lunes, 5 de octubre de 2015

10/11/2015 - 28th Sunday in Ordinary Time (B)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

11-10-2015
28 Tiempo Ordinario – B
Marcos 10,17-30

UNA COSA NOS FALTA

El episodio está narrado con intensidad especial. Jesús se pone en camino hacia Jerusalén, pero antes de que se aleje de aquel lugar, llega «corriendo» un desconocido que «cae de rodillas» ante él para retenerlo. Necesita urgentemente a Jesús.
No es un enfermo que pide curación. No es un leproso que, desde el suelo, implora compasión. Su petición es de otro orden. Lo que él busca en aquel maestro bueno es luz para orientar su vida: «¿Qué haré para heredar la vida eterna?». No es una cuestión teórica, sino existencial. No habla en general; quiere saber qué ha de hacer él personalmente.
Antes que nada, Jesús le recuerda que «no hay nadie bueno más que Dios». Antes de plantearnos qué hay que «hacer», hemos de saber que vivimos ante un Dios Bueno como nadie: en su bondad insondable hemos de apoyar nuestra vida. Luego, le recuerda «los mandamientos» de ese Dios Bueno. Según la tradición bíblica, ese es el camino para la vida eterna.
La respuesta del hombre es admirable. Todo eso lo ha cumplido desde pequeño, pero siente dentro de sí una aspiración más honda. Está buscando algo más. «Jesús se le queda mirando con cariño». Su mirada está ya expresando la relación personal e intensa que quiere establecer con él.
Jesús entiende muy bien su insatisfacción: «una cosa te falta». Siguiendo esa lógica de «hacer» lo mandado para «poseer» la vida eterna, aunque viva de manera intachable, no quedará plenamente satisfecho. En el ser humano hay una aspiración más profunda.
Por eso, Jesús le invita a orientar su vida desde una lógica nueva. Lo primero es no vivir agarrado a sus posesiones: «vende lo que tienes». Lo segundo, ayudar a los pobres: «dales tu dinero». Por último, «ven y sígueme». Los dos podrán recorrer juntos el camino hacia el reino de Dios.
El hombre se levanta y se aleja de Jesús. Olvida su mirada cariñosa y se va triste. Sabe que nunca podrá conocer la alegría y la libertad de quienes siguen a Jesús. Marcos nos explica que «era muy rico».

•¿No es esta nuestra experiencia de cristianos satisfechos de los países ricos?
•¿No vivimos atrapados por el bienestar material?
•¿No le falta a nuestra religión el amor práctico a los pobres?
•¿No nos falta la alegría y libertad de los seguidores de Jesús?

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-10-11
Urteko 28. igandea – B
Markos 10,17-30

GAUZA BAT DUGU FALTA

Pasadizoari aparteko bizitasuna eman dio kontalariak. Jerusalemerako bidea hartu du Jesusek, baina leku hartatik urrundu baino lehen, ezezagun bat iritsi zaio «korrika» eta «belauniko jarri aurrean», bertan eusteko. Jesusen premia gorria du.
Ez da sendatu beharra duen gaixo bat. Maisuagandik argia lortu nahi du bere bizitza norabidetzeko. «Zer egin behar dut betiko bizia ondare izateko?» Ez da arazo teoriko hutsa, baizik existentziala. Ez da mintzo maila orokorrean; berak zer egin behar duen jakin nahi du.
Beste ezer baino lehen, Jesusek hau gogorarazi dio: «ez da inor on Jainkoa baizik». Zer «egin» planteatu aurretik, beste inor ez bezalako Jainko On baten aurrean bizi garela izan behar dugu gogoan: haren ontasun ezin ulertuan estekatu behar dugu geure bizitza. Ondoren, Jainko On horren «aginduak» gogorarazi dizkio Jesusek. Bibli tradizioaren arabera, horixe da betiko bizirako bidea.
Miresgarria da gizon haren erantzuna. Txikitandik bete du hori guztia, baina amets handiago bat sumatu du bere baitan. Beste zerbaiten bila dabil. «Jesus begira-begira jarri zaio samurkiro». Begiratu horrek, besterik gabe, gizon harekin izan nahi duen harreman pertsonala adierazten du.
Ondo ulertu du Jesusek haren ezin asea: «gauza bat duzu falta». Betiko bizia «lortzeko» agindua «betetzearen» logika horri jarraituz, bekaturik gabe bizi bada ere, ez da geldituko guztiz asea. Gizakiaren barnean bada irrika sakonago bat.
Horregatik, bere bizitza beste logika baten arabera norabidetzera gonbidatu du Jesusek. Lehenengo gauza, bere ondasunei atxikirik ez bizitzea da («saldu daukazuna»). Bigarrena, pobreei laguntzera gonbidatu du («eman haiei zeure dirua»). Azkenik, «zatoz eta jarraitu niri». Biek elkarrekin egin ahal izango dute bidea Jainkoaren erreinurantz (!).
Gizonak, ordea, altxatu eta alde egin du Jesusengandik. Ahaztu egin du Jesusen begiratuaren xarma, eta triste joan da. Badaki ezin gozatu izango duela inoiz ere Jesusi jarraitzen diotenen poza eta askatasuna. Markosek argitu digu, ezen «oso aberatsa zela».

