lunes, 1 de enero de 2018

01-07-2018 - Baptism of the Lord – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA – ES

07-01-2018
Bautismo del Señor – B
Marcos 1,7-11

EL ESPÍRITU DE JESÚS

Jesús apareció en Galilea cuando el pueblo judío vivía una profunda crisis religiosa. Llevaban mucho tiempo sintiendo la lejanía de Dios. Los cielos estaban «cerrados». Una especie de muro invisible parecía impedir la comunicación de Dios con su pueblo. Nadie era capaz de escuchar su voz. Ya no había profetas. Nadie hablaba impulsado por su Espíritu.

Lo más duro era esa sensación de que Dios los había olvidado. Ya no le preocupaban los problemas de Israel. ¿Por qué permanecía oculto? ¿Por qué estaba tan lejos? Seguramente muchos recordaban la ardiente oración de un antiguo profeta que rezaba así a Dios: «Ojalá rasgaras el cielo y bajases».

Los primeros que escucharon el evangelio de Marcos tuvieron que quedar sorprendidos. Según su relato, al salir de las aguas del Jordán, después de ser bautizado, Jesús «vio rasgarse el cielo» y experimentó que «el Espíritu de Dios bajaba sobre él». Por fin era posible el encuentro con Dios. Sobre la tierra caminaba un hombre lleno del Espíritu de Dios. Se llamaba Jesús y venía de Nazaret.

Ese Espíritu que desciende sobre él es el aliento de Dios, que crea la vida, la fuerza que renueva y cura a los vivientes, el amor que lo transforma todo. Por eso Jesús se dedica a liberar la vida, a curarla y hacerla más humana. Los primeros cristianos no quisieron ser confundidos con los discípulos del Bautista. Ellos se sentían bautizados por Jesús, no con agua, sino con su Espíritu.

Sin ese Espíritu, todo se apaga en el cristianismo. La confianza en Dios desaparece, la fe se debilita. Jesús queda reducido a un personaje del pasado, el Evangelio se convierte en letra muerta, el amor se enfría y la Iglesia no pasa de ser una institución religiosa más.

Sin el Espíritu de Jesús, la libertad se ahoga, la alegría se apaga, la celebración se convierte en costumbre, la comunión se resquebraja. Sin el Espíritu, la misión se olvida, la esperanza muere, los miedos crecen, el seguimiento a Jesús termina en mediocridad religiosa.

Nuestro mayor problema es el olvido de Jesús y el descuido de su Espíritu. Es un error pretender lograr con organización, trabajo, devociones o estrategias pastorales lo que solo puede nacer del Espíritu. Hemos de volver a la raíz, recuperar el Evangelio en toda su frescura y verdad, bautizarnos con el Espíritu de Jesús.

No hemos de engañarnos. Si no nos dejamos reavivar y recrear por ese Espíritu, los cristianos no tenemos nada importante que aportar a la sociedad actual, tan vacía de interioridad, tan incapacitada para el amor solidario y tan necesitada de esperanza.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-01-07
Jaunaren Bataioa – B
Markos 1,7-11

JESUSEN ESPIRITUA

Judu-herriak krisialdi erlijioso handia bizi zuen une batean agertu zen Jesus Galilean. Denbora asko zeraman Jainkoaren urruntasuna jasaten. Zerua «itxia» zegoela uste zuen. Ematen zuen ezin ikusizko murru antzeko batek eragozten ziola Jainkoarekin komunikatzea. Inor ez zen gai haren ahotsa entzuteko. Ez zuten jada profetarik. Ez zuen inork hitz egiten Espirituak eraginda.

Hauxe zuten gauzarik gogorrena: Jainkoa beraiez ahaztu egin zela uste izatea. Israel herriaren arazoa Jainkoari bost axola  zitzaiola uste izatea. Zergatik zegoen ezkutuan? Zergatik hain urrun? Apika, jende askok zuen gogoan antzinako profeta baten otoitz hau: «Ai zerua urratu bazeneza eta jaitsiko bazina!».

Markosen ebanjelioa entzun zuten lehenengo kristauak harriturik geldituko ziren, noski. Markosek kontatzen duenez, Jordan ibaiko uretik irtetean, bataioa hartu ondoren, Jesusek «zerua urratzen ikusi zuen» eta «bere gainera Jainkoaren Espiritua jaitsi zela» sentitu zuen. Azkenean, posible zen Jainkoarekin topo egitea. Bazen lurrean Jainkoaren Espirituak hartua zuen gizon bat. Jesus zeritzan eta Nazaretetik zetorren.

Jesusen gainera jaitsi den Espiritu hori, bizia kreatzen duen Jainkoaren hatsa da, bizidunak berritzen eta sendatzen dituena, guztia eraldatzen duen maitasuna. Horregatik, bizitza askatzera emanik bizi da Jesus, bizia sendatzera eta gizatarrago egitera emanik. Lehen kristauek ez zuten nahi Bataiatzailearen ikasletzat har zitzaten. Jesusen Espirituak bataiatutzat zuten beren burua, ez urez, baizik eta Jesusen Espirituaz.

