domingo, 15 de julio de 2012

07/15/2012 - 15 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------



HOMILIA - ES

15 de julio de 2012
15 Tiempo ordinario
Marcos 6, 7-13

EVANGELIZACIÓN NUEVA

En la Iglesia se siente hoy la necesidad de una nueva evangelización. ¿En qué puede consistir? ¿Dónde puede estar su novedad? ¿Qué hemos de cambiar? ¿Cuál fue realmente la intención de Jesús al enviar a sus discípulos a prolongar su tarea evangelizadora?
El relato de Marcos deja claro que solo Jesús es la fuente, el inspirador y el modelo de la acción evangelizadora de sus seguidores. Estos actuarán con su autoridad. No harán nada en nombre propio. Son "enviados" de Jesús. No se predicarán a sí mismos: solo anunciarán su Evangelio. No tendrán otros intereses: solo se dedicarán a abrir caminos al reino de Dios.
La única manera de impulsar una "nueva evangelización" es purificar e intensificar esta vinculación con Jesús. No habrá nueva evangelización si no hay nuevos evangelizadores, y no habrá nuevos evangelizadores si no hay un contacto más vivo, lúcido y apasionado con Jesús. Sin él haremos todo menos introducir su Espíritu en el mundo.
Al enviarlos, Jesús no deja a sus discípulos abandonados a sus fuerzas. Les da su "autoridad", que no es un poder para controlar, gobernar o dominar a los demás, sino su fuerza para "expulsar espíritus inmundos", liberando a las gentes de lo que esclaviza, oprime y deshumaniza a las personas y a la sociedad.
Los discípulos saben muy bien qué les encarga Jesús. Nunca lo han visto gobernando a nadie. Siempre lo han conocido curando heridas, aliviando el sufrimiento, regenerando vidas, liberando de miedos, contagiando confianza en Dios. "Curar" y "liberar" son tareas prioritarias en la actuación de Jesús. Darían un rostro radicalmente diferente a nuestra evangelización.
Jesús los envía con lo necesario para caminar. Según Marcos, solo llevarán "bastón, sandalias y una túnica". No necesitan de más para ser testigos de lo esencial. Jesús los quiere ver libres y sin ataduras; siempre disponibles, sin instalarse en el bienestar; confiando en la fuerza del Evangelio.
Sin recuperar este estilo evangélico, no hay nueva evangelización. Lo importante no es poner en marcha nuevas actividades y estrategias, sino desprendernos de costumbres, estructuras y servidumbres que nos están impidiendo ser libres para contagiar lo esencial del Evangelio con verdad y sencillez.
La Iglesia ha perdido ese estilo itinerante que sugiere Jesús. Su caminar es lento y pesado. No acierta a acompañar a la humanidad. No tenemos agilidad para pasar de una cultura a otra. Nos agarramos al poder que hemos tenido. Nos enredamos en intereses que no coinciden con el reino de Dios. Necesitamos conversión.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Impulsa una evangelización fiel a Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko uztailaren 15a
Urteko 15. Igandea B
Markos 6,7-13

EBANJELIZAZIO BERRIA

Ebanjelizazio berri baten premia sentitzen dugu gaur egun Elizan. Zer izan daiteke, ordea? Zein izan daiteke berritasuna? Zer behar dugu aldatu? Zein izan zen egiaz Jesusen asmoa, ikasleak bere ebanjelio-eginkizuna luzatzera bidali zituenean?
Markosen kontakizunak argi uzten du Jesus bakarrik dela haren jarraitzaileen egintza ebanjelizatzailearen iturria, inspiratzailea eta eredua. Jesusen aginpidez jardungo dute jarraitzaileek. Ez dute ezer egingo beren izenean. Jesusen «bidaliak» dira. Ez dira izango beren buruaren predikari: Jesusen Ebanjelioa hots egingo dute, soilik. Ez dute izango beste interesik: soilik, Jainkoaren erreinuari bideak urratzeari emanak biziko dira.
«Ebanjelizazio berri» bat eragiteko era bakarra Jesusekiko lotura hau garbitu eta indartzea izango da. Ez da izango ebanjelizazio berririk, ez badago ebanjelizatzaile berririk, eta ez da izango ebanjelizatzaile berririk, ez badago Jesusekin harreman biziagorik, argiagorik eta suharragorik. Hura gabe, munduan haren Espiritua sartu ez beste edozer gauza egingo dugu.
Bidali dituenean, Jesusek ez ditu utzi ikasleak beren indarraren baitan. «Bere aginpidea» eman die; ez da, ordea, gainerakoak kontrolatzeko, gobernatzeko edo dominatzeko boterea, baizik «espiritu lohiak bota» ahal izateko bere indarra da, jendea askatzen duena pertsona eta gizartea esklabutzen, estutzen eta gizatasuna kentzen duen orotatik.
Ikasleek oso ondo dakite zer dien Jesusek gomendatu. Ez dute ikusi hura sekula inor mendean hartzen. Beti ezagutu dute zaurituak sendatzen, sufrimendua arintzen, bizitza eraberritzen, beldurretik liberatzen, Jainkoaganako konfiantza kutsatzen. «Sendatu» eta «liberatu» dira lehenengo egitekoak Jesusen jardueran. Horrek guztiak errotik aldatuko luke gure ebanjelizazioaren aurpegiera.
Premiazkoa berekin dutela bidali ditu ebanjelizatzera. Markosen arabera, «makila, sandaliak eta tunika bat» eramango dute soilik. Ez dute beste ezeren beharrik funtsezkoaren lekuko izateko. Aske eta loturarik gabe ikusi nahi ditu Jesusek; beti prest, ongizateari lotu gabe; Ebanjelioaren indarrean fidaturik.
Ebanjelio-jarrera hau berreskuratu ezean, ez da izango ebanjelizazio berririk. Garrantzizkoa ez da jarduera eta estrategia berriak abian jartzea, baizik eta alde batera uztea ohiturak, egiturak, mirabetzak, Ebanjelioaren funtsa egiaz eta xume kutsatzeko aske izatea eragozten diguten neurrian.
Elizak galdu egin du Jesusek iradokitzen duen bidari-estilo hau. Eta bidari nagi eta astun bihurtu da Eliza. Ez da gai gizadiari lagun egiteko. Ez dugu zalutasunik kultura batetik bestera igarotzeko. Izan dugun botereari eutsi nahi diogu. Jainkoaren erreinuarekin zerikusirik ez duten interesetan katramilatu gara. Bihotz-berritu beharra dugu.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Eragizu Jesusi leial zaion ebanjelizazioa.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

