lunes, 19 de marzo de 2012

03/25/2012 - 5st Sunday of Lent (B)


Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA - ES

25 de Marzo de 2012
5 Cuaresma (B)
Juan 12, 20-33

EL ATRACTIVO DE JESÚS

Unos peregrinos griegos que han venido a celebrar la Pascua de los judíos se acercan a Felipe con una petición: «Queremos ver a Jesús». No es curiosidad. Es un deseo profundo de conocer el misterio que se encierra en aquel hombre de Dios. También a ellos les puede hacer bien.
A Jesús se le ve preocupado. Dentro de unos días será crucificado. Cuando le comunican el deseo de los peregrinos griegos, pronuncia unas palabras desconcertantes: «Llega la hora de que sea glorificado el Hijo del Hombre». Cuando sea crucificado, todos podrán ver con claridad dónde está su verdadera grandeza y su gloria.
Probablemente nadie le ha entendido nada. Pero Jesús, pensando en la forma de muerte que le espera, insiste: «Cuando yo sea elevado sobre la tierra, atraeré a todos hacia mí». ¿Qué es lo que se esconde en el crucificado para que tenga ese poder de atracción? Sólo una cosa: su amor increíble a todos.
El amor es invisible. Sólo lo podemos ver en los gestos, los signos y la entrega de quien nos quiere bien. Por eso, en Jesús crucificado, en su vida entregada hasta la muerte, podemos percibir el amor insondable de Dios. En realidad, sólo empezamos a ser cristianos cuando nos sentimos atraídos por Jesús. Sólo empezamos a entender algo de la fe cuando nos sentimos amados por Dios.
Para explicar la fuerza que se encierra en su muerte en la cruz, Jesús emplea una imagen sencilla que todos podemos entender: «Si el grano de trigo no cae en tierra y muere, queda infecundo; pero si muere, da mucho fruto». Si el grano muere, germina y hace brotar la vida, pero si se encierra en su pequeña envoltura y guarda para sí su energía vital, permanece estéril.
Esta bella imagen nos descubre una ley que atraviesa misteriosamente la vida entera. No es una norma moral. No es una ley impuesta por la religión. Es la dinámica que hace fecunda la vida de quien sufre movido por el amor. Es una idea repetida por Jesús en diversas ocasiones: Quien se agarra egoístamente a su vida, la echa a perder; quien sabe entregarla con generosidad genera más vida.
No es difícil comprobarlo. Quien vive exclusivamente para su bienestar, su dinero, su éxito o seguridad, termina viviendo una vida mediocre y estéril: su paso por este mundo no hace la vida más humana. Quien se arriesga a vivir en actitud abierta y generosa, difunde vida, irradia alegría, ayuda a vivir. No hay una manera más apasionante de vivir que hacer la vida de los demás más humana y llevadera. ¿Cómo podremos seguir a Jesús si no nos sentimos atraídos por su estilo de vida?

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde el poder de atracción de Jesús. Pásalo.

HOMILIA - EU

2012ko martxoaren 22a
Garizumako 5. Igandea B
Joan 12,20-33

JESUS ERAKARGARRI

Juduen Pazkoa ospatzera etorriak diren erromes greziar batzuk Feliperi hurbildu zaizkio, eskean: «Jesus ikusi nahi genuke». Ez da ikusmina. Jainkoaren gizon horregan nabari duten misterioa sakon ezagutu nahia da. Berei ere on egin diezaieke.
Kezkaturik ageri da Jesus. Egun batzuk barru gurutzean josiko dute. Erromes greziarren gogoa jakitera eman diotenean, hitz nahasgarriak jaulki ditu: «Iristear da Gizonaren Semea aintzatua izango den ordua». Gurutzean josiko dutenean, guztiek ikusi ahal izango dute zertan den haren egiazko handitasuna eta aintza.
Segur aski, inork ez dio ezer ulertu. Baina Jesusek, izango duen hiltzeko era gogoan duela, gehiago dio: «Lurretik gora jasoa izango naizenean, guztiak neuganantz erakarriko ditut». Zer du gurutziltzatu horrek, ezkutuan, jendea erakartzeko ahalmen hori izateko? Gauza bat soilik: guztientzat duen maitasun sinetsezina.
Ikusezina da maitasuna. Soilik, maite gaituen keinuetan, seinaleetan, buru-eskaintzan suma dezakegu. Horregatik, Jainkoaren maitasun atzemanezina suma dezakegu Jesus gurutziltzatuagan, egin duen buru-eskaintzan. Egia esan, Jesusek erakartzen gaituela sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara kristau izaten. Soilik, Jainkoak maite gaituena sentitzen dugunean bakarrik hasiko gara fedeaz zer edo zer ulertzen.
Jesusek, gurutzeko heriotzan ezkutuan den indarra argitzeko, guztiek ulertu ahal dugun irudi xume hau darabil: «Gari-alea lurrera erori eta hiltzen ez bada, agor geldituko da; baina, hiltzen bada, fruitu asko emango du». Hiltzen bada, erne eta bizia sorrarazten du aleak; baina, bere azalean bildurik, bere bizi-indarra beretzat gordetzen badu, agor geldituko da.
Bizitza osoa misterioski biltzen duen legea agertzen digu irudi eder horrek. Ez da arau morala. Ez da erlijioak ezarritako legea. Maitasunak eraginda sufritzen ari denaren bizitza emankor bihurtzen duen dinamika da. Jesusek behin eta berriz errepikatu izan duen ideia da. Bere bizitzari era egoistan atxikitzen zaionak galbidean jartzen du; eskuzabal ematen dakienak bizi gehiago sorrarazten du.
Ez da zaila hori egiaztatzea. Buruan bere ongizatea, bere dirua, bere arrakasta, bere segurtasuna bakarrik duen pertsonak bizitza erdipurdikoa eta agorra eginez bukatzen du: halakoak, mundu honetan biziz, ez dio gehitzen bizitzari gizatasun-apur bat ere. Alderantziz, jarrera irekiz eta bihotz zabalez bizitzera arriskatzen denak, bizia zabaltzen du, poza distiratzen, bizitzen laguntzen. Ez da bizitzeko modu kilikagarriagorik, gainerakoen bizitza gizatasun handiagoko eta eroangarriago egitea baino. Nolatan Jesusi jarraitu, haren bizi-estiloa erakargarri sentitzen ez badugu?

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Zabaldu Jesusen ahalmen erakargarria.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

25 de Març de 2012
Diumenge V de Quaresma (B)
Joan 12, 20-33

L'ATRACTIU DE JESÚS

Uns pelegrins grecs que han vingut a celebrar la Pasqua dels jueus s'acosten a Felip amb una petició: «Voldríem veure Jesús». No és curiositat. És un desig profund de conèixer el misteri contingut en aquell home de Déu. També a ells els pot fer bé.
A Jesús se'l veu preocupat. D'aquí a uns dies serà crucificat. Quan li comuniquen el desig dels pelegrins grecs, pronuncia unes paraules desconcertants: «Ha arribat l'hora que el Fill de l'home serà glorificat». Quan sigui crucificat, tots podran veure amb claredat on és la seva veritable grandesa i la seva glòria.
Probablement ningú li ha entès res. Però Jesús, pensant en la forma de mort que l'espera, insisteix: «I jo, quan seré enlairat damunt la terra, atrauré tothom cap a mi». Què és el que s'amaga en el crucificat perquè tingui aquest poder d'atracció? Només una cosa: el seu amor increïble a tots.
L'amor és invisible. Només el podem veure en els gestos, els signes i el lliurament de qui ens vol bé. Per això, en Jesús crucificat, en la seva vida lliurada fins a la mort, podem percebre l'amor insondable de Déu. En realitat, només comencem a ser cristians quan ens sentim atrets per Jesús. Només comencem a entendre alguna cosa de la fe quan ens sentim estimats per Déu.
Per explicar la força que té la seva mort en la creu, Jesús empra una imatge senzilla que tots podem entendre: «Si el gra de blat, quan cau a la terra, no mor, queda ell tot sol, però si mor, dóna molt de fruit». Si el gra mor, germina i fa brollar la vida, però si es tanca en el seu petit embolcall i guarda per a si la seva energia vital, roman estèril.
Aquesta bella imatge ens descobreix una llei que travessa misteriosament la vida sencera. No és una norma moral. No és una llei imposada per la religió. És la dinàmica que fa fecunda la vida de qui pateix mogut per l'amor. És una idea repetida per Jesús en diverses ocasions: Qui s'aferra egoistament a la seva vida, la fa malbé; qui sap lliurar-la amb generositat genera més vida.
No és difícil comprovar-ho. Qui viu exclusivament per al seu benestar, els seus diners, el seu èxit o seguretat, acaba vivint una vida mediocre i estèril: el seu pas per aquest món no fa la vida més humana. Qui s'arrisca a viure en actitud oberta i generosa, difon vida, irradia alegria, ajuda a viure. No hi ha una manera més apassionant de viure que fer la vida dels altres més humana i més suportable. Com podrem seguir Jesús si no ens sentim atrets pel seu estil de vida?