Espiritu hori gabe, dena da itzaliko kristautasunean. Galdua dateke Jainkoarekiko konfiantza. Ahuldua fedea. Iraganeko pertsona huts bilakatzen da Jesus, bizirik gabeko letra bihurtzen da Ebanjelioa. Maitasuna hoztu, eta Eliza erakunde erlijioso bat gehiago baizik ez da izango.

Jesusen Espiriturik gabe, askatasuna itoa da, poza itzalia, ospakizuna ohitura huts bihurtua, elkartasuna hautsia. Espiriturik gabe, misioa ahaztu egiten da, esperantza hil, beldurra handitu, Jesusi jarraitzea erdipurdiko gauza erlijioso bihurtzen da.

Gure arazorik nagusiena, Jesus ahaztu izana da, haren Espirituaz ez arduratzea. Oker handia da antolatzearekin, lanarekin, debozioarekin edo mila eratako estrategiarekin lortu nahi izatea Espirituagandik bakarrik jaio daitekeen hura. Sustraietara itzuli beharra dugu, Ebanjelioa bere freskotasun eta egiatasun osoan berreskuratu beharra, Jesusen Espirituaz bataiatu beharra.

Ez dezagula engaina geure burua. Espiritu honi ez badiogu uzten biziberritu eta birsortu gaitzan, kristauek ez dugu izango garrantzizko inolako ekarpenik gaur egungo gizartearentzat, hain barnetasun gabea eta maitasun solidariorako hain gaitasun gabea eta hain esperantza-beharrean den honentzat.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

07-01-2018
Baptisme del Senyor – B
Marc 1,7-11

L’ESPERIT DE JESÚS

Jesús va aparèixer a Galilea quan el poble jueu vivia una profunda crisi religiosa. Portaven molt de temps sentint la llunyania de Déu. El cel estava «tancat». Una mena de mur invisible semblava impedir la comunicació de Déu amb el seu poble. Ningú era capaç d’escoltar la seva veu. Ja no hi havia profetes. Ningú parlava impulsat pel seu Esperit.

El més dur era aquesta sensació que Déu els havia oblidat. Ja no li preocupaven els problemes d’Israel. Per què romania ocult? Per què estava tan lluny? Segurament molts recordaven l’ardent oració d’un antic profeta que resava així a Déu: «Tant de bo esquincessis el cel i baixessis».

Els primers que van escoltar l’evangeli de Marc devien quedar sorpresos. Segons el seu relat, en sortir de les aigües del Jordà, després de ser batejat, Jesús «veié que el cel s’esquinçava» i va experimentar que «l’Esperit de Déu baixava cap a ell». Per fi era possible la trobada amb Déu. Sobre la terra caminava un home ple de l’Esperit de Déu. Es deia Jesús i venia de Natzaret.

Aquest Esperit que baixa sobre ell és l’alè de Déu, que crea la vida, la força que renova i guareix els vivents, l’amor que ho transforma tot. Per això Jesús es dedica a alliberar la vida, a guarir-la i fer-la més humana. Els primers cristians no van voler ser confosos amb els deixebles del Baptista. Ells se sentien batejats per Jesús, no amb aigua, sinó amb el seu Esperit.

Sense aquest Esperit, tot s’apaga en el cristianisme. La confiança en Déu desapareix, la fe es debilita. Jesús queda reduït a un personatge del passat, l’Evangeli es converteix en lletra morta, l’amor es refreda i l’Església no passa de ser una institució religiosa més.

Sense l’Esperit de Jesús, la llibertat s’ofega, l’alegria s’apaga, la celebració es converteix en costum, la comunió s’esquerda. Sense l’Esperit, la missió s’oblida, l’esperança mor, les pors creixen, el seguiment a Jesús acaba en mediocritat religiosa.

El nostre major problema és l’oblit de Jesús i la descurança del seu Esperit. És un error pretendre aconseguir amb organització, treball, devocions o estratègies pastorals el que només pot néixer de l’Esperit. Hem de tornar a l’arrel, recuperar l’Evangeli en tota la seva frescor i veritat, batejar-nos amb l’Esperit de Jesús.

No ens enganyem. Si no ens deixem revifar i recrear per aquest Esperit, els cristians no tenim res important per aportar a la societat actual, tan buida d’interioritat, tan incapacitada per a l’amor solidari i tan necessitada d’esperança.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

07-01-2018
Bautismo do Señor – B
Marcos 1,7-11

O ESPÍRITO DE XESÚS

Xesús apareceu na Galilea cando o pobo xudeu estaban a viviren unha profunda crise relixiosa. Levaban moito tempo sentindo o afastamento de Deus. Os ceos estaban «fechados». Unha especie de muro invisíbel parecía impedir a comunicación de Deus co seu pobo. Ninguén era capaz de escoitar a súa voz. Xa non había profetas. Ninguén falaba impulsado polo seu Espírito.

O máis duro era esa sensación de que Deus os esquecera. Xa non lle preocupaban os problemas de Israel. Por que permanecía oculto? Por que estaba tan lonxe? Seguramente moitos recordaban a ardente oración dun antigo profeta que rezaba así a Deus: «Oxalá rachases os ceos e baixases».