15 de juliol de 2012
Diumenge XV durant l'any
Marc 6, 7-13

EVANGELITZACIÓ NOVA

A l'Església se sent avui la necessitat d'una nova evangelització. En què pot consistir? On pot estar la seva novetat? Què hem de canviar? Quina va ser realment la intenció de Jesús en enviar els seus deixebles a prolongar la seva tasca evangelitzadora?
El relat de Marc deixa clar que només Jesús és la font, l'inspirador i el model de l'acció evangelitzadora dels seus seguidors. Aquests actuaran amb la seva autoritat. No faran res en nom propi. Són "enviats" de Jesús. No es podran predicar a si mateixos: només anunciaran el seu Evangeli. No tindran altres interessos: només es dedicaran a obrir camins al regne de Déu.
L'única manera d'impulsar una "nova evangelització" és purificar i intensificar aquesta vinculació amb Jesús. No hi haurà nova evangelització si no hi ha nous evangelitzadors, i no hi haurà nous evangelitzadors si no hi ha un contacte més viu, més lúcid i més apassionat amb Jesús. Sense ell ho farem tot menys introduir el seu Esperit al món.
En enviar-los, Jesús no deixa els seus deixebles abandonats a les seves forces. Els dóna la seva "autoritat", que no és un poder per controlar, governar o dominar els altres, sinó la seva força "sobre els esperits malignes", alliberant la gent d'allò que esclavitza, oprimeix i deshumanitza les persones i la societat .
Els deixebles saben què els encarrega Jesús. Mai l'han vist governant ningú. Sempre l'han conegut curant ferides, alleujant el sofriment, regenerant vides, alliberant de pors, contagiant confiança en Déu. "Guarir" i "alliberar" són tasques prioritàries en l'actuació de Jesús. Donarien un rostre radicalment diferent a la nostra evangelització.
Jesús els envia amb el necessari per caminar. Segons Marc, només portaran "bastó, sandàlies i una túnica". No necessiten res més per ser testimonis de l'essencial. Jesús els vol veure lliures i sense lligams, sempre disponibles, sense instal•lar-se en el benestar, confiant en la força de l'Evangeli.
Sense recuperar aquest estil evangèlic, no hi ha nova evangelització. L'important no és posar en marxa noves activitats i estratègies, sinó desprendre'ns de costums, estructures i servituds que ens estan impedint de ser lliures per encomanar l'essencial de l'Evangeli amb veritat i senzillesa.
L'Església ha perdut aquest estil itinerant que suggereix Jesús. El seu caminar és lent i pesat. No encerta a acompanyar la humanitat. No tenim agilitat per passar d'una cultura a una altra. Ens aferrem al poder que hem tingut. Ens enredem en interessos que no coincideixen amb el regne de Déu. Necessitem conversió.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Impulsa una evangelització fidel a Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

15 de xullo de 2012
15 Tempo ordinario
Marcos 6, 7-1

EVANXELIZACIÓN NOVA

A Igrexa sente hoxe a necesidade dunha nova Evanxelización. En que pode consistir? Onde pode estar a súa novidade? Que temos de cambiar? Cal foi realmente a intención de Xesús ao enviar aos seus discípulos a prolongar a súa tarefa evanxelizadora?
O relato de Marcos deixa ben claro que só Xesús é a fonte, o inspirador e o modelo da acción evanxelizadora dos seus seguidores. Estes actuarán coa súa autoridade. Non farán nada en nome propio. Son "enviados" de Xesús. Non se predicarán a si mesmos: só anunciarán o seu Evanxeo. Non terán outros intereses: só se dedicaran a abrir camiños ao reino de Deus.
O único xeito de impulsar unha "nova Evanxelización" é purificar e intensificar esta vinculación con Xesús. Non haberá nova Evanxelización se non hai novos evanxelizadores, e non haberá novos evanxelizadores se non hai un contacto máis vivo, lúcido e apaixonado con Xesús. Sen el faremos todo, menos introducir o seu Espírito no mundo.
Ao envialos, Xesús non deixa aos seus discípulos abandonados ás súas forzas. Dálles a súa "autoridade", que non é un poder para controlar, gobernar ou dominar aos demais, senón a súa forza para "expulsar espíritos inmundos", liberando ás xentes do que escraviza, oprime e deshumaniza ás persoas e á sociedade.
Os discípulos saben moi ben o que lles encarga Xesús. Nunca o viron gobernando a ninguén. Sempre o coñeceron curando feridas, aliviando o sufrimento, rexenerando vidas, liberando de medos, contaxiando confianza en Deus. "Curar" e "liberar" son tarefas prioritarias na actuación de Xesús. Iso daría un rostro radicalmente diferente á nosa Evanxelización.
Xesús envíaos co necesario para camiñar. Segundo Marcos, só levarán "bastón, sandalias e unha túnica" . Non necesitan de máis para ser testemuñas do esencial. Xesús quéreos ver libres e sen ataduras; sempre dispoñibles, sen instalarse no benestar; confiando na forza do Evanxeo.
Sen recuperar este estilo evanxélico, non hai nova Evanxelización. O importante non é pór en marcha novas actividades e estratexias, senón desprendernos de costumes, estruturas e servidumes que nos están impedindo ser libres para contaxiar o esencial do Evanxeo con verdade e sinxeleza.
A Igrexa perdeu ese estilo itinerante que suxire Xesús. O seu camiñar é lento e pesado. Non acerta a acompañar á humanidade. Non temos axilidade para pasar dunha cultura a outra. Agarrámonos ao poder que tivemos. Enredámonos en intereses que non coinciden co reino de Deus. Necesitamos conversión.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Impulsa unha Evanxelización fiel a Xesús.
Pásao.

