lunes, 14 de diciembre de 2015

12/20/2015 - 4st Sunday of Advent (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

20-12-2015
4 Adviento – C
Lucas 1,39-45

RASGOS DE MARÍA

La visita de María a Isabel le permite al evangelista Lucas poner en contacto al Bautista y a Jesús antes incluso de haber nacido. La escena está cargada de una atmósfera muy especial. Las dos van a ser madres. Las dos han sido llamadas a colaborar en el plan de Dios. No hay varones. Zacarías ha quedado mudo. José está sorprendentemente ausente. Las dos mujeres ocupan toda la escena.
María que ha llegado aprisa desde Nazaret se convierte en la figura central. Todo gira en torno a ella y a su Hijo. Su imagen brilla con unos rasgos más genuinos que muchos otros que le han sido añadidos posteriormente a partir de advocaciones y títulos más alejados del clima de los evangelios.
·         María, «la madre de mi Señor». Así lo proclama Isabel a gritos y llena del Espíritu Santo. Es cierto: para los seguidores de Jesús, María es, antes que nada, la Madre de nuestro Señor. Este es el punto de partida de toda su grandeza. Los primeros cristianos nunca separan a María de Jesús. Son inseparables. «Bendecida por Dios entre todas las mujeres», ella nos ofrece a Jesús, «fruto bendito de su vientre».
·         María, la creyente. Isabel la declara dichosa porque «ha creído». María es grande no simplemente por su maternidad biológica, sino por haber acogido con fe la llamada de Dios a ser Madre del Salvador. Ha sabido escuchar a Dios; ha guardado su Palabra dentro de su corazón; la ha meditado; la ha puesto en práctica cumpliendo fielmente su vocación. María es Madre creyente.
·         María, la evangelizadora. María ofrece a todos la salvación de Dios que ha acogido en su propio Hijo. Esa es su gran misión y su servicio. Según el relato, María evangeliza no solo con sus gestos y palabras, sino porque allá a donde va lleva consigo la persona de Jesús y su Espíritu. Esto es lo esencial del acto evangelizador.
·         María, portadora de alegría. El saludo de María contagia la alegría que brota de su Hijo Jesús. Ella ha sido la primera en escuchar la invitación de Dios: «Alégrate… el Señor está contigo». Ahora, desde una actitud de servicio y de ayuda a quienes la necesitan, María irradia la Buena Noticia de Jesús, el Cristo, al que siempre lleva consigo. Ella es para la Iglesia el mejor modelo de una evangelización gozosa.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-12-20
Abendualdiko 4. igandea – C
Lukas 1,39-45

MARIAREN EZAUGARRIAK

Mariak Elisabeti egin dion bisita dela medio, Bataiatzailea eta Jesus, jaio aurretik beretik, harremanetan ageri dira Lukasen ebanjelioan. Pasadizoa giro oso berezian dator bildua. Biak, Maria eta Elisabet, ama izango dira. Biek jaso dute deia Jainkoaren egitasmoan lankide izateko. Tartean ez da gizonezkorik. Zakarias mutu gelditu da. Jose modu harrigarrian absente da. Andre biek bete dute eszena guztia.
Maria Nazaretetik etorri da, eta hura da pertsonaia nagusia. Haren eta haren semearen jirabiran ageri da dena. Mariaren irudiari ezaugarri berezi-bereziak nabari zaizkio: ebanjelioen girotik urrun erantsi izan zaizkion geroagoko mila izenak eta tituluak baino jatorragoak.
·         Maria, «ene Jaunaren ama». Horrela aldarrikatu du Elisabetek, ozenki eta Espiritu Santuaz beterik. Hala da: Jesusen jarraitzaileentzat, Maria, beste ezer baino lehen, gure Jaunaren Ama da. Hori da haren handitasunaren abiapuntua. Lehen kristauek ez dute apartatu sekula Maria Jesusengandik. Bereizezinak dira. «Jainkoak bedeinkatua andre guztien artean»; Jesus eskaini digu Mariak, «bere sabeleko fruitu bedeinkatua».
·         Maria, fededuna. Elisabetek zorioneko deklaratu du «sinetsi duelako». Handia da Maria, ez soilki amatasun biologikoagatik, baizik, eta batez ere, Salbatzailearen Ama izateko deia fedez onartu duelako. Jainkoari entzuteko gai izan da: haren Hitza bihotzean gorde du; hausnartu du; gauzatu egin du, egin zaion deia leial betez. Ama fededuna da Maria.
·         Maria, ebanjelizatzailea. Bere Semeagan onartu duen Jainkoagandiko salbazioa gizon-emakume guztiei eskaini die Mariak. Hori du bere zeregin handia, bere zerbitzua. Kontakizunaren arabera, Maria ebanjelizatzailea da, ez soilik keinuez eta hitzez, baizik bera nora joan hara daramatzalako berekin Jesus bera eta honen Espiritua. Hau da egintza ebanjelizatzaileak duen gauzarik funtsezkoena.
·         Maria, pozaren eroalea. Mariaren agurrak bere Seme Jesusi darion poza kutsatzen du. Mariak du entzun lehenengo Jainkoaren gonbit hau: «Poztu zaitez… zeurekin duzu Jauna». Orain, premian direnentzat duen zerbitzu- eta laguntza-jarreraz, Jesusen, Kristoren, etengabe berekin duen haren Berri Ona irradatzen du. Maria da, Elizarentzat, ebanjelizazio pozgarri baten eredurik hoberena.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