Os primeiros que escoitaron o Evanxeo de Marcos tiveron que ficar sorprendidos. Segundo o seu relato, ao saír das augas do Xordán, logo de ser bautizado, Xesús «viu abrírense os ceos» e experimentou que «o Espírito de Deus baixaba sobre del». Por fin era posíbel o encontro con Deus. Sobre a terra camiñaba un home cheo do Espírito de Deus. Chamábase Xesús e viña de Nazaret.

Ese Espírito que descende sobre del é o alento de Deus, que crea a vida, a forza que renova e cura aos viventes, o amor que o transforma todo. Por iso Xesús dedícase a liberar a vida, a curala e facela máis humana. Os primeiros cristiáns non quixeron seren confundidos cos discípulos do Bautista. Eles sentíanse bautizados por Xesús, non con auga, senón co seu Espírito.

Sen ese Espírito, todo se apaga no cristianismo. A confianza en Deus desaparece, a fe debilítase. Xesús fica reducido a unha personaxe do pasado, o Evanxeo convértese en letra morta, o amor arrefríase e a Igrexa non pasa de ser unha institución relixiosa máis.

Sen o Espírito de Xesús, a liberdade afógase, a alegría apágase, a celebración convértese en costume, a comuñón  creba. Sen o Espírito, a misión esquécese, a esperanza morre, os medos aumentan, o seguimento de Xesús fica en mediocridade relixiosa.

O noso maior problema é o esquecemento de Xesús e o descoido do seu Espírito. É un erro pretender lograr con organización, traballo, devocións ou estratexias pastorais o que só pode nacer do Espírito. Temos de volver á raíz, recuperarmos o Evanxeo en toda o seu frescura e verdade, bautizármonos co Espírito de Xesús.

Non habemos de enganarnos. Se non nos deixamos reavivar e recrear por ese Espírito, os cristiáns non temos nada importante que aportarlle á sociedade actual, tan baleira de interioridade, tan incapacitada para o amor solidario e tan necesitada de esperanza.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

07-01-2018
Battesimo del Signore – B
Marco 1,7-11

LO SPIRITO DI GESÙ

Gesù apparve in Galilea quando il popolo ebreo viveva una profonda crisi religiosa. Sentivano da molto tempo la lontananza di Dio. I cieli erano «chiusi». Una specie di muro invisibile sembrava impedire la comunicazione di Dio con il suo popolo. Nessuno era capace di ascoltare la sua voce. Non c’erano più profeti. Nessuno parlava spinto dal suo Spirito.

La cosa più dura era la sensazione che Dio li avesse dimenticati. Non lo preoccupavano più i problemi d’Israele. Perché rimaneva nascosto? Perché era così lontano? Sicuramente molti ricordavano l’orazione ardente di un antico profeta che pregava così Dio: «Se tu squarciassi i cieli e scendessi!».

I primi che ascoltarono l’Evangelo di Marco dovettero rimanere sorpresi. Secondo il suo racconto, nell’uscire dalle acque del Giordano, dopo essere stato battezzato, Gesù vide «squarciarsi i cieli» ed esperimentò che «lo Spirito discendeva su di lui». Finalmente era possibile l’incontro con Dio. Sulla terra camminava un uomo pieno dello Spirito di Dio. Si chiamava Gesù e veniva da Nazareth.

Questo Spirito che discende su di lui è il soffio di Dio che crea la vita, la forza che rinnova e guarisce i viventi, l’amore che trasforma tutto. Per questo Gesù si dedica a liberare la vita, a guarirla e a farla più umana. I primi cristiani non vollero essere confusi con i discepoli del Battista. Si sentivano battezzati da Gesù non con l’acqua, con il suo Spirito.

Senza questo Spirito tutto si spegne nel cristianesimo. La fiducia in Dio scompare. La fede s’indebolisce. Gesù viene ridotto a un personaggio del passato. L’Evangelo diventa lettera morta. L’amore si raffredda e la Chiesa non è altro che un’istituzione religiosa in più.

Senza lo Spirito di Gesù, la libertà scompare, la gioia si spegne, la celebrazione diventa un’abitudine, la comunione si screpola. Senza lo Spirito la missione si dimentica, la speranza muore, le paure crescono, la sequela di Gesù finisce per essere mediocrità religiosa.

Il nostro più grande problema è dimenticare Gesù e trascurare il suo Spirito. È un errore pretendere di raggiungere con organizzazione, lavoro, devozioni o strategie pastorali quello che può nascere solo dallo Spirito. Dobbiamo tornare alla radice, ricuperare l’Evangelo in tutta la sua freschezza e verità, battezzarci con lo Spirito di Gesù.

Non dobbiamo ingannarci. Se non ci lasciamo ravvivare e ricreare da questo Spirito, noi cristiani non abbiamo nulla d’importante da apportare alla società attuale, così vuota d’interiorità, così incapace di amore solidale e così bisognosa di speranza.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

07-01-2018
Baptême du Seigneur – B
Marc 1,7-11

L’ESPRIT DE JÉSUS

Jésus est apparu en Galilée lorsque le peuple juif traversait une profonde crise religieuse. Depuis longtemps, ils ressentaient l’éloignement de Dieu. Les cieux étaient «fermés». Une espèce de mur invisible semblait empêcher la communication entre Dieu et son peuple. Personne n’était capable d’entendre sa voix. Il n’y avait plus de prophètes. Personne ne parlait plus sous l’impulsion de l’Esprit.

