio, lui stesso vi prese parte più di una volta. Quale esperienza per quella gente poteva essere più gioiosa che essere invitati a un matrimonio e poter sedersi con i vicini a condividere insieme un banchetto di nozze?
Questo ricordo vissuto fin da bambino lo aiutò qualche volta a comunicare la sua esperienza di Dio in una maniera nuova e sorprendente. Secondo Gesù, Dio sta preparando un banchetto finale per tutti i suoi figli perché li vuole vedere tutti seduti insieme a lui, godendo per sempre di una vita pienamente felice.
Possiamo dire che Gesù intese la sua intera vita come un grande invito a una festa finale in nome di Dio. Per questo Gesù non impone nulla per forza, non fa pressione a nessuno. Annuncia la Buona Notizia di Dio, risveglia la fiducia nel Padre, accende nei cuori la speranza. A tutti deve arrivare il suo invito.
Che cosa ne è stato di questo invito di Dio? Chi lo annuncia? Chi lo ascolta? Dove si parla nella Chiesa di questa festa finale? Soddisfatti del nostro benessere, sordi a quello che non riguardi i nostri interessi immediati, ci sembra che non abbiamo più bisogno di Dio. Ci abituiamo a poco a poco a vivere senza la necessità di alimentare una speranza ultima?
Gesù era realista. Sapeva            che l’invito di Dio può essere rifiutato. Nella parabola degli “invitati alle nozze” si parla di diverse reazioni degli invitati. Alcuni rifiutano l’invito in maniera cosciente e chiara: non vollero andare. Altri rispondono con assoluta indifferenza: non se ne curarono. Sono più  interessati delle loro terre e dei loro affari.
Ma, secondo la parabola, Dio non si scoraggia. Accada quel che accada, ci sarà una festa finale. Il desiderio di Dio è che la sala del banchetto si riempia di invitati. Per questo bisogna andare ai crocicchi delle strade, dove si trovano tante persone senza meta, che vivono senza speranza e senza futuro. La Chiesa deve continuare ad annunciare con fede e gioia l’invito di Dio proclamato nell’Evangelo di Gesù.
Papa Francesco è preoccupato per una predicazione ossessionata “dalla trasmissione disarticolata di una moltitudine di dottrine che si tenta d’imporre a forza d’insistenza”. Il maggior pericolo è, secondo lui, che “non sarà più propriamente l’Evangelo che si annuncia, ma alcune sottolineature dottrinali o morali che vengono da determinate opzioni ideologiche. Il messaggio correrà il rischio di perdere la sua freschezza e cesserà di profumare di Evangelo”.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE.
Contribuisci a propagare l’invito di Dio.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

12 octobre  2014
28 Temps ordinaire
Matthieu 22, 1-14

INVITATION

Jésus  connaissait bien comment les paysans de Galilée se réjouissaient lors de fêtes de noces célébrées  dans leurs villages. Sans doute, y a-t-il pris part à plusieurs reprises. Pouvait-il y avoir (une) expérience plus joyeuse pour les gens de cette époque-là, que de partager ensemble avec leurs voisins un banquet de noces?
Ce souvenir vécu dès son enfance, l’a aidé parfois à communiquer son expérience de Dieu d’une manière nouvelle et surprenante. D’après Jésus, Dieu est en train de préparer un banquet final pour tous ses fils, qu’il veut voir assis à table avec lui, jouissant pour toujours d’une vie pleinement heureuse.
On peut dire que Jésus a compris sa vie entière comme une grande invitation à une fête finale au nom de Dieu. C’est pourquoi,  Jésus n’impose rien de force, ne fait pression sur personne, Il annonce la Bonne Nouvelle de Dieu, il éveille la confiance au Père, il allume l’espérance dans les cœurs. Tout le monde a reçu son invitation.
Qu’en est-il  aujourd’hui de cette invitation de Dieu?  Par qui est-elle annoncée? Par qui est-elle reçue ? Où, dans l’Eglise, parle –t- on de cette fête finale? Satisfaits de notre bien-être, sourds à tout ce qui est étranger à nos intérêts immédiats, on pense que l’on n’a plus besoin de Dieu. Ne sommes-nous pas en train de nous habituer petit à petit à vivre, en nous passant du besoin  de nourrir une espérance ultime?
Jésus était réaliste. Il savait que l’invitation de Dieu peut être rejetée. Dans la parabole des « invités aux noces »  on parle de diverses réactions des convives. Les uns refusent l’invitation  de manière consciente et catégorique : « ils ne veulent pas y aller ». Les autres affichent la plus grande indifférence : « ils ne font pas attention ». Ils sont plus intéressés par leurs champs et par  leurs affaires.
Mais, selon la parabole, Dieu ne se décourage pas. Malgré tout, la fête finale aura lieu. Le souhait de Dieu c’est que la salle du banquet de noces soit remplie d’invités. C’est pourquoi, il faut aller « aux carrefours » là où passent tant des gens  qui marchent sans espoir et sans avenir. L’Eglise doit continuer d’annoncer avec joie et avec foi cette invitation de Dieu  proclamée dans l’Evangile de Jésus.
Le pape François est inquiet  à cause d’une certaine prédication  obsédée par “la transmission désarticulée d’une multitude de doctrines que l’on tente d’imposer à force d’insistance”.  Le plus grand danger est, d’après lui, de ne pas annoncer l’Evangile proprement dit mais quelques conceptions doctrinales ou morales provenant de certaines options idéologiques. Le message risque alors de perdre sa fraîcheur et son odeur d’Evangile.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES.
Contribue à diffuser l’invitation de Dieu.
Fais passer ce message!