20-12-2015
Diumenge 4 d’Advent – C
Lluc 1,39-45

QUALITATS DE MARIA

La visita de Maria a Elisabet permet a l’evangelista Lluc posar en contacte el Baptista i Jesús abans fins i tot d’haver nascut. L’escena està carregada d’una atmosfera molt especial. Les dues seran mares. Les dues han estat cridades a col·laborar en el pla de Déu. No hi ha homes. Zacaries s’ha quedat mut. Josep és sorprenentment absent. Les dues dones ocupen tota l’escena.
Maria que ha arribat de pressa des de Natzaret es converteix en la figura central. Tot gira al voltant d’ella i del seu Fill. La seva imatge brilla amb uns trets més genuïns que molts altres que li han estat afegits posteriorment a partir d’advocacions i títols més allunyats del clima dels evangelis.
·         Maria, «la mare del meu Senyor». Així ho proclama Elisabet amb gran esclat i plena de l’Esperit Sant. És cert: per als seguidors de Jesús, Maria és, primer de tot, la Mare de nostre Senyor. Aquest és el punt de partida de tota la seva grandesa. Els primers cristians mai separen Maria de Jesús. Són inseparables. «Beneïda per Déu entre totes les dones», ella ens ofereix Jesús, «fruit beneït del seu ventre».
·         Maria, la creient. Elisabet la declara feliç perquè «ha cregut». Maria és gran no simplement per la seva maternitat biològica, sinó per haver acollit amb fe la crida de Déu a ser Mare del Salvador. Ha sabut escoltar Déu; ha guardat la seva Paraula dins del seu cor, l’ha meditat, l’ha posat en pràctica complint fidelment la seva vocació. Maria és Mare creient.
·         Maria, l’evangelitzadora. Maria ens ofereix a tots la salvació de Déu que ha acollit en el seu propi Fill. Aquesta és la seva gran missió i el seu servei. Segons el relat, Maria evangelitza no només amb els seus gestos i paraules, sinó perquè allà on va porta amb si la persona de Jesús i el seu Esperit. Això és l’essencial de l’acte evangelitzador.
·         Maria, portadora d’alegria. La salutació de Maria encomana l’alegria que brolla del seu Fill Jesús. Ella ha estat la primera a escoltar la invitació de Déu: «Déu te guard… el Senyor és amb tu». Ara, des d’una actitud de servei i d’ajuda als que la necessiten, Maria irradia la Bona Notícia de Jesús, el Crist, al qual sempre porta amb si. Ella és per a l’Església el millor model d’una evangelització joiosa.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

20-12-2015
4 Advento – C
Lucas 1,39-45

TRAZOS DE MARÍA

A visita de María a Isabel permítelle ao evanxelista Lucas poñer en contacto ao Bautista e a Xesús incluso antes de ter nado. A escena está cargada dunha atmosfera moi especial. As dúas van ser nais. As dúas foron chamadas para colaborar no plan de Deus. Non hai varóns. Zacarías ficou mudo. Xosé está sorprendentemente ausente. As dúas mulleres ocupan toda a escena.
María que chegou á présa desde Nazaré convértese na figura central. Todo vira en torno a ela e ao seu Fillo. A súa imaxe brilla cuns trazos máis xenuínos do que moitos outros que lle foron engadidos posteriormente a partir de advocacións e títulos máis afastados do clima dos evanxeos.
·         María, «a nai do meu Señor». Así o proclama Isabel a gritos e chea do Espírito Santo. É certo: para os seguidores de Xesús, María é, primeiro de nada, a Nai do noso Señor. Este é o punto de partida de toda a súa grandeza. Os primeiros cristiáns nunca separan a María de Xesús. Son inseparábeis. «Bendicida por Deus entre todas as mulleres», ela ofrécenos a Xesús, «froito bendito do seu ventre».
·         María, a crente. Isabel decláraa ditosa porque «creu». María é grande non simplemente pola súa maternidade biolóxica, senón por acoller con fe a chamada de Deus a ser Nai do Salvador. Soubo escoitar a Deus; gardou a súa Palabra dentro do seu corazón; meditouna; púxoa en práctica cumprindo fielmente a súa vocación. María é Nai crente.
·         María, a evanxelizadora. María ofrece a todos a salvación de Deus que acolleu no seu propio Fillo. Esa é a súa grande misión e o seu servizo. Segundo o relato, María evanxeliza non só cos seus xestos e palabras, senón porque alá onde vai leva consigo a persoa de Xesús e o seu Espírito. Isto é o esencial do acto evanxelizador.
·         María, portadora de alegría. O saúdo de María contaxia a alegría que brota do seu Fillo Xesús. Ela foi a primeira en escoitar a invitación de Deus: «Alégrate… o Señor está contigo». Agora, desde unha actitude de servizo e de axuda a quen a necesitan, María irradia a Boa Noticia de Xesús, o Cristo, ao que sempre leva consigo. Ela é para a Igrexa o mellor modelo dunha evanxelización gozosa.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