HOMILIA -IT

15 luglio 2012
XV T. O.
Mc 6, 7-13

EVANGELIZZAZIONE NUOVA

Nella Chiesa si sente oggi il bisogno di una nuova evangelizzazione. In che potrebbe consistere? Quale potrebbe essere la sua novità? Che cosa dobbiamo cambiare? Quale fu realmente l’intenzione di Gesù nell’inviare i suoi discepoli a prolungare la sua missione evangelizzatrice?
Il racconto di Marco lascia chiaro che solo Gesù è la fonte, l’ispiratore e il modello dell’azione evangelizzatrice dei suoi seguaci. Questi agiranno con la sua autorità. Non faranno nulla in nome proprio. Sono “inviati” da Gesù. Non predicheranno se stessi: annunzieranno solo il suo Evangelo. Non avranno altri interessi: si dedicheranno soltanto ad aprire strade al Regno di Dio.
L’unica maniera di dare impulso a una “nuova evangelizzazione” è purificare e intensificare questo legame con Gesù. Non ci sarà nuova evangelizzazione se non ci sono nuovi evangelizzatori, e non ci saranno nuovi evangelizzatori se non c’è un contatto più vivo, lucido e appassionato con Gesù. Senza di lui faremo tutto meno che  introdurre il suo Spirito nel mondo.
Nell’inviarli, Gesù non lascia i suoi discepoli abbandonati alle loro forze. Dà loro la sua “autorità”, che non è un potere per controllare, governare o dominare gli altri, ma la sua forza di scacciare demoni, liberando le genti da quello che schiavizza, opprime e disumanizza le persone e la società.
I discepoli sanno molto bene di che cosa li incarica Gesù. Mai lo hanno visto comandare alcuno. Lo hanno sempre conosciuto che curava ferite, alleviava la sofferenza, rigenerava vite, liberava da paure, contagiava fiducia in Dio. ”Guarire”e “liberare” sono i compiti prioritari nell’agire di Gesù. Darebbero un volto radicalmente diverso alla nostra evangelizzazione.
Gesù li invia con il necessario per camminare. Secondo Marco porteranno solo bastone, sandali e una tunica. Non hanno bisogno di altro per essere testimoni dell’essenziale. Gesù li vuole vedere liberi e senza legami, sempre disponibili, senza istallarsi nel benessere, confidando nella forza dell’Evangelo.
Senza ricuperare questo stile evangelico, non c’è nuova evangelizzazione. L’importante non è dare avvio a nuove attività e strategie, ma distaccarci da abitudini, strutture e servitù che ci stanno impedendo di essere liberi per contagiare l’essenziale dell’Evangelo con verità e semplicità.
La Chiesa ha perso questo stile itinerante che Gesù suggerisce. Il suo andare è lento e pesante. Non arriva ad accompagnare l’umanità. Non abbiamo agilità per passare da una cultura all’altra. Ci attacchiamo al potere che abbiamo avuto. Ci complichiamo con interessi che non coincidono con il Regno di Dio. Abbiamo bisogno di conversione.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Dà impulso a una evangelizzazione fedele a Gesù
Diffondilo.

HOMILIA - FR

15 juillet 2012
15 Temps ordinaire B
Marc 6, 7-13

NOUVELLE EVANGELISATION

Le besoin d’une nouvelle évangélisation est ressenti aujourd’hui dans l’Eglise. A En  quoi peut-elle consister ? Quelle peut être  sa nouveauté ? Que devons-nous changer ? Quelle a été vraiment l’intention de Jésus en envoyant ses disciples continuer  sa mission d’évangélisation ?
Le récit de Marc met au clair  que  Jésus seul est, pour ses disciples,  la source,  l’inspirateur et le modèle de l’action évangélisatrice. Ceux-ci devront agir sous son autorité. Ils ne feront rien en leur propre nom.  Ils sont les « envoyés » de Jésus. Ils ne s’annonceront pas eux-mêmes mais ils annonceront  son Evangile. Ils n’auront pas d’autres intérêts : ils ne se consacreront qu’à ouvrir des chemins au royaume de Dieu.
La seule manière de lancer une « nouvelle évangélisation » c’est de purifier et d’intensifier ce lien avec Jésus. Il n’y aura pas de nouvelle évangélisation s’il n’y a pas de nouveaux évangélisateurs ; et il n’y aura pas de nouveaux évangélisateurs s’il n’y a pas de contact plus vivant, plus lucide et plus passionné avec Jésus. Sans lui, nous ferons tout sauf  introduire dans le monde son Esprit.
En les envoyant, Jésus n’abandonne pas ses disciples à leurs propres forces. Il leur donne son « autorité », qui n’est pas un pouvoir de contrôler, de gouverner ou de  dominer les autres, mais sa force afin de pouvoir « expulser les esprits mauvais », tout en libérant les personnes et la société de ce qui les rend esclaves, de ce qui les opprime et les déshumanise.
Les disciples connaissent très bien  la tâche que Jésus leur a confiée. Ils ne l’ont jamais vu en train de gouverner qui que ce soit. Ils l’ont toujours vu en train de guérir des blessures, (de) soulager des souffrances, (de) régénérer des vies, (de) libérer des peurs, tout en transmettant confiance en Dieu. « Guérir »  et « libérer » : ce sont-là  les tâches prioritaires dans l’agir de Jésus. Elles donneraient à notre évangélisation un visage radicalement différent.
Jésus les envoie  avec juste le nécessaire pour marcher. D’après Marc, ils n’emporteront « qu’un bâton, des sandales et une tunique ». Ils n’ont pas besoin d’autre chose pour être des témoins de l’essentiel. Jésus veut les voir libres et sans attaches ; toujours disponibles, sans  s’installer dans le bien-être et faisant confiance à la force de l’Evangile.
Pas de nouvelle évangélisation, si l’on ne retrouve pas ce style évangélique. Le plus important  n’est pas de mettre en place de nouvelles activités et  de nouvelles stratégies, mais de nous  détacher  des coutumes, des structures et des servitudes qui nous empêchent d’être libres pour communiquer dans la vérité et dans la simplicité l’essentiel de l’Evangile,.
L’Eglise a perdu ce style itinérant suggéré par Jésus. Sa marche devient lente et lourde. Elle ne réussit pas à accompagner l’humanité. Nous n’avons pas assez d’agilité pour passer d’une culture à l’autre.  Nous nous accrochons au pouvoir dont nous avons joui. Nous nous embrouillons dans des intérêts qui n’ont rien à voir avec le royaume de Dieu. Nous avons besoin de conversion.