•Ez ote hori bera lurralde aberatsetako kristau aseon esperientzia?
•Ez ote gara bizi ongizate materialak harrapaturik?
•Ez ote zaio falta gure erlijioari pobreekiko maitasun bizia?
•Ez ote zaigu falta Jesusen jarraitzaileen poza eta askatasuna?  

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

11-10-2015
Diumenge 28 durant l’any – B
Marc 10,17-30

NOMÉS ENS FALTA UNA COSA

L’episodi està narrat amb intensitat especial. Jesús es posa en camí cap a Jerusalem, però abans que s’allunyi d’aquell lloc, arriba «corrent» un desconegut que «s’agenolla» davant seu per retenir-lo. Necessita urgentment Jesús.
No és un malalt que demana curació. No és un leprós que, de terra estant, implora compassió. La seva petició és d’un altre ordre. El que ell cerca en aquell mestre bo és llum per orientar la seva vida: «Què haig de fer per a posseir la vida eterna?». No és una qüestió teòrica, sinó existencial. No parla en general; vol saber què ha de fer ell personalment.
Primer de tot, Jesús li recorda que «de bo, només n’hi ha un, que és Déu». Abans de plantejar-nos què cal «fer», hem de saber que vivim davant d’un Déu Bo com ningú: en la seva bondat insondable hem de recolzar-hi la nostra vida. Després, li recorda «els manaments» d’aquest Déu Bo. Segons la tradició bíblica, aquest és el camí per a la vida eterna.
La resposta de l’home és admirable. Tot això ho ha complert des de petit, però sent dins seu una aspiració més profunda. Està buscant alguna cosa més. «Jesús se’l mirà i el va estimar». La seva mirada està ja expressant la relació personal i intensa que vol establir amb ell.
Jesús entén molt bé la seva insatisfacció: «Només et falta una cosa». Seguint aquesta lògica de «fer» allò que està manat per a «posseir» la vida eterna, encara que visqui de manera irreprotxable, no quedarà plenament satisfet. En l’ésser humà hi ha una aspiració més profunda.
Per això, Jesús el convida a orientar la seva vida des d’una lògica nova. El primer és no viure agafat a les seves possessions: «ven tot el que tens». El segon, ajudar els pobres: «dóna’ls els teus diners». Finalment, «vine i segueix-me». Els dos podran recórrer junts el camí cap al Regne de Déu.
L’home s’aixeca i s’allunya de Jesús. Oblida la seva mirada afectuosa i se’n va trist. Sap que mai podrà conèixer l’alegria i la llibertat dels qui segueixen Jesús. Marc ens explica que «tenia molts béns».

•No és aquesta la nostra experiència de cristians satisfets dels països rics?
•No vivim atrapats pel benestar material?
•No li falta a la nostra religió l’amor pràctic als pobres?
•No ens falta l’alegria i llibertat dels seguidors de Jesús?

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

11-10-2015n
28 Tempo Ordinario – B
Marcos 10,17-30

FÁLTANOS UNHA COUSA

O episodio está narrado con intensidade especial. Xesús ponse a camiño cara a Xerusalén, pero antes de que se afaste daquel lugar, chega «correndo» un descoñecido que «cae de xeonllos» diante del para retelo. Necesita urxentemente a Xesús.
Non é un enfermo que pide curación. Non é un leproso que, desde o chan, implora compaixón. A súa petición é doutra orde. O que el busca naquel mestre bo é luz para orientar a súa vida: «Que farei para herdar a vida eterna?». Non é unha cuestión teórica, senón existencial. Non fala en xeral; quere saber que ha facer el persoalmente.
Primeiro de nada, Xesús recórdalle que «non hai ninguén bo máis que Deus». Antes de suscitarnos o que hai que «facer», temos de saber que vivimos ante un Deus Bo coma ninguén: temos de apoiar a nosa vida na súa bondade insondábel.
Logo, recórdalle «os mandamentos» dese Deus Bo. Segundo a tradición bíblica, ese é o camiño para a vida eterna. A resposta do home é admirábel. Todo iso cumpriuno desde pequeno, pero sente dentro de si unha aspiración máis fonda. Está buscando algo máis.
«Xesús fica mirándoo con agarimo». A súa mirada está xa expresando a relación persoal e intensa que quere establecer con el.
Xesús entende moi ben o seu insatisfacción: «fáltache unha cousa». Seguindo esa lóxica de «facer» o mandado para «posuír» a vida eterna, aínda que viva de xeito irreprochábel, non estará plenamente satisfeito. No ser humano hai unha aspiración máis profunda.
Por iso, Xesús invítao a orientar a súa vida desde unha lóxica nova. O primeiro é non vivir agarrado ás súas posesións: «vende o que tés». O segundo, axudar aos pobres: «dálles o teu diñeiro». Para rematar, «ven e sígueme». Os dous poderán percorreren xuntos o camiño cara ao reino de Deus.
O home érguese e afástase de Xesús. Esquece a súa mirada cariñosa e vaise triste. Sabe que nunca poderá coñecer a alegría e a liberdade dos que seguen a Xesús. Marcos explícanos que «era moi rico».