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Difon el poder d'atracció de Jesús. Passa-ho!

HOMILIA - GL

25 de Marzo de 2012
5 Coresma (B)
Xoán 12, 20-33

O ATRACTIVO DE XESÚS

Uns peregrinos gregos que viñeron celebrar a Pascua dos xudeus achéganse a Filipe cunha petición: «Queremos ver a Xesús». Non é curiosidade. É un desexo profundo de coñecer o misterio que se agocha naquel home de Deus. Tamén a eles lles pode facer ben.
A Xesús véselle preocupado. Dentro duns días será crucificado. Cando lle comunican o desexo dos peregrinos gregos, pronuncia unhas palabras desconcertantes: «Chega a hora de que sexa glorificado o Fillo do Home». Cando sexa crucificado, todos poderán ver con claridade onde está a súa verdadeira grandeza e a súa gloria.
Probablemente ninguén lle entendeu nada. Pero Xesús, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Cando eu sexa elevado sobre a terra, atraerei a todos cara a min». Que é o que se esconde no crucificado para que teña ese poder de atracción? Só unha cousa: o seu amor incríbel a todos.
O amor é invisíbel. Só o podemos ver nos xestos, nos signos e na entrega de quen nos quere ben. Por iso, en Xesús crucificado, na súa vida entregada ata a morte, podemos percibir o amor insondábel de Deus. En realidade, só empezamos a ser cristiáns cando nos sentimos atraídos por Xesús. Só empezamos a entender algo da fe cando nos sentimos amados por Deus.
Para explicar a forza que se encerra na súa morte na cruz, Xesús emprega unha imaxe sinxela que todos podemos entender: «Se o gran de trigo non cae en terra e morre, queda infecundo; pero se morre, dá moito froito». Se o gran morre, xermina e fai xermolar a vida, pero se se encerra na súa pequena envoltura e garda para si a súa enerxía vital, permanece estéril.
Esta bela imaxe descóbrenos unha lei que atravesa misteriosamente a vida enteira. Non é unha norma moral. Non é unha lei imposta pola relixión. É a dinámica que fai fecunda a vida de quen sofre movido polo amor. É unha idea repetida por Xesús en diversas ocasións: Quen se agarra egoistamente á súa vida, bótaa a perder; quen a sabe entregar con xenerosidade xera máis vida.
Non é difícil comprobalo. Quen vive exclusivamente para o seu benestar, o seu diñeiro, o seu éxito ou seguridade remata vivindo unha vida mediocre e estéril: o seu paso por este mundo non fai a vida máis humana. Quen se arrisca a vivir en actitude aberta e xenerosa, difunde vida, irradia alegría, axuda a vivir. Non hai un xeito máis apaixoante de vivir que facer a vida dos demais máis humana e levadeira. Como poderemos seguir a Xesús se non nos sentimos atraídos polo seu estilo de vida?

José Antonio Pagola
Traduciu. Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Difunde o poder de atracción de Xesús. Pásao.

HOMILIA -IT

25 Marzo 2012
V Quaresima (B)
Gv 12, 20-33

IL  FASCINO DI GESÙ

Alcuni pellegrini greci, venuti a celebrare la Pasqua dei giudei, si avvicinano a Filippo con una richiesta: Vogliamo vedere Gesù. Non è curiosità. È un desiderio profondo di conoscere il mistero che si racchiude in quell’uomo di Dio. Anche a loro può far bene.
Gesù si vede preoccupato. Tra qualche giorno sarà crocifisso. Quando gli comunicano il desiderio dei pellegrini greci, pronuncia parole sconcertanti: È venuta l’ora che il Figlio dell’uomo sia glorificato. Quando sarà crocifisso, tutti potranno vedere con chiarezza dove sta la sua vera grandezza e la sua gloria.
Probabilmente nessuno ha capito qualcosa. Ma Gesù, pensando alla forma di morte che lo attende, insiste: Quando sarò innalzato da terra, attirerò tutti a me. Che cosa si nasconde nel crocifisso perché abbia questo potere di attrazione? Solo una cosa: il suo incredibile amore per tutti.
L’amore è invisibile. Lo possiamo vedere solo nei gesti, nei segni e nella dedizione di chi ci vuole bene. Per questo, in Gesù crocifisso, nella sua vita consegnata fino alla morte, possiamo percepire l’amore insondabile di Dio. In realtà incominciamo ad essere cristiani solo quando ci sentiamo attratti da Gesù. Incominciamo a comprendere qualcosa della fede solo quando ci sentiamo amati da Dio.
Per spiegare la forza che si racchiude nella sua morte sulla croce, Gesù impiega un’immagine semplice che tutti possiamo comprendere: Se il chicco di grano, caduto in terra, non muore, rimane solo; se invece muore, produce molto frutto. Se il grano muore, germoglia e fa scoppiare la vita, ma se si chiude nel suo piccolo involucro e conserva per sé la sua energia vitale, rimane sterile.
Questa bella immagine ci rivela una legge che attraversa misteriosamente tutta la vita. Non è una norma morale. Non è una legge imposta dalla religione. È la dinamica che rende feconda la vita di chi soffre mosso dall’amore. È un’idea ripetuta da Gesù in diverse occasioni. Chi si afferra egoisticamente alla sua vita, la rovina, chi la sa dare con generosità, genera più vita.
Non è difficile provarlo. Chi vive esclusivamente per il suo benessere, il suo denaro, la sua riuscita o sicurezza, finisce per vivere una vita mediocre e sterile: il suo passaggio per questo mondo non rende la vita più umana. Chi si arrischia a vivere con atteggiamento aperto e generoso, diffonde vita, irradia gioia, aiuta a vivere. Non c’è una maniera più appassionante di vivere che fare la vita degli altri più umana e sopportabile. Come potremmo seguire Gesù se non ci sentiamo attratti dal suo stile di vita?