José Antonio Pagola
Traducteur : Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Encourage une évangélisation fidèle à Jésus.
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

15 de Julho de 2012
15 Tempo ordinário
Marcos 6, 7-13

NOVA EVANGELIZAÇÃO

Na Igreja sente-se hoje a necessidade de uma nova evangelização. Em que pode consistir? Onde pode estar a sua novidade? Que temos de mudar? Qual foi realmente a intenção de Jesus ao enviar os seus discípulos para prolongar a Sua missão evangelizadora?
O relato de Marcos deixa claro que só Jesus é a fonte, o inspirador e o modelo da ação evangelizadora dos Seus seguidores. Estes atuarão com a Sua autoridade. Não farão nada em nome próprio. São "enviados" de Jesus. Não se predicarão a si mesmos: apenas anunciarão o Seu Evangelho. Não terão outros interesses: apenas se dedicarão a abrir caminhos para o reino de Deus.
A única forma de impulsionar uma "nova evangelização" é purificar e intensificar esta vinculação com Jesus. Não haverá nova evangelização se não há novos evangelizadores, e não haverá novos evangelizadores se não há um contato mais vivo, lúcido e apaixonado com Jesus. Sem ele faremos tudo menos introduzir o Seu Espírito no mundo.
Ao enviá-los, Jesus não deixa os Seus discípulos abandonados às suas forças. Dá-lhes a Sua "autoridade", que não é um poder para controlar, governar ou dominar os outros, mas a Sua força para "expulsar espíritos imundos", libertando do que escraviza, oprime e desumaniza as pessoas e a sociedade.
Os discípulos sabem muito bem do que Jesus as encarrega. Nunca O viram governar ninguém. Sempre o conheceram curando feridas, aliviando o sofrimento, regenerando vidas, libertando de medos, contagiando confiança em Deus. "Curar" e "libertar" são tarefas prioritárias na atuação de Jesus. Dariam um rosto radicalmente diferente à nossa evangelização.
Jesus envia-os com o necessário para caminhar. Segundo Marcos, só levarão "bastão, sandálias e uma túnica". Não necessitam de mais para ser testemunhas do essencial. Jesus quer vê-los livres e  sem laços; sempre disponíveis, sem instalar-se no bem-estar; confiando na força do Evangelho.
Sem recuperar este estilo evangélico, não há nova evangelização. O importante não é colocar em marcha novas atividades e estratégias, mas desprender-nos de hábitos, estruturas e servilismos que nos estão a impedir de ser livres para contagiar o essencial do Evangelho com verdade e simplicidade.
A Igreja perdeu esse estilo itinerante que sugere Jesus. O Seu caminhar é lento e pesado. Não consegue acompanhar a humanidade. Não temos agilidade para passar de uma cultura para outra. Agarramos o poder que tivemos. Enredamo-nos em interesses que não coincidem com o reino de Deus. Necessitamos conversão.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Impulsiona uma evangelização fiel a Jesus. Passa-o

HOMILIA - EN

July 15, 2012
XV Sunday (OT B)
Mk 6, 7-13
TO NEW EVANGELIZATION

Within the Church today, we all feel the need of a new evangelization. What can that be? Is there anything new or different that we have to adopt? What did Jesus really want when he sent his disciples to continue his task of preaching the Gospel?
Mark’s gospel clearly tells us that Jesus alone must be the source, the inspiration and the model of any evangelization plan by his followers. His disciples had received their authority from Jesus. Everything they did was on Jesus’ command and wish, and nothing was their own. They had been sent by Jesus. They were not preaching their faith, simply announcing the Gospel. They did not have any other goal or interest except that of showing the way to the kingdom of God.
The only way, therefore, to return to this “new evangelization” is to purify and intensify our union and dependence on Jesus. There cannot be a new evangelization without new disciples. These new disciples must have a more real, enlightened and passionate relationship with Jesus. Without Jesus anything we do is not going to help bring his Spirit back to the world.
When Jesus sent his disciples into the world, he did not leave them alone to their own initiative. He gave them his authority, which was not simply the power to control, govern and dominate over others. He gave them the power to “expel evil spirits” and thus free all people from anything that enslaves, oppresses and dehumanizes individuals and society.
The disciples knew very well Jesus’ command and message. They never saw Him having authority and control over others. They always saw Him healing the wounds, helping the suffering, giving new life, delivering people from fears and renewing their trust in God. “Healing” and “giving people freedom” were Jesus’ priority tasks. And these are the actions that would give a radically new face to our evangelization.
Jesus sends his disciples with just what they need for the road. According to Mark, they were to carry with them just “a staff, sandals and one tunic.” They did not need anything else to be witnesses of the truth. Jesus wanted them to be free and always available to others: they were not to depend on comforts, just trusting in the strength of the Gospel.
If we do not recover such evangelical style, there cannot be a new evangelization. We don’t need to start new activities or strategies within the Church; rather, we must get rid of certain customs, structures and requirements that impede us from having the freedom to preach the Gospel in all its truth and simplicity.
The Church has lost this itinerant style that Jesus so clearly talks about in the Gospel. The way the Church walks is too slow and heavy. It does not keep up with the way the world is moving. We are not quick enough to move from one culture to another. We hold on to the power that we once had. We get involved with things that do not interest the kingdom of God. We need a real conversion.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Preach a new evangelization style. Pass it on




miércoles, 4 de julio de 2012

07/08/2012 - 14 Sunday in Ordinary Time (B)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