•Non é esta nosa experiencia de cristiáns satisfeitos dos países ricos?
•Non vivimos atrapados polo benestar material?
•Non lle falta á nosa relixión o amor práctico aos pobres?
•Non nos falta a alegría e liberdade dos seguidores de Xesús?

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

11-10-2015
28 Tempo Ordinario – B
Marco 10,17-30

UNA COSA CI MANCA

L’episodio è narrato con particolare intensità. Gesù si mette in cammino verso Gerusalemme, ma prima che si allontani da quel luogo, arriva «correndo» uno sconosciuto che «si getta in ginocchio» davanti a lui per trattenerlo. Ha urgente bisogno di Gesù.
Non è un infermo che chiede guarigione. Non è un lebbroso che, sdraiato a terra, implora compassione. La sua petizione è di altro ordine. Ciò che cerca in quel maestro buono è luce per orientare la sua vita: «Che cosa devo fare per avere in eredità la vita eterna?». Non è una questione teorica, ma esistenziale. Non parla in generale; vuole sapere che deve fare lui personalmente.
Innanzitutto Gesù gli ricorda che «nessuno è buono, se non Dio solo». Prima di interrogarci su che cosa bisogna «fare», dobbiamo sapere che viviamo davanti a un Dio Buono come nessuno: nella sua bontà insondabile dobbiamo fondare la nostra vita. Poi gli ricorda «i comandamenti» di questo Dio Buono. Secondo la tradizione biblica, questo è il cammino per la vita eterna.
La risposta dell’uomo è ammirevole. Ha compiuto tutto questo fin da piccolo, ma sente dentro di sé un’aspirazione più profonda. Sta cercando qualcosa di più. «Gesù fissò lo sguardo su di lui con amore». Il suo sguardo sta già esprimendo la relazione personale e intensa che vuole stabilire con lui.
Gesù comprende molto bene la sua insoddisfazione: «Una cosa sola ti manca». Seguendo la logica del «fare», quel che è comandato per «possedere» la vita eterna, per quanto viva in maniera ineccepibile, non resterà pienamente soddisfatto. Nell’essere umano c’è un’aspirazione più profonda.
Per questo Gesù l’invita a orientare la sua vita secondo una logica nuova. La prima cosa è non vivere attaccato ai suoi beni: «Vendi quello che hai». La seconda, aiutare i poveri: «Dà loro il tuo denaro». Per ultimo, «Vieni e seguimi». I due potranno percorrere insieme il cammino verso il Regno di Dio.
L’uomo si alza e si allontana da Gesù. Dimentica il suo sguardo d’amore e se ne va triste. Sa che non potrà mai conoscere la gioia e la libertà di quelli che seguono Gesù. Marco ci spiega che «possedeva molti beni».

•Non è questa la nostra esperienza di cristiani soddisfatti dei paesi ricchi?
•Non viviamo aggrappati al benessere materiale?
•Non manca alla nostra religione l’amore pratico per i poveri?
•Non ci manca la gioia e la libertà dei seguaci di Gesù?  

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

11-10-2015
28 Temps Ordinaire – B
Marc 10,17-30

LA SEULE CHOSE QUI NOUS MANQUE

L’épisode est décrit avec une intensité spéciale. Jésus se met en route vers Jérusalem, mais avant qu’il n’en parte, un inconnu arrive «en courant» et «tombe à genoux» devant lui pour le retenir. Il a un besoin urgent de Jésus.
Il ne s’agit pas d’un malade qui lui demande la guérison. Ce n’est pas un lépreux qui, à même le sol, implore sa compassion. Sa demande est d’un tout autre ordre. Ce qu’il cherche chez ce maître bon c’est de la lumière pour orienter sa vie: «Que dois-je faire pour avoir en héritage la vie éternelle?» Ce n’est pas une question théorique mais existentielle. Il ne parle pas en général; il veut savoir ce qu’il doit faire personnellement.
Jésus lui rappelle avant tout, «qu’il n’y a personne de bon sauf Dieu». Avant de nous demander ce que nous devons «faire», il nous faut nous rappeler que nous vivons devant un Dieu Bon comme personne d’autre: et que c’est sur sa bonté insondable que notre vie doit prendre appui. Il lui rappelle, ensuite, «les commandements» de ce Dieu Bon. Selon la tradition biblique c’est là le chemin de la vie éternelle.
La réponse de l’homme est admirable. Il a mis tout cela en pratique depuis son enfance, mais il ressent dans son coeur une aspiration plus profonde. Il cherche quelque chose de plus. «Jésus se met à le regarder avec amour». Un regard qui exprime déjà la relation personnelle et intense qu’il veut établir avec lui. Jésus comprend très bien son insatisfaction: «une chose te manque». S’il suit cette logique du «faire» ce qui est prescrit afin de «posséder» la vie éternelle, même s’il mène une vie irréprochable, il ne se sentira pas pleinement satisfait. Il y a dans l’être humain une  autre aspiration plus profonde.
C’est pourquoi, Jésus l’invite à orienter sa vie selon une nouvelle logique. D’abord, ne pas vivre attaché à ses possessions: «vends ce que tu as». Deuxièmement, aider les pauvres: «donne ton argent aux pauvres». Enfin, «viens et suis moi». Ils pourront ainsi, tous les deux, parcourir ensemble le chemin vers le royaume de Dieu.
L’homme se lève et s’éloigne de Jésus. Il oublie son regard d’amour et s’en va tout triste. Il sait qu’il ne pourra jamais connaître la joie et la liberté de ceux qui suivent Jésus. Marc nous en donne l’explication: «il était très riche».