20-12-2015
4 Avvento – C
Luca 1,39-45

I TRATTI DI MARIA

La visita di Maria a Elisabetta permette all’evangelista Luca di mettere in contatto il Battista e Gesù anche prima della nascita. La scena è carica di un’atmosfera molto speciale. Le due donne stanno per essere madri. Ambedue sono state chiamate a collaborare al piano di Dio. Non ci sono maschi. Zaccaria è rimasto muto. Giuseppe è sorprendentemente assente. Le due donne occupano tutta la scena.
Maria, che è arrivata in fretta da Nazareth, diventa la figura centrale. Tutto gira intorno a lei e a suo Figlio. La sua immagine brilla con dei tratti più genuini di molti altri che le sono stati aggiunti posteriormente, a partire da appellativi e titoli più lontani dal clima degli evangeli.
·         Maria, «la madre del mio Signore». Così la proclama Elisabetta a gran voce e piena dello Spirito Santo. È certo: per i seguaci di Gesù, Maria è, innanzitutto, la Madre di Nostro Signore. Questo è il punto di partenza di tutta la sua grandezza. I primi cristiani non separano mai Maria da Gesù. Sono inseparabili. «Benedetta da Dio fra tutte le donne», ella ci offre Gesù, «frutto benedetto del suo ventre».
·         Maria, la credente. Elisabetta la dichiara beata perché «ha creduto». Maria è grande non soltanto per la sua maternità biologica, ma per avere accolto con fede la chiamata di Dio a essere Madre del Salvatore. Ha saputo ascoltare Dio; ha custodito la sua Parola nel suo cuore; l’ha meditata; l’ha praticata compiendo fedelmente la sua vocazione. Maria è Madre credente.
·         Maria, l’evangelizzatrice. Maria offre a tutti la salvezza di Dio che ha accolto nel suo proprio Figlio. Questa è la sua grande missione e il suo servizio. Secondo il racconto, Maria evangelizza non solo con i suoi gesti e le sue parole, ma perché là dove va porta con sé la persona di Gesù e il suo Spirito. Questo è l’essenziale dell’azione evangelizzatrice.
·         Maria, portatrice di gioia. Il saluto di Maria contagia la gioia che nasce dal suo Figlio Gesù. Ella è stata la prima ad ascoltare l’invito di Dio: «Rallegrati… il Signore è con te».  Ora, con un atteggiamento di servizio e di aiuto a chi ne ha bisogno, Maria irradia la Buona Notizia di Gesù, il Cristo, che porta sempre con sé. Ella è per la Chiesa il miglior modello di un’evangelizzazione gioiosa.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

20-12-2015
4 Avent – C
Lucas 1,39-45

TRAITS DE MARIE

La visite de Marie à Elisabeth permet à l’évangéliste Luc mettre en contact Jean Batiste et Jésus avant même d’être nés. La scène revêt un caractère très spécial. Toutes les deux vont devenir mères. Toutes les deux ont été appelées à collaborer au projet de Dieu. Il n’y a pas d’homme. Zacharie est resté muet. Joseph est étonnamment absent. Ce sont les deux femmes qui occupent toute la scène.
Marie, qui est venue en hâte depuis Nazareth, devient la figure centrale. Tout tourne autour d’elle et de son Fils. Son image brille de traits plus authentiques que beaucoup d’autres qu’on lui a ajoutés ultérieurement à partir de vocables et de titres plus éloignés du climat des évangiles.
·         Marie, «la mère de mon Seigneur». C’est ce que proclame Elisabeth en s’écriant, remplie de l’Esprit Saint. Certes, pour les disciples de Jésus, Marie est avant tout, la Mère de notre Seigneur. Voilà le point de départ de toute sa grandeur. Les premiers chrétiens n’ont jamais séparé Marie de Jésus. Ils sont inséparables. «Bénie par Dieu entre toutes les femmes», elle nous offre Jésus, «fruit béni de ses entrailles».
·         Marie, la croyante. Elisabeth la déclare bienheureuse parce «qu’elle a cru». Marie est grande non seulement à cause de sa maternité biologique mais parce qu’elle a accueilli avec foi l’appel de Dieu à devenir Mère du Sauveur. Elle a su écouter Dieu; elle a gardé sa Parole dans son coeur; elle l’a méditée et l’a mise en pratique en accomplissant fidèlement sa vocation. Marie est Mère croyante.
·         Marie l’évangélisatrice. Marie offre à tous, le salut de Dieu qu’elle a accueilli dans son propre Fils. Voilà sa grande mission et son service. D’après le récit, Marie évangélise non seulement par ses gestes et ses paroles mais aussi parce que partout où elle va, elle apporte la personne de Jésus et son Esprit. C’est ce qui constitue le coeur de l’acte d’évangélisateur.
·         Marie, porteuse de joie. La salutation de Marie transmet la joie qui jaillit de son Fils Jésus. Elle a été la première à entendre l’invitation de Dieu: «Réjouis-toi… le Seigneur est avec toi» Maintenant, dans une attitude de service et d’aide à tous ceux qui sont dans le besoin, Marie rayonne la Bonne Nouvelle de Jésus, le Christ, qu’elle porte toujours avec soi. Elle est pour l’Eglise le meilleur modèle d’une évangélisation joyeuse.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