José Antonio Pagola

Ree evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Propaga il potere di attrazione di Gesù.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

25  Mars 2012
5  Carême (B)
Jean 12, 20-33

L’ATTRAIT DE JESUS

Des pèlerins grecs venus célébrer la Pâque des juifs s’approchent de Philippe en  lui demandant : « Nous voulons voir Jésus ». Ce n’est pas de la simple curiosité. C’est un désir profond de connaître le mystère caché dans  cet homme de Dieu. Cela peut leur faire du bien à eux aussi.
On sent Jésus préoccupé. Dans quelques jours,  il sera crucifié. Lorsqu’on lui communique le désir des pèlerins grecs, il prononce quelques paroles déconcertantes : « L’heure vient où le Fils de l’Homme va être glorifié ». Lorsqu’il sera crucifié, tout le monde  verra clairement où se trouvent sa véritable grandeur et sa gloire.
Personne n’a sûrement rien compris à ces paroles. Mais Jésus, en pensant à la forme de mort qui l’attend, insiste : « Lorsque je serai élevé de terre, j’attirerai à moi tous les hommes ».  Qu’est-ce qui est caché chez le crucifié pour qu’il ait ce pouvoir d’attraction ? Rien qu’une chose : son amour incroyable à l’égard de tous.
L’amour est invisible. On ne peut le  voir qu’à travers les gestes, les signes et le don de celui qui nous aime. C’est pourquoi, nous pouvons  percevoir l’insondable amour de Dieu à travers Jésus crucifié, dans le don de sa vie jusqu’à la mort. En réalité, nous ne commençons à être chrétiens que  lorsque nous nous sentons  attirés par Jésus. C’est seulement lorsque nous nous sentons aimés par Dieu que nous commençons  à comprendre quelque chose  de la foi.
Pour expliquer la force que renferme sa mort sur la croix, Jésus utilise une image simple à la portée de tout le monde: « Si le grain de blé ne tombe pas en terre et ne meurt pas, il reste seul : mais s’il meurt, il porte beaucoup de fruit ». Si le grain meurt, il germe et fait jaillir la vie, mais s’il s’enferme dans sa petite enveloppe gardant pour lui-même son énergie vitale, il demeure stérile.
Cette belle image nous découvre une loi qui traverse mystérieusement la vie entière. Ce n’est pas une norme morale. Ce n’est pas une loi imposée par la religion. C’est la dynamique qui rend féconde la vie de celui qui souffre par amour. C’est une idée que Jésus répète à maintes reprises : Celui qui s’accroche égoïstement à sa vie, est en train de la rater; mais celui qui sait la livrer généreusement, génère encore plus de vie.
Il n’est pas difficile de le vérifier. Celui qui vit exclusivement pour son bien-être, son argent, son succès, sa  sécurité, finit par mener une vie médiocre et stérile : son passage en ce monde ne rend pas la vie plus humaine. Mais celui qui se risque à vivre  dans une attitude d’ouverture et de générosité, celui-là répand la vie, rayonne la joie et aide à vivre. Il n’y a pas de façon de vivre plus passionnante que de rendre la vie des autres plus humaine  et plus  supportable. Comment pourrons-nous suivre Jésus si nous ne nous sentons pas attirés par son style de vie ?

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Répand le pouvoir d’attraction de Jésus
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

25 de Março de 2012
5 Quaresma (B)
João 12, 20-33

O ATRATIVO DE JESUS

Uns peregrinos gregos que vieram celebrar a Pascoa dos judeus aproximaram-se de Felipe com uma petição: «Queremos ver Jesus». Não é curiosidade. É um desejo profundo de conhecer o mistério que se encerra naquele Homem de Deus. Também a eles lhes pode fazer bem.
Jesus é visto preocupado. Dentro de uns dias será crucificado. Quando lhe comunicam o desejo dos peregrinos gregos, pronuncia umas palavras desconcertantes: «Chega a hora de que seja glorificado o Filho do Homem». Quando for crucificado, todos poderão ver com claridade onde está a Sua verdadeira grandeza e a Sua glória.
Provavelmente ninguém entendeu nada. Mas Jesus, pensando na forma de morte que o espera, insiste: «Quando Eu for elevado sobre a terra, atrairei todos até Mim». Que se esconde no crucificado para que tenha esse poder de atração? Apenas uma coisa: O Seu amor incrível a todos.
O amor é invisível. Só o podemos ver nos gestos, nos sinais e na entrega de quem nos quer bem. Por isso, em Jesus crucificado, na Sua vida entregue até à morte, podemos perceber o amor insondável de Deus. Na realidade, só começamos a ser cristãos quando nos sentimos atraídos por Jesus. Só começamos a entender algo da fé quando nos sentimos amados por Deus.
Para explicar a força que se encerra na Sua morte na cruz, Jesus utiliza uma imagem simples que todos podemos entender: «Se o grão de trigo não cai na terra e morre, fica infecundo; mas se morre, dá muito fruto». Se o grão morre, germina e faz brotar a vida, mas se se encerra no seu pequeno involucro e guarda para si a sua energia vital, permanece estéril.
Esta bela imagem descobre-nos uma lei que atravessa misteriosamente a vida inteira. Não é uma norma moral. Não é uma lei imposta pela religião. É a dinâmica que torna fecunda a vida de quem sofre movido por el amor. É uma ideia repetida por Jesus em diversas ocasiões: Quem se agarra egoistamente à sua vida, deita-a a perder; quem sabe entrega-la com generosidade gera mais vida.
Não é difícil comprová-lo. Quem vive exclusivamente para o seu bem-estar, o seu dinheiro, o seu êxito, a sua segurança, acaba vivendo uma vida medíocre e estéril: a sua passagem por este mundo não faz a vida mais humana. Quem se arrisca a viver uma atitude aberta e generosa, difunde a vida, irradia alegria, ajuda a viver. Não há uma forma mais apaixonante de viver que fazer a vida dos outros, mais humana e leve. Como poderemos seguir Jesus se não nos sentimos atraídos pelo Seu estilo de vida?

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Difunde o poder de atração de Jesus. Passa-o.

HOMILIA - EN

March 25, 2012
V Sunday of Lent (B)
Jo 12, 20-33

JESUS’ APPEAL

Some Greeks, who had come to worship at the festival, approached Philip with this petition: “Sir, we should like to see Jesus.” It was not sheer curiosity, but a sincere desire to know about the mystery surrounding that man of God. Surely he could be of some good to them, too.
Jesus was not particularly worried by the approaching days and, when he was told about the request by the Greek pilgrims, Jesus did not hesitate to start by telling them this great pronouncement: “Now the hour has come for the Son of Man to be glorified.” When he will be crucified, everyone will understand his true greatness and glory.
Probably, no one understood anything. Jesus, however, thinking about the manner of his impending death, he went on: “And when I am lifted up from the earth, I shall draw all men to myself.” What really lies behind this crucified man to have such power of attraction? This could be only one thing: his incredible love for everyone.
His love is invisible. It can be seen only in his gestures, his signs and the way he shows his love to us. Hence, it is in this Jesus crucified and his surrender until death that we can perceive God’s own unfathomable love. Actually, we can begin to be real Christians when we experience such attraction to Jesus. And we can understand really something about our faith when we feel loved by God.
In order to understand the power generated by His death on the cross, Jesus makes use of a simple comparison that everyone could understand: “Unless a wheat grain falls on the ground and dies, it remains only a single grain; but if it dies, it yields a rich harvest.” If the grain of wheat dies, it grows and produces life, but if it stays locked up in its husk and preserves its own energy, it remains sterile.
This beautiful imagery unveils a law that is mysteriously present in every living being. It is not a moral concept. It is not a new law imposed by religion. It is the dynamism that rules the life of everyone that accepts suffering for the sake of someone else. It is an idea that Jesus kept repeating on various occasions: anyone who keeps his life selfishly will lose it, and everyone who loses his life for the sake of others will gain more life.
It is not difficult to prove such statement. Anyone who lives exclusively for his wellbeing, his money, success or security, will ultimately end up having a sterile and mediocre life. His passage through this world has not enriched human life. Whereas, those who risk a life and attitude of openness and generosity towards others, will spread joy, happiness and help to everyone. There is nothing more challenging and passionate than living to make the lives of everyone more enjoyable and humane. We cannot call ourselves followers of Jesus if we don’t feel attracted by such beautiful life style.