•N’est-ce pas notre expérience de chrétiens satisfaits dans les pays riches?
•Ne sommes-nous pas piégés par le bien-être matériel?
•Notre religion, ne manque-t-elle pas de l’amour pratique à l’égard des pauvres?
•Ne manquons-nous pas de la joie et de la liberté de ceux qui suivent Jésus?


José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

11-10-2015
28 Tempo Ordinário – B
Marcos 10,17-30

UMA COISA NOS FALTA

O episódio é narrado com intensidade especial. Jesus põe-se a caminho para Jerusalém, mas antes que se afaste daquele lugar, vem a «correr» um desconhecido que «cai de joelhos» ante Ele para retê-Lo. Necessita urgentemente de Jesus.
Não é um doente que pede a cura. Não é um leproso que, desde o chão, implora compaixão. A sua petição é de outra ordem. O que ele procura naquele mestre bom é luz para orientar a sua vida: «Que farei para herdar a vida eterna?». Não é uma questão teórica, mas existencial. Não fala em geral; quer saber que tem de fazer pessoalmente.
Antes de mais nada, Jesus recorda-lhe que «não há nada que seja melhor que Deus». Antes de considerarmos o que temos de «fazer», temos de saber que vivemos ante um Deus Bom como ninguém: na Sua bondade insondável temos de apoiar a nossa vida. Depois, recorda-lhe «os mandamentos» desse Deus Bom. Segundo a tradição bíblica, esse é o caminho para a vida eterna.
A resposta do homem é admirável. Tudo isso o cumpriu desde pequeno, mas sente dentro de si uma aspiração mais profunda. Está à procura de algo mais. «Jesus olha-o com carinho». O Seu olhar expressa a a relação pessoal e intensa que quer estabelecer com ele.
Jesus entende muito bem a sua insatisfação: «uma coisa te falta». Seguindo essa lógica de «fazer» o que se manda «obter» a vida eterna, mesmo que se viva de forma integra, não ficará plenamente satisfeito. No ser humano há uma aspiração mais profunda.
Por isso, Jesus convida-o a orientar a sua vida segundo uma lógica nova. Em primeiro lugar é não viver agarrado aos seus bens («vende o que tens»). O segundo, é ajudar os pobres («dá-lhes o teu dinheiro»). Por último, «vem e segue-me». Os dois poderão percorrer juntos o caminho para o reino de Deus (!).
O homem levanta-se e afasta-se de Jesus. Esquece o Seu olhar carinhoso e parte triste. Sabe que nunca poderá conhecer a alegria e a liberdade de quem segue Jesus. Marco explica-nos que «era muito rico».

•Não é esta a nossa experiência de cristãos satisfeitos dos países ricos?
•Não vivemos presos pelo bem-estar material?
•Não lhe falta à nossa religião o amor prático aos pobres?
•Não nos falta a alegria e liberdade dos seguidores de Jesus?  

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

10-11-2015
28th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 10,17-30

ONE THING MORE

The story is told with special intensity. Jesus sets out on the road to Jerusalem, but before he leaves where he is, here comes «running» someone unknown who «falls down on his knees» before Jesus to stop him. He needs Jesus urgently.
He isn’t a sick person asking for healing. He isn’t a leper who begs compassion from down on the ground. He request is of a different order. What he’s seeking from that good master is light to guide his life: «What must I do to inherit eternal life?». It isn’t a theoretical question, but an existential one. He’s not talking in general; he wants to know what he personally must do.
Before anything else, Jesus reminds him that «no one is good but God alone». Before considering what needs to be «done», we need to know that we live in the presence of a God who is good like no one else: it’s in God’s unfathomable goodness that we must support our life. Later he reminds him about this good God’s «commandments». According to the biblical tradition, that is the path to eternal life.
The man’s answer is admirable. He has fulfilled all that from his childhood, but he feels inside himself a deeper aspiration. He’s seeking something more. «Jesus looked steadily at him and he was filled with love for him». His gaze is already expressing the personal and intense relationship that he wants to establish with him.
Jesus understands very well his dissatisfaction: «You need do one thing more». Following the man’s logic of «doing» what’s commanded in order to «inherit» eternal life, even though he live in a faultless way, he will not be fully satisfied. In human beings there is a more profound aspiration.
That’s why Jesus invites him to direct his life from a new logic. What’s most important isn’t holding onto his possessions: «sell what you own». Next, help the poor: «give the money to the poor». Lastly «come, follow me». The two of them will be able to run together on the path towards God’s reign.
The man stands up and leaves Jesus. He forgets Jesus’ loving gaze and goes away sad. He knows that he never will be able to know the joy and liberty of those who follow Jesus. Mark tells us that «he was a man of great wealth».

