lunes, 12 de junio de 2017

06-18-2017 - The Body and the Blood of Christ – A

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------

IT - BLOCCATI
EN - STAGNANT

HOMILIA - ES

18-06-2017
Cuerpo y Sangre de Cristo – A
Juan 6,51-58

ESTANCADOS

El papa Francisco está repitiendo que los miedos, las dudas, la falta de audacia… pueden impedir de raíz impulsar la renovación que necesita hoy la Iglesia. En su Exhortación La alegría del Evangelio llega a decir que, si quedamos paralizados por el miedo, una vez más podemos quedarnos simplemente en «espectadores de un estancamiento infecundo de la Iglesia».
Sus palabras hacen pensar. ¿Qué podemos percibir entre nosotros? ¿Nos estamos movilizando para reavivar la fe de nuestras comunidades cristianas o seguimos instalados en ese «estancamiento infecundo» del que habla Francisco? ¿Dónde podemos encontrar fuerzas para reaccionar?
Una de las grandes aportaciones del Concilio Vaticano II fue impulsar el paso desde la «misa», entendida como una obligación individual para cumplir un precepto sagrado, a la «eucaristía» vivida como celebración gozosa de toda la comunidad para alimentar su fe, crecer en fraternidad y reavivar su esperanza en Jesucristo resucitado.
Sin duda, a lo largo de estos años hemos dado pasos muy importantes. Quedan muy lejos aquellas misas celebradas en latín en las que el sacerdote «decía» la misa y el pueblo cristiano venía a «oír» la misa o a «asistir» a la celebración. Pero, ¿no estamos celebrando la eucaristía de manera rutinaria y aburrida?
Hay un hecho innegable. La gente se está alejando de manera imparable de la práctica dominical, porque no encuentra en nuestras celebraciones el clima, la palabra clara, el rito expresivo, la acogida estimulante que necesita para alimentar su fe débil y vacilante.
Sin duda, todos, presbíteros y laicos, nos hemos de preguntar qué estamos haciendo para que la eucaristía sea, como quiere el Concilio, «centro y cumbre de toda la vida cristiana». ¿Cómo permanece tan callada e inmóvil la jerarquía? ¿Por qué los creyentes no manifestamos nuestra preocupación y nuestro dolor con más fuerza?
El problema es grave. ¿Hemos de seguir «estancados» en un modo de celebración eucarística tan poco atractivo para los hombres y mujeres de hoy? ¿Es esta liturgia que venimos repitiendo desde hace siglos la que mejor puede ayudarnos a actualizar aquella cena memorable de Jesús donde se concentra de modo admirable el núcleo de nuestra fe?

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-06-18
Kristoren Gorputz Odolen jaia – A
Joan 6,51-58

PLANTO EGINIK

Frantzisko aita santua errepikatu eta errepikatu ari da, beldurra, duda-muda, ausardia-falta… eragozpen gerta daitezkeela gaurko egungo Elizak beharrezkoa duen berrikuntza eragiteko. «Ebanjelioaren poza» delako bere Erreguan hau esatera iritsi da: beldurrak jota geratzen bagara, «Elizak agor eta antzu nola planto egiten duen begira» gelditzeko arriskua bizi dukegula.
Hitz horiek zer pentsa ematen dute. Zer hauteman dezakegu geure artean? Mugitzen al gara geure kristau-elkarteetan fedea biziberritu dadin ala Frantziskok aipatzen duen «agor eta antzu planto egite» horri begira gelditurik jarraitzen dugu? Non aurki genezake indarrik erreakzionatzeko?
Kontzilioaren ekarpen handietako bat izan zen mezaren inguruan aldaketa hau eragitea: «meza» agindu sakratu bat betetzeko agindu indibidualtzat hartzeari utzi, eta elkarte osoaren ospakizun pozgarri bezala bizitzearen «eukaristiatzat» hartzea, fedea elikatzeko, anai-arreba artekotasunean haziz joan eta Kristoganako esperantza biziberritzeko.
Dudarik gabe, azken urte hauetan, urrats oso garrantzizkoak egin ditugu. Oso urrun gelditu dira latinez ospatutako meza haiek, zeinetan apaizak «esan» egiten baitzuen meza eta kristau-herriak «entzun» egiten baitzuen meza edota «egon» egiten baitzen ospakizunean. Baina ez ote dugu jarraitzen geure eukaristia ohikeriaz eta era aspergarrian ospatzen?
Hor dago ukaezineko gertaera bat. Jendea urrunduz doa, modu geldiezinean, igandekoa bizitzetik; hain juxtu, gure ospakizunetan aurkitzen ez duelako ez girorik, ez hitz argirik, ez erritu adierazlerik, ez onarpen kitzikatzailerik, bere fede ahul eta duda-mudazkoa elikatzeko behar duena.
Inondik ere, guztiok, artzain eta fededun, behar dugu galdera egin: zer ari gara egiten, eukaristia izan dadin, Kontzilioak nahi duen bezala, «kristau-elkartearen bizitza osoaren erdigune eta gailur?» Alabaina, aski ote da parrokien borondate ona edota bakar batzuen sormen bakana, eraberritzeko beste irizpiderik gabe?
Jaunaren Afaria gauza inportantegia da, «galtzen» jarrai dezan uzteko, nolatan «agor eta antzu planto egiten duen» begira geldituz. Ez ote da eukaristia kristau-bizitzaren erdigunea? Nolatan gelditu da hierarkia hain isil, hain mugigaitz? Nolatan ez dugu agertzen fededunok geure kezka eta geure mina indar handiagoz?
Larria da arazoa. «Planto eginik» jarraitu behar ote dugu eukaristia modu honetan ospatuz, gaur egungo gizon-emakumeak hain eskas erakartzen dituen modu honetan? Mendez mende errepikatzen ari garen liturgia-modu hau ote da hobekien laguntzen ahal diguna, Jesusen afari gogoangarri hura eguneratzeko, zeinetan biltzen baita era miresgarrian gure fedearen muina?