José Antonio Pagola

Gospel Network BUENAS NOTICIAS
Spread the power of attraction by Jesus

lunes, 12 de marzo de 2012

03/18/2012 - 4st Sunday of Lent (B)


Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages


MIRAR AL CRUCIFICADO
GURUTZILTZATUARI BEGIRA
MIRAR EL CRUCIFICAT
MIRAR AO CRUCIFICADO
GUARDARE IL CROCIFISSO
REGARDER LE CRUCIFIE
OLHAR O CRUCIFICADO
LENT - LIFTED UP ON THE CROSS

HOMILIA - ES

18 de marzo de 2012
4 Cuaresma (B)
Juan 3, 14-21

MIRAR AL CRUCIFICADO

El evangelista Juan nos habla de un extraño encuentro de Jesús con un importante fariseo, llamado Nicodemo. Según el relato, es Nicodemo quien toma la iniciativa y va a donde Jesús «de noche». Intuye que Jesús es «un hombre venido de Dios», pero se mueve entre tinieblas. Jesús lo irá conduciendo hacia la luz.
Nicodemo representa en el relato a todo aquel que busca sinceramente encontrarse con Jesús. Por eso, en cierto momento, Nicodemo desaparece de escena y Jesús prosigue su discurso para terminar con una invitación general a no vivir en tinieblas, sino a buscar la luz.
Según Jesús, la luz que lo puede iluminar todo está en el Crucificado. La afirmación es atrevida: «Tanto amó Dios al mundo que entregó a su Hijo único para que no perezca ninguno de los que creen en él, sino que tengan vida eterna». ¿Podemos ver y sentir el amor de Dios en ese hombre torturado en la cruz?
Acostumbrados desde niños a ver la cruz por todas partes, no hemos aprendido a mirar el rostro del Crucificado con fe y con amor. Nuestra mirada distraída no es capaz de descubrir en ese rostro la luz que podría iluminar nuestra vida en los momentos más duros y difíciles.
Sin embargo, Jesús nos está mandando desde la cruz señales de vida y de amor. En esos brazos extendidos que no pueden ya abrazar a los niños, y en esa manos clavadas que no pueden acariciar a los leprosos ni bendecir a los enfermos, está Dios con sus brazos abiertos para acoger, abrazar y sostener nuestras pobres vidas, rotas por tantos sufrimientos.
Desde ese rostro apagado por la muerte, desde esos ojos que ya no pueden mirar con ternura a pecadores y prostitutas, desde esa boca que no puede gritar su indignación por las víctimas de tantos abusos e injusticias, Dios nos está revelando su "amor loco" a la Humanidad.
«Dios no mandó su Hijo al mundo para juzgar al mundo, sino para que el mundo se salve por él». Podemos acoger a ese Dios y lo podemos rechazar. Nadie nos fuerza. Somos nosotros los que hemos de decidir. Pero «la Luz ya ha venido al mundo». ¿Por qué tantas veces rechazamos la luz que nos viene del Crucificado?
Él podría poner luz en la vida más desgraciada y fracasada, pero «el que obra mal... no se acerca a la luz para no verse acusado por sus obras». Cuando vivimos de manera poco digna, evitamos la luz porque nos sentimos mal ante Dios. No queremos mirar al Crucificado. Por el contrario, «el que realiza la verdad, se acerca a la luz». No huye a la oscuridad. No tiene nada que ocultar. Busca con su mirada al Crucificado. Él lo hace vivir en la luz.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2012ko martxoaren 18a
Garizumako 4. Igandea B
Joan 3, 14-21

GURUTZILTZATUARI BEGIRA

Jesusek Nikodemo izeneko fariseu sonatu batekin izan duen topo egite berezia kontatu digu Joan ebanjelariak. Kontakizunaren arabera, Nikodemorena izan da ekimena: «gauez» Jesusengana joan da. Sumatu du «Jainkoagandik etorritako gizona» dela Jesus; baina ilunpean dabil. Argira bideratuko du Jesusek.
Jesus benetan aurkitu duen oro ordezkatzen du Nikodemok kontakizun honetan. Horregatik, halako batean, Nikodemo ezkutatu egin da pasadizotik eta bere hitzaldia jarraitu du Jesusek, mundu guztia gonbidatuz, ilunpean bizi ez dadin, baizik eta argi bila ibil dadin.
Jesusen arabera, gauza guztiak argitu ditzakeen argia Gurutziltzatuagan dago. Ausarta da baieztapena: «Hartaraino maite du Jainkoak mundua, non bere Semea eman baitu, harengan sinesten duen inor gal ez dadin, baizik eta betiko bizia izan dezan». Sumatzen eta sentitzen ahal dugu Jainkoaren maitasuna gurutzean torturatu duten gizon horrengan?
Haurtzarotik gurutzea nonahi ikusten ohiturik, ez dugu ikasi Gurutziltzatuaren aurpegiari fedez eta maitasunez begiratzen. Gure begiratu zabarra ez da gai aurpegi horretan argia ikusteko: momenturik latzenetan eta zailenetan gure bizitza argitzen ahal lukeen argia ikusteko.
Alabaina, bizi- eta maitasun-seinaleak bidaltzen ari zaigu Jesus gurutzetik. Jada haurrak ezin besarkatu dituzten beso luzatu horietan, eta lepradunak ezin ferekatu, gaixoak ezin bedeinkatu dituzten esku iltzatu horietan, Jainkoa dago, besoak zabalik, gure bizitza pobre hau, hainbat sufrimenduk hautsia den hau, onartzeko, besarkatzeko eta sostengatzeko prest.
Heriotzak itzali duen aurpegi horretatik, bekatariei eta prostitutei jada txeraz ezin begiratu dien begi horietatik, hainbat abusu eta injustiziaren biktima direnei bere haserrea jada ezin agertu dien aho horretatik, gizadiari dion bere «maitasun zoroa» agertzen ari zaigu Jainkoa.
«Jainkoak ez du bidali mundura bere Semea mundua juzgatzeko, baizik Semearen bidez mundua salba dadin». Jainko hori onar dezakegu nahiz zapuztu. Ez gaitu inork behartzen. Geurea dugu erabakia. Baina «Argia etorria da jada mundura». Zergatik zapuzten dugu hainbatetan Gurutziltzatuagandik datorkigun argia?
Hark jar lezake argia bizitzarik zoritxarrenekoan edo porrotik handienekoan; baina «okerra dagiena… ez da hurbiltzen argira, bere egintzek akusa ez dezaten». Duintasun eskasez bizi garenean, argiari ihes egiten diogu, Jainkoaren aurrean gaizki sentitzen garelako. Ez dugu jarraitu nahi izaten Gurutziltzatuari begira. Alderantziz, «egia egiten duena, argira hurbiltzen da». Ez du ilunera ihes egiten. Ez du ezer ezkutatzekorik. Gurutziltzatuari begira nola egongo dabil. Eta argian bizi ahal izatea ematen dio hark.