•Isn’t that our experience of satisfied Christians in wealthy countries?
•Don’t we live trapped by material well-being?
•Doesn’t our religion lack the practical love for the poor?
•Don’t we lack the joy and liberty of Jesus’ followers?


José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 28 de septiembre de 2015

10/04/2015 - 27th Sunday in Ordinary Time (B)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

04-10-2015
27 Tiempo Ordinario – B
Marcos 10,2-16

ACOGER A LOS PEQUEÑOS

El episodio parece insignificante. Sin embargo, encierra un trasfondo de gran importancia para los seguidores de Jesús. Según el relato de Marcos, algunos tratan de acercar a Jesús a unos niños y niñas que corretean por allí. Lo único que buscan es que aquel hombre de Dios los pueda tocar para comunicarles algo de su fuerza y de su vida. Al parecer, era una creencia popular.
Los discípulos se molestan y tratan de impedirlo. Pretenden levantar un cerco en torno a Jesús. Se atribuyen el poder de decidir quiénes pueden llegar hasta Jesús y quiénes no. Se interponen entre él y los más pequeños, frágiles y necesitados de aquella sociedad. En vez de facilitar su acceso a Jesús, lo obstaculizan.
Se han olvidado ya del gesto de Jesús que, unos días antes, ha puesto en el centro del grupo a un niño para que aprendan bien que son los pequeños los que han de ser el centro de atención y cuidado de sus discípulos. Se han olvidado de cómo lo ha abrazado delante de todos, invitándoles a acogerlos en su nombre y con su mismo cariño.
Jesús se indigna. Aquel comportamiento de sus discípulos es intolerable. Enfadado, les da dos órdenes: «Dejad que los niños se acerquen a mí. No se lo impidáis». ¿Quién les ha enseñado a actuar de una manera tan contraria a su Espíritu? Son, precisamente, los pequeños, débiles e indefensos, los primeros que han de tener abierto el acceso a Jesús.
La razón es muy profunda pues obedece a los designios del Padre: «De los que son como ellos es el reino de Dios». En el reino de Dios y en el grupo de Jesús, los que molestan no son los pequeños, sino los grandes y poderosos, los que quieren dominar y ser los primeros.
El centro de su comunidad no ha de estar ocupado por personas fuertes y poderosas que se imponen a los demás desde arriba. En su comunidad se necesitan hombres y mujeres que buscan el último lugar para acoger, servir, abrazar y bendecir a los más débiles y necesitados.
El reino de Dios no se difunde desde la imposición de los grandes sino desde la acogida y defensa a los pequeños. Donde estos se convierten en el centro de atención y cuidado, ahí está llegando el reino de Dios, la sociedad humana que quiere el Padre.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015-10-04
Urteko 27. igandea – B
Markos 10,2-16

TXIKIAK ONARTU

Pasadizo honek gauza ezdeusa ematen du. Halere, inportantzia handiko hondoa du Jesusen jarraitzaileentzat. Markosen kontakizunaren arabera, zenbait jendek Jesusengana eraman nahi ditu han inguruan jolasean ari diren haur batzuk. Jende horrek nahi duen gauza bakarra Jesusek uki ditzan da, bere indarrez eta bere biziaz apur bat kutsa ditzan. Itxuraz, uste herrikoia zen hori.
Ikasleei gogaikarri gertatu zaie, eta saihestu egin nahi dituzte haurrak. Hesia eratu nahi dute Jesusen inguruan. Beren buruari egotzi nahi diote Jesusengana zein iritsi eta zein ez erabakitzeko ahala. Jesusen eta txikienen, ahulenen eta gizartean premiarik handiena dutenen artean jarri dira berak. Jesusengana iristea erraztu ordez, zaildu egin dute.
Ahaztu egin dira jada Jesusen keinuaz, egun batzuk lehenago taldearen erdian Jesusek haur bat jarri izanaz, ikas dezaten ezen txikienek izan behar dutela ikasleen arduraren eta arretaren erdigune. Ahaztu egin dira guztien aurrean haurra besarkatu duela, gonbidatu dituelarik bere izenean eta bere txera beraz halakoak onar ditzaten.
Hori ikusirik, haserretu egin da Jesus. Ikasleen portaera hori jasanezina du. Eta, haserre, bi agindu hauek eman dizkie: «Utzi haurrei nigana hurbiltzen. Ez eragotzi». Zeinek irakatsi die, ordea, Jesusen Espirituaren hain kontrakoa den era horretan jokatzen? Hain juxtu, txikiak, makalak eta babesgabeak dira Jesusengana hurbiltzeko aukera izan behar duten lehenengoak.
Oso sakona da arrazoia; Aitaren asmoari dagokiona izaki: «Horiek bezalako direnena da Jainkoaren Erreinua». Jainkoaren erreinuan eta Jesusen taldean, txikiak ez, baizik handiak eta boteretsuak dira gogaikarri, hau da, dominatzaile eta lehenengo izan nahi dutenak.
Elkartearen erdigunea ez du bete behar jende indartsu eta boteretsuak, gainerakoei goitik behera begiratzen dienak. Aitzitik, Jesusen elkartean honelako jendea behar da: azken postuaren bila dabilena, ahulenak eta premia handienekoak onartzeko, zerbitzatzeko, besarkatzeko eta bedeinkatzeko.
Hain zuzen, Jainkoaren erreinua ezin zabaldu da handien gogoak ezartzen duenaz, baizik txikiak onartuz eta defendatuz. Azken hauek arduraren eta arretaren erdigune direnean, hor ari da garatzen Jainkoaren erreinua, Aitak gogoko duen gizartea, alegia.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