HOMILIA - PT

12 de Outubro de 2014
28 Tempo ordinário
Mateus 22, 1-14

CONVITE

Jesus conhecia muito bem como desfrutavam os camponeses da Galileia nos casamentos que se celebravam nas aldeias. Sem dúvida, Ele mesmo participou em mais de uma. Que experiência podia haver mais agradável para aquelas pessoas do que ser convidadas para um casamento e poder sentar-se com os vizinhos a partilhar juntos um banquete de casamento?
Esta recordação desde pequeno ajudou-O em alguns momentos a comunicar a Sua experiência de Deus de uma forma nova e surpreendente. Segundo Jesus, Deus está a preparar um banquete final para todos os Seus filhos pois a todos os quer ver sentados, junto Dele, disfrutando para sempre de uma vida plenamente ditosa.
Podemos dizer que Jesus entendeu toda a Sua vida como um grande convite a uma festa final em nome de Deus. Por isso, Jesus não impõe nada à força, não pressiona ninguém. Anuncia a Boa Nova de Deus, desperta a confiança no Pai, acende nos corações a esperança. A todos lhes há-de chegar o Seu convite.
O que foi este convite de Deus? Quem a anuncia? Quem a escuta? Onde se fala na Igreja desta festa final? Satisfeitos com o nosso bem-estar, surdos ao que não seja os nossos interesses imediatos, parece-nos que já não necessitamos de Deus. Acostumamo-nos pouco a pouco a viver sem necessidade de alimentar uma esperança última?
Jesus era realista. Sabia que o convite de Deus pode ser recusado. Na parábola “dos convidados do casamento” fala-se de diversas reações dos convidados. Uns recusam o convite de forma consciente e rotunda: “não quisieram ir. Outros respondem com absoluta indiferença: “não fizeram caso”. Importa-lhes mais as suas terras e negócios.
Mas, segundo a parábola, Deus não se desalenta. Por cima de tudo, haverá uma festa final. O desejo de Deus é que a sala do banquete se encha de convidados. Por isso, há que ir aos “cruzamentos dos caminhos”, por onde caminham tantas pessoas errantes, que vivem sem esperança e sem futuro. A Igreja seguirá anunciando com fé e alegria o convite de Deus proclamado no Evangelho de Jesus.
O papa Francisco está preocupado por una prédica obsessiva “pela transmissão desarticulada de uma multidão de doutrinas que se tenta impor à força de insistência”. O maior perigo está segundo ele em que já “não será propriamente o Evangelho o que se anuncie, mas alguns acentos doutrinais ou morais que procedem de determinadas opções ideológicas. A mensagem correrá o risco de perder a sua frescura e deixará de ter odor a Evangelho”.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS.
Contribui para difundir o convite de Deus.
Passa-o.

HOMILIA - EN

Oct. 12, 2014
28th Sunday in Ordinary Time (A)
Matthew 22:1-14

INVITATION

Jesus knew very well how the people of Galilee enjoyed themselves in the weddings they celebrated in the villages.  Without a doubt, he himself took part in more than one.  What experience could have been more joyful for those people than to be invited to a wedding and to be able to sit down with their neighbors to share a wedding feast together?
This remembrance from Jesus’ childhood helped him later on to communicate his experience of God in a new and surprising way.  According to Jesus, God is preparing a final banquet for all God’s children, since God wants to see them all seated, at God’s side, enjoying forever a life filled with happiness.
We can say that Jesus understood his whole life as a grand invitation to a final party in God’s name.  That’s why Jesus doesn’t impose anything by force, he doesn’t pressure anyone.  He announces God’s Good News, he awakens confidence in the Father, he lights up hope in their hearts.  Everyone needs to receive his invitation.
What has been this invitation from God?  Who announces it?  Who is listening?  Where in the Church do we talk about this final party?  Satisfied with our own well-being, deaf to whatever isn’t in our immediate interest, we seem to not need God any longer.  Will we get used to living bit by bit without the need to nourish our final hope?
Jesus is a realist.  He knew that God’s invitation can be rejected.  In the parable of “those invited to the wedding feast” he speaks of the various reactions of those who are invited.  Some reject the invitation out of hand: “they didn’t want to go”.  Others responded with complete indifference: “they paid no attention”.  More important to them were their fields and businesses.
But according to the parable, God doesn’t get discouraged.  In the end result, there will be a final party.  God’s desire is that the banquet hall will be full of invited guests.  That’s why we need to go to the “main crossroads”, where so many wandering people walk, who live without hope or future.  The Church needs to keep announcing faithfully and joyfully God’s invitation that is proclaimed in Jesus’ Gospel.
Pope Francis is concerned about preaching that is obsessed “with the disjointed transmission of a multitude of doctrines to be insistently imposed”.  The great danger, according to him, is that now “it is not the Gospel which is being preached, but certain doctrinal or moral points based on specific ideological options.  The message will run the risk of losing its freshness and will cease to have ‘the fragrance of the Gospel’.”

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS.
Be a part of spreading God’s invitation.
Pass it on.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com