8 de Julio de 2012
14 Tiempo ordinario (B)
Marcos 6,1-6

RECHAZADO ENTRE LOS SUYOS

Jesús no es un sacerdote del Templo, ocupado en cuidar y promover la religión. Tampoco lo confunde nadie con un maestro de la Ley, dedicado a defender la Torá de Moisés. Los campesinos de Galilea ven en sus gestos curadores y en sus palabras de fuego la actuación de un profeta movido por el Espíritu de Dios.
Jesús sabe que le espera una vida difícil y conflictiva. Los dirigentes religiosos se le enfrentarán. Es el destino de todo profeta. No sospecha todavía que será rechazado precisamente entre los suyos, los que mejor lo conocen desde niño.
El rechazo de Jesús en su pueblo de Nazaret era muy comentado entre los primeros cristianos. Tres evangelistas recogen el episodio con todo detalle. Según Marcos, Jesús llega a Nazaret acompañado de un grupo de discípulos y con fama de profeta curador. Sus vecinos no saben qué pensar.
Al llegar el sábado, Jesús entra en la pequeña sinagoga del pueblo y "empieza a enseñar". Sus vecinos y familiares apenas le escuchan. Entre ellos nacen toda clase de preguntas. Conocen a Jesús desde niño: es un vecino más. ¿Dónde ha aprendido ese mensaje sorprendente del reino de Dios? ¿De quién ha recibido esa fuerza para curar? Marcos dice que todo "les resultaba escandaloso". ¿Por qué?
Aquellos campesinos creen que lo saben todo de Jesús. Se han hecho una idea de él desde niños. En lugar de acogerlo tal como se presenta ante ellos, quedan bloqueados por la imagen que tienen de él. Esa imagen les impide abrirse al misterio que se encierra en Jesús. Se resisten a descubrir en él la cercanía salvadora de Dios.
Pero hay algo más. Acogerlo como profeta significa estar dispuestos a escuchar el mensaje que les dirige en nombre de Dios. Y esto puede traerles problemas. Ellos tienen su sinagoga, sus libros sagrados y sus tradiciones. Viven con paz su religión. La presencia profética de Jesús puede romper la tranquilidad de la aldea.
Los cristianos tenemos imágenes bastante diferentes de Jesús. No todas coinciden con la que tenían los que lo conocieron de cerca y lo siguieron. Cada uno nos hacemos nuestra idea de él. Esta imagen condiciona nuestra forma de vivir la fe. Si nuestra imagen de Jesús es pobre, parcial o distorsionada, nuestra fe será pobre, parcial o distorsionada.
¿Por qué nos esforzamos tan poco en conocer a Jesús? ¿Por qué nos escandaliza recordar sus rasgos humanos? ¿Por qué nos resistimos a confesar que Dios se ha encarnado en un Profeta? ¿Tal vez intuimos que su vida profética nos obligaría a transformar profundamente su Iglesia?

José Antonio Pagola

Da a conocer a Jesús,
Profeta de Dios.
Pásalo

HOMILIA - EU

2012ko uztailaren 8a
Urteko 14. Igandea B
Markos 6,1-6

BEREEN ARTEAN UKATUA

Jesus ez da Tenpluko apaiz bat, erlijioa zaintzera eta sustatzera emana. Ez du hartzen inork Lege-maisutzat ere, Moisesen Tora defenditzera emana. Galileako landa-jendeak, haren keinu sendatzaileetan eta haren suzko hitzetan, Jainkoaren Espirituak eragina den profeta baten jarduera ikusten du.
Jesusek badaki bizitza zaila eta gatazkatsua izango duela. Erlijio-buruzagiek aurre egin diote. Profeta ororen zoria da. Ez du barruntatzen artean, hain xuxen bereek egingo diotela uko, haurtzarotik hobekien ezagutzen dutenek.
Nazareteko herrian Jesusi egin zioten ukoa oso komentatua izan zen lehen kristauen artean. Hiru ebanjelarik xeheki jaso dute pasadizoa. Markosen arabera, ikasle-talde bat lagun duela iritsi da Jesus Nazaretera, eta profeta sendatzaile baten fama duela. Jesusen auzotarrek ez dakite zer pentsa.
Larunbata iristean, herriko sinagoga txikira doa Jesus. Eta «irakasten hasi da». Auzokoek eta familiartekoek doi-doi entzuten diote. Galdera-mota asko sortu zaizkie. Haurtzarotik dute ezaguna Jesus: auzotar bat gehiago da. Non ikasi du mezu harrigarri hori Jainkoaren erreinuaz? Nondik datorkio sendatzeko ahalmen hori? Markosek dio ezen dena «eskandalagarri gertatzen zitzaiela». Zergatik?
Landa-jende hark uste du dena dakiela Jesusez. Haurtzarotik moldatu dute hartaz beren ideia. Beren aurrean agertu zaien bezala onartu ordez, hartaz duten irudiak blokeatu egin ditu. Irudi horrek eragotzi egin die Jesusen baitan den misterioari bihotza irekitzea. Gogor egin diote harengan Jainkoaren hurbiltasun salbatzailea aurkitzeari.
Bada besterik ere. Profetatzat onartzeak Jainkoaren izenean agertu dien mezua entzuteko prest egotea eskatuko lieke. Eta horrek arazoak ekartzen ahal lizkieke. Beren sinagoga dute, beren liburu sakratuak eta beren tradizioak. Bakean bizi dute beren erlijioa. Jesusen presentzia profetikoak herrixkako bakea hausten ahal du.
Kristauek irudi aski desberdinak ditugu Jesusez. Denak ez datoz bat hurbiletik ezagutu eta jarraitu ziotenen irudiarekin. Nork bere irudia dugu Jesusez. Irudi honek baldintzatzen du fedea bizitzeko era. Jesusez dugun irudia pobrea, erdizkakoa edo desitxuratua bada, pobrea, erdizkakoa edo desitxuratua izango da gure fedea.
Zergatik saiatzen gara hain gutxi Jesus ezagutzen? Zergatik eskandalizatzen gaitu haren giza ezaugarriak gogoratzeak? Zergatik egiten diogu gogor Jainkoa Profeta batengan haragitu dela aitortzeari? Haren bizitza profetikoak haren Eliza sakon eraldatzera behartuko gintuzkeela barruntatzen dugulako ote?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Emazu ezagutzera Jesus, Jainkoaren profeta.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