Le plus dur était la sensation d’avoir été oubliés par Dieu. Comme si les problèmes d’Israël ne l’intéressaient plus. Pourquoi restait-t-il caché? Pourquoi demeurait-il loin? Ils étaient sûrement nombreux à se rappeler l’ardente prière d’un ancien prophète qui priait Dieu ainsi: «Ah! si tu déchirais les cieux et si tu descendais!».

Les premières personnes à entendre l’évangile de Marc durent être surprises. D’après son récit, lorsqu’il sortait des eaux du Jourdain après avoir été baptisé, Jésus «vit les cieux se déchirer» et sentit que «l’Esprit de Dieu descendait sur lui». Il était enfin possible de rencontrer Dieu. Un homme rempli de l’Esprit de Dieu marchait sur cette terre. Il s’appelait Jésus et venait de Nazareth.

Cet Esprit qui descend sur lui c’est le souffle de Dieu créateur de vie, la force qui renouvelle et guérit les vivants, l’amour qui transforme tout. C’est pour cela que Jésus se consacre à libérer la vie, à la soigner et à la rendre plus humaine. Les premiers chrétiens ne voulaient pas être pris pour des disciples de Jean-Baptiste. Eux, ils se sentaient baptisés par Jésus, non pas avec de l’eau mais avec son Esprit.

Sans cet Esprit, tout dans le christianisme s’éteint. La confiance en Dieu disparait, la foi s’affaiblit. Jésus est réduit à un simple personnage du passé, l’Evangile devient lettre morte, l’amour se refroidit et l’Eglise n’est (plus) qu’une institution religieuse de plus.

Sans l’Esprit de Jésus, la liberté s’asphyxie, la joie s’éteint, la célébration devient une habitude, l’espérance meurt, les peurs s’accroissent et la suite de Jésus finit en médiocrité religieuse.

Notre plus grand problème c’est notre oubli de Jésus et notre négligence à l’égard de son Esprit. C’est une erreur que de prétendre obtenir à base d’organisation, de travail, de dévotions ou des stratégies pastorales, ce que seul l’Esprit peut faire naître. Il nous faut revenir à la racine, recouvrer l’Evangile dans toute sa fraîcheur et sa vérité, être baptisés dans l’Esprit de Jésus.

Il ne faut pas se leurrer. Si nous, chrétiens, ne nous laissons pas raviver et recréer par cet Esprit, nous n’aurons rien d’important à apporter à la société actuelle, si vide d’intériorité, si désarmée pour l’amour solidaire et si nécessiteuse d’espérance.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

07-01-2018
Baptismo do Senhor – B
Marcos 1,7-11

O ESPÍRITO DE JESUS

Jesus apareceu na Galileia quando o povo judeu vivia uma profunda crise religiosa. Levavam muito tempo sentindo a distância de Deus. Os céus estavam «fechados». Uma espécie de muro invisível parecia impedir a comunicação de Deus com o Seu povo. Ninguém era capaz de escutar a Sua voz. Já não havia profetas. Ninguém falava impulsionado pelo Seu Espírito.

O mais duro era essa sensação de que Deus os tinha esquecido. Já não o preocupava os problemas de Israel. Porque permanecia oculto? Porque estava tão longe? Seguramente muitos recordavam a ardente oração de um antigo profeta que rezava assim a Deus: «Oxalá rasgasses o céu e baixasses».

Os primeiros que escutaram o evangelho de Marcos tiveram que ficar surpreendidos. Segundo o seu relato, ao sair das águas do Jordão, depois de ser bautizado, Jesus «viu rasgar-se o céu» e sentiu que «o Espírito de Deus baixava sobre Ele». Por fim era possível o encontro com Deus. Sobre a terra caminhava um homem cheio do Espírito de Deus. Chamava-se Jesus e vinha de Nazaré.

Esse Espírito que desce sobre Ele é o alento de Deus, que cria a vida, a força que renova e cura os vivos, o amor que transforma tudo. Por isso Jesus dedica-se a libertar a vida, a cura-la e faze-la mais humana. Os primeiros cristão não quiseram ser confundidos com os discípulos do Bautista. Eles sentiam-se batizados por Jesus, não com água, mas com o Seu Espírito.

Sem esse Espírito, tudo se apaga no cristianismo. A confiança em Deus desaparece, a fé debilita-se. Jesus fica reduzido a um personagem do passado, o Evangelho converte-se em letra morta, o amor arrefece e a Igreja não passa de ser uma instituição religiosa mais.

Sem o Espírito de Jesus, a liberdade afoga-se, a alegria apaga-se, a celebração converte-se em hábito, a comunicação quebra-se. Sem o Espírito, a missão esquece-se, a esperança morre, os medos crescem, o seguir Jesus termina em mediocridade religiosa.

O nosso maior problema é o esquecimento de Jesus e o descuidar do Seu Espírito. É um erro pretender conseguir com organização, trabalho, devoções ou estratégias pastorais o que só pode nascer do Espírito. Temos de voltar às raízes, recuperar o Evangelho em toda a sua frescura e verdade, batizarmos com o Espírito de Jesus.