José Antonio Pagola

HOMILIA - CA

18 de març de 2012
Diumenge IV de Quaresma (B)
Joan 3, 14-21

MIRAR EL CRUCIFICAT

L'evangelista Joan ens parla d'una estranya trobada de Jesús amb un important fariseu, anomenat Nicodem. Segons el relat, és Nicodem qui pren la iniciativa i va a trobar Jesús «de nit». Intueix que Jesús és «un home enviat per Déu», però es mou entre tenebres. Jesús l’anirà conduint cap a la llum.
Nicodem representa en el relat tot aquell que cerca sincerament trobar-se amb Jesús. Per això, en un cert moment, Nicodem desapareix d'escena i Jesús prossegueix el seu discurs per acabar amb una invitació general a no viure a les tenebres, sinó a cercar la llum.
Segons Jesús, la llum que ho pot il•luminar tot és en el Crucificat. L'afirmació és agosarada: «Déu ha estimat tant el món, que ha donat el seu Fill únic, perquè no es perdi cap dels qui creuen en ell, sinó que tinguin vida eterna». Podem veure i sentir l'amor de Déu en aquest home torturat a la creu?
Acostumats des de nens a veure la creu per tot arreu, no hem après a mirar el rostre del Crucificat amb fe i amb amor. La nostra mirada distreta no és capaç de descobrir en aquest rostre la llum que podria il•luminar la nostra vida en els moments més durs i difícils.
No obstant això, Jesús ens està enviant des de la creu senyals de vida i d'amor.
En aquests braços estesos que no poden ja abraçar els nens, i en aquestes mans clavades que no poden acaronar els leprosos ni beneir els malalts, hi ha Déu amb els seus braços oberts per acollir, abraçar i sostenir les nostres pobres vides, trencades per tants sofriments.
Des d'aquest rostre apagat per la mort, des d'aquests ulls que ja no poden mirar amb tendresa a pecadors i prostitutes, des d'aquesta boca que no pot cridar la seva indignació per les víctimes de tants abusos i injustícies, Déu ens està revelant el seu "amor boig" per la Humanitat.
«Déu no ha enviat el seu Fill al món perquè el món fos condemnat, sinó per salvar-lo per mitjà d’ell». Podem acollir aquest Déu i el podem rebutjar. Ningú no ens hi obliga. Som nosaltres els que hem de decidir. Però «la Llum ja ha vingut al món». Per què tantes vegades rebutgem la llum que ens ve del Crucificat?
Ell podria posar llum en la vida més desgraciada i fracassada, però «tots el qui obren el mal... no s'acosten a la llum, perquè quedarien al descobert les seves obres». Quan vivim de manera poc digna, evitem la llum perquè ens sentim malament davant Déu. No volem mirar el Crucificat. Per contra, «els qui viuen d’acord amb la veritat s'acosten a la llum». No fuig a la foscor. No té res a amagar. Cerca amb la seva mirada el Crucificat. Ell el fa viure en la llum.

José Antonio Pagola

HOMILIA - GL

18 de marzo de 2012
4 Coresma (B)
Xoán 3, 14-21

MIRAR AO CRUCIFICADO

O evanxelista Xoán fálanos dun estraño encontro de Xesús cun importante fariseo, chamado Nicodemo. Segundo o relato, é Nicodemo quen toma a iniciativa e vai onde Xesús «de noite». Intúe que Xesús é «un home vindo de Deus», pero móvese entre tebras. Xesús irao conducindo cara á luz.
Nicodemo representa no relato a todo aquel que busca sinceramente atoparse con Xesús. Por iso, en certo momento, Nicodemo desaparece de escena e Xesús prosegue o seu discurso para rematar cun convite xeral a non vivir nas tebras, senón a buscar a luz.
Segundo Xesús, a luz que o pode iluminar todo está no Crucificado. A afirmación é atrevida: «Tanto amou Deus ao mundo que entregou ao seu Fillo único para que non pereza ningún dos que creen nel, senón que teñan vida eterna». Podemos ver e sentir o amor de Deus nese home torturado na cruz?
Acostumados dende nenos a ver a cruz por tódalas partes, non aprendemos a mirar o rostro do Crucificado con fe e con amor. A nosa mirada distraída non é capaz de descubrir nese rostro a luz que podería iluminar a nosa vida nos momentos máis duros e difíciles.
Non obstante, Xesús estanos a mandar dende a cruz sinais de vida e de amor. Neses brazos estendidos que non poden xa abrazar os nenos, e nesa mans cravadas que non poden acariciar aos leprosos nin bendicir aos enfermos, está Deus cos seus brazos abertos para acoller, abrazar e soster as nosas pobres vidas, rotas por tantos sufrimentos.
Dende ese rostro apagado pola morte, dende eses ollos que xa non poden mirar con tenrura a pecadores e prostitutas, dende esa boca que non pode berrar a súa indignación polas vítimas de tantos abusos e inxustizas, Deus estanos a revelar o seu "amor tolo" á Humanidade.
«Deus non mandou o seu Fillo ao mundo para xulgar ao mundo, senón para que o mundo se salve por el». Podemos acoller a ese Deus e podémolo rexeitar. Ninguén nos forza. Somos nós os que temos de decidir. Pero «a Luz xa veu ao mundo». Por que tantas veces rexeitamos a luz que nos vén do Crucificado?
El podería poñer luz na vida máis desgraciada e fracasada, pero «o que obra mal... non se achega á luz para non se ver acusado polas súas obras». Cando vivimos de xeito pouco digno, evitamos a luz porque nos sentimos mal ante Deus. Non queremos mirar ao Crucificado. Pola contra, «o que realiza a verdade, achégase á luz». Non foxe da escuridade. Non ten nada que ocultar. Busca coa súa mirada ao Crucificado. El faino vivir na luz.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

HOMILIA -IT

18 Marzo 2012
4 Quaresma ( B )
Gv 3, 14-21

GUARDARE IL CROCIFISSO

L’evangelista Giovanni ci parla di uno strano incontro di Gesù con un importante fariseo, chiamato Nicodemo. Secondo il racconto, è Nicodemo che prende l’iniziativa e va da Gesù di notte. Intuisce che Gesù è un uomo venuto da Dio, ma si muove nelle tenebre. Gesù lo condurrà verso la luce.
Nicodemo rappresenta nel racconto ogni uomo che cerca sinceramente di incontrarsi con Gesù. Per questo, a un certo momento, Nicodemo scompare dalla scena e Gesù prosegue il suo discorso per finire con un invito generale a non vivere nelle tenebre, ma a cercare la luce.
 Secondo Gesù, la luce che può illuminare tutto è nel Crocifisso. L’affermazione è azzardata: Dio ha tanto amato il mondo da dare il suo Figlio unigenito perché chiunque crede in lui non vada perduto, ma abbia la vita eterna. Possiamo vedere e sentire l’amore di Dio in quell’uomo torturato sulla croce?
Abituati fin da bambini a vedere la croce da ogni parte, non abbiamo imparato a guardare il volto del Crocifisso con fede e con amore. Il nostro sguardo distratto non è capace di scoprire in quel volto la luce che potrebbe illuminare la nostra vita nei momenti più duri e difficili.
Gesù tuttavia ci manda dalla croce segni di vita e di amore. In quelle braccia distese che non possono più abbracciare i bambini, e in quelle mani inchiodate che non possono accarezzare i lebbrosi, né benedire gli infermi, è Dio con le sue braccia aperte ad accogliere, abbracciare e sostenere le nostre povere vite, colpite da tante sofferenze.
Da quel volto spento dalla morte, da quegli occhi che non possono più guardare con tenerezza peccatori e prostitute, da quella bocca che non può gridare la sua indignazione per le vittime di tanti abusi e ingiustizie, Dio ci sta rivelando il suo “amore folle” per l’Umanità.
Dio non ha mandato il Figlio nel mondo per condannare il mondo, ma perché il mondo sia salvato per mezzo di lui. Possiamo accogliere questo Dio o lo possiamo rifiutare. Nessuno ci forza. Siamo noi che dobbiamo decidere. Ma la Luce è venuta nel mondo. Perché tante volte rifiutiamo la luce che ci viene dal Crocifisso?
Lui potrebbe illuminare la vita più disgraziata e fallita, ma chi fa il male… non viene alla luce perché le sue opere non vengano riprovate. Quando viviamo in maniera poco degna, evitiamo la luce, perché ci sentiamo male davanti a Dio. Non vogliamo guardare il Crocifisso. Al contrario chi fa la verità viene verso la luce. Non fugge verso l’oscurità. Non ha nulla da nascondere. Cerca con il suo sguardo il Crocifisso. È lui che lo fa vivere nella luce.