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

18-06-2017
Corpus Christi – A
Joan 6,51-58

ESTANCATS

El papa Francesc està repetint que les pors, els dubtes, la manca d’audàcia… poden impedir d’arrel impulsar la renovació que necessita avui l’Església. En la seva Exhortació L’alegria de l’Evangeli arriba a dir que, si quedem paralitzats per la por, un cop més podem quedar-nos simplement com «espectadors d’un estancament infecund de l’Església».
Les seves paraules fan pensar. Què podem percebre entre nosaltres? Ens estem mobilitzant per revifar la fe de les nostres comunitats cristianes o continuem instal·lats en aquest «estancament infecund» de què parla Francesc? On podem trobar forces per reaccionar?
Una de les grans aportacions del Concili Vaticà II va ser impulsar el pas des de la «missa», entesa com una obligació individual per complir un precepte sagrat, a «l’eucaristia» viscuda com a celebració joiosa de tota la comunitat per alimentar la seva fe, créixer en fraternitat i revifar la seva esperança en Jesucrist ressuscitat.
Sens dubte, al llarg d’aquests anys hem fet passos molt importants. Queden molt lluny aquelles misses celebrades en llatí en què el sacerdot «deia» la missa i el poble cristià anava a «oïr» la missa o a «assistir» a la celebració. Però, no estem celebrant l’eucaristia de manera rutinària i avorrida?
Hi ha un fet innegable. La gent s’està allunyant de manera imparable de la pràctica dominical, perquè no troba en les nostres celebracions el clima, la paraula clara, el ritu expressiu, l’acollida estimulant que necessita per alimentar la seva fe feble i vacil·lant.
Sens dubte, tots, preveres i laics, ens hem de preguntar què estem fent perquè l’eucaristia sigui, com vol el Concili, «centre i cimall de tota la vida cristiana». Per què roman tan callada i immòbil la jerarquia? Per què els creients no manifestem la nostra preocupació i el nostre dolor amb més força?
El problema és greu. ¿Hem de continuar «estancats» en una mena de celebració eucarística tan poc atractiva per als homes i dones d’avui? És aquesta litúrgia que estem repetint des de fa segles la que millor pot ajudar-nos a actualitzar aquell sopar memorable de Jesús on es concentra d’una manera admirable el nucli de la nostra fe?

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

18-06-2017
Corpo e Sangue de Cristo – A
Xoán 6,51-58

ESTANCADOS

O papa Francisco está repetindo que os medos, as dúbidas, a falta de audacia… poden impediren de raíz impulsar a renovación que necesita hoxe a Igrexa. Na súa exhortación A alegría do Evanxeo chega a dicir que, se ficamos paralizados polo medo, unha vez máis podemos quedarnos simplemente en «espectadores dun estancamento infecundo da Igrexa».
As súas palabras fan pensar. Que podemos percibir entre nós? Estámonos mobilizando para reavivar a fe das nosas comunidades cristiás ou seguimos instalados nese «estancamento infecundo» do que fala Francisco? Onde podemos atopar forzas para reaccionarmos?
Unha das grandes achegas do Concilio Vaticano II foi impulsar o paso desde a «misa», entendida como unha obrigación individual para cumprir un precepto sagrado, á «eucaristía» vivida como celebración gozosa de toda a comunidade para alimentar a súa fe, crecer en fraternidade e reavivar a súa esperanza en Xesús Cristo resucitado.
Sen dúbida, ao longo destes anos levamos dado pasos moi importantes. Quedan moi lonxe aquelas misas celebradas en latín nas que o sacerdote «dicía» a misa e o pobo cristián viña «oír» a misa ou «asistir» á celebración. Pero, non estamos a celebrar a eucaristía dun xeito rutineiro e aburrido?
Hai un feito innegábel. A xente estase afastando de xeito imparábel da práctica dominical, porque non atopa nas nosas celebracións o clima, a palabra clara, o rito expresivo, a acollida estimulante que necesita para alimentar a súa fe débil e vacilante.
Sen dúbida, todos, presbíteros e laicos, temos de preguntarnos que estamos facendo para que a eucaristía sexa, como quere o Concilio, «centro e cume de toda a vida cristiá». Como permanece tan calada e inmóbil a xerarquía? Por que os crentes non manifestamos a nosa preocupación e a nosa dor con máis forza?
O problema é grave. Seguirmos «estancados» nun modo de celebración eucarística tan pouco atractivo para os homes e mulleres de hoxe? Esta liturxia que vimos repetindo desde hai séculos é a que mellor pode axudarnos a actualizar aquela cea memorábel de Xesús onde se concentra de modo admirábel o núcleo da nosa fe?