20-12-2015
4 Advento – C
Lucas 1,39-45

TRAÇOS DE MARIA

A visita de Maria a Isabel permite ao evangelista Lucas colocar em contacto João Baptista e Jesus antes inclusive de terem nascido. A cena está carregada de uma atmosfera muito especial. As duas vão ser mães. As duas foram chamadas a colaborar no plano de Deus. Não há homens. Zacarias ficou mudo. José está surpreendentemente ausente. As duas mulheres ocupam toda a cena.
Maria chegou depressa desde Nazaré e converte-se na figura central. Tudo gira em torno dela e do seu Filho. A sua imagem brilha com uns traços mais genuínos que muitos outros que lhe foram acrescentados posteriormente a partir de atributos e títulos mais afastados do clima dos evangelhos.
·         Maria, «a mãe do meu Senhor». Assim o proclama Isabel aos gritos e cheia do Espírito Santo. É certo: para os seguidores de Jesus, Maria é, antes que nada, a Mãe do nosso Senhor. Este é o ponto de partida de toda a sua grandeza. Os primeiros cristãos nunca separam Maria de Jesus. São inseparáveis. «Bendita por Deus entre todas as mulheres», ela oferece-nos Jesus, «fruto bendito do seu ventre».
·         Maria, a crente. Isabel declara-a ditosa porque «acreditou». Maria é grande não apenas pela sua maternidade biológica, mas por ter acolhido com fé a chamada de Deus para ser Mãe do Salvador. Soube escutar Deus; guardou a Sua palavra dentro do seu coração; meditou; pôs em prática cumprindo fielmente a sua vocação. Maria é Mãe crente.
·         Maria, a evangelizadora. Maria oferece a todos a salvação de Deus que acolheu no seu próprio Filho. Esse é o seu grande mistério e o seu serviço. Segundo o relato, Maria evangeliza não só com os seus gestos e palavras, mas porque além onde se vai leva consigo a pessoa de Jesus e o Seu Espírito. Isto é o essencial do ato evangelizador.
·         Maria, portadora de alegria. A saudação de Maria contagia a alegria que brota do Seu Filho Jesus. Ela foi a primeira a escutar o convite de Deus: «Alegra-te… o Senhor está contigo». Agora, desde una atitude de serviço e de ajuda a quem a necessita, Maria irradia a Boa Nova de Jesus, o Cristo, a quem sempre leva consigo. Ela é para a Igreja o melhor modelo de uma evangelização gozosa.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

12-20-2015
4 Advent – C
Luke 1,39-45

SKETCHING MARY

Mary’s visit to Elizabeth allows the Gospel-writer Luke to put the Baptist and Jesus in contact even before they were born. The scene carries special force. Both women are going to be mothers. Both have been called to collaborate in God’s plan. No men are around. Zachariah is mute. Joseph is surprisingly absent. These two women fill the scene.
Mary, arriving hurriedly from Nazareth, takes center stage. Everything turns around her and her Son. Her image shines with features more genuine than many others that have been attributed to her later on through invocations and titles far from the climate of the Gospels.
·         Mary, «the mother of my Lord». That’s how Elizabeth loudly greets her, full of the Holy Spirit. It’s true: for Jesus’ followers, Mary is above all the Mother of our Lord. This is the starting point of all greatness. The first Christians never separate Mary from Jesus. They’re inseparable. «Blessed by God among all women», she offers us Jesus, «blessed fruit of her womb».
·         Mary, believer. Elizabeth declares her happy because «she has believed». Mary is great not just because of her biological motherhood, but because she welcomed with faith God’s call to be Mother of the Savior. She knew how to listen to God; she kept God’s word in her heart; she meditated on it; she put it into practice, faithfully fulfilling her vocation. Mary is believing Mother.
·         Mary, evangelizer. Mary offers us all God’s salvation, that comes in God’s own Son. That is his grand mission and service. According to this story, Mary evangelizes not only with her gestures and words, but because where she goes, she carries within her the person of Jesus and his Spirit. This is what’s essential in any evangelizing act.
·         Mary, bringer of joy. Mary’s greeting transmits the joy that springs forth from her Son Jesus. She has been the first one to hear God’s invitation: «Rejoice… the Lord is with you». Now, by means of an attitude of service and of help for those who need it, Mary spreads the Good News of Jesus, the Christ, to everyone she meets. She is the best model of a joyful evangelization for the Church.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 7 de diciembre de 2015