José Antonio Pagola

HOMILIA - FR

18 de mars 2012
4 Carême (B)
Jean 3, 14-21

REGARDER LE CRUCIFIE

L’évangéliste Jean nous parle d’une étrange rencontre entre Jésus et un important pharisien appelé Nicodème. D’après le récit, c’est Nicodème qui prend l’initiative d’aller vers Jésus, « la nuit ». Il a l’intuition que Jésus est « un homme venu de Dieu », mais il avance  au milieu de l’obscurité. C’est Jésus qui le conduira peu à peu  vers la lumière.
Dans ce récit, Nicodème représente toute personne  qui tente sincèrement de rencontrer Jésus. C’est pourquoi, à un moment donné, Nicodème disparaît de la scène laissant Jésus poursuivre son discours qui se termine  par une invitation générale à ne pas vivre dans les ténèbres  mais à chercher la lumière.
Selon Jésus, la lumière qui peut tout éclairer provient du Crucifié. C’est une affirmation hardie : « Dieu a tellement aimé le monde qu’il lui a donné son Fils unique, afin que tous ceux qui croient en lui ne périssent pas mais qu’ils aient la vie éternelle ». Pouvons-nous voir et sentir l’amour de Dieu en cet homme torturé sur une croix ?
Habitués depuis notre enfance à voir la croix partout, nous n’avons pas appris à regarder  avec foi et amour le visage du Crucifié. Notre regard distrait n’est pas capable de découvrir dans ce visage la lumière pouvant nous éclairer  aux moments les plus durs et les plus difficiles de notre vie.
Cependant, Jésus,  depuis sa croix, nous envoie  des signes de vie et d’amour.
Dans ces bras étendus qui ne peuvent plus embrasser les enfants, et dans ces mains clouées qui ne peuvent plus caresser les lépreux ni bénir les malades, c’est Dieu lui-même qui est présent, en train d’accueillir, d’embrasser et de soutenir de ses bras ouverts, nos pauvres vies, brisées par tant de souffrances.
De ce visage éteint par la mort, de ces yeux qui ne peuvent plus regarder avec tendresse les pécheurs et les prostituées, de  cette bouche qui ne peut plus crier son indignation pour les victimes de tant d’abus et d’injustices, Dieu est en train de nous révéler son “fol amour” pour l’humanité.
“Dieu n’a pas envoyé son Fils dans le monde pour juger le monde mais pour que le monde soit sauvé par lui ».  Nous pouvons accueillir ce Dieu ou le refuser. Personne ne nous force. C’est à nous de décider. Mais « la lumière est déjà arrivée dans le monde ». Pourquoi refusons-nous tant de fois cette lumière qui nous vient du Crucifié ?
Il peut, lui, éclairer la vie la plus ratée et la plus malheureuse mais « celui qui fait le mal…ne s’approche pas de la lumière pour éviter de se  voir  accusé par ses œuvres ». Lorsque nous menons une vie indigne, nous évitons la lumière parce que nous nous sentons mal à l’aise devant Dieu. Nous refusons de regarder le Crucifié.  Par contre, « celui qui fait la vérité, s’approche de la lumière ». Il ne s’enfouit pas dans l’obscurité. Il n’a rien à cacher. De son regard, il cherche  le Crucifié. Celui-ci le fait vivre dans la lumière.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

HOMILIA PT

18 de Março de 2012
4 Quaresma (B)
João 3, 14-21

OLHAR O CRUCIFICADO

O evangelista João fala-nos de um estranho encontro de Jesus com um importante fariseu, chamado Nicodemo. Segundo o relato, é Nicodemo quem toma a iniciativa e vai até Jesus «de noite». Intui que Jesus é «um homem vindo de Deus», mas move-se entre trevas. Jesus irá conduzindo-o até à luz.
Nicodemo representa no relato a todos aqueles que procuram sinceramente encontrar-se com Jesus. Por isso, em certo momento, Nicodemo desaparece de cena e Jesus prossegue o Seu discurso para concluir com um convite geral a não viver nas trevas, mas a procurar a luz.
Segundo Jesus, a luz que pode iluminar tudo está no Crucificado. A afirmação é atrevida: «Tanto amou Deus ao mundo que entregou o Seu Filho único para que não pereça nenhum dos que creem Nele, mas que tenham a vida eterna». Poderemos ver e sentir o amor de Deus nesse homem torturado na cruz?
Habituados desde crianças a ver a cruz por toda a parte, não aprendemos a olhar o rosto do Crucificado com fé e com amor. O nosso olhar distraído não é capaz de descobrir nesse rosto a luz que poderia iluminar a nossa vida nos momentos mais duros y difíceis.
No entanto, Jesus envia-nos desde a cruz sinais de vida e de amor. Nesses braços estendidos que já não podem abraçar as crianças, e nessas mãos cravadas que não podem acariciar os leprosos nem bendizer os doentes, está Deus com os Seus braços abertos para acolher, abraçar e sustentar as nossas pobres vidas, rasgadas por tantos sofrimentos.
Desde esse rosto apagado pela morte, desde esses olhos que já não podem olhar com ternura os pecadores e prostitutas, desde essa boca que não pode gritar a Sua indignação pelas vítimas de tantos abusos e injustiças, Deus revela-Nos o Seu "amor louco" pela Humanidade.
«Deus não mandou o Seu Filho para julgar o mundo, mas para que o mundo se salve por Ele». Podemos acolher a esse Deus e podemos rejeita-Lo. Ninguém nos força. Somos nós os que temos de decidir. Mas «a Luz já veio ao mundo». Porquê tantas vezes rejeitamos a luz que nos vem do Crucificado?
Ele poderia pôr luz na vida mais desgraçada e fracassada, mas «o que age mal... não se aproxima da luz para não se ver acusado pelas suas obras». Quando vivemos de forma pouco digna, evitamos a luz porque nos sentimos mal ante Deus. Não queremos olhar o Crucificado. Pelo contrário, «o que realiza a verdade, aproxima-se da luz». Não foge para a escuridão. Não tem nada para ocultar. Procura com o seu olhar o Crucificado. Ele faz viver na luz.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EN

March 18, 2012
IV Lent (B)
Jo 3, 14-21

LENT - LIFTED UP ON THE CROSS

John the Evangelist tells us about an unusual encounter with a leading Jew, Nicodemus, who came to visit Jesus by night. This Pharisee confessed that Jesus was believed to “be a teacher who came from God.”  He himself was to be led from darkness into the light.
In John’s story, Nicodemus represents anyone who sincerely seeks to meet Jesus. In fact, somehow along the story, Nicodemus disappears from the scene and Jesus finishes his address inviting everyone “who does wrong and hates the light…to live by the truth and come out into the light.”
According to Jesus, the light that will enlighten everything can be found in the Crucified. “Yes, God loved the world so much that he gave his only Son so that everyone who believes in Him may not be lost but may have eternal life.”  Are we able to see God’s love in that man hanging from a cross?
Accustomed as we are, from childhood, to see the cross everywhere, we haven’t really learned to look at the Crucified with faith and love. Our casual looks are not able to see in that face the light that could guide our lives in the most difficult and tragic moments.
Jesus, however, keeps sending us from the Cross all messages of life and love. Those outstretched arms, now unable to embrace the children, and those pierced hands that can’t heal the lepers or bless the sick, represent really the open arms of God the Father who continues to welcome, embrace and sustain the lives of all the people who are broken down by so much suffering.
From that face, shut down by death, and those eyes no longer able to look with tenderness to sinners and public women; and from his mouth, no longer able to pronounce His indignation at so much injustice and abuses against helpless victims, God is still revealing His unfathomable love for humanity.
“For God sent his Son into the world not to condemn the world, but so that through Him the world might be saved.” We remain free to accept this God or to condemn him. No one will force us into it. It is our choice. But “the light has come into this world.” Why is it that we keep rejecting this light that comes to us from the Crucified?
He alone will be able to throw some light into our unhappiness and continued failings; still “everyone who does wrong hates the light and avoids it.”  When we live in an unworthy manner, we avoid the light as we feel exposed before God. We cannot look at the Crucified. On the other hand, “any man who lives by the truth comes out into the light,” as he has nothing to hide. He looks at the face of the Crucified.