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

18-06-2017
Corpus Domini – A
Giovanni 6,51-58

BLOCCATI

Papa Francesco sta ripetendo che le paure, i dubbi, la mancanza di audacia… possono impedire, dalla radice, di dare impulso al rinnovamento di cui oggi la Chiesa ha bisogno. Nella sua Esortazione La gioia dell’Evangelo arriva a dire che se rimaniamo paralizzati dalla paura, ancora una volta possiamo limitarci ad essere semplicemente «spettatori di una sterile stagnazione della Chiesa».
Le sue parole fanno pensare. Che cosa possiamo percepire fra di noi? Ci stiamo mobilitando per ravvivare la fede delle nostre comunità cristiane o continuiamo istallati in quella «sterile stagnazione» di cui parla Francesco? Dove possiamo trovare le forze per reagire?
Uno dei grandi apporti del Concilio Vaticano II fu di promuovere il passaggio dalla «messa», intesa come un obbligo individuale per adempiere un precetto sacro, alla «eucaristia» vissuta come celebrazione gioiosa di tutta la comunità per alimentare la propria fede, crescere in fraternità e ravvivare la propria speranza in Gesù Cristo risorto.
Indubbiamente, lungo questi anni, abbiamo fatto passi molto importanti. Sono ormai lontane quelle messe celebrate in latino in cui il sacerdote «diceva» la messa e il popolo cristiano veniva ad «ascoltare» la messa o «assistere» alla celebrazione. Ma non stiamo celebrando l’eucaristia in maniera routinaria e noiosa?
C’è un fatto innegabile. La gente si sta allontanando inarrestabilmente dalla pratica domenicale perché non trova nelle nostre celebrazioni il clima, la parola chiara, il rito espressivo, l’accoglienza stimolante di cui ha bisogno per alimentare la sua fede debole e vacillante.
Senza dubbio, tutti, presbiteri e laici, dobbiamo interrogarci su che cosa stiamo facendo perché l’Eucaristia sia, come vuole il Concilio, «centro e culmine di tutta la vita della comunità cristiana». Come mai la gerarchia rimane così in silenzio e immobile? Perché noi credenti non manifestiamo la nostra preoccupazione e il nostro dolore con più forza?
Il problema è grave. Dobbiamo rimanere bloccati in un modo di celebrazione eucaristica così poco attraente per gli uomini e le donne di oggi? Questa liturgia che andiamo ripetendo da secoli è quella che meglio ci può aiutare ad attualizzare quella cena memorabile di Gesù in cui si concentra in modo mirabile il nucleo della nostra fede?

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

18-06-2017
Le Corps et le Sang du Christ – A
Jean 6,51-58

PARALYSÉS

Le pape François répète sans cesse que les peurs, les doutes, le manque d’audace… peuvent arrêter à la racine l’élan de renouveau dont l’Eglise a aujourd’hui besoin. Dans son Exhortation La joie de l’Evangile, il vient à dire que, si nous restons paralysés par la peur, nous risquons de devenir une fois de plus de simples «spectateurs d’une stagnation inféconde de l’Eglise».
Ses paroles donnent à penser. Qu’est-ce que l’on constate parmi nous? Sommes-nous en train de nous mobiliser pour raviver la foi de nos communautés chrétiennes ou continuons-nous à rester installés dans cette «stagnation inféconde» dont parle François? Où pourrons-nous trouver des forces pour réagir?
L’un des grands apports du Concile Vatican II a été de favoriser le passage de la «messe» comprise comme une obligation individuelle pour accomplir un précepte sacré, à l’ «eucharistie» vécue comme célébration joyeuse de toute la communauté, afin de nourrir sa foi, croître en fraternité et raviver son espérance en Jésus-Christ ressuscité.
Nous avons franchi sans doute des pas très importants tout au long de ces dernières années. Elles sont lointaines maintenant, ces messes célébrées en latin où c’était le prêtre qui «disait» la messe et le peuple chrétien venait «entendre» ou «assister» à la célébration. Mais, ne sommes-nous pas en train de célébrer l’eucharistie d’une manière routinière et ennuyante?
Il y a un fait indéniable. Les gens sont en train de s’éloigner sans cesse de la pratique dominicale, parce qu’ils ne trouvent pas dans nos célébrations le climat, la parole claire, le rite expressif, l’accueil stimulant dont ils ont besoin pour nourrir leur foi faible et hésitante.
Nous devons tous, prêtres et laïcs, nous demander sans hésiter ce que nous sommes en train de faire pour que l’eucharistie devienne, comme l’a voulu le Concile, «le centre et le sommet de toute la vie chrétienne». Pourquoi la hiérarchie reste-t-elle si immobile et silencieuse? Pourquoi nous, les croyants, nous ne manifestons pas notre inquiétude et notre douleur avec plus de force?
Le problème est grave. Devrons-nous continuer à rester «paralysés» dans un mode de célébration eucharistique si peu attrayant pour les hommes et les femmes de ce temps? Cette liturgie que nous répétons depuis de siècles, est-elle celle qui peut nous aider le plus à actualiser la Cène mémorable de Jésus où le noyau de notre foi est concentré de façon admirable?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