12/13/2015 - 3st Sunday of Advent (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

13-12-2015
3 Adviento – C
Lucas 3,10-18

REPARTIR CON EL QUE NO TIENE

La palabra del Bautista desde el desierto tocó el corazón de las gentes. Su llamada a la conversión y al inicio de una vida más fiel a Dios despertó en muchos de ellos una pregunta concreta: ¿Qué debemos hacer? Es la pregunta que brota siempre en nosotros cuando escuchamos una llamada radical y no sabemos cómo concretar nuestra respuesta.
El Bautista no les propone ritos religiosos ni tampoco normas ni preceptos. No se trata propiamente de hacer cosas ni de asumir deberes, sino de ser de otra manera, vivir de forma más humana, desplegar algo que está ya en nuestro corazón: el deseo de una vida más justa, digna y fraterna.
Lo más decisivo y realista es abrir nuestro corazón a Dios mirando atentamente a las necesidades de los que sufren. El Bautista sabe resumirles su respuesta con una fórmula genial por su simplicidad y verdad: «El que tenga dos túnicas, que las reparta con el que no tiene; y el que tenga comida, haga lo mismo». Así de simple y claro.
¿Qué podemos decir ante estas palabras quienes vivimos en un mundo donde más de un tercio de la humanidad vive en la miseria luchando cada día por sobrevivir, mientras nosotros seguimos llenando nuestros armarios con toda clase de túnicas y tenemos nuestros frigoríficos repletos de comida?
Y ¿qué podemos decir los cristianos ante esta llamada tan sencilla y tan humana? ¿No hemos de empezar a abrir los ojos de nuestro corazón para tomar conciencia más viva de esa insensibilidad y esclavitud que nos mantiene sometidos a un bienestar que nos impide ser más humanos?
Mientras nosotros seguimos preocupados, y con razón, de muchos aspectos del momento actual del cristianismo, no nos damos cuenta de que vivimos «cautivos de una religión burguesa». El cristianismo, tal como nosotros lo vivimos, no parece tener fuerza para transformar la sociedad del bienestar. Al contrario, es esta la que está desvirtuando lo mejor de la religión de Jesús, vaciando nuestro seguimiento a Cristo de valores tan genuinos como la solidaridad, la defensa de los pobres, la compasión y la justicia.
Por eso, hemos valorar y agradecer mucho más el esfuerzo de tantas personas que se rebelan contra este «cautiverio», comprometiéndose en gestos concretos de solidaridad y cultivando un estilo de vida más sencillo, austero y humano.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-12-13
Abendualdiko 3. igandea – C
Lukas 3,10-18

EZ DUENAREKIN PARTEKATU

Joan Bataiatzaileak basamortutik oihu egindako hitzak bihotza ukitu zion jendeari. Bihotz-berritzeko eta Jainkoari leialago izateko haren deiak askori eginarazi zion galdera: Zer egin behar dugu? Gizakiaren baitan beti harrotzen den galdera da hori, errotiko dei bat entzun eta geure erantzuna nola zehaztu ez dakigunean.
Bataiatzaileak ez die proposatu erritu erlijiosorik, ezta araurik eta manamendurik ere. Kontua ez da, berez, gauzak egitea, ezta eginbeharrak baitaratzea ere, baizik beste era batekoa izatea, beste era gizatarrago batean bizitzea, dagoeneko geure bihotzean dugun hau garatzea: bizitza zuzenagoa, duinagoa, haurride-izaerakoagoa.
Gauzarik erabakitzaileena eta zinezkoena geure bihotza Jainkoari irekitzea da, sufritzen ari direnen premiei adi-adi begiratuz. Bataiatzaileak xumetasunez eta egiaz aparta den  formula honetan bildu du erantzuna: «Soingaineko bi dituenak partekatu ditzala ezer ez duenarekin, eta jatekoa duenak gauza bera». Ezin esan era sinpleagoan eta argiagoan.
Zer esan genezake hitz hauetaz, munduan gizadiaren hirutik bat baino gehiago miserian eta biziari nola eutsiko egonik, geure armairuak mota guztietako arropaz eta geure hozkailuak janariz beteak ditugunok?
Eta zer esan genezake kristauek hain laua eta gizatarra diren hitz horien aurrean? Ez ote dugu geure bihotzeko begiak irekitzen hasi beharra; hain zuzen ere, gizatarrago izatea eragozten digun ongizateak mendean gauzkanongan sentiberatasun-falta horren eta esklabotza horren kontzientzia biziagoa eragiteko?
Kezkaturik bizi gara, eta arrazoi osoz, kristautasunaren momentu honetako puntu askotaz; aldi berean, ordea, ez gara jabetzen «erlijio burges batek atxiloturik» gauzkala. Ez du ematen kristautasunak, bizi dugun eran, indarrik duenik ongizatearen gizartea eraldatzeko. Aitzitik, azken hau da Jesusen erlijioak duen alderik onena desitxuratzen ari dena: Kristorekiko gure jarraipena kimatzen ari da hura jatorrenak eta finenak diren balio hauek erauziz: solidaritatea, pobreen defentsa, errukia, zuzentasuna.
Horregatik, askoz gehiago baloratu beharko genuke «gatibutasun» honen aurka matxinatzen den hainbat eta hainbat jenderen ahalegina; solidaritate-keinu zehatzez eta biziera lauagoa, soilagoa eta gizatarragoa landuz konprometitzen den jendearena.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