8 de Juliol de 2012
Diumenge XIV durant l'any (B)
Marc 6, 1-6

REBUTJAT ENTRE ELS SEUS

Jesús no és un sacerdot del Temple, ocupat en cuidar i promoure la religió. Tampoc el confon ningú amb un mestre de la Llei, dedicat a defensar la Torà de Moisès. Els camperols de Galilea veuen en els seus gestos curadors i en les seves paraules de foc l'actuació d'un profeta mogut per l'Esperit de Déu.
Jesús sap que li espera una vida difícil i conflictiva. Els dirigents religiosos se li enfrontaran. És el destí de tot profeta. No sospita encara que serà rebutjat precisament entre els seus, els que millor el coneixen des de petit.
El rebuig de Jesús al seu poble de Natzaret era molt comentat entre els primers cristians. Tres evangelistes recullen l'episodi amb tot detall. Segons Marc, Jesús arriba a Natzaret acompanyat d'un grup de deixebles i amb fama de profeta curador. Els seus veïns no saben què pensar.
En arribar el dissabte, Jesús entra a la petita sinagoga del poble i "es posà a ensenyar". Els seus veïns i familiars gairebé no l'escolten. Entre ells neixen tota mena de preguntes. Coneixen Jesús des de petit: és un veí més. On ha après aquest missatge sorprenent del regne de Déu? De qui ha rebut aquesta força per curar? Marc diu que tot "els resultava escandalós". Per què?
Aquells pagesos creuen que ho saben tot de Jesús. S'han fet una idea d'ell des de nens. En lloc d'acollir-lo tal com es presenta davant d'ells, queden bloquejats per la imatge que tenen d'ell. Aquesta imatge els impedeix obrir-se al misteri contingut en Jesús. Es resisteixen a descobrir-hi la proximitat salvadora de Déu.
Però hi ha alguna cosa més. Acollir-lo com profeta significa estar disposats a escoltar el missatge que els dirigeix en nom de Déu. I això pot portar-los problemes. Ells tenen la seva sinagoga, els llibres sagrats i les seves tradicions. Viuen amb pau la seva religió. La presència profètica de Jesús pot trencar la tranquil•litat del llogaret.
Els cristians tenim imatges força diferents de Jesús. No totes coincideixen amb la que tenien els que el van conèixer de prop i el van seguir. Cada un ens fem la nostra idea d'ell. Aquesta imatge condiciona la nostra forma de viure la fe. Si la nostra imatge de Jesús és pobre, parcial o distorsionada, la nostra fe serà pobre, parcial o distorsionada.
Per què ens esforcem tan poc en conèixer Jesús? Per què ens escandalitza recordar els seus trets humans? Per què ens resistim a confessar que Déu s'ha encarnat en un profeta? Potser intuïm que la seva vida profètica ens obligaria a transformar profundament la seva Església?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Dóna a conèixer Jesús, profeta de Déu. Passa-ho!

HOMILIA - GL

8 de Xullo de 2012.
14 Tempo ordinario (B).
Marcos 6, 1-6

REXEITADO ENTRE OS SEUS

Xesús non é un sacerdote do Templo, ocupado en coidar e promover a relixión. Tampouco o confunde ninguén cun mestre da Lei, dedicado a defender a Torá de Moisés. Os campesiños de Galilea ven nos seus xestos curadores e nas súas palabras de lume a actuación dun profeta movido polo Espírito de Deus.
Xesús sabe que lle espera unha vida difícil e conflitiva. Os dirixentes relixiosos enfrontaránselle. É o destino de todo profeta. Non sospeita aínda que será rexeitado precisamente entre os seus, os que mellor o coñecen desde neno.
O rexeitamento de Xesús no seu pobo de Nazaret era moi comentado entre os primeiros cristiáns. Tres evanxelistas recollen o episodio con todo detalle. Segundo Marcos, Xesús chega a Nazaret acompañado dun grupo de discípulos e con fama de profeta curador. Os seus veciños non saben que pensar.
Ao chegar o sábado, Xesús entra na pequena sinagoga do pobo e "empeza a ensinar". Os seus veciños e familiares apenas lo escoitan. Entre eles nacen toda clase de preguntas. Coñecen a Xesús desde neno: é un veciño máis. Onde aprendeu esa mensaxe sorprendente do reino de Deus? De quen recibiu esa forza para curar? Marcos di que todo "lles resultaba escandaloso". Por que?
Aqueles campesiños cren que o saben todo de Xesús. Fixéronse unha idea del desde nenos. En lugar de acollelo tal como se presenta ante eles, fican bloqueados pola imaxe que teñen del. Esa imaxe impídelles abrirse ao misterio que se encerra en Xesús. Resístense a descubrir nel a proximidade salvadora de Deus.
Pero hai algo máis. Acollelo como profeta significa estar dispostos a escoitar a mensaxe que lles dirixe en nome de Deus. E isto pode traerlles problemas. Eles teñen a súa sinagoga, os seus libros sacros e as súas tradicións. Viven con paz a súa relixión. A presenza profética de Xesús pode romper a tranquilidade da aldea.
Os cristiáns temos imaxes bastante diferentes de Xesús. Non todas coinciden coa que tiñan os que o coñeceron de cerca e o seguiron. Cada un facémonos a nosa idea del. Esta imaxe condiciona a nosa forma de vivir a fe. Se a nosa imaxe de Xesús é pobre, parcial ou distorsionada, a nosa fe será pobre, parcial ou distorsionada.
Por que nos esforzamos tan pouco en coñecer a Xesús? Por que nos escandaliza recordar os seus trazos humanos? Por que nos resistimos a confesar que Deus se encarnou nun Profeta? Talvez intuímos que a súa vida profética obrigaríanos a transformar profundamente a súa Igrexa?