04-10-2015
Diumenge 27 durant l’any – B
Marc 10,2-16

ACOLLIR ELS PETITS

L’episodi sembla insignificant. No obstant això, hi ha un rerefons de gran importància per als seguidors de Jesús. Segons el relat de Marc, alguns intenten d’apropar a Jesús uns nens i nenes que corren per allà. L’únic que busquen és que aquell home de Déu els pugui tocar per comunicar-los un xic de la seva força i de la seva vida. Pel que sembla, era una creença popular.
Els deixebles es molesten i miren d’impedir-ho. Pretenen aixecar un setge entorn de Jesús. S’atribueixen el poder de decidir qui pot arribar fins a Jesús i qui no. S’interposen entre ell i els més petits, fràgils i necessitats d’aquella societat. En comptes de facilitar el seu accés a Jesús, l’obstaculitzen.
S’han oblidat ja del gest de Jesús que, uns dies abans, ha posat en el centre del grup un nen perquè aprenguin bé que són els petits els que han de ser el centre d’atenció i cura dels seus deixebles. S’han oblidat de com l’ha abraçat davant de tots, convidant-los a acollir-los en el seu nom i amb el mateix afecte.
Jesús s’indigna. Aquell comportament dels seus deixebles és intolerable. Enfadat, els dóna dues ordres: «Deixeu que els infants vinguin a mi. No els ho impediu». Qui els ha ensenyat a actuar d’una manera tan contrària al seu Esperit? Són, precisament, els petits, els febles i indefensos, els primers que han de tenir obert l’accés a Jesús.
La raó és molt profunda doncs obeeix als designis del Pare: «el Regne de Déu és dels qui són com ells». En el regne de Déu i en el grup de Jesús, els que molesten no són els petits, sinó els grans i poderosos, els que volen dominar i ser els primers.
El centre de la seva comunitat no ha d’estar ocupat per persones fortes i poderoses que s’imposen als altres des de dalt. En la seva comunitat es necessiten homes i dones que busquin l’últim lloc per acollir, servir, abraçar i beneir els més febles i necessitats.
El regne de Déu no es difon des de la imposició dels grans sinó des de l’acollida i defensa dels petits. Allà on aquests es converteixen en el centre d’atenció i cura, hi està arribant el regne de Déu, la societat humana que vol el Pare.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

04-10-2015
27 Tempo Ordinario – B
Marcos 10, 2-16

ACOLLER AOS PEQUENOS

O episodio mesmo parece insignificante. Con todo, encerra un trasfondo de grande importancia para os seguidores de Xesús. Segundo o relato de Marcos, algúns tratan de achegarlle a Xesús uns nenos e nenas que están a brincar por alí. O único que buscan é que aquel home de Deus os poida tocar para comunicarlles algo da súa forza e da súa vida. Ao parecer, era unha crenza popular.
Os discípulos moléstanse e tratan de impedilo. Pretenden levantar un cerco en torno a Xesús. Atribúense o poder de decidiren quen poden chegar ata Xesús e quen non. Interpóñense entre el e os máis pequenos, fráxiles e necesitados daquela sociedade. No canto de facilitárenlles o seu acceso a Xesús, obstaculízanllelo.
Esquecéronse xa do xesto de Xesús que, uns días antes, puxo no centro do grupo a un neno para que aprenderan ben que son os pequenos os que han ser o centro de atención e coidado dos seus discípulos. Esqueceron como o abrazou diante de todos, invitándoos a acollelos no seu nome e co seu mesmo agarimo.
Xesús indígnase. Aquel comportamento dos seus discípulos é intolerábel. Enfadado, dálles dúas ordes: «Deixade que os nenos se acheguen a min. Non llo impidades». Quen lles ensinou a actuaren dun xeito tan contrario ao seu Espírito? Son, precisamente, os pequenos, débiles e indefensos, os primeiros que han ter aberto o acceso a Xesús.
A razón é moi profunda pois obedece aos designios do Pai: «Dos que son como eles é o reino de Deus». No reino de Deus e no grupo de Xesús, os que molestan non son os pequenos, senón os grandes e poderosos, os que queren dominar e seren os primeiros.
O centro da súa comunidade non ha estar ocupado por persoas fortes e poderosas que se impoñen aos demais desde arriba. Na súa comunidade necesítanse homes e mulleres que buscan o último lugar para acolleren, serviren, abrazar e bendicir aos máis débiles e necesitados.
O reino de Deus non se difunde desde a imposición dos grandes senón desde a acollida e defensa dos pequenos. Onde estes se converten no centro de atención e coidado, aí está chegando o reino de Deus, a sociedade humana que quere o Pai.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