18-06-2017
Corpo e Sangue de Cristo – A
João 6,51-58

ESTANCADOS

O papa Francisco repete que os medos, as dúvidas, a falta de audácia… podem impedir de raiz o impulsionar a renovação que necessita hoje a Igreja. Na sua Exortação A alegria do Evangelho chega a dizer que, se ficamos paralisados pelo medo, uma vez mais podemos ficar simplesmente como «espectadores de uma estagnação infecunda da Igreja».
As suas palavras fazem pensar. Que podemos perceber entre nós? Estamos a mobilizar-nos para reavivar a fé das nossas comunidades cristãs ou continuamos instalados nessa «estagnação infecunda» de que fala Francisco? Onde podemos encontrar forças para reagir?
Uma dos grandes contributos do Concílio Vaticano II foi o de impulsionar o passo da «missa», entendida como uma obrigação individual para cumprir um preceito sagrado, para a «eucaristia» vivida como celebração gozosa de toda a comunidade para alimentar a sua fé, crescer em fraternidade e reavivar a sua esperança em Jesus Cristo ressuscitado.
Sem dúvida, ao longo destes anos temos dado passos muito importantes. Ficam muito longe aquelas missas celebradas em latim em que o sacerdote «dizia» a missa e o povo cristão vinha para «ouvir» a missa ou para «assistir» à celebração. Mas, não estamos a celebrar a eucaristia de forma rotineira e aborrecida?
Há um facto inegável. As pessoas estão a afastar-se de forma imparável da prática dominical, porque não encontram nas nossas celebrações o clima, a palavra clara, o rito expressivo, a acolhida estimulante que necessita para alimentar a sua fé débil e vacilante.
Sem dúvida, todos, presbíteros e laicos, nos temos de preguntar que estamos a fazer para que a eucaristia seja, como quer o Concilio, «centro e culminar de toda a vida cristã». Como permanece tão calada e imóvel a hierarquia? Porque os crentes, não nos manifestamos com a nossa preocupação e a nossa dor com mais força?
O problema é grave. Temos de seguir «estagnados» num modo de celebração eucarística tão pouco atrativo para os homens e mulheres de hoje? É esta liturgia que temos repetido desde séculos a que melhor pode ajudar-nos a atualizar aquela cena memorável de Jesus onde se concentra de modo admirável o núcleo da nossa fé?

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

06-18-2017
The Body and the Blood of Christ – A
John 6,51-58

STAGNANT

Pope Francis keeps repeating that fears, doubts, lack of boldness… all can radically keep us from pushing the renovation that the Church needs today. In his Exhortation The Joy of the Gospel he even says that if we stay paralyzed by fear, we can once more end up simply being «spectators of a sterile stagnancy in our Church».
His words are worth thinking about. What do we see happening among us? Are we being mobilized to revive the faith of our Christian communities, or do we keep marking time within that “sterile stagnancy” that Francis talks about? Where can we find energy to act?
One of the Vatican Council’s great achievements was to push us forward in regards to the «Mass»: till then understood as an individual obligation to fulfill a sacred law, towards the «Eucharist» lived out as a joyful celebration of the whole community that nourishes our faith, helps us grow in solidarity, and awakens our hope in the Risen Jesus Christ.
Without doubt, throughout these years, we have moved forward in important ways. We are far from those masses celebrated in Latin, in which the priests «says» Mass and the Christian people come to «hear» Mass or «assist» at the celebrations. But aren’t we still celebrating the Eucharist in a routine and boring manner?
It’s an undeniable fact. People are abandoning the Sunday practice at an unstoppable rate because they don’t find in our celebrations the atmosphere, the clear word, the expressive ritual, the stimulating welcome that they need to nourish their weak and failing faith.
Without doubt, all of us, pastors and laity alike, need to ask ourselves what are we doing so that the Eucharist would be, as the Council wishes, «the center and the culmination of the Christian community’s whole life». How can the hierarchy stay silent and unmoved? Why don’t we believers more forcefully show our concern and our sadness?
The problem is serious. Do we have to stay «stagnant» in our way of celebrating the Eucharist, so unattractive to men and women today? Is this liturgy that we have kept repeating for centuries, the best one that can help us to bring to reality that memorable supper of Jesus where we so admirably concentrate the nucleus of our faith?