13-12-2015
Diumenge 3 d’Advent – C
Lluc 3,10-18

COMPARTIR AMB QUI NO TÉ

La paraula del Baptista des del desert va tocar el cor de la gent. La seva crida a la conversió i l’inici d’una vida més fidel a Déu va despertar en molts d’ells una pregunta concreta: Què hem de fer? És la pregunta que brolla sempre en nosaltres quan escoltem una crida radical i no sabem com concretar la nostra resposta.
El Baptista no els proposa ritus religiosos ni tampoc normes ni preceptes. No es tracta pròpiament de fer coses ni d’assumir deures, sinó de ser d’una altra manera, viure de manera més humana, desplegar una cosa que ja tenim en el nostre cor: el desig d’una vida més justa, més digna i més fraterna.
El més decisiu i realista és obrir el nostre cor a Déu mirant atentament les necessitats dels que pateixen. El Baptista sap resumir la seva resposta amb una fórmula genial per la seva simplicitat i veritat: «Qui tingui dos vestits, que en doni un al qui no en té, i qui tingui menjar, que també el comparteixi». Així de senzill i de clar.
Què podem dir davant aquestes paraules els qui vivim en un món on més d’un terç de la humanitat viu en la misèria lluitant cada dia per sobreviure, mentre nosaltres seguim omplint els nostres armaris amb tota mena de túniques i tenim els nostres frigorífics plens de menjar?
I què podem dir els cristians davant aquesta crida tan senzilla i tan humana? ¿No hem de començar a obrir els ulls del nostre cor per prendre consciència més viva d’aquesta insensibilitat i esclavitud que ens manté sotmesos a un benestar que ens impedeix de ser més humans?
Mentre nosaltres seguim preocupats, i amb raó, de molts aspectes del moment actual del cristianisme, no ens adonem que vivim «captius d’una religió burgesa». El cristianisme, tal com nosaltres el vivim, no sembla tenir força per a transformar la societat del benestar. Al contrari, és aquesta la que està desvirtuant el millor de la religió de Jesús, buidant el nostre seguiment a Crist de valors tan genuïns com la solidaritat, la defensa dels pobres, la compassió i la justícia.
Per això, hem de valorar i agrair molt més l’esforç de tantes persones que es rebel·len contra aquesta «captivitat», comprometent-se en gestos concrets de solidaritat i conreant un estil de vida més senzill, més auster i més humà.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

13-12-2015
3 Advento – C
Lucas 3,10-18

REPARTIR CON QUEN NON TEN

A palabra do Bautista desde o deserto tocou o corazón das xentes. A súa chamada á conversión e a comezar unha vida máis fiel a Deus espertou en moitos deles unha pregunta concreta: Que debemos facer? É a pregunta que xorde sempre en nós cando escoitamos unha chamada radical e non sabemos como concretar a nosa resposta.
O Bautista non lles propón ritos relixiosos nin tampouco normas nin preceptos. Non se trata propiamente de facer cousas nin de asumir deberes, senón de ser doutro xeito, vivir de forma máis humana, despregar algo que está xa no noso corazón: o desexo dunha vida máis xusta, digna e fraterna.
O máis decisivo e realista é abrir o noso corazón a Deus mirando atentamente ás necesidades dos que sofren. O Bautista sabe resumirlles a súa resposta cunha fórmula xenial pola súa simplicidade e verdade: «O que teña dúas túnicas, que as reparta con quen non ten; e o que teña comida, faga o mesmo». Así de simple e claro.
Que podemos dicir ante estas palabras quen vivimos nun mundo onde máis dun terzo da humanidade vive na miseria loitando cada día por sobreviviren, mentres nós seguimos enchendo os nosos armarios con toda clase de túnicas e temos os nosos frigoríficos repletos de comida?
E que podemos dicir os cristiáns ante esta chamada tan sinxela e tan humana? Non temos de empezar a abrir os ollos do noso corazón para tomarmos conciencia máis viva desa insensibilidade e escravitude que nos mantén sometidos a un benestar que nos impide ser máis humanos?
Mentres nós seguimos preocupados, e con razón, de moitos aspectos do momento actual do cristianismo, non nos damos conta de que vivimos «cativos dunha relixión burguesa». O cristianismo, tal como nós o vivimos, non parece ter forza para transformar a sociedade do benestar. Ao contrario, é esta a que está desvirtuando o mellor da relixión de Xesús, baleirando o noso seguimento a Cristo de valores tan xenuínos como a solidariedade, a defensa dos pobres, a compaixón e a xustiza.
Por iso, habemos valorar e agradecer moito máis o esforzo de tantas persoas que se rebelan contra este «cativerio», comprometéndose en xestos concretos de solidariedade e cultivando un estilo de vida máis sinxelo, austero e humano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

13-12-2015
3 Avvento – C
Luca 3,10-18

CONDIVIDERE CON CHI NON HA

La parola del Battista dal deserto toccò il cuore della gente. Il suo appello alla conversione e all’inizio di una vita più fedele a Dio risvegliò in molti di loro una domanda concreta: che cosa dobbiamo fare? È la domanda che nasce sempre in noi quando ascoltiamo una chiamata radicale e non sappiamo come concretizzare la nostra risposta.
Il Battista non propone loro riti religiosi e nemmeno norme o precetti. Non si tratta propriamente di fare cose né di assumere doveri, ma di essere in un altro modo, vivere in forma più umana, dispiegare qualcosa che è già nel nostro cuore: il desiderio di una vita più giusta, degna e fraterna.
La cosa più decisiva e realista è aprire il nostro cuore a Dio guardando con attenzione alle necessità di quelli che soffrono. Il Battista sa riassumere la sua risposta in una formula geniale per la sua semplicità e verità: «Chi ha due tuniche ne dia a chi non ne ha, e chi ha da mangiare faccia altrettanto». Così, semplice e chiaro.
Che possiamo dire di fronte a queste parole noi che viviamo in un mondo in cui più di un terzo dell’umanità vive nella miseria, lottando ogni giorno per sopravvivere, mentre noi continuiamo a riempire i nostri armadi di ogni genere di tuniche e abbiamo i nostri frigoriferi pieni di cibo?
E che possiamo dire noi cristiani davanti a quest’appello così semplice e così umano? Non dobbiamo incominciare ad aprire gli occhi del nostro cuore per prendere coscienza più viva di questa insensibilità e schiavitù che ci tiene sottomessi a un benessere che ci impedisce di essere più umani?
Mentre continuiamo ad essere preoccupati, e con ragione, di molti aspetti del momento attuale del cristianesimo, non ci rendiamo conto di vivere «prigionieri di una religione borghese». Il cristianesimo, così come noi lo viviamo, non sembra avere forza per trasformare la società del benessere. Al contrario, è questa che sta togliendo forza al meglio della religione di Gesù vuotando la nostra sequela di Cristo di valori tanto genuini come la solidarietà, la difesa dei poveri, la compassione e la giustizia.
Per questo, dobbiamo valorizzare ed essere grati molto di più per lo sforzo di tante persone che si ribellano contro questa «prigionia», impegnandosi in gesti concreti di solidarietà e coltivando uno stile di vita più semplice, austero e umano.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

13-12-2015
3 Avent – C
Luc 3,10-18

PARTAGER AVEC CELUI QUI N’A RIEN

La parole de Jean Baptiste depuis le désert toucha le cœur des gens. Son appel à la conversion et à une vie plus fidèle à Dieu suscita chez beaucoup de personnes une question concrète: Que devons-nous faire? C’est la question qui jaillit toujours en nous lorsque nous entendons un appel radical et que nous ne savons pas comment concrétiser notre réponse.
Jean Baptiste ne leur propose ni rites religieux, ni normes, ni préceptes. Il ne s’agit pas à proprement parler de faire des choses ou d’assumer des devoirs mais d’une nouvelle façon d’être, de vivre d’une manière plus humaine, de déployer quelque chose qui se trouve déjà dans notre coeur: le désir d’une vie plus juste, plus digne et fraternelle.
Ce qui est le plus décisif et le plus réaliste c’est d’ouvrir notre cœur à Dieu tout en regardant attentivement les besoins de ceux qui souffrent. Jean Baptiste réussit à leur résumer sa réponse dans une formule géniale par sa simplicité et par sa vérité: «Que celui qui a deux tuniques, partage avec celui qui n’en a pas; et que celui qui à de quoi manger en fasse de même». Voilà qui est simple et clair.
Que pouvons-nous dire face à ces paroles, nous qui habitons dans un monde où plus d’un tiers de l’humanité vit dans la misère en luttant chaque jour pour survivre alors que nous continuons de remplir nos placards avec toute sorte de tuniques et que nous avons des frigos qui débordent d’aliments?
Et nous chrétiens, que pouvons-nous dire face à cet appel si simple et si humain? Ne devons-nous pas commencer par ouvrir les yeux du coeur afin de prendre plus vivement conscience de cette insensibilité et de cet esclavage qui nous maintient soumis à un bien-être qui nous empêche de devenir plus humains?
Pendant que nous sommes préoccupés, et avec raison, par beaucoup d’aspects du temps actuel du christianisme, nous ne nous rendons pas compte que nous sommes «captifs d’une religion bourgeoise». Le christianisme, tel que nous le vivons, ne semble pas être assez fort pour transformer la société du bien-être. Au contraire, c’est celle-ci qui est en train de dénaturer le meilleur de la religion de Jésus, en vidant notre marche à la suite du Christ des valeurs authentiques telles que la solidarité, la défense des pauvres, la compassion et la justice.
C’est pourquoi, il nous faut valoriser et reconnaître davantage l’effort de tant de personnes qui se rebellent contre cette «captivité», en s’engageant dans des gestes concrets de solidarité et en cultivant un style de vie plus simple, austère et humain.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

13-12-2015
3 Advento – C
Lucas 3,10-18

REPARTIR COM OS QUE NÃO TÊM

A palavra do Batista a partir do deserto tocou o coração das pessoas. A sua chamada à conversão e ao início de uma vida mais fiel a Deus despertou em muitos deles uma pregunta concreta: Que devemos fazer? É a pregunta que brota sempre em nós quando escutamos uma chamada radical e não sabemos como concretizar a nossa resposta.
O Batista não lhes propõe ritos religiosos nem tampouco normas nem preceitos. Não se trata propriamente de fazer coisas nem de assumir deveres, mas de ser de outra maneira, viver de forma mais humana, desenvolver algo que está já no nosso coração: o desejo de uma vida mais justa, digna e fraterna.
O mais decisivo e realista é abrir o nosso coração a Deus olhando atentamente as necessidades dos que sofrem. O Batista sabe resumir-lhes a sua resposta com uma fórmula genial pela sua simplicidade e verdade: «O que tenha duas túnicas, que as reparta com o que não tem; e o que tenha comida faça o mesmo». Assim simples e claro.
Que podemos dizer ante estas palavras, quem vive num mundo onde mais de um terço da humanidade vive na miséria lutando cada dia por sobreviver, enquanto nós continuamos a encher os nossos armários com todo o tipo de túnicas e temos os nossos frigoríficos repletos de comida?
E que podemos dizer, os cristãos, ante esta chamada tão simples e tão humana? Não teremos de começar a abrir os olhos do nosso coração para tomar uma consciência mais viva dessa insensibilidade e escravidão que nos mantem, submetidos a um bem-estar que nos impede ser mais humanos?
Enquanto nós continuamos preocupados, e com razão, com muitos aspetos do momento atual do cristianismo, não nos damos conta de que vivemos «cativos de uma religião burguesa». O cristianismo, tal como nós o vivemos, não parece ter força para transformar a sociedade do bem-estar. Pelo contrário, é esta que está a desvirtuar o melhor da religião de Jesus, esvaziando a nossa capacidade de seguir Cristo em valores tão genuínos como a solidariedade, a defesa dos pobres, a compaixão e a justiça.
Por isso, temos de valorizar e agradecer muito mais o esforço de tantas pessoas que se revoltam contra este «cativeiro», comprometendo-se em gestos concretos de solidariedade e cultivando um estilo de vida mais simples, austero e humano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

12-13-2015
3 Advent – C
Luke 3,10-18

SHARE WITH THE ONE WHO HAS NONE

The word of the Baptist from the desert touched the hearts of the people. His call to conversion and to begin a life that is more faithful to God awoke in them a concrete question: What must we do? This is the question that always arises in us when we listen to a radical call and don’t know how to make our answer concrete.
The Baptist proposes neither religious rites, nor norms nor precepts to them. It’s not really about doing things or fulfilling duties, but about being someone new, living more humanly, unfolding what’s already in our hearts: the desire for a life that is more just, worthy and fraternal.
What’s most decisive and realistic is to open our hearts to God, looking attentively to the needs of those who suffer.  The Baptist knows how to sum up his response to them with a formula that is famous for its simplicity and truth: «Anyone who has two tunics must share with the one who has none, and anyone with something to eat must do the same». So simple and clear.
What can we say in the face of these words, we who live in a world where more than a third of humanity live in misery, struggling each day to survive, while we go about filling our closets with all kinds of clothes and our refrigerators with all kinds of food?
And what can we Christians say in the face of this call that is so simple and so humane? Don’t we need to start by opening the eyes of our hearts to live more conscious of that insensitivity and slavery that keeps us bowing down to a well-being that prevents us from being more human?
While we go about rightly worried about many aspects of today’s Christianity, we don’t realize that we live «captive to a bourgeois religion». Christianity as we live it doesn’t seem to have the power to transform our society of well-being. On the contrary, it’s this very thing that is impairing what’s best in Jesus’ religion, emptying our following of Christ of the values that are so genuine like solidarity, defense of the poor, compassion and justice.
That’s why we need to value and appreciate all the more the effort of so many people who rebel against this «slavery», committing themselves to concrete gestures of solidarity, and cultivating a style of life that is simpler, more austere and more human.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com