José Antonio Pagola

lunes, 5 de marzo de 2012

03/11/2012 - 3st Sunday of Lent (B)


Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)

Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages



HOMILIA

11 de marzo de 2012
3 Cuaresma (B)
Juan 2,13-25

LA INDIGNACIÓN DE JESÚS

Acompañado de sus discípulos, Jesús sube por primera vez a Jerusalén para celebrar las fiestas de Pascua. Al asomarse al recinto que rodea el Templo, se encuentra con un espectáculo inesperado. Vendedores de bueyes, ovejas y palomas ofreciendo a los peregrinos los animales que necesitan para sacrificarlos en honor a Dios. Cambistas instalados en sus mesas traficando con el cambio de monedas paganas por la única moneda oficial aceptada por los sacerdotes.
Jesús se llena de indignación. El narrador describe su reacción de manera muy gráfica: con un látigo saca del recinto sagrado a los animales, vuelca las mesas de los cambistas echando por tierra sus monedas, grita: «No convirtáis en un mercado la casa de mi Padre».
Jesús se siente como un extraño en aquel lugar. Lo que ven sus ojos nada tiene que ver con el verdadero culto a su Padre. La religión del Templo se ha convertido en un negocio donde los sacerdotes buscan buenos ingresos, y donde los peregrinos tratan de "comprar" a Dios con sus ofrendas. Jesús recuerda seguramente unas palabras del profeta Oseas que repetirá más de una vez a lo largo de su vida: «Así dice Dios: Yo quiero amor y no sacrificios».
Aquel Templo no es la casa de un Dios Padre en la que todos se acogen mutuamente como hermanos y hermanas. Jesús no puede ver allí esa "familia de Dios" que quiere ir formando con sus seguidores. Aquello no es sino un mercado donde cada uno busca su negocio.
No pensemos que Jesús está condenando una religión primitiva, poco evolucionada. Su crítica es más profunda. Dios no puede ser el protector y encubridor de una religión tejida de intereses y egoísmos. Dios es un Padre al que solo se puede dar culto trabajando por una comunidad humana más solidaria y fraterna.
Casi sin darnos cuenta, todos nos podemos convertir hoy en "vendedores y cambistas" que no saben vivir sino buscando solo su propio interés. Estamos convirtiendo el mundo en un gran mercado donde todo se compra y se vende, y corremos el riesgo de vivir incluso la relación con el Misterio de Dios de manera mercantil.
Hemos de hacer de nuestras comunidades cristianas un espacio donde todos nos podamos sentir en la «casa del Padre». Una casa acogedora y cálida donde a nadie se le cierran las puertas, donde a nadie se excluye ni discrimina. Una casa donde aprendemos a escuchar el sufrimiento de los hijos más desvalidos de Dios y no solo nuestro propio interés. Una casa donde podemos invocar a Dios como Padre porque nos sentimos sus hijos y buscamos vivir como hermanos.

José Antonio Pagola

HOMILIA

2012ko martxoaren 11ª
Garizumako 3. Igandea  B
Joan 2,13-25

JESUSEN HASARREA

Ikasleak lagun dituela, Jesus Jerusalemera igo da lehenengoz, Pazko-jaiak ospatzera. Tenpluaren ingurura iristean, ezusteko baten aurrean gertatu da. Idi, ardi eta uso-saltzaileak ari dira erromesei animaliak eskaintzen, Jainkoaren ohorez opari egiteko behar dituztenak. Baita diru-trukatzaileak ere, beren mahaian eseririk, apaizek onartzen duten moneta ofizial bakarraren eta moneta paganoaren kanbioarekin trafikatzen.
Sutan jarri da Jesus. Kontalariak era grafikoan adierazi du Jesusen erreakzio hori: zigor batez leku sakratutik kanpora bota ditu animaliak, trukatzaileen mahaiak irauli ditu monetak lurrera botaz, eta oihuka esan du: «Ez bihurtu merkatu ene Aitaren etxea».
Arrotz sentitu da Jesus leku hartan. Bere begiz ikusi duenak ez du ezer ikustekorik Aitari eman beharreko egiazko kultuarekin. Tenpluko erlijioa negozio bihurtu dute, zeinetan apaizek sarrera ona bilatzen baitute eta erromesek Jainkoa «erosi» nahi baitute beren eskaintzekin. Jesusi, segur aski, Oseas profetaren hitzak etorri zaizkio gogora, bere bizitzan behin eta berriz errepikatu dituenak: «Hona zer dioen Jainkoak: Maitasuna nahi dut nik eta ez opariak».
Tenplu hura ez da Jainko Aitaren etxea, guztiak anai-arreba bezala biltzen diren etxea. Jesusek ezin ikusi du han bere jarraitzaileekin eratuz joan nahi duen «Jainkoaren familia». Hura ez da merkatua baizik, non bakoitzak bere negozioa egin nahi baitu.
Ez pentsa Jesus erlijio primitibo bat, gutxi garatua, kondenatzen ari denik. Sakonagoa da haren kritika. Jainkoa ezin izan da probetxuz eta egoismoz ehotako erlijio baten babesle eta estaltzaile. Aita da Jainkoa, eta eman dakiokeen kultu bakarra, giza elkartea solidarioago eta haurrideago egiten saiatzen den hura da.
Kasik konturatu gabe, guztiok bihur gaitezke gaur egun «saltzaile eta trukatzaile», nork bere probetxua bilatuz baizik bizitzen ez dakigula. Mundua merkatu handi bihurtzen ari gara, non erostea eta saltzea baita arazo guztia; Jainkoaren Misterioaren erlazioa bera ere merkatu-ikuspegiz bizitzeko arriskua dugu.
Guztiok «Aitaren etxean» gaudela sentitzeko moduko gune bihurtu behar ditugu geure kristau-elkarteak. Etxe onargarri eta beroa, inori ateak ixten ez dizkiona, inor baztertzen eta bereizten ez duena. Etxe bat, non Jainkoaren seme-alabarik ezinduenaren sufrimenduari entzuten ikasten baitu, eta ez norberaren probetxua bakarrik. Etxe bat, non Aitari bezala deitzen ahal baitiogu Jainkoari, haren seme-alaba garela sentitzen dugulako eta anai-arreba bezala bizitzen saiatzen garelako.

José Antonio Pagola

HOMILIA

11 de març de 2012
Diumenge III de Quaresma (B)
Joan 2,13-25

LA INDIGNACIÓ DE JESÚS

Acompanyat dels seus deixebles, Jesús puja per primer cop a Jerusalem per celebrar les festes de Pasqua. En treure el cap al recinte que envolta el Temple, es troba amb un espectacle inesperat. Venedors de vedells, de moltons i de coloms oferint als pelegrins els animals que necessiten per sacrificar-los en honor a Déu. Canvistes instal lats a les seves taules traficant amb el canvi de monedes paganes per l'única moneda oficial acceptada pels sacerdots.
Jesús s'omple d'indignació. El narrador descriu la seva reacció de manera molt gràfica: amb un fuet treu del recinte sagrat als animals, bolca les taules dels canvistes tirant per terra les seves monedes, crida: «No convertiu en mercat la casa del meu Pare».
Jesús se sent com un estrany en aquell lloc. El que veuen els seus ulls no té res a veure amb el veritable culte al seu Pare. La religió del Temple s'ha convertit en un negoci on els sacerdots busquen bons ingressos, i on els pelegrins tracten de "comprar" a Déu amb les seves ofrenes. Jesús recorda segurament unes paraules del profeta Osees que repetirà més d'una vegada al llarg de la seva vida: «Això diu Déu: Jo vull amor i no sacrificis».
Aquell Temple no és la casa d'un Déu Pare en la qual tots s'acullen mútuament com a germans i germanes. Jesús no pot veure allà aquesta "família de Déu" que vol anar formant amb els seus seguidors. Allò no és sinó un mercat on cadascú busca el seu negoci.
No pensem que Jesús està condemnant una religió primitiva, poc evolucionada. La seva crítica és més profunda. Déu no pot ser el protector i encobridor d'una religió teixida d'interessos i egoismes. Déu és un Pare al qual només es pot donar culte treballant per una comunitat humana més solidària i més fraterna.
Gairebé sense adonar-nos-en, tots ens podem convertir avui en "venedors i canvistes" que no saben viure sinó buscant només el seu propi interès. Estem convertint el món en un gran mercat on tot es compra i es ven, i correm el risc de viure fins i tot la relació amb el Misteri de Déu de manera mercantil.
Hem de fer de les nostres comunitats cristianes un espai on tots ens hi puguem sentir a la «casa del Pare». Una casa acollidora i càlida on a ningú se li tanquen les portes, on a ningú s’exclou ni discrimina. Una casa on aprenem a escoltar el patiment dels fills més desvalguts de Déu i no només el nostre propi interès. Una casa on podem invocar Déu com a Pare perquè ens sentim els seus fills i busquem viure com a germans.

José Antonio Pagola

HOMILIA

11 de marzo de 2012
3 Coresma (B)
Xoán 2,13-25

A INDIGNACIÓN DE XESÚS

Acompañado dos seus discípulos, Xesús sobe por primeira vez a Xerusalén para celebrar as festas de Pascua. Ao asomarse ao recinto que rodea o Templo, atópase cun espectáculo inesperado. Vendedores de bois, ovellas e pombas ofrecendo aos peregrinos os animais que necesitan para sacrificalos en honra a Deus. Cambistas instalados nas súas mesas traficando co cambio de moedas pagás pola única moeda oficial aceptada polos sacerdotes.
Xesús énchese de indignación. O narrador describe a súa reacción de xeito moi gráfico: cun látego bota do recinto sagrado aos animais, envorca as mesas dos cambistas botando por terra as súas moedas, berra: «Non convertades nun mercado a casa do meu Pai».
Xesús séntese coma un estraño naquel lugar. O que ven os seus ollos nada ten que ver co verdadeiro culto ao seu Pai. A relixión do Templo converteuse nun negocio onde os sacerdotes buscan bos ingresos, e onde os peregrinos tratan de "comprar" a Deus coas súas ofrendas. Xesús recorda seguramente unhas palabras do profeta Oseas que repetirá máis dunha vez ao longo da súa vida: «Así di Deus: Eu quero amor e non sacrificios».
Aquel Templo non é a casa dun Deus Pai na que todos se acollen mutuamente como irmáns e irmás. Xesús non pode ver alí esa "familia de Deus" que quere ir formando cos seus seguidores. Aquilo non é senón un mercado onde cada un busca o seu negocio.
Non pensemos que Xesús está a condenar unha relixión primitiva, pouco evolucionada. A súa crítica é máis profunda. Deus non pode ser o protector e encubridor dunha relixión tecida de intereses e egoísmos. Deus é un Pai ao que só se pode dar culto traballando por unha comunidade humana máis solidaria e fraterna.
Case sen decatármonos, todos nos podemos converter hoxe en "vendedores e cambistas" que non saben vivir senón buscando só o seu propio interese. Estamos a converter o mundo nun gran mercado onde todo se compra e se vende, e corremos o risco de vivir mesmo a relación co Misterio de Deus de xeito mercantil.
Temos de facer das nosas comunidades cristiás un espazo onde todos nos poidamos sentir na «casa do Pai». Unha casa acolledora e cálida onde a ninguén se lle pechan as portas, onde non se exclúe nin discrimina a ninguén. Unha casa onde aprendemos a escoitar o sufrimento dos fillos máis desvalidos de Deus e non só o noso propio interese. Unha casa onde podemos invocar a Deus como Pai porque nos sentimos os seus fillos e buscamos vivir como irmáns.

José Antonio Pagola
Traduciu:Xaquín Campo Freire

HOMILIA

11 de Março de 2012
3 Quaresma (B)
João 2,13-25

A INDIGNAÇÃO DE JESUS

Acompanhado pelos Seus discípulos, Jesus sobe pela primeira vez a Jerusalém para celebrar as festas da Pascoa. Ao aproximar-se do recinto que rodeia o Templo, encontra-se com um espetáculo inesperado. Vendedores de bois, ovelhas e pombas oferecendo aos peregrinos os animais que necessitam para sacrifica-los em honra de Deus. Cambistas instalados nas Suas mesas traficando com o câmbio de moedas pagãs pela única moeda oficial aceite pelos sacerdotes.
Jesus enche-se de indignação. O narrador descreve a Sua reação de forma muito gráfica: com um chicote, expulsa do recinto sagrado os animais, vira as mesas dos cambistas deitando por terra as suas moedas, grita: «Não convertais num mercado a casa do Meu Pai».
Jesus sente-se como um estranho naquele lugar. O que veem os Seus olhos nada tem a ver com o verdadeiro culto ao Seu Pai. A religião do Templo converteu-se num negócio onde os sacerdotes procuram bons ingressos, e onde os peregrinos tratam de "comprar" Deus com as Suas oferendas. Jesus recorda seguramente umas palavras do profeta Oseas que repetirá mais de uma vez ao longo da Sua vida: «Assim diz Deus: Eu quero amor e não sacrifícios».
Aquele Templo não é a casa de um Deus Pai em que todos se acolhem mutuamente como irmãos e irmãs. Jesus não pode ver ali essa "família de Deus" que quer formar com os Seus seguidores. Aquilo não é senão um mercado onde cada um procura o seu negócio.
Não pensemos que Jesus condena uma religião primitiva, pouco evolucionada. A Sua crítica é mais profunda. Deus não pode ser o protetor e encobridor de uma religião tecida de interesses e egoísmos. Deus é um Pai a que só se pode dar culto trabalhando por uma comunidade humana mais solidária e fraterna.
Quase sem nos darmos de conta, todos nos podemos converter hoje em "vendedores e cambistas" que não sabem viver senão procurando o seu próprio interesse. Estamos a converter o mundo num grande mercado onde tudo se compra e se vende, e corremos o risco de viver inclusive a relação com o Mistério de Deus de forma mercantil.  
Temos de fazer das nossas comunidades cristãs um espaço onde todos nos possamos sentir na «casa do Pai». Uma casa acolhedora e cálida onde a ninguém se cerra as portas, onde a ninguém se exclui nem descrimina. Uma casa onde aprendemos a escutar o sofrimento dos filhos mais desvalidos de Deus e não só o nosso próprio interesse. Uma casa onde podemos invocar a Deus como Pai porque nos sentimos os Seus filhos e procuramos viver como irmãos.

José Antonio Pagola

HOMILIA

11 marzo 2012
III Quaresima (B)
Gv 2, 13-25

L’INDIGNAZIONE DI GESÙ

Accompagnato dai suoi discepoli, Gesù sale per la prima volta a Gerusalemme per celebrare le feste della Pasqua. Avvicinandosi al recinto che circonda il Tempio, si trova di fronte a uno spettacolo inatteso: venditori di buoi, pecore e colombe che offrono ai pellegrini gli animali di cui hanno bisogno per sacrificarli in onore a Dio; cambiamonete seduti ai loro tavoli che trafficano per il cambio di monete pagane con l’unica moneta ufficiale accettata dai sacerdoti.
Gesù si indigna fortemente. Il narratore descrive la sua reazione in maniera molto plastica: con una frusta scaccia dal recinto sacro gli animali, rovescia i tavoli dei cambiamonete gettando a terra il denaro e grida: Non fate della casa del Padre mio