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


martes, 6 de junio de 2017

06-11-2017 - The Most Holy Trinity - Solemnity (A)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

11-06-2017
Santísima Trinidad – A
Juan 3,16-18

LA INTIMIDAD DE DIOS

Si por un imposible la Iglesia dijera un día que Dios no es Trinidad, ¿cambiaría en algo la existencia de muchos creyentes? Probablemente no. Por eso queda uno sorprendido ante esta confesión del P. Varillon: «Pienso que, si Dios no fuera Trinidad, yo sería probablemente ateo […] En cualquier caso, si Dios no es Trinidad, yo no comprendo ya absolutamente nada».
La inmensa mayoría de los cristianos no sabe que al adorar a Dios como Trinidad estamos confesando que Dios, en su intimidad más profunda, es solo amor, acogida, ternura. Esta es quizá la conversión que más necesitan no pocos cristianos: el paso progresivo de un Dios considerado como Poder a un Dios adorado gozosamente como Amor.
Dios no es un ser «omnipotente y sempiterno» cualquiera. Un ser poderoso puede ser un déspota, un tirano destructor, un dictador arbitrario: una amenaza para nuestra pequeña y débil libertad. ¿Podríamos confiar en un Dios del que solo supiéramos que es omnipotente? Es muy difícil abandonarse a alguien infinitamente poderoso. Parece más fácil desconfiar, ser cautos y salvaguardar nuestra independencia.
Pero Dios es Trinidad, es un misterio de Amor. Y su omnipotencia es la omnipotencia de quien solo es amor, ternura insondable e infinita. Es el amor de Dios el que es omnipotente. Dios no lo puede todo. Dios no puede sino lo que puede el amor infinito. Y siempre que lo olvidamos y nos salimos de la esfera del amor nos fabricamos un Dios falso, una especie de ídolo extraño que no existe.
Cuando no hemos descubierto todavía que Dios es solo Amor, fácilmente nos relacionamos con él desde el interés o el miedo. Un interés que nos mueve a utilizar su omnipotencia para nuestro provecho. O un miedo que nos lleva a buscar toda clase de medios para defendernos de su poder amenazador. Pero esta religión hecha de interés y de miedos está más cerca de la magia que de la verdadera fe cristiana.
Solo cuando uno intuye desde la fe que Dios es solo Amor y descubre fascinado que no puede ser otra cosa sino Amor presente y palpitante en lo más hondo de nuestra vida, comienza a crecer libre en nuestro corazón la confianza en un Dios Trinidad del que lo único que sabemos por Jesús es que no puede sino amarnos.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2017-06-11
Hirutasun Santua – A
Joan 3,16-18

JAINKOAREN BARNETASUNA

Ezinezko batez, egunen batean, Elizak Jainkoa ez dela Hirutasun esango balu, aldatuko al litzateke zerbaitetan fededun askoren bizitza? Segur aski, ez. Horregatik, txunditurik gelditzen da bat P. Varillon-en aitorpen honekin: «Uste dut, Jainkoa Hirutasun ez balitz, ni segur aski ateo izango nintzatekeela […] Nolanahi den, Jainkoa Hirutasun ez bada, nik ez dut jada ezer ulertzen».
Kristaurik gehienek ez dakite ezen Jainkoa Hirutasun bezala adoratzen dugunean, Jainkoa, bere barnetasun sakonenean, maitasun dela, harrera eta samurtasun dela. Hau da, agian, kristaurik gehienek behar duten konbertsioa: Jainkoa Botere bezala hartzetik Jainkoa Maitasun bezala adoratzera igarotzea, poz-pozik eta pixkana-pixkana.
Jainkoa ez da izate «ahalguztidun eta betiereko» edozein bat. Izate boteretsu bat despota izan daiteke, tirano txikitzaile, diktadore arbitrario izan daiteke: mehatxu bat, alegia, gure askatasun koxkor eta ahularentzat. Izan ahal genezake konfiantzarik ahalguztiduna bakarrik dela ezagut genezakeen Jainko batengan? Oso zaila da mugagabeki ahalguztiduna den norbaitengan konfiantza ipintzea. Ematen du, errazagoa dela fidakaitz izatea, zuhur izatea eta geure independentzia segurtatzen saiatzea.
Alabaina, Jainkoa Hirutasun da, Maitasun-misterio da. Eta haren guztiahaltasuna soil-soilik maitasun-guztiahaltasuna da, atzeman ezineko samurtasun mugagabe den guztiahaltasuna da. Ahalguztiduna, Jainkoaren maitasuna bakarrik da. Jainkoak ezin du egin den-dena. Jainkoak ezin du maitasun mugagabeak egin dezakeena baizik. Eta hori ahaztu eta maitasunaren ildotik irteten garen bakoitzean, sasi-jainko bat eraikitzen dugu, existitzen ez den idolo arraro baten antzeko bat.
Jainkoa soilik Maitasun dela aurkitzen ez dugun bitartean, erraz jo genezake harekiko harremanak norberaren probetxuaren edo beldurraren arabera gauzatzera. Probetxua, Jainkoaren guztiahaltasunaz geure onerako baliatzera eragiten diguna. Edota beldurra, baliabide-mota guztien bila jartzen gaituena Jainkoaren botere mehatxagarriari ihes egiteko. Baina probetxuaz eta beldurraz ehotako erlijio hau hurbilago legoke magiatik egiazko kristau-fedetik baino.
Fedetik Jainkoa soilik Maitasun dela sumatzen eta geure bizitzaren hondoenean presente eta pil-pil dagoen Maitasun baizik ezin izan dela aurkitzen dugunean, orduan hasten da hazten, guztiz aske, gure bihotzean Jainko Hirutasunaganako konfiantza; horretaz badakigu, Jesusen bidez, gu maitatu besterik ezin duela egin.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

