martes, 5 de enero de 2016

01/10/2016 - Baptism of the Lord (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

10-01-2016
Bautismo del Señor – C
Lucas 3,15-16.21.22

NUEVA ESPIRITUALIDAD

«Espiritualidad» es una palabra desafortunada. Para muchos solo puede significar algo inútil, alejado de la vida real. ¿Para qué puede servir? Lo que interesa es lo concreto y práctico, lo material, no lo espiritual.
Sin embargo, el «espíritu» de una persona es algo valorado en la sociedad moderna, pues indica lo más hondo y decisivo de su vida: la pasión que la anima, su inspiración última, lo que contagia a los demás, lo que esa persona va poniendo en el mundo.
El espíritu alienta nuestros proyectos y compromisos, configura nuestro horizonte de valores y nuestra esperanza. Según sea nuestro espíritu, así será nuestra espiritualidad. Y así será también nuestra religión y nuestra vida entera.
Los textos que nos han dejado los primeros cristianos nos muestran que viven su fe en Jesucristo como un fuerte «movimiento espiritual». Se sienten habitados por el Espíritu de Jesús. Solo es cristiano quien ha sido bautizado con ese Espíritu. «El que no tiene el Espíritu de Cristo no le pertenece». Animados por ese Espíritu, lo viven todo de manera nueva.
Lo primero que cambia radicalmente es su experiencia de Dios. No viven ya con «espíritu de esclavos», agobiados por el miedo a Dios, sino con «espíritu de hijos» que se sienten amados de manera incondicional y sin límites por un Padre. El Espíritu de Jesús les hace gritar en el fondo de su corazón: ¡Abbá, Padre! Esta experiencia es lo primero que todos deberían encontrar en las comunidades de Jesús.
Cambia también su manera de vivir la religión. Ya no se sienten «prisioneros de la ley», las normas y los preceptos, sino liberados por el amor. Ahora conocen lo que es vivir con «un espíritu nuevo», escuchando la llamada del amor y no con «la letra vieja», ocupados en cumplir obligaciones religiosas. Este es el clima que entre todos hemos de cuidar y promover en las comunidades cristianas, si queremos vivir como Jesús.
Descubren también el verdadero contenido del culto a Dios. Lo que agrada al Padre no son los ritos vacíos de amor, sino que vivamos «en espíritu y en verdad». Esa vida vivida con el espíritu de Jesús y la verdad de su evangelio es para los cristianos su auténtico «culto espiritual».
No hemos de olvidar lo que Pablo de Tarso decía a sus comunidades: «No apaguéis el Espíritu». Una iglesia apagada, vacía del espíritu de Cristo, no puede vivir ni comunicar su verdadera Novedad. No puede saborear ni contagiar su Buena Noticia. Cuidar la espiritualidad cristiana es reavivar nuestra religión.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-01-10
Jaunaren Bataioa – C
Lukas 3,15-16.21.22

ESPIRITUALITATE BERRIA

«Espiritualitatea» ez da hitz jatorra. Batzuei baliorik ez duen zerbait iradokitzen die, bizitza errealetik at dagoen zerbait. Zertarako dateke on? Axola duena gauza zehatza da, gauza praktikoa, materiala, eta ez espiritualik ezer.
Halaz guztiz, pertsonaren «espiritua» baliozkotzat emana da egungo gizartean, zeren haren bizitzako gauzarik sakonena eta erabakitzaileena adierazten baitu: hura animatzen duen sua, haren inspirazio sakonena, gainerakoei kutsatzen diena, pertsona hori munduan ezartzen ari dena.
Espirituak arnasten ditu gure egitasmoak eta konpromisoak, eratzen ditu balioez gure horizontea eta gure esperantza. Nolakoa gure espiritua, halakoa gure espiritualitatea. Eta halakoak izanen dira gure erlijioa eta gure bizitza osoa ere.
Lehen kristauek guri eskualdatu testuek agertzen digute ezen «mugimendu espiritual» indartsu bezala bizi zutela Jesu Kristorekiko fedea. Jesusen Espirituaren bizilekutzat zuten bere burua. Espiritu horrengan bataiatua izan dena bakarrik da kristau. «Kristoren Espiritua ez duena ez da haren ikasle». Espiritu horrek arnasturik, beste era batean bizi zuten guztia.
Haien baitan lehenik aldatzen den gauza Jainkoarekiko esperientzia da. Ez dira bizi jada «esklaboen espirituaz», Jainkoarekiko beldurraz estu, baizik «seme-alaben espirituaz», Aitak baldintzarik gabe eta mugarik gabe maite dituela sentituz. Jesusen Espirituak bihotz barnetik eginarazten die oihu hau: Abba, Aita! Esperientzia hau da Jesusen elkarteetan kide guztiek lortu beharko luketen lehenengo gauza.
Erlijioa bizitzeko era ere aldatu egin da haiengan. Beren burua ez dute sentitzen jadanik «legearen gatibu», arauen eta aginduen mendeko, baizik maitasunak askaturiko. Ezagutu zuten zer den «espiritu berriaz» bizitzea, maitasunaren deia entzunez, eta ez «letra zaharraren arabera», betebehar erlijiosoak betetzeari emanik. Horra guztion artean kristau-elkarteetan zaindu eta sustatu beharko genukeen bizigiroa, baldin eta Jesus bezala bizi nahi badugu.
Orobat aurkitu zuten Jainkoarekiko kultuaren benetako edukia. Aitari atsegin zaiona, ez dira maitasunik gabeko errituak, baizik «espirituaren eta egiaren arabera» bizi gaitezen. Jesusen espirituaren eta haren ebanjelioaren egiaren arabera bizitako bizia da kristauentzat beren benetako «kultu espirituala».
Ez genuke ahaztu behar Tartsoko Paulok bere elkarteei esaten zien hau: «Ez itzali zeuen baitan Espiritua». Itzalia den elizak, Kristoren espiriturik gabe denak, ezin bizi du, ez komunikatu, haren egiazko Berritasuna. Ezin dastatu du, ez kutsatu, haren Berri Ona. Kristau-espiritualitatea zaintzea gure erlijioa biziberritzea da.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