04-10-2015
27 Tempo Ordinario – B
Marco 10,2-16

ACCOGLIERE I  PICCOLI

L’episodio sembra insignificante. Tuttavia racchiude un retroscena di grande importanza per i seguaci di Gesù. Secondo il racconto di Marco, alcuni tentano di avvicinare a Gesù dei bambini e bambine che scorrazzano lì intorno. L’unica cosa che cercano è che quell’uomo di Dio li possa toccare per comunicare loro qualcosa della sua forza e della sua vita. Come sembra, era una credenza popolare.
I discepoli sono infastiditi e cercano d’impedirlo. Pretendono elevare un cerchio intorno a Gesù. Si attribuiscono il potere di decidere chi può arrivare fino a Gesù e chi no. S’interpongono fra lui e i più piccoli, fragili e bisognosi di quella società. Invece di facilitare il loro accesso a Gesù, gli fanno ostacolo.
Si sono già dimenticati del gesto di Gesù che, qualche giorno prima, ha messo al centro del gruppo un bambino perché imparino bene che sono i piccoli che devono essere al centro dell’attenzione e della cura dei suoi discepoli. Si sono dimenticati di come lo ha abbracciato davanti a tutti, invitandoli ad accoglierli nel suo nome e con il suo stesso affetto.
Gesù s’indigna. Quel comportamento dei suoi discepoli è intollerabile. Arrabbiato, dà loro due ordini: «Lasciate che i bambini vengano a me; non glielo impedite». Chi ha insegnato loro a comportarsi in maniera tanto contraria al suo Spirito? Sono proprio i piccoli, i deboli, gli indifesi i primi che devono avere aperto l’accesso a Gesù.
La ragione è molto profonda poiché obbedisce ai disegni del Padre: «A chi è come loro appartiene il Regno di Dio». Nel Regno di Dio e nel gruppo di Gesù, quelli che disturbano non sono i piccoli, ma i grandi e i potenti, quelli che vogliono dominare ed essere i primi.
Il centro della sua comunità non deve essere occupato da persone forti e potenti che s’impongono agli altri dall’alto. Nella sua comunità c’è bisogno di uomini e donne che cercano l’ultimo posto per accogliere, servire, abbracciare e benedire i più deboli e bisognosi.
Il Regno di Dio non si diffonde con l’imposizione dei grandi ma con l’accoglienza e difesa dei piccoli. Dove questi diventano il centro di attenzione e di cura, lì sta arrivando il Regno di Dio, la società umana che vuole il Padre.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

04-10-2015
27 Temps Ordinaire – B
Marc 10,2-16

ACCUEILLIR LES PETITS

L’épisode semble insignifiant. Il renferme cependant une toile de fond d’une grande importance pour les disciples de Jésus. D’après le récit de Marc, des gens essaient de rapprocher de Jésus des enfants, filles et garçons, qui jouent par là. La seule chose qu’ils cherchent c’est que cet homme de Dieu puisse les toucher pour leur communiquer quelque chose de sa force, de sa vie. C’était vraisemblablement une croyance populaire.
Les disciples se sentent dérangés et essaient de l’empêcher. Ils tentent d’élever un mur autour de Jésus. Ils s’attribuent le pouvoir de décider qui sont ceux qui peuvent accéder à Jésus ou pas. Ils s’interposent entre lui et les plus petits, fragiles et nécessiteux de cette société-là. Au lieu de faciliter leur accès à Jésus, ils constituent un obstacle.
Ils ont déjà oublié le geste de Jésus qui, quelques jours auparavant, a mis un enfant au milieu du groupe, afin qu’ils apprennent bien que ce sont les plus petits qui doivent être le centre de l’attention et du soin de ses disciples. Ils ont oublié comment Jésus l’a embrassé devant tous, les invitant à l’accueillir en son nom et avec sa même affection.
Jésus s’indigne. Il trouve intolérable le comportement de ces disciples. Fâché, il leur donne deux ordres: «Laissez les enfants venir à moi. Ne les en empêchez pas» Qui leur a appris à agir d’une façon aussi contraire à son Esprit? Ce sont justement les petits, les faibles et sans défense qui doivent, en premier, avoir l’accès ouvert à Jésus.
La raison en est très profonde car elle obéit aux desseins du Père: «C’est à ceux qui leur ressemblent qu’appartient le règne de Dieu» Ce ne sont pas les plus petits (ceux) qui dérangent dans le règne de Dieu et dans le groupe de Jésus, mais les grands et les puissants, ceux qui veulent dominer et être les premiers.
Le centre de sa communauté ne doit pas être occupé par des personnes fortes et puissantes s’imposant aux autres d’en haut. Sa communauté a besoin d’hommes et de femmes  qui cherchent la dernière place afin d’accueillir, de servir, d’embrasser et de bénir les plus  faibles et nécessiteux.
Ce n’est pas parce que les grands l’imposent que le règne de Dieu se répand, mais parce que les petits sont accueillis et défendus. Là où ceux-ci deviennent le centre d’attention et de soin, là est en train d’arriver le règne de Dieu, la société humaine voulue par le Père.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