11-06-2017
Santíssima Trinitat – A
Joan 3,16-18

LA INTIMITAT DE DÉU

Si per un impossible l’Església digués un dia que Déu no és Trinitat, ¿canviaria en alguna cosa l’existència de molts creients? Probablement no. Per això hom queda sorprès davant d’aquesta confessió del P. Varillon: «Penso que, si Déu no fos Trinitat, jo seria probablement ateu […] En qualsevol cas, si Déu no és Trinitat, jo no comprenc ja absolutament res».
La immensa majoria dels cristians no sap que en adorar Déu com a Trinitat estem confessant que Déu, en la seva intimitat més profunda, és només amor, acollida, tendresa. Aquesta és potser la conversió que més necessiten no pocs cristians: el pas progressiu d’un Déu considerat com a Poder a un Déu adorat joiosament com Amor.
Déu no és un ésser «omnipotent i sempitern» qualsevol. Un ésser poderós pot ser un dèspota, un tirà destructor, un dictador arbitrari: una amenaça per a la nostra petita i feble llibertat. Podríem confiar en un Déu del qual només sabéssim que és omnipotent? És molt difícil abandonar-se a algú infinitament poderós. Sembla més fàcil desconfiar, ser cauts i salvaguardar la nostra independència.
Però Déu és Trinitat, és un misteri d’Amor. I la seva omnipotència és l’omnipotència de qui només és amor, tendresa insondable i infinita. És l’amor de Déu el que és omnipotent. Déu no ho pot tot. Déu no pot sinó el que pot l’amor infinit. I sempre que ho oblidem i sortim de l’esfera de l’amor ens fabriquem un Déu fals, una mena d’ídol estrany que no existeix.
Quan no hem descobert encara que Déu és només Amor, fàcilment ens relacionem amb ell des de l’interès o la por. Un interès que ens mou a utilitzar la seva omnipotència per al nostre profit. O una por que ens porta a buscar tota classe de mitjans per defensar-nos del seu poder amenaçador. Però aquesta religió feta d’interès i de pors està més a prop de la màgia que de la veritable fe cristiana.
Quan hom intueix des de la fe que Déu és només Amor i descobreix fascinat que no pot ser una altra cosa sinó Amor present i palpitant en el més profund de la nostra vida, comença a créixer lliure en el nostre cor la confiança en un Déu Trinitat del que l’única cosa que sabem per Jesús és que no pot sinó estimar-nos.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

11-06-2017
Santísima Trindade – A
Xoán 3,16-18

A INTIMIDADE DE DEUS

Se por un imposíbel a Igrexa dixese un día que Deus non é Trindade, cambiaría en algo a existencia de moitos crentes? Probabelmente non. Por iso un fica sorprendido ante esta confesión do P. Varillon: «Penso que, se Deus non fose Trindade, eu sería probablemente ateo […] En calquera caso, se Deus non é Trindade, eu non comprendo xa absolutamente nada».
A inmensa maioría dos cristiáns non sabe que ao adorarmos a Deus como Trindade estamos confesando que Deus, na súa intimidade máis profunda, é só amor, acollida, tenrura. Esta é quizá a conversión que máis necesitan non poucos cristiáns: o paso progresivo dun Deus considerado como Poder a un Deus adorado gozosamente como Amor.
Deus non é un ser «omnipotente e sempiterno» calquera. Un ser poderoso pode ser un déspota, un tirano destrutor, un ditador arbitrario: unha ameaza para nosa pequena e débil liberdade. Poderiamos confiar nun Deus do que só soubésemos que é omnipotente? É moi difícil abandonarse en alguén infinitamente poderoso. Parece máis fácil desconfiar, ser cautos e salvagardar a nosa independencia.
Pero Deus é Trindade, é un misterio de Amor. E a súa omnipotencia é a omnipotencia de quen só é amor, tenrura insondábel e infinita. É o amor de Deus o que é omnipotente. Deus non o pode todo. Deus non pode senón o que pode o amor infinito. E sempre que o esquecemos e nos saímos da esfera do amor fabricamos un Deus falso, unha especie de ídolo estraño que non existe.
Cando non descubrimos aínda que Deus é só Amor, facilmente nos relacionamos con el desde o interese ou o medo. Un interese que nos move a utilizar a súa omnipotencia para o noso proveito. Ou un medo que nos leva a buscarmos toda clase de medios para defendérmonos do seu poder ameazador. Pero esta relixión feita de intereses e de medos está máis preto da maxia que da verdadeira fe cristiá.
Só cando un intúe desde a fe que Deus é só Amor e descobre fascinado que non pode ser outra cousa senón Amor presente e palpitante no máis fondo da nosa vida, daquela comeza a crecer libre no noso corazón a confianza nun Deus Trindade do que o único que sabemos por Xesús é que non pode senón amarnos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

11-06-2017
Santissima Trinità – A
Giovanni 3,16-18

L’INTIMITÀ DI DIO

Se, immaginando l’impossibile, la Chiesa un giorno dicesse che Dio non è Trinità, cambierebbe in qualche cosa l’esistenza di molti credenti? Probabilmente no. Per questo si rimane sorpresi di fronte a questa confessione del P. Varillon: «Penso che, se Dio non fosse Trinità, io sarei probabilmente ateo […] In ogni caso, se Dio non è Trinità, io non comprendo più assolutamente nulla».
L’immensa maggioranza dei cristiani non sa che, adorando Dio come Trinità, stiamo confessando che Dio, nella sua intimità più profonda, è solo amore, accoglienza, tenerezza. Questa è forse la conversione di cui hanno più bisogno non pochi cristiani: il passaggio progressivo da un Dio considerato come Potere a un Dio adorato gioiosamente come Amore.
Dio non è un essere «onnipotente e sempiterno» qualsiasi. Un essere potente può essere un despota, un tiranno distruttore, un dittatore arbitrario: una minaccia per la nostra piccola e debole libertà. Potremmo confidare in un Dio di cui sapessimo solo che è onnipotente? È molto difficile abbandonarsi a qualcuno infinitamente potente. Sembra più facile non avere fiducia, essere cauti e salvaguardare la nostra indipendenza.
Ma Dio è Trinità, è un mistero di Amore. E la sua onnipotenza è l’onnipotenza di chi è solo amore, tenerezza insondabile e infinita. È l’amore di Dio che è onnipotente. Dio non può tutto. Dio non può altro che quello che può l’amore infinito. E sempre che lo dimentichiamo e usciamo dalla sfera dell’amore, ci fabbrichiamo un Dio falso, una specie di idolo strano che non esiste.
Quando non abbiamo ancora scoperto che Dio è solo Amore, facilmente ci mettiamo in relazione con lui a partire dall’interesse o dalla paura. Un interesse che ci spinge a utilizzare la sua onnipotenza per il nostro profitto. O una paura che ci porta a cercare ogni genere di mezzi per difenderci dal suo potere minaccioso. Ma questa religione fatta di interessi e paure è più vicina alla magia che alla vera fede cristiana.
Solo quando s’intuisce, a partire dalla fede, che Dio è solo Amore e si scopre affascinati che non può essere altro se non Amore presente e palpitante nel più profondo della nostra vita, comincia a crescere libera nel nostro cuore la fiducia in un Dio Trinità, di cui l’unica cosa che sappiamo da Gesù è che non può far altro che amarci.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

11-06-2017
Très Sainte Trinité – A
Jean 3,16-18

L’INTIMITÉ DE DIEU

Si par impossible, l’Eglise disait un jour que Dieu n’est pas Trinité, qu’est-ce que cela changerait dans l’existence de beaucoup de croyants? Probablement, rien. C’est pourquoi on reste étonné face à cette confession du P. Varillon: «Je pense que, si Dieu n’était pas Trinité, moi je serais sûrement athée […] En tout cas, si Dieu n’est pas Trinité, moi je ne comprends absolument rien».
L’immense majorité des chrétiens ne sait pas qu’en adorant le Dieu-Trinité nous sommes en train de confesser que Dieu, dans son intimité la plus profonde, n’est qu’amour, accueil, tendresse. C’est peut-être là la conversion dont ont besoin de nombreux chrétiens: le passage progressif d’un Dieu compris comme Pouvoir à un Dieu joyeusement adoré comme Amour.
Dieu n’est pas un être «éternel et tout-puissant» tout court. Un être puissant peut être un despote, un tyran destructeur, un dictateur arbitraire: une menace pour notre faible et petite liberté. Pourrions-nous faire confiance à un Dieu dont le seul trait que nous connaissons c’est qu’il est tout-puissant? Il est très difficile de s’abandonner à quelqu’un qui est infiniment puissant. Il semble plus facile de s’en méfier, d’être prudents et de sauvegarder notre indépendance.
Mais Dieu est Trinité, c’est un mystère d’Amour. Et sa toute-puissance est la toute-puissance de quelqu’un qui n’est qu’amour, tendresse insondable et infinie. C’est l’amour de Dieu qui est tout-puissant. Dieu ne peut pas tout. Dieu ne peut que ce que peut l’amour infini. Et chaque fois que nous l’oublions et que nous quittons la sphère de l’amour, nous nous fabriquons un faux Dieu, une espèce d’idole étrange et inexistante.
Tant que nous n’avons pas encore découvert que Dieu n’est qu’Amour, c’est à partir de notre intérêt ou de notre peur que nous entrons en relation avec lui. Un intérêt qui nous pousse à utiliser sa toute-puissance à notre profit. Ou une peur qui nous conduit à chercher toute sorte de moyens pour nous défendre de son pouvoir menaçant. Mais cette religion fondée sur les intérêts et sur les peurs est plus proche de la magie que de la véritable foi chrétienne.
C’est seulement lorsqu’on pressent, à travers la foi, que Dieu n’est qu’Amour et que l’on découvre avec fascination qu’il ne peut être autre chose qu’Amour présent et palpitant au plus profond de notre vie, que commence à grandir dans la liberté de notre coeur, la confiance en un Dieu Trinité, dont la seule chose que nous savons grâce à Jésus c’est qu’il ne peut que nous aimer.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

11-06-2017
Santíssima Trindade – A
João 3,16-18

A INTIMIDADE DE DEUS

Se por um impossível a Igreja dissesse um dia que Deus não é Trindade, mudaria em algo a existência de muitos crentes? Provavelmente não. Por isso fica-se surpreendido ante esta confissão do P. Varillon: «Penso que, se Deus não fosse Trindade, eu seria provavelmente ateu […] Em qualquer caso, se Deus não é Trindade, eu não compreendo já absolutamente nada».
A imensa maioria dos cristãos não sabe que ao adorar a Deus como Trindade estamos a confessar que Deus, na Sua intimidade mais profunda, é só amor, acolhimento, ternura. Esta é talvez a conversão que mais necessitam não poucos cristãos: o passo progressivo de um Deus considerado como Poder a um Deus adorado gozosamente como Amor.
Deus não é um ser «omnipotente e eterno» qualquer. Um ser poderoso pode ser um déspota, um tirano destruidor, um ditador arbitrário: uma ameaça para a nossa pequena e débil liberdade. Poderíamos confiar num Deus de quem só soubéssemos que é omnipotente? É muito difícil abandonar-se a alguém infinitamente poderoso. Parece mais fácil desconfiar, ser cauto e salvaguardar a nossa independência.
Mas Deus é Trindade, é um mistério de Amor. E a Sua omnipotência é a omnipotência de quem só é amor, ternura insondável e infinita. É o amor de Deus que é omnipotente. Deus não pode tudo. Deus não pode senão o que pode o amor infinito. E sempre que o esquecemos e saímos da esfera do amor fabricamos um Deus falso, uma espécie de ídolo estranho que não existe.
Quando não descobrimos ainda que Deus é só Amor, facilmente nos relacionamos com Ele a partir de interesse próprio ou do medo. Um interesse que nos move a utilizar a Sua omnipotência para nosso proveito. Ou um medo que nos leva a procurar toda a classe de meios para nos defendermos do Seu poder ameaçador. Mas esta religião feita de interesse e de medos está mais próxima da magia que da verdadeira fé cristã.
Só quando se intui a partir da fé que Deus é só Amor e se descobre fascinado que não pode ser outra coisa senão Amor presente e palpitante no mais fundo da nossa vida, começa a crescer livre no nosso coração a confiança num Deus Trindade de que o único que sabemos por Jesus é que não pode senão amar-nos.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

06-11-2017
Holy Trinity – A
John 3,16-18

THE INTIMACY OF GOD

If there came the impossible day that the Church would say that God isn’t Trinity, would that change anything in many believers’ existence? Probably not. That’s why one may be surprised by the confession of Father Varillon: «I think that, if God weren’t Trinity, I would probably be an atheist… In any case, if God isn’t Trinity, then I don’t understand anything at all».
The great majority of Christians don’t know that to adore God as Trinity means confessing that God, in God’s most profound intimacy, is only love, welcome, kindness. That is perhaps the most needed conversion most Christians need: the step forward from considering God as Power, to a God joyfully adored as Love.
God isn’t just any «almighty and eternal» being. A powerful being could be a despot, a destructive tyrant, an arbitrary dictator: a threat for our small and weak liberty. Could we trust in a God whom we know only as almighty? It’s very difficult to abandon ourselves to someone infinitely powerful. It would seem easier to mistrust, be cautious, be defensive of our independence.
But God is Trinity, a mystery of Love. And God’s omnipotence is the omnipotence of someone who is only love, unfathomable and infinite kindness. It is the love of God that is all powerful. God can’t do everything. God can but love infinitely. And each time we forget it and wander from the sphere of love, we fabricate a false God, a kind of strange idol that doesn’t exist.
When we haven’t yet discovered that God is only love, we facilely relate to God out of interest or fear. An interest that moves us to take advantage of God’s omnipotence for our own gain. Or a fear that leaves us seeking all kinds of means to defend ourselves from God’s threatening power. But such a religion made of interest and of fears is closer to magic than to true Christian faith.
Only when we start with the faith that God is only Love, and discover with fascination that God can’t be anything but Love that is present and beating in the deepest part of our lives, only then does trust in a Trinity God begin to grow in our heart, a God -whom Jesus reveals- can’t do anything but love us.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com