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Dá a coñecer a Xesús, Profeta de Deus. Pásao.

HOMILIA -IT

8 luglio 2012
14 T. O. (B)
Mc 6, 1-6

RESPINTO FRA I SUOI

Gesù non è un sacerdote del Tempio, impegnato nel curare e promuovere la religione. Nessuno lo prende per un maestro della Legge, dedito a difendere la Torah di Mosè. I contadini di Galilea vedono nei suoi gesti di guarigione e nelle sue parole di fuoco l’agire di un profeta mosso dallo Spirito di Dio.
Gesù sa che lo aspetta una vita difficile e conflittuale. I leader religiosi gli si opporranno. È la fine di ogni profeta. Non sospetta ancora che verrà rifiutato proprio dai suoi, quelli che conosce fin dall'infanzia.
Del rifiuto di Gesù nel suo villaggio di Nazareth si parlava molto fra i primi cristiani. Tre evangelisti raccolgono la scena nei suoi minimi particolari. Secondo Marco, Gesù arriva a Nazareth accompagnato da un gruppo di discepoli e con fama di profeta guaritore. I suoi compaesani non sanno cosa pensare.
Arrivato il sabato, Gesù entra nella piccola sinagoga del paese e cominciò a insegnare. I suoi vicini e parenti quasi non lo ascoltano. Fra di loro sorge ogni sorta di domande. Conoscono Gesù da piccolo: è un loro vicino. Dove ha imparato quel sorprendente messaggio del regno di Dio? Da chi ha ricevuto la forza per guarire? Marco dice che si scandalizzavano di lui.  Perché?
Quei contadini pensano di sapere tutto di Gesù. Se ne sono fatti un’idea da quando erano bambini. Invece di accoglierlo come si presenta davanti a loro, rimangono bloccati dall’immagine che hanno di lui e che impedisce loro di aprirsi al mistero nascosto in Gesù. Non riescono a scoprire in lui la vicinanza salvatrice di Dio.
Ma c'è qualcosa d'altro. Accoglierlo come profeta significa essere disposti ad ascoltare il messaggio che rivolge loro in nome di Dio. E questo può creare dei problemi. Essi hanno la loro sinagoga, i loro libri sacri e le loro tradizioni. Vivono in pace la loro religione. La presenza profetica di Gesù può disturbare la tranquillità del villaggio.
Noi cristiani abbiamo immagini di Gesù abbastanza differenti. Non tutti sono d'accordo con l’immagine che avevano quelli lo avevano conosciuto da vicino e lo seguirono. Ciascuno di noi si fa la propria idea di lui. Quest’immagine condiziona il nostro modo di vivere la fede. Se la nostra immagine di Gesù è povera, parziale o distorta, la nostra fede sarà povera, parziale o distorta.
Perché ci sforziamo così poco di conoscere Gesù? Perché ci scandalizza ricordare i suoi tratti umani? Perché opponiamo resistenza a confessare che Dio si è incarnato in un Profeta? Forse intuiamo che la sua vita profetica ci obbligherebbe a trasformare profondamente la sua Chiesa?

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Fa’  conoscere Gesù, Profeta di Dio.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

8  Juillet 2012
14 Temps ordinaire (B)
Marc 6, 1-6

REJETE PARMI LES SIENS

Jésus n’est pas un prêtre du Temple, occupé à promouvoir et à prendre soin de la  religion. Personne ne le prend non plus pour un maître de la Loi, consacré  à défendre la Torah  de Moïse. Les paysans de Galilée découvrent à travers ses gestes de guérison et ses paroles  brûlantes les agissements d’un prophète poussé par l’Esprit de Dieu.
Jésus sait qu’une vie  difficile et conflictuelle l’attend. Les dirigeants religieux lui feront face. C’est le destin de tout prophète. Il ne soupçonne pas encore qu’il sera rejeté justement par les siens, ceux qui, depuis son enfance,  le connaissent le mieux.
Le refus de Jésus dans son village de Nazareth était très  commenté parmi les premiers chrétiens. Trois  évangélistes en rapportent l’épisode avec nombre de détails. D’après Marc, Jésus arrive à Nazareth accompagné d’un groupe de disciples, avec la réputation d’être un prophète-guérisseur. Ses voisins ne savent qu’en penser.
Le jour du Sabbat, Jésus entre  dans la petite synagogue du village et “se met à enseigner”. Ses voisins et ses parents  l’écoutent à peine. Toute sorte de questions  surgissent  parmi eux.  Ils connaissent Jésus depuis son enfance : c’est un voisin de plus. Où a-t-il appris ce message surprenant du royaume de Dieu ? D’où lui vient cette force de guérison ? Marc dit «  qu’ils en étaient scandalisés”  Pourquoi ?
Ces paysans croient tout connaître sur Jésus. Depuis leur enfance, ils s’en sont fait leur idée.  Au lieu de l’accueillir tel qu’il se présente devant eux, ils restent bloqués sur l’image qu’ils s’en sont faite. Cette image  les empêche de s’ouvrir au mystère  que cache la personne de Jésus. Ils  refusent de découvrir en lui la proximité salvatrice de Dieu.
Mais il y a encore plus. L’accueillir en tant que prophète signifie être prêts  à entendre le message qu’il leur adresse de la part de Dieu. Et cela peut  leur créer des problèmes. Eux, ils ont leur synagogue, leurs livres sacrés et leurs traditions. Ils vivent  leur religion en paix. La présence prophétique de Jésus peut briser la tranquillité du village.
Nous, chrétiens, nous avons des images assez diverses de Jésus. Elles ne coïncident pas toujours avec l’image de ceux qui l’avaient reconnu et qui le suivaient. Chacun de nous se fait son idée sur lui. Cette image conditionne notre façon de vivre la foi. Si nous avons  de Jésus une image pauvre, partielle ou défigurée, notre foi sera aussi pauvre, partielle et défigurée.
Pourquoi faisons-nous si peu d’efforts pour connaître Jésus ? Pourquoi sommes-nous scandalisés par le rappel de ses traits humains ? Pourquoi refusons-nous de confesser que Dieu s’est incarné dans un Prophète ? Avons-nous peut-être l’intuition  que sa vie prophétique nous obligerait à transformer profondément son Eglise ?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Fais connaître Jésus, Prophète de Dieu.
Fais passer ce message!