04-10-2015
27 Tempo Ordinário – B
Marcos 10,2-16

ACOLHER OS PEQUENOS

O episódio parece insignificante. No entanto, contem um fundo de grande importância para os seguidores de Jesus. Segundo o relato de Marcos, alguns procuram aproximar de Jesus umas crianças que estão por perto. O único que pretendem é que aquele homem de Deus lhes possa tocar para comunicar-lhes algo da Sua força e da Sua vida. Ao que parece, era uma crença popular.
Os discípulos aborrecem-se e procuram impedir. Pretendem levantar um muro em torno de Jesus. Atribuem-se o poder de decidir quem pode chegar até Jesus e quem não pode. Interpõem-se entre Ele e os mais pequenos, frágeis e necessitados daquela sociedade. Em vez de facilitar o seu acesso a Jesus, obstaculizam-no.
Esqueceram-se já do gesto de Jesus que, uns dias antes, colocou no centro do grupo uma criança para que aprendam bem que são os pequenos os que hão de ser o centro de atenção e cuidado dos Seus discípulos. Esqueceram-se de como o abraçou diante de todos, convidando-os a acolher em Seu nome e com o Seu mesmo carinho.
Jesus indigna-se. Aquele comportamento dos Seus discípulos é intolerável. Aborrecido, dá-lhes duas ordens: «Deixai que as crianças se aproximem de Mim. Não o impeçam». Quem os ensinou a actuar de uma forma tão contrária ao Seu Espírito? São, precisamente, os pequenos, débeis e indefesos, os primeiros que hão de ter aberto o acesso a Jesus.
A razão é muito profunda pois obedece aos desígnios do Pai: «Dos que são como eles é o reino de Deus». No reino de Deus e no grupo de Jesus, os que incomodam não são os pequenos, mas os grandes e poderosos, os que querem dominar e ser os primeiros.
O centro da Sua comunidade não tem de estar ocupado por pessoas fortes e poderosas que se impõem aos outros desde cima. Na Sua comunidade necessitam-se homens e mulheres que procuram o último lugar para acolher, servir, abraçar e bendizer os mais débeis e necessitados.
O reino de Deus não se difunde com a imposição dos grandes mas desde o acolher e defender os pequenos. Onde estes se convertem no centro da atenção e cuidado, aí está chegando o reino de Deus, a sociedade humana que quer o Pai.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

2015-10-04
27th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 10,2-16

WELCOME THE LITTLE ONES

The story seems insignificant. However it contains an undertone of great importance for Jesus’ followers. According to Mark’s version, people tried to bring to Jesus some children who are there running around. The only thing they’re looking for is that such a man of God could touch them in order to communicate to them some of his power and his life. Seemingly it was a popular belief.
The disciples are bothered and try to stop them. They want to put up a fence all around Jesus. They give themselves the power to decide who can get to Jesus and who can’t. They put themselves between him and those who are the smallest, weakest and most in need of that society. Instead of opening a door to Jesus, they close it.
They’ve already forgotten what Jesus did just a few days before, when he put a child in the midst of the group to teach them that it is the little ones who should be the center of his disciples’ attention and care. They’ve forgotten how he embraced that child right there in front of everyone, inviting them to welcome such in his name and with his same affection.
Jesus gets upset. Such behavior on his disciples’ part is intolerable. Indignant, he gives two commands: «Let the little children come to me; do not stop them». Who has taught them to act in such a way so contrary to his Spirit? It is precisely the little ones, the weak and the defenseless who should be the first to be given open access to Jesus.
The reason for this is very profound since it obeys the Father’s plans: «It is to such as these that the kingdom of God belongs». In God’s reign and in Jesus group those who bother us aren’t the little ones, but the great and powerful ones, those who want to dominate and be first.
The center of his community shouldn’t be occupied by strong and powerful people who impose themselves on others from above. In his community we need men and women who seek the last place in order to welcome, serve, embrace and bless those who are the weakest and most in need.
God’s reign isn’t spread by the imposition of the high and mighty, but from the welcoming and defense of the little ones. Where these become the center of attention and care, there arrives God’s reign, the human society that the Father wants.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com