Não temos de nos enganar. Se não nos deixamos reavivar e recrear por esse Espírito, os cristãos, não temos nada importante para contribuir para a sociedade atual, tão vazia de interioridade, tão incapacitada para o amor solidário e tão necessitada de esperança.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

01-07-2018
Baptism of the Lord – B
Mark 1,7-11

THE SPIRIT OF JESUS

Jesus appears in Galilee when the Jewish people were going through a profound religious crisis. They’d gone for a long time feeling that God is far away from them. The heavens were «closed». A kind of invisible wall seemed to get in the way of God’s communication with God’s people. No one was able to hear God’s voice. There weren’t any prophets. No one spoke, moved by the Spirit.

What was worst was the feeling that God had forgotten them. God no longer was concerned about Israel’s problems. Why did God remain hidden? Why was God so far away? Surely many remembered the passionate prayer of an ancient prophet who called out thus to God: «Would that you would rend the heavens and come down».

The first ones to hear Mark’s Gospel had to be surprised. According to his account, when Jesus came out of the waters of the Jordan, after being baptized, he «saw the heavens torn apart» and experienced «the Spirit descending on him». Finally the encounter with God was possible. A man filled with God’s Spirit was walking on the face of the earth. His name was Jesus and he came from Nazareth.

That Spirit that descended on him is God’s own breath that creates life, the force that renews and heals all living beings, the love that transforms everything. That’s why Jesus dedicated himself to liberating life, healing it and making it more human. The early Christians didn’t want to be confused with the Baptist’s disciples. They felt themselves baptized by Jesus, not with water, but with his Spirit.

Without that Spirit, everything about Christianity fades, trust in God disappears, faith is weakened. Jesus ends up reduced to a celebrity from the past, the Gospel becomes a dead letter, love grows cold, and the Church becomes just one more religious institution.

Without Jesus’ Spirit, freedom suffocates, joy goes out, celebration reverts to habit, communion is broken. Without the Spirit, mission is forgotten, hope dies, fears increase, the following of Jesus ends up in religious mediocrity.

Our greatest problem is to forget Jesus and neglect his Spirit. It’s a mistake to try to achieve with organization, work, devotions or pastoral strategies, what can only be born of the Spirit. We need to return to the root, recover the Gospel in its full freshness and truth, we need to be baptized with Jesus’ Spirit.

We don’t need to deceive ourselves. If we don’t allow ourselves to be brought back to life and be recreated by that Spirit, we Christians have nothing important to bring to today’s society, one that is so empty of inner life, so unable to love in solidarity, so needful of hope.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


01-06-2018 - Epiphany – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Llegamos al millón de visitas en nuestro blog. Gracias de corazón.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre de 2014, José Antonio Pagola nos visitó  en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos  la conferencia: Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción.
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------
Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA – ES

06-01-2018
Epifanía del Señor – B
Mateo 2,1-12

ORIENTARNOS HACIA DIOS

No hay técnicas ni métodos que conduzcan de forma automática hacia Dios. Pero sí hay actitudes y gestos que nos pueden disponer a las personas a prepararnos al encuentro con él. Más aún. Las palabras más bellas y los discursos más brillantes sobre Dios son inútiles si cada uno no nos abrimos él. ¿Cómo?

Lo más importante para orientarnos hacia Dios es invocarlo desde el fondo del corazón, a solas, en la intimidad de la propia conciencia. Es ahí donde uno se abre confiadamente al misterio de Dios o decide vivir solo, de forma atea, sin Dios. Pero ¿se puede invocar a Dios cuando uno no cree en él ni está seguro de nada? Carlos de Foucauld y otros no creyentes iniciaron su búsqueda de Dios con esta invocación: «Dios, si existes, muéstrame tu rostro». Esta invocación humilde y sincera en medio de la oscuridad es, probablemente, uno de los caminos más puros para hacernos sensibles al misterio de Dios.

Para orientarnos hacia Dios también es importante eliminar de la propia vida aquello que nos está impidiendo encontrarnos con él. Si uno, por ejemplo, tiene la pretensión de saberlo todo y de haber comprendido ya el misterio último de la realidad, del ser humano, de la vida y de la muerte, es difícil que busque de verdad a Dios. Si uno vive encogido por diferentes miedos o hundido en la desesperanza, ¿cómo se abrirá con confianza a un Dios que lo ama sin fin? Si alguien se encierra en su propio egoísmo y solo siente desamor e indiferencia hacia los demás, ¿cómo podrá abrirse a un Dios que es solo Amor?

Para orientarnos hacia Dios es importante mantener el deseo, perseverar en la búsqueda, seguir invocando, saber esperar. No hay otra forma de caminar hacia el Misterio de quien es la fuente de la vida. El relato de los magos destaca de muchas formas su actitud ejemplar en la búsqueda del Salvador. Estos hombres saben ponerse en camino hacia el Misterio.

·         Saben preguntar humildemente,
·         superar momentos de oscuridad,
·         perseverar en la búsqueda
·         y adorar a Dios encarnado en la fragilidad de un ser humano.