HOMILIA - PT


8 de Julho de 2012

14 Tempo ordinário (B)

Marcos 6, 1-6 


REPUDIADO PELOS SEUS 


Jesus não é um sacerdote do Templo, ocupado em cuidar e promover a religião. Tampouco ninguém o confunde com um mestre da Lei, dedicado a defender a Torá de Moisés. Os camponeses da Galileia vêm nos Seus gestos curadores e nas Suas palavras de fogo a atuação de um profeta movido pelo Espírito de Deus.

Jesus sabe que o espera uma vida difícil e conflituosa. Os dirigentes religiosos irão enfrentá-Lo. É o destino de todos os profetas. Não suspeita todavia que será repudiado entre os Seus, os que melhor o conhecem desde criança.

O repudio de Jesus na Sua terra de Nazaré era muito comentado entre os primeiros cristãos. Três evangelistas recolhem o episódio com todo o detalhe. Segundo Marcos, Jesus chega a Nazaré acompanhado de um grupo de discípulos e com fama de profeta curador. Os Seus vizinhos não sabem que pensar.

Ao chegar ao sábado, Jesus entra na pequena sinagoga da terra e "começa a ensinar ". Os Seus vizinhos e familiares mal o escutam. Entre eles nasce toda a classe de preguntas. Conhecem Jesus desde criança: é um vizinho mais. Onde aprendeu essa mensagem surpreendente do reino de Deus? De quem recebeu essa força para curar? Marcos diz que tudo "lhes resultava escandaloso". Porquê?

Aqueles camponeses acreditam que sabem tudo de Jesus. Fizeram uma ideia Dele desde crianças. Em vez de o acolher tal como se apresenta ante eles, ficam bloqueados pela imagem que têm Dele. Essa imagem impede-os de abrirem-se ao mistério que se encerra em Jesus. Resistem em descobrir Nele a proximidade salvadora de Deus.
Mas há algo mais. Acolhe-lo com profeta significa estarem dispostos a escutar a mensagem que lhes dirige em nome de Deus. E isto pode trazer-lhes problemas. Eles têm a sua sinagoga, os seus livros sagrados e as suas tradições. Vivem com paz a sua religião. A presença profética de Jesus pode quebrar a tranquilidade da aldeia.
Os cristãos, temos imagens bastante diferentes de Jesus. Nem todas coincidem com a que tinham os que o conheceram de perto e o seguiram. Cada um, faz a sua ideia Dele. Esta imagem condiciona a nossa forma de viver a fé. Se a nossa imagem de Jesus é pobre, parcial ou distorcida, a nossa fé será pobre, parcial ou distorcida.
Porque nos esforçamos tão pouco em conhecer Jesus? Porque nos escandaliza recordar os Seus traços humanos? Porque nos resistimos a confessar que Deus encarnou num Profeta? Tal vez intuímos que a Sua vida profética nos obrigaria a transformar profundamente a Sua Igreja? 

José Antonio Pagola


Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS

Dá a conhecer Jesus, Profeta de Deus. Passa-o. 

HOMILIA - EN

July 8th, 2012
XIV Sunday (OT B)
Mk 6,1-6

TO REJECTED BY HIS OWN

Jesus is not one of the Temple priests, in charge of looking after the religious duties. Nor is he one of the teachers of the Law, appointed to defend the Torah of Moses. The village people of Galilee see in his healing gestures and fiery words one of the old prophets moved by the Spirit.
Jesus knows that he is going to face a difficult life ahead, with all sorts of conflicts. The religious leaders will confront him. That is what happened to every prophet. What Jesus did not expect, however, was that he would be rejected by his own people, those who had known him from childhood.
The way Jesus was rejected by his own in Nazareth would become well known among the early Christians. Three evangelists mention the incident in all its details. Mark says that Jesus arrived in Nazareth accompanied by some of his disciples, surrounded by his fame as a healing prophet. His village neighbours don’t know what to make of it.
When Sabbath arrived, Jesus went, as it was customary, to the village synagogue, “and began to teach”. His neighbours and relatives could hardly believe it. There were all sorts of reactions. They had known Jesus from childhood: He was just another neighbour. Where did he learn such amazing things about the Kingdom of God? How did he get the power to heal the sick?Mark simply says: “that everything seemed to scandalize them.” Why?
Those villagers thought they knew everything about Jesus. They knew him since childhood. Instead of accepting him as he is returning to them, they are prejudiced by what they had seen and known years earlier. Such memories about Jesus impede them from realizing the mystery that is Jesush. They refuse to see the saving power of God that Jesus has come to manifest.
But there is something more. Should they accept him as a prophet, then they would have to be ready to listen to God’s message as delivered by Jesus. And that would create problems for them. They have their own synagogue, their own sacred books and traditions. They had not had any problems with their religion so far. New ophetic messages might disturb the traditional peace of the village.
Christians have always held different images and ideas about Jesus. Not all these images coincide with what those who knew Him personally saw. All of us form our own ideas about Jesus. Such ideas give rise to different ways of living our faith. If our idea/image of Jesus is poor, distorted or incomplete, our faith will be similarly unreal and distracting.
Why are we so disinterested in knowing the real Jesus? Why are we sometimes scandalized by His human traits and similarities with us? Why do we resist believing that God became incarnate as a Prophet? Are we afraid that such faith would imply profound changes in our Church?

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Preach Jesus, the Prophet of God.




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com