10-01-2016
Baptisme del Senyor – C
Lluc 3,15-16.21.22

NOVA ESPIRITUALITAT

«Espiritualitat» és una paraula desafortunada. Per a molts només pot significar una cosa inútil, allunyada de la vida real. Per a què pot servir? Allò que interessa és el concret i pràctic, el material, no l’espiritual.
No obstant això, l ‘«esperit» d’una persona és una cosa valorada en la societat moderna, ja que indica el més profund i decisiu de la seva vida: la passió que l’anima, la seva inspiració última, allò que encomana als altres, el que aquesta persona va posant al món.
L’esperit encoratja els nostres projectes i compromisos, configura el nostre horitzó de valors i la nostra esperança. Segons quin sigui el nostre esperit, així serà la nostra espiritualitat. I així serà també la nostra religió i la nostra vida sencera.
Els textos que ens han deixat els primers cristians ens mostren que viuen la seva fe en Jesucrist com un fort «moviment espiritual». Se senten habitats per l’Esperit de Jesús. Només és cristià qui ha estat batejat amb aquest Esperit. «El que no tingués l’Esperit de Crist no li pertany». Animats per aquest Esperit, tot ho viuen de manera nova.
El primer que canvia radicalment és la seva experiència de Déu. Ja no viuen amb «esperit d’esclaus», aclaparats per por de Déu, sinó amb «esperit de fills» que se senten estimats de manera incondicional i sense límits per un Pare. L’Esperit de Jesús els fa cridar en el fons del seu cor: Abba, Pare! Aquesta experiència és el primer que tothom hauria de trobar a les comunitats de Jesús.
Canvia també la seva manera de viure la religió. Ja no se senten «presoners de la llei», les normes i els preceptes, sinó alliberats per l’amor. Ara coneixen el que és viure amb «un esperit nou», escoltant la crida de l’amor i no amb «la lletra vella», ocupats a complir obligacions religioses. Aquest és el clima que entre tots hem de cuidar i promoure en les comunitats cristianes, si volem viure com Jesús.
Descobreixen també el veritable contingut del culte a Déu. Allò que agrada al Pare no són els ritus buits d’amor, sinó que visquem «en esperit i en veritat». Aquesta vida viscuda amb l’esperit de Jesús i la veritat del seu evangeli és per als cristians el seu autèntic «culte espiritual».
No hem d’oblidar el que Pau de Tars deia a les seves comunitats: «No apagueu l’Esperit». Una església apagada, buida de l’esperit de Crist, no pot viure ni comunicar la seva veritable Novetat. No pot assaborir ni encomanar la seva Bona Notícia. Tenir cura de la espiritualitat cristiana és revifar la nostra religió.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

10-01-2016
Bautismo do Señor – C
Lucas 3,15-16.21.22

NOVA ESPIRITUALIDADE

«Espiritualidade» é unha palabra desafortunada. Para moitos só pode significar algo inútil, afastado da vida real. Para que pode servir? O que interesa é o concreto e práctico, o material, non o espiritual.
Con todo, o «espírito» dunha persoa é algo valorado na sociedade moderna, pois indica o máis fondo e decisivo da súa vida: a paixón que a anima, a súa inspiración última, o que contaxia aos demais, o que esa persoa vai poñendo no mundo.
O espírito alenta os nosos proxectos e compromisos, configura o noso horizonte de valores e a nosa esperanza. Segundo sexa o noso espírito, así será a nosa espiritualidade. E así será tamén a nosa relixión e a nosa vida enteira.
Os textos que nos deixaron os primeiros cristiáns móstrannos que viven a súa fe en Xesús Cristo como un forte «movemento espiritual». Séntense habitados polo Espírito de Xesús. Só é cristián quen foi bautizado con ese Espírito. «Quen non ten o Espírito de Cristo non lle pertence».
Animados por ese Espírito, viven todo de xeito novo. O que xa de primeiras cambia radicalmente é a súa experiencia de Deus. Xa non viven con «espírito de escravos», angustiados polo medo a Deus, senón con «espírito de fillos» que se senten amados de xeito incondicional e sen límites por un Pai. O Espírito de Xesús failles gritar no fondo do seu corazón: ¡Abbá, Pai! Esta experiencia é o primeiriño que todos deberían atopar nas comunidades de Xesús.
Cambia tamén o seu xeito de viviren a relixión. Xa non se senten «prisioneiros da lei», as normas e os preceptos, senón liberados polo amor. Agora coñecen o que é vivir con «un espírito novo», escoitando a chamada do amor e non con «a letra vella», ocupados en cumprir obrigacións relixiosas. Este é o clima que entre todos temos de coidar e promover nas comunidades cristiás, si queremos vivir como Xesús.
Descobren tamén o verdadeiro contido do culto a Deus. O que agrada ao Pai non son os ritos baleiros de amor, senón que vivamos «en espírito e en verdade». Esa vida vivida co espírito de Xesús e a verdade do seu evanxeo é para os cristiáns o seu auténtico «culto espiritual».
Non debemos esquecer o que Paulo de Tarso dicía ás súas comunidades: «Non apaguedes o Espírito». Unha igrexa apagada, baleira do espírito de Cristo, non pode vivir nin comunicar a súa verdadeira Novidade. Non pode saborear nin contaxiar a súa Boa Noticia. Coidar a espiritualidade cristiá é reavivar a nosa relixión.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

10-01-2016
Battesimo del Signore – C
Luca 3,15-16.21.22

NUOVA SPIRITUALITÀ

«Spiritualità» è una parola sfortunata. Per molti può solo significare qualcosa di inutile, lontano dalla vita reale. A che può servire? Quel che interessa è il concreto e pratico, il materiale, non lo spirituale.
Tuttavia, lo «spirito» di una persona è qualcosa che è valorizzato nella società moderna, perché indica quel che è più profondo e decisivo della sua vita: la passione che l’anima, la sua ispirazione ultima, quel che contagia agli altri, quel che questa persona va ponendo nel mondo.
Lo spirito anima i nostri progetti e impegni, configura il nostro orizzonte di valori e la nostra speranza. Come è il nostro spirito, così sarà la nostra spiritualità. E così sarà anche la nostra religione e la nostra intera vita.
I testi che ci hanno lasciato i primi cristiani ci mostrano che vivono la loro fede in Gesù Cristo come un forte «movimento spirituale». Si sentono abitati dallo Spirito di Gesù. È cristiano solo chi è stato battezzato con questo Spirito. «Chi non ha lo Spirito di Cristo non gli appartiene». Animati da questo Spirito, vivono tutto in maniera nuova.
La prima cosa che cambia radicalmente è la loro esperienza di Dio. Non vivono più con «spirito di schiavi», oppressi dalla paura di Dio, ma con «spirito di figli» che si sentono amati incondizionatamente e senza limiti da un Padre. Lo Spirito di Gesù li fa gridare nel fondo del cuore: Abbà, Padre! Questa esperienza è la prima che tutti dovrebbero trovare nelle comunità di Gesù.
Cambia anche la loro maniera di vivere la religione. Non si sentono più «prigionieri della legge», delle norme e dei precetti, ma liberati dall’amore. Ora sanno quel che è vivere con «uno spirito nuovo», ascoltando la chiamata dell’amore e non con «la lettera vecchia», occupati nel compiere obblighi religiosi. Questo è il clima che tra tutti dobbiamo curare e promuovere nelle comunità cristiane, se vogliamo vivere come Gesù.
Scoprono anche il vero contenuto del culto a Dio. Quel che gradisce il Padre non sono i riti vuoti di amore, ma che viviamo «in spirito e verità». Questa vita vissuta nello spirito di Gesù e nella verità del suo evangelo è per i cristiani il loro autentico «culto spirituale».
Non dobbiamo dimenticare quel che Paolo di Tarso diceva alle sue comunità: «Non spegnete lo Spirito». Una Chiesa spenta, vuota dello spirito di Cristo, non può vivere né comunicare la sua vera Novità. Non può assaporare né contagiare la sua Buona Notizia. Curare la spiritualità cristiana è ravvivare la nostra religione.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

10-01-2016
Baptême du Seigneur – C
Luc 3,15-16.21.22

NOUVELLE SPIRITUALITÉ

«Spiritualité» est un mot malheureux. Pour beaucoup cela ne peut signifier que quelque chose d’inutile, d’éloigné de la vie réelle. A quoi cela peut-il servir? Ce qui intéresse c’est le concret, le pratique, le matériel et non pas le spirituel.
Cependant, «l’esprit» d’une personne est quelque chose que la société moderne valorise car cela indique ce qu’il y a de plus profond et décisif dans sa vie: la passion qui l’anime, son inspiration ultime, ce qu’il transmet aux autres, ce que cette personne est en train de semer dans le monde.
L’esprit anime nos projets et nos engagements, configure notre hiérarchie de valeurs et notre espérance. Tel notre esprit, ainsi notre spiritualité. Et ainsi aussi notre religion et notre vie entière.
Les textes que les premiers chrétiens nous ont légués nous montrent qu’ils vivent leur foi en Jésus Christ comme un fort «mouvement spirituel». Ils se sentent habités par l’Esprit de Jésus. Seul celui qui a été baptisé dans cet Esprit, est chrétien. «Celui qui n’a pas l’Esprit du Christ ne lui appartient pas». Animés par cet Esprit, ils vivent tout d’une façon nouvelle.
Ce qui change tout d’abord radicalement c’est leur expérience de Dieu. Ils ne vivent plus dans «un esprit d’esclaves», angoissés par la peur de Dieu, mais dans «un esprit de fils» qui se sentent aimés par un Père, inconditionnellement et sans limites. L’Esprit de Jésus les pousse à crier au plus profond de leur coeur: Abba, Père! C’est cette expérience que tout le monde devrait trouver en premier dans les communautés de Jésus.
Leur manière de vivre la religion change aussi. Ils ne se sentent plus «prisonniers de la loi», des normes et des préceptes mais libérés par l’amour. Ils connaissent maintenant ce que veut dire vivre avec «un esprit nouveau», attentifs à l’appel de l’amour et non pas vivre selon «la lettre ancienne», occupés à remplir des obligations religieuses. Voilà le climat que nous devons tous cultiver et promouvoir dans nos communautés chrétiennes, si nous voulons vivre à la manière de Jésus.
Ils découvrent aussi le contenu du véritable culte rendu à Dieu. Ce ne sont pas les rites vides d’amour qui plaisent au Père mais que nous vivions «en esprit et en vérité». Une vie vécue selon l’esprit de Jésus.
Il ne faut pas oublier ce que Paul de Tarse disait à ses communautés: «N’éteignez pas l’Esprit». Une Eglise éteinte, vidée de l’esprit du Christ ne peut pas vivre ni communiquer sa véritable Nouveauté. Elle ne peut pas savourer ni transmettre sa Bonne Nouvelle. Soigner la spiritualité chrétienne c’est raviver notre religion.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

10-01-2016
Batismo do Senhor – C
Lucas 3,15-16.21.22

NOVA ESPIRITUALIDADE

«Espiritualidade» é uma palavra desafortunada. Para muitos só pode significar algo inútil, afastado da vida real. Para que pode servir? O que interessa é o concreto e prático, o material, não o espiritual.
No entanto, o «espírito» de uma pessoa é algo valorizado na sociedade moderna, pois indica o mais profundo e decisivo da sua vida: a paixão que a anima, a sua inspiração última, o que contagia os outros, o que essa pessoa vai colocando no mundo.
O espírito alenta os nossos projetos e compromissos, configura o nosso horizonte de valores e a nossa esperança. Segundo o nosso espírito, assim será a nossa espiritualidade. E assim será também nossa religião e a nossa vida inteira.
Os textos que nos deixaram os primeiros cristãos mostram-nos que vivem a sua fé em Jesus Cristo como um forte «movimento espiritual». Sentem-se habitados pelo Espírito de Jesus. Só é cristão quem foi batizado com esse Espírito. «O que não tem o Espírito de Cristo não lhe pertence». Animados por esse Espírito, vivem-No todo de forma nova.
O primeiro que muda radicalmente é a sua experiência de Deus. Não vivem já com «espírito de escravos», cansados pelo medo a Deus, mas com «espírito de filhos» que se sentem amados de forma incondicional e sem limites por um Pai. O Espírito de Jesus faz gritar-lhes do fundo do seu coração: Abbá, Pai! Esta experiência é o primeiro que todos deveriam encontrar nas comunidades de Jesus.
Muda também a sua forma de viver a religião. Já não se sentem «prisioneiros da lei», das normas e dos preceitos, mas libertos pelo amor. Agora conhecem o que é viver com «um espírito novo», escutando a chamada do amor e não com «a letra velha», ocupados em cumprir obrigações religiosas. Este é o clima que entre todos temos de cuidar e promover nas comunidades cristãs, se queremos viver como Jesus.
Descobrem também o verdadeiro conteúdo do culto a Deus. O que agrada ao Pai não são os ritos vazios de amor, mas que vivamos «no espírito e na verdade». Essa vida vivida com o espírito de Jesus e da verdade do Seu evangelho é para os cristãos o seu autêntico «culto espiritual».
Não temos de esquecer o que Paulo de Tarso dizia às suas comunidades: «Não apagueis o Espírito». Una igreja apagada, vazia do espírito de Cristo, não pode viver nem comunicar a sua verdadeira Natividade. Não pode saborear nem contagiar a sua Boa Nova. Cuidar da espiritualidade cristã é reavivar a nossa religião.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-10-2016
Baptism of the Lord – C
Luke 3,15-16.21.22

NEW SPIRITUALITY

«Spirituality» is an unfortunate word. For many it can only signify something useless, far from real life. What good is it? What we’re interested in is what’s concrete and practical, material things, not spiritual ones.
However the «spirit» of a person is something valuable in modern society, since it indicates what’s deepest and most decisive in that person’s life: the passion that enlivens us, our basic inspiration, what spreads to others, what a person goes about putting forth in the world.
The spirit breathes in our projects and our commitments, it shapes our horizon of values and of our hopes. As our spirit goes, so goes our spirituality. And so goes our religion and our whole life too.
The passages that the first Christians have left us show that they live their faith in Jesus Christ as a powerful «spiritual movement». They feel themselves possessed by Jesus’ Spirit. One only becomes Christian when that person has been baptized with that Spirit. «The one who doesn’t have the Spirit of Christ doesn’t belong to Christ». Moved by that Spirit, they live everything in a whole new way.
The first thing to radically change is their experience of God. They no longer live with a «spirit of slaves», beaten down by fear of God, but with a «spirit of sons and daughters» who feel themselves loved unconditionally and without limit by a Father. Jesus’ Spirit shouts out within them from the bottom of their heart: Abba, Father! This experience is the main one everyone should meet in the communities of Jesus.
Their way of living out their religion changes also. No longer do they feel themselves «prisoners of the law», of norms and precepts, but freed by love. Now they know what it is to live with «a new spirit», listening to the call of love, and not living «the old letter», worried about fulfilling religious obligations. This is the climate that we all need to be careful of above all, and ought to promote in our Christian communities if we want to live as Jesus does.
They also discover the true content of the worship owed to God. What pleases the Father aren’t rituals empty of love, but ones that we live «in spirit and in truth». The authentic «spiritual worship» of Christians is their life lived out through Jesus’ spirit and through the truth of the Gospel.
We must never forget what Paul of Tarsus said to his communities: «Don’t stifle the Spirit». A church stifled, empty of Christ’s spirit, can’t live or share his true Newness. It can’t taste or spread his Good News. Taking care of Christian spirituality is reviving our religion.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 4 de enero de 2016

01/06/2016 - Epiphany of the Lord (C)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

06-01-2016
Epifanía del Señor – C
Mateo 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Jesús se pueden adoptar actitudes muy diferentes. El relato de los magos nos habla de la reacción de tres grupos de personas. Unos paganos que lo buscan, guiados por la pequeña luz de una estrella. Los representantes de la religión del Templo, que permanecen indiferentes. El poderoso rey Herodes que solo ve en él un peligro.
Los magos no pertenecen al pueblo elegido. No conocen al Dios vivo de Israel. Nada sabemos de su religión ni de su pueblo de origen. Solo que viven atentos al misterio que se encierra en el cosmos. Su corazón busca verdad.
En algún momento creen ver una pequeña luz que apunta hacia un Salvador. Necesitan saber quién es y dónde está. Rápidamente se ponen en camino. No conocen el itinerario preciso que han de seguir, pero en su interior arde la esperanza de encontrar una Luz para el mundo.
Su llegada a la ciudad santa de Jerusalén provoca el sobresalto general. Convocado por Herodes, se reúne el gran Consejo de «los sumos sacerdotes y los escribas del pueblo». Su actuación es decepcionante. Son los guardianes de la verdadera religión, pero no buscan la verdad. Representan al Dios del Templo, pero viven sordos a su llamada.
Su seguridad religiosa los ciega. Conocen dónde ha de nacer el Mesías, pero ninguno de ellos se acercará a Belén. Se dedican a dar culto a Dios, pero no sospechan que su misterio es más grande que todas las religiones, y tiene sus caminos para encontrarse con todos sus hijos e hijas. Nunca reconocerán a Jesús.
El rey Herodes, poderoso y brutal, solo ve en Jesús una amenaza para su poder y su crueldad. Hará todo lo posible para eliminarlo. Desde el poder opresor solo se puede «crucificar» a quien trae liberación.
Mientras tanto, los magos prosiguen su búsqueda. No caen de rodillas ante Herodes: no encuentran en él nada digno de adoración. No entran en el Templo grandioso de Jerusalén: tienen prohibido el acceso. La pequeña luz de la estrella los atrae hacia el pequeño pueblo de Belén, lejos de todo centro de poder.
Al llegar, lo único que ven es al «niño con María, su madre». Nada más. Un niño sin esplendor ni poder alguno. Una vida frágil que necesita el cuidado de una madre. Es suficiente para despertar en los magos la adoración.
El relato es desconcertante. A este Dios, escondido en la fragilidad humana, no lo encuentran los que viven instalados en el poder o encerrados en la seguridad religiosa. Se les revela a quienes, guiados por pequeñas luces, buscan incansablemente una esperanza para el ser humano en la ternura y la pobreza de la vida.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2016-01-06
Jaunaren Epifania – C
Mateo 2,1-12

KONTAKIZUN TXUNDIGARRIA

Jesusen aurrean jarrera oso desberdinak har daitezke. Hiru lagun-taldek izan duten erreakzioaz mintzo zaigu magoen kontakizuna. Batetik, pagano batzuk Jesusen bila dabiltza, izar baten argi txiki batek gidaturik. Bestetik, Tenpluko erlijioaren ordezkariak ageri dira, haurraren arazoa bost axola zaiela. Hirugarren, Herodes errege boteretsua, soilik arriskua ikusten du Jesusengan.
Magoak ez dira Israel herri aukeratuko kide. Ez dute ezagutzen Israelgo Jainko bizia. Ez dakigu ezer, ez haien erlijioaz, ez haien jatorri-herriaz. Hau dakigu soilik: kosmosean den misterioaz erne bizi direla. Egiaren bila dabil haien bihotza.
Halako batean, argi txiki bat ikusi dutela uste dute, Salbatzaile bat iradokitzen duen argia. Zein den eta non dagoen jakin-mina sentitu dute, eta, berehala, bideari ekin diote. Ez dakite, juxtu, zein ibilbide egin behar duten, baina beren barnean sutan dute esperantza, munduarentzat Argi bat aurkituko duten esperantza.
Haiek Jerusalem hiri santura iritsi izanak izu-ikara eragin du hiri osoan. Herodesek deiturik, «hiriko apaiz nagusien eta lege-maisuen» Kontseilua bildu da. Txundigarria da Kontseilukoen jokabidea. Egiazko erlijioaren zaindari dira, baina ez dabiltza egiaren bila. Tenpluko Jainkoa ordezten dute, baina sorgor bizi dira haren deiarekiko.
Itsu bihurtu ditu beren segurtasun erlijiosoak. Badakite Mesias non den jaiotzekoa, baina haietako inor ez da hurbilduko Betleemera. Jainkoari kultua eskaintzeari emanik bizi dira, baina ez dute barruntatu Jainkoaren misterioa erlijio guztiak baino handiagoa dela, eta bere bideak dituela bere seme-alaba guztiekin topo egiteko. Ez dute Jesus sekula onartuko.
Herodes erregeak, boteretsu eta astakirten hark, mehatxua bakarrik ikusten du Jesusengan, bere boterearen eta ankerkeriaren kontra. Ahal duen guztia egingo du Jesus garbitzeko. Botere zapaltzaileak «gurutziltzatu» bakarrik egin dezake askapena dakarren hura.
Bitartean, bila jarraitu dute magoek. Ez dira belauniko jarri Herodesen aurrean: ez dute ikusi harengan bera adoratua izateko arrazoi txikienik. Ez dira sartu Jerusalemeko Tenplu handiosean: debekatua dute hara sartzea. Izarraren argi txikiak Betleemeko herri koxkorrera erakarri ditu, botere-gune orotatik urrun.
Hara iristean, hau izan da ikusi duten gauza guzti: «haurra Mariarekin, bere amarekin». Beste ezer ez. Haur bat, distirarik gabe, botererik gabe. Bizitza hauskorra, ama baten arduraren premia duena. Aski izan da hori magoei adoraziora eragiteko.
Txundigarria da kontakizuna. Jainko hau, giza ahuldadean ezkutatua, ezin aurkitu dute boterean kokaturik edo segurtasun erlijiosoan hesiturik bizi direnek. Beste hauei agertzen zaie: argi txiki batzuek gidaturik, gizakiarentzat, bizitzako goxotasunean eta pobretasunean, etengabe esperantza baten bila dabiltzanek.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

06-01-2016
Epifania del Senyor – C
Mateu 2,1-12

RELAT DESCONCERTANT

Davant Jesús es poden adoptar actituds molt diferents. El relat dels mags ens parla de la reacció de tres grups de persones. Uns pagans que el busquen, guiats per la petita llum d’una estrella. Els representants de la religió del Temple, que romanen indiferents. El poderós rei Herodes que només veu en ell un perill.
Els mags no pertanyen al poble elegit. No coneixen el Déu viu d’Israel. No sabem res de la seva religió ni del seu poble d’origen. Només que viuen atents al misteri que conté el cosmos. El seu cor busca veritat.
En algun moment creuen veure una petita llum que apunta cap a un Salvador. Necessiten saber qui és i on és. Ràpidament es posen en camí. No coneixen l’itinerari precís que han de seguir, però en el seu interior crema l’esperança de trobar una Llum per al món.
La seva arribada a la ciutat santa de Jerusalem provoca el sobresalt general. Convocat per Herodes, es reuneix el gran Consell «els grans sacerdots i els escribes del poble». La seva actuació és decebedora. Són els guardians de la veritable religió, però no busquen la veritat. Representen al Déu del Temple, però viuen sords a la seva crida.
La seva seguretat religiosa els encega. Coneixen on ha de néixer el Messies, però cap d’ells s’acostarà a Betlem. Es dediquen a donar culte a Déu, però no sospiten que el seu misteri és més gran que totes les religions, i té els seus camins per trobar-se amb tots els seus fills i filles. Mai reconeixeran Jesús.
El rei Herodes, poderós i brutal, només veu en Jesús una amenaça per al seu poder i la seva crueltat. Farà tot el possible per eliminar-lo. Des del poder opressor només es pot «crucificar» a qui porta alliberament.
Mentrestant, els mags prossegueixen la seva cerca. No cauen de genolls davant Herodes: no troben en ell res digne d’adoració. No entren en el Temple grandiós de Jerusalem: hi tenen prohibit l’accés: La petita llum de l’estrella dels atreu cap al petit poble de Betlem, lluny de tot centre de poder.
En arribar, l’únic que veuen és el «nen amb Maria, la seva mare». Res més. Un nen sense esplendor ni cap poder. Una vida fràgil que necessita la cura d’una mare. És suficient per despertar en els mags l’adoració.
El relat és desconcertant. A aquest Déu, amagat en la fragilitat humana, no el troben els que viuen instal·lats en el poder o tancats en la seguretat religiosa. Se’ls revela als que, guiats per petites llums, busquen incansablement una esperança per a l’ésser humà en la tendresa i la pobresa de la vida.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

06-01-2016
Epifanía do Señor – C
Máteo 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Xesús pódense adoptar actitudes moi diferentes. O relato dos magos fálanos da reacción de tres grupos de persoas. Uns pagáns que o buscan, guiados pola pequena luz dunha estrela. Os representantes da relixión do Templo, que permanecen indiferentes. O poderoso rei Herodes que só ve nel un perigo.
Os magos non pertencen ao pobo elixido. Non coñecen ao Deus vivo de Israel. Nada sabemos da súa relixión nin do seu pobo de orixe. Só que viven atentos ao misterio que se encerra no cosmos. O seu corazón busca verdade.
Nalgún momento creen ver unha pequena luz que apunta cara a un Salvador. Necesitan saber quen é e onde está. Rapidamente se poñen en camiño. Non coñecen o itinerario preciso que han de seguir, pero no seu interior arde a esperanza de atopar unha Luz para o mundo.
A súa chegada á cidade santa de Xerusalén provoca o sobresalto xeral. Convocado por Herodes, reúnese o grande Consello de «os sumos sacerdotes e escribanos do pobo». A súa actuación é decepcionante. Son os gardiáns da verdadeira relixión, pero non buscan a verdade. Representan ao Deus do Templo, pero viven xordos á súa chamada.
A súa seguridade relixiosa cégaos. Coñecen onde ha de nacer o Mesías, pero ningún deles se achegará a Belén. Dedícanse a dar culto a Deus, pero non sospeitan que o seu misterio é máis grande do que todas as relixións, e teñen os seus camiños para atopárense con todos os seus fillos e fillas. Nunca recoñecerán a Xesús.
O rei Herodes, poderoso e brutal, só ve en Xesús unha ameaza para  seu poder e a súa crueldade. Fará todo o posíbel para eliminalo. Desde o poder opresor só se pode «crucificar» a quen trae liberación.
Mentres tanto, os magos proseguen na súa procura. Non caen de xeonllos diante de Herodes: non atopan nel nada digno de adoración. Non entran no Templo grandioso de Xerusalén: teñen prohibido o acceso: A pequena luz da estrela atráeos cara ao pequeno pobo de Belén, lonxe de todo centro de poder.
Ao chegar, o único que ven é ao «neno con María, a súa nai». Nada máis. Un neno sen esplendor nin poder algún. Unha vida fráxil que necesita o coidado dunha nai. É suficiente para espertar nos magos a adoración.
O relato é desconcertante. A este Deus, escondido na fraxilidade humana, non o atopan os que viven instalados no poder ou encerrados na seguridade relixiosa. Revélaselles a quen, guiados por pequenas luces, buscan incansablemente unha esperanza para o ser humano na tenrura e a pobreza da vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

06-01-2016
Epifania del Signore – C
Matteo 2,1-12

RACCONTO SCONCERTANTE

Davanti a Gesù si possono adottare atteggiamenti molto diversi. Il racconto dei magi ci parla della reazione di tre gruppi di persone. Alcuni pagani che lo cercano, guidati dalla piccola luce di una stella. I rappresentanti della religione del Tempio, che rimangono indifferenti. Il potente re Erode che vede in lui solo un pericolo.
I magi non appartengono al popolo eletto. Non conoscono il Dio vivo di Israele. Non sappiamo nulla della loro religione né del loro paese di origine. Soltanto che vivono attenti al mistero che si racchiude nel cosmo. Il loro cuore cerca verità.
Ogni tanto credono di vedere una piccola luce che indica un Salvatore. Hanno bisogno di sapere chi è e dove sta. Rapidamente si mettono in cammino. Non conoscono l’itinerario preciso che devono seguire, ma nel loro cuore arde la speranza di trovare una Luce per il mondo.
Il loro arrivo alla città santa di Gerusalemme provoca l’agitazione generale. Convocato da Erode, si riunisce il gran Consiglio dei «sommi sacerdoti e scribi del popolo». La loro azione è deludente. Sono i guardiani della vera religione, ma non cercano la verità. Rappresentano il Dio del Tempio, ma vivono sordi alla sua chiamata.
La loro sicurezza religiosa li accieca. Conoscono dove deve nascere il Messia, ma nessuno di loro si avvicinerà a Betlemme. Si dedicano a dare culto a Dio, ma non sospettano che il suo mistero è più grande di tutte le religioni, e ha le sue vie per incontrarsi con tutti i suoi figli e figlie. Non riconosceranno mai Gesù.
Il re Erode, potente e brutale, vede solo in Gesù una minaccia per il suo potere e la sua crudeltà. Farà tutto il possibile per eliminarlo. Con il potere oppressore si può solo «crocifiggere» chi porta liberazione.
Nel frattempo, i magi proseguono la loro ricerca. Non cadono in ginocchio davanti a Erode: non trovano in lui nulla degno di adorazione. Non entrano nel Tempio grandioso di Gerusalemme: hanno proibito l’accesso. La piccola luce della stella li attrae verso il piccolo paese di Betlemme, lontano da ogni centro di potere.
Arrivando, l’unica cosa che vedono è il «bambino con Maria, sua madre». Niente più. Un bambino senza splendore né potere alcuno. Una vita fragile che ha bisogno della cura di una madre. È sufficiente per risvegliare nei magi l’adorazione.
Il racconto è sconcertante. Questo Dio, nascosto nella fragilità umana, non lo trovano quelli che vivono istallati nel potere o chiusi nella sicurezza religiosa. Si rivela a quelli che, guidati da piccole luci, cercano instancabilmente una speranza per l’essere umano nella tenerezza e povertà della vita.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

06-01-2016
Epiphanie du Seigneur – C
Matthieu 2,1-12

RÉCIT DÉCONCERTANT

Devant Jésus on peut adopter des attitudes très diverses. Le récit des mages nous parle de la réaction de trois groupes de personnes. Tout d’abord, des païens qui le cherchent, guidés par la petite lumière d’une étoile. Ensuite, les représentants de la religion du Temple, qui restent indifférents. Finalement, le puissant roi Hérode qui ne voit en cet enfant qu’un danger.
Les mages ne font pas partie du peuple élu et ne connaissent pas le Dieu vivant d’Israël. Nous ignorons tout sur leur religion et sur leur origine. Nous savons seulement qu’ils sont attentifs au mystère caché dans les cosmos. Leur cœur cherche la vérité.
A un moment donné, ils croient percevoir une petite lumière qui indique un Sauveur. Ils ont besoin de savoir qui il est et où il se trouve. Tout de suite, ils se mettent en route. Ils ignorent l’itinéraire précis qu’ils auront à parcourir mais l’espoir de trouver une Lumière pour le monde, brûle leur coeur.
Leur arrivée à la ville sainte de Jérusalem provoque un sursaut général. Hérode convoque la réunion du Grand Conseil des «chefs des prêtres et des scribes du peuple». Ils sont les gardiens de la véritable religion mais ne cherchent pas la vérité. Ils représentent le Dieu du Temple tout en restant sourds à son appel.
Ils sont aveuglés par leur assurance religieuse. Ils savent où doit naître le Messie mais aucun d’entre eux ne s’approchera de Bethléem. Ils se consacrent à rendre culte à Dieu mais ils ne soupçonnent pas que son mystère dépasse toutes les religions et possède ses chemins de rencontre avec tous ses fils et toutes ses filles. Ils ne reconnaîtront jamais Jésus.
Le roi Hérode, puissant et violent, ne voit en Jésus qu’une menace pour son pouvoir et pour sa cruauté. Il fera tout son possible pour l’éliminer. A partir d’un pouvoir oppresseur on ne peut que «crucifier» celui qui apporte la libération.
Entre temps, les mages poursuivent leur recherche. Ils ne tombent pas à genoux devant Hérode car ils ne trouvent chez lui rien d’adorable. Ils n’entrent pas dans le Temple grandiose de Jérusalem car on leur en a interdit l’accès. La petite lumière de l’étoile les attire vers le petit village de Bethléem, loin de tout centre de pouvoir.
En arrivant, ils ne voient que «l’enfant avec Marie, sa mère». Rien d’autre. Un enfant sans éclat et sans aucun pouvoir. Une vie fragile dépendant des soins d’une mère. Cela suffit pour éveiller chez les mages l’adoration.
Le récit est déconcertant. Ce ne sont pas les personnes installées au pouvoir ou enfermées dans leur sécurité religieuse qui trouvent ce Dieu caché dans la fragilité humaine. Mais il se révèle à ceux qui, guidés par de petites lumières, cherchent sans relâche une espérance pour l’être humain dans la tendresse et dans la pauvreté de leur vie.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

06-01-2016
Epifania do Senhor – C
Mateus 2,1-12

RELATO DESCONCERTANTE

Ante Jesus pode-se adotar atitudes muito diferentes. O relato dos magos fala-nos da reação de três grupos de pessoas. Uns pagãos que o procuram, guiados pela pequena luz de uma estrela. Os representantes da religião do Templo, que permanecem indiferentes. O poderoso rei Herodes que só vê Nele um perigo.
Os magos não pertencem ao povo eleito. Não conhecem o Deus vivo de Israel. Nada sabemos da sua religião nem do seu povo de origem. Apenas que vivem atentos ao mistério que se encerra no cosmos. O seu coração procura a verdade.
Em algum momento acreditam ver uma pequena luz que aponta para o Salvador. Necessitam saber quem é e onde está. Rapidamente se colocam a caminho. Não conhecem o itinerário preciso que têm de seguir, mas no seu interior arde a esperança de encontrar uma Luz para o mundo.
A sua chegada à cidade santa de Jerusalém provoca o sobressalto geral. Convocado por Herodes, reúne-se o grande Conselho «dos sumos-sacerdotes e dos escribas do povo». A sua atuação é dececionante. São os guardiões da verdadeira religião, mas não procuram a verdade. Representam o Deus do Templo, mas vivem surdos à sua chamada.
A sua segurança religiosa cega-os. Conhecem onde há-de nascer o Messias, mas nenhum deles se aproximará de Belém. Dedicam-se a dar culto a Deus, mas não suspeitam que o seu mistério é maior que todas as religiões, e tem os seus caminhos para encontrar-se com todos os seus filhos e filhas. Nunca reconhecerão a Jesus.
O rei Herodes, poderoso e brutal, só vê em Jesus uma ameaça para o seu poder e a sua crueldade. Fará todo o possível para o eliminar. A partir do poder opressor só se pode «crucificar» quem trás a libertação.
Entretanto, os magos prosseguem a sua busca. Não caem de joelhos ante Herodes: não encontram nele, nada digno de adoração. Não entram no Templo grandioso de Jerusalém: têm proibido o acesso: A pequena luz da estrela atrai-os para a pequena povoação de Belém, longe de todo o centro de poder.
Ao chegar, o único que vêm é o «menino com Maria, Sua mãe». Nada mais. Um menino sem esplendor nem qualquer poder. Uma vida frágil que necessita o cuidado de uma mãe. É suficiente para despertar nos magos a adoração.
O relato é desconcertante. A este Deus, escondido na fragilidade humana, não o encontram os que vivem instalados no poder ou encerrados na segurança religiosa. É revelado a quem, guiado por pequenas luzes, procuram incansavelmente uma esperança para o ser humano na ternura e na pobreza da vida.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01-06-2016
Epiphany – C
Matthew 2,1-12

DISTURBING STORY

With Jesus you can adopt attitudes that are all over the map. The story of the wise men speaks of the reaction of three groups of people. Some pagans that seek him, guided by the small light of a star. The religious representatives of the Temple, who remain indifferent. The powerful King Herod, who only sees danger in him.
The wise men don’t belong to the chosen people. They don’t know the living God of Israel. We don’t know anything about their religion or what country they come from. Just that they are attentive to the mystery that encompasses the heavens. Their hearts seek the truth.
At one point they believe that they are seeing a small light that points toward a Savior. They need to know who he is and where he’s born. Right away they get on the road. They don’t know the exact way to go, but within them burns the hope of meeting a Light for the world.
When they get to the holy city Jerusalem, they cause a stir all around. Called by Herod, the great Council of «the high priests and the scribes of the people» meets together. Their proceedings are misleading. They are the guardians of the true religion, but they don’t seek the truth. They represent the God of the Temple, but they are deaf to God’s call.
Their religious security blinds them. They know where the Messiah is to be born, but not one of them goes over to Bethlehem. They are dedicated to worship God, but don’t suspect that God’s mystery is greater than all religions, and that God has ways of meeting all God’s sons and daughters. These former will never recognize Jesus.
The King Herod, powerful and brutal, only sees in Jesus a threat to his power and cruelty. He will do everything possible to get rid of him. From the point of view of oppressive power, all you can do is «crucify» anyone who brings liberation.
Meanwhile, the wise men keep up their search. They don’t fall on their knees before Herod: they find nothing in him worthy of adoration. They don’t go into the huge Temple in Jerusalem: they are forbidden to step foot there. The small light of the star draws them toward the small village of Bethlehem, far from the center of power.
When they get there, the only thing they see is «the child with his mother Mary». Nothing more. A child without splendor or power whatsoever. A fragile life that need the care of a mother. It’s sufficient to awaken adoration in the wise men.
The story is disturbing. This God, hidden in human frailty, isn’t found by those who live installed in power or enclosed in religious security. This God is revealed to those who are guided by small lights, who ceaselessly seek hope for human beings in the kindness and the poverty of life.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com