José Antonio Pagola

HOMILIA – EU

2018-01-06
Jaunaren Epifania – B
Mateo 2,1-12

JAINKOAGANA BIDERATU

Ez da teknikarik, ez metodorik era automatikoan Jainkoagana gida gaitzakeenik. Baina badira jarrerak eta keinuak, harekin topo egitera prestatzeko, eratu gaitzaketenak. Are gehiago. Jainkoaz jaulkitako hitzik ederrenak eta diskurtsorik distiratsuenak gauza alfer dira, nork bere barnea irekitzen ez badu. Nola?

Jainkoagana bideratzeko gauzarik inportanteena, bihotz barnetik berari dei egitea da, norberak bakarrik, norberaren kontzientzia barnekoienetik. Hor zaio pertsona irekitzen konfiantzaz Jainkoaren misterioari edota hor du erabakitzen bakarrik bizitzea, era ateoan, Jainkoa gabe. Baina dei egiten ahal dio Jainkoari, harengan sinesten ez duenak, ezertaz seguru ez dagoenak? Foucauld-eko Karlosek eta beste fedegabe batzuek, dei hau eginez hasi ziren Jainkoaren bila: «Jainkoa, existitzen bazara, ager iezadazu zeure aurpegia». Dei hau, apala eta zinezkoa ilunpean egina, da, agian, biderik argienetako bat Jainkoaren misterioaz geure burua sentibera bihurtzeko.

Jainkoagana bideratzeko, garrantzizkoa da orobat ezabatzea, norberaren bizitzatik, harekin topo egitea eragozten digun hura. Adibidez, den-dena dakizulakoan bazaude eta errealitatearen, gizakiaren, bizitzaren eta heriotzaren azken misterioa ulertu duzulakoan bazaude, zail gertatuko zaizu Jainkoaren bila ibiltzea egiaz. Ikara desberdinek harturik edota etsipenak jota bizi bazara, nolatan irekiko zatzaizkio mugarik gabe maite zaituen Jainkoari?

Jainkoagana bideratzeko, garrantzizkoa da desioa, bilatzeari eustea, deika jarraitzea, itxaroten jakitea. Ez da beste erarik biziaren iturri denaren Misteriora bide egiteko. Magoen kontaerak era askotan nabarmentzen du Salbatzailearen bila bizi izan zuten jarrera eredugarria. Gizon hauek jakin dute nola ekin bideari Misteriorantz.

·         Jakin dute apal-apal galdetzen,
·         ilunaldiak gainditzen,
·         bilatzeari iraupenez eusten
·         eta gizaki baten ahuldadean haragitu den Jainkoa adoratzen.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA – CA

06-01-2018
Epifania del Senyor – B
Mateu 2,1-12

ORIENTAR-SE CAP A DÉU

No hi ha tècniques ni mètodes que condueixin de manera automàtica cap a Déu. Però si que hi ha actituds i gestos que ens poden disposar a les persones a preparar-nos a la trobada amb ell. Més encara. Les paraules més belles i els discursos més brillants sobre Déu són inútils si cadascú de nosaltres no ens obrim ell. Com?

El més important per orientar-se cap a Déu és invocar-lo des del fons del cor, tot sol, en la intimitat de la pròpia consciència. És aquí on hom s’obre confiadament al misteri de Déu o decideix viure sol, de manera atea, sense Déu. Però ¿es pot invocar Déu quan un no creu en ell ni està segur de res? Charles de Foucauld i altres no creients van iniciar la seva recerca de Déu amb aquesta invocació: «Déu, si existeixes, mostra’m el teu rostre». Aquesta invocació humil i sincera enmig de la foscor és, probablement, un dels camins més purs per fer-nos sensibles al misteri de Déu.

Per orientar-se cap a Déu també és important eliminar de la pròpia vida allò que ens està impedint trobar-nos amb ell. Si hom, per exemple, té la pretensió de saber-ho tot i d’haver comprès ja el misteri últim de la realitat, l’ésser humà, de la vida i de la mort, és difícil que cerqui de debò Déu. Si hom viu encongit per diferents pors o enfonsat en la desesperança, com s’obrirà amb confiança a un Déu que l’estima sense fi? Si algú es tanca en el seu propi egoisme i només sent desamor i indiferència cap als altres, ¿com podrà obrir-se a un Déu que és només Amor?

Per orientar-se cap a Déu és important mantenir el desig, perseverar en la recerca, seguir invocant, saber esperar. No hi ha una altra forma de caminar cap al Misteri de qui és la font de la vida. El relat dels mags remarca de moltes formes la seva actitud exemplar en la recerca del Salvador. Aquests homes saben posar-se en camí cap al Misteri.

·         Saben preguntar humilment,
·         superar moments de foscor,
·         perseverar en la recerca
·         i adorar Déu encarnat en la fragilitat d’un ésser humà.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA – GL

06-01-2018
Epifanía do Señor – B
Mateu 2,1-12

ORIENTÁRMONOS CARA A DEUS

Non hai técnicas nin métodos que conduzan de forma automática cara a Deus. Pero si hai actitudes e xestos que poden dispornos ás persoas a preparármonos ao encontro con el. E máis aínda. As palabras máis belas e os discursos máis brillantes sobre Deus son inútiles se cada un non nos abrimos a el. Como?

O máis importante para orientármonos cara a Deus é invocalo desde o fondo do corazón, a soas, na intimidade da propia conciencia. É aí onde un se abre confiadamente ao misterio de Deus ou decide vivir só, de forma atea, sen Deus. Pero pode invocarse a Deus mesmo cando un non cre nel nin está seguro de nada? Carlos de Foucauld e outros non crentes iniciaron a súa procura de Deus con esta invocación: «Deus, se existes, móstrame o teu rostro». Esta invocación humilde e sincera no medio da escuridade é, probablemente, un dos camiños máis puros para facérmonos sensíbeis ao misterio de Deus.

Para orientármonos cara a Deus tamén é importante eliminarmos da propia vida aquilo que nos está impedindo atopármonos con el. Se un, por exemplo, ten a pretensión de sabelo todo e de comprender xa o misterio último da realidade, do ser humano, da vida e da morte, é difícil que busque de verdade a Deus. Se un vive encollido por diferentes medos ou afundido na desesperanza, como se vai abrir con confianza a un Deus que o ama sen fin? Se alguén se fecha no seu propio egoísmo e só sente desamor e indiferenza cara aos demais, como poderá abrirse a un Deus que só é Amor?

Para orientármonos cara a Deus é importante mantermos o desexo, perseverarmos na procura, seguir invocando, saber esperar. Non hai outra forma de camiñarmos cara ao Misterio de quen é a fonte da vida. O relato dos magos destaca de moitas formas a súa actitude exemplar na procura do Salvador. Estes homes saben pórse en camiño cara ao Misterio.

·         Saben preguntar humildemente,
·         superar momentos de escuridade,
·         perseverar na procura
·         e adorar a Deus encarnado na fraxilidade dun ser humano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA –IT

06-01-2018
Epifania del Signore – B
Matteo 2,1-12

ORIENTARCI VERSO DIO

Non ci sono tecniche né metodi che conducano in modo automatico verso Dio. Ma certo ci sono atteggiamenti e gesti che possono disporre le persone a prepararsi all’incontro con lui. Più ancora, le parole più belle e i discorsi più brillanti su Dio sono inutili se ciascuno di noi non si apre a lui. Come?

La cosa più importante per orientarci verso Dio è invocarlo dal più profondo del cuore, da soli, nell’intimità della propria coscienza. È lì che uno si apre fiduciosamente al mistero di Dio o decide di vivere solo, in forma atea, senza Dio. Tuttavia si può invocare Dio quando non si crede in lui né si è sicuri di nulla? Charles de Foucauld e altri non credenti iniziarono la loro ricerca di Dio con quest’invocazione: «Dio, se esisti, mostrami il tuo volto». Quest’invocazione umile e sincera in mezzo all’oscurità è, probabilmente, una delle vie più pure per renderci sensibili al mistero di Dio.

Per orientarci verso Dio è anche importante eliminare dalla propria vita quello che ci sta impedendo di incontrarci con lui. Se uno, per esempio, ha la pretesa di sapere tutto e di aver già compreso il mistero ultimo della realtà, dell’essere umano, della vita e della morte, è difficile che cerchi in verità Dio. Se uno vive paralizzato da diverse paure o affondato nella disperazione, come si aprirà con fiducia a un Dio che lo ama infinitamente? Se qualcuno si chiude nel proprio egoismo e non prova amore ma solo indifferenza verso gli altri,  come potrà aprirsi a un Dio che è solo Amore?

Per orientarci verso Dio è importante conservare il desiderio, perseverare nella ricerca, continuare a invocare, saper attendere. Non c’è altro modo di camminare verso il Mistero di chi è la fonte della vita. Il racconto dei Magi sottolinea in molti modi il loro atteggiamento esemplare nella ricerca del Salvatore. Questi uomini sanno mettersi in cammino verso il Mistero.

·         Sanno chiedere umilmente,
·         superare momenti di oscurità,
·         perseverare nella ricerca
·         e adorare Dio incarnato nella fragilità di un essere umano.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA – FR

06-01-2018
Epiphanie du Seigneur – B
Matthieu 2,1-12

NOUS ORIENTER VERS DIEU

Il n’existe pas de techniques ni de méthodes nous conduisant de manière automatique vers Dieu. Par contre, il y a des attitudes et des gestes qui peuvent disposer les personnes à se préparer à le rencontrer. Plus encore. Les paroles les plus belles et les plus brillants discours sur Dieu sont inutiles si chacun ne s’ouvre pas à lui. Mais comment?

Pour nous orienter vers Dieu, le plus important c’est de l’invoquer du fond du coeur, seul à seul, dans l’intimité de notre propre conscience. C’est là que chacun s’ouvre dans la confiance au mystère de Dieu ou bien décide de vivre seul, de manière athée, sans Dieu. Mais peut-on invoquer Dieu quand on ne croit pas en lui et quand on n’est sûr de rien? Charles de Foucauld et d’autres non-croyants ont commencé leur recherche de Dieu avec cette invocation: «Ô Dieu, si tu existes, montre-moi ton visage». Cette invocation humble et sincère en pleine obscurité est probablement l’un des chemins les plus purs pour nous rendre sensibles au mystère de Dieu.

Pour nous orienter vers Dieu, il est aussi important d’éliminer de sa propre vie ce qui nous empêche de le rencontrer. Si quelqu’un a, par exemple, la prétention de tout savoir et d’avoir déjà compris le mystère ultime de la réalité, de l’être humain, de la vie et de la mort, il lui est difficile de chercher Dieu vraiment. Si quelqu’un vit recroquevillé par diverses peurs et enfoncé dans le désespoir, comment pourra-t-il s’ouvrir avec confiance à un Dieu qui l’aime sans limite? Si quelqu’un s’enferme dans son propre égoïsme et ne ressent que de l’indifférence et du manque d’amour à l’égard des autres, comment pourra-t-il s’ouvrir à un Dieu qui n’est qu’Amour?

Pour nous orienter vers Dieu il est important de maintenir le désir, de persévérer dans la recherche, de continuer à invoquer, de savoir attendre. Il n’y a pas d’autre façon de cheminer vers le Mystère de celui qui est la source de la vie. Le récit des mages souligne de plusieurs manières leur attitude exemplaire dans la recherche du Sauveur. Ces hommes-là savent se mettre en route vers le Mystère.

·         Ils savent demander humblement,
·         surmonter les moments d’obscurité,
·         persévérer dans la recherche
·         et adorer Dieu incarné dans la fragilité d’un être humain.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna


HOMILIA – PT

06-01-2018
Epifania do Senhor – B
Mateus 2,1-12

ORIENTAR-NOS PARA DEUS

Não há técnicas nem métodos que levem de forma automática para Deus. Mas sem há atitudes e gestos que nos podem dispor a nos prepararmos ao encontrou com Ele. Mais ainda. As palavras mais belas e os discursos mais brilhantes sobre Deus são inúteis se cada um não nos abrirmos a Ele. Como?

O mais importante para nos orientarmos para Deus é invocá-lo desde o fundo do coração, a sós, na intimidade da própria consciência. É aí onde cada um se abre confiadamente ao mistério de Deus ou decide viver sozinho, de forma ateia, sem Deus. Mas será que se pode invocar Deus quando não se acredita nele nem se está seguro de nada? Carlos de Foucauld e outros não crentes iniciaram a sua busca de Deus com esta invocação: «Deus, se existes, mostra-nos o Teu rostro». Esta invocação humilde e sincera no meio da obscuridade é, provavelmente, um dos caminhos mais puros para nos fazer sensíveis ao mistério de Deus.

Para nos orientarmos para Deus também é importante eliminar da própria vida aquilo que nos está a impedir de nos encontrarmos com Ele. Se alguém, por exemplo, tem a pretensão de saber tudo e de já ter compreendido o mistério último da realidade, do ser humano, da vida e da morte, é difícil que procure de verdade Deus. Se um vive encolhido por diferentes medos ou afundado na desesperança, como se abrirá com confiança a um Deus que o ama sem fim? Se alguém se encerra no seu próprio egoísmo e só sente desamor e indiferença para com os demais, como poderá abrir-se a um Deus que é só Amor?

Para nos orientarmos para Deus é importante mantermos o desejo, perseverar na busca, continuar a invocar, saber esperar. Não há outra forma de caminhar para o Mistério de quem é a fonte da vida. O relato dos magos destaca de muitas formas a sua atitude exemplar na busca do Salvador. Estes homens sabem pôr-se a caminho em direção ao Mistério.

·         Sabem preguntar humildemente,
·         superar momentos de obscuridade,
·         perseverar na busca
·         e adorar a Deus encarnado na fragilidade de um ser humano.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA – EN

01-06-2018
Epiphany – B
Matthew 2,1-12

ORIENTED TOWARD GOD

There are no techniques or methods that automatically guide you to God. But there are attitudes and gestures that can dispose and prepare us to encounter God. Even more. The most beautiful words and the most brilliant stories about God are useful if each one of us opens ourselves to God. How so?

What’s most important to orient ourselves toward God is to invoke God from the depth of our heart, all alone, in the intimacy of our own conscience. It’s there that you open yourself trustfully to God’s mystery, or else decide to live alone, like an atheist, without God. But can you invoke God when you don’t believe in God and aren’t sure of anything? Charles de Foucauld and other non-believers began their search for God with this invocation: «God, if you exist, show me your face». This humble and sincere invocation , made in the midst of darkness, is probably one of the purest paths to make us sensitive to the mystery of God.

In order to orient us toward God, it’s also important to eliminate from our life whatever impedes us from encountering God. If someone, for example, has the idea that he knows everything and already understands the final mystery of reality, of humanity, of life and of death, then it would be difficult to seek the truth about God. If one lives tormented by various fears or buried in hopelessness, how can she open herself confidently to a God who loves her without end? If someone is enclosed in his own selfishness and only feels coldness and indifference towards others, how can he open himself to a God who is only Love?

In order to orient ourselves toward God it’s important to maintain the desire, to persevere in the search, to keep calling out, to know how to wait. There’s no other way of walking toward the Mystery of the One who is the fount of life. The story of the wise men highlights in many aspects their exemplary attitude of seeking the Savior. They know how to get going on the journey toward the Mystery.

·         They know how to humbly ask,
·         how to overcome moments of darkness,
·         how to persevere in the search
·         and how to adore the God incarnate in the fragility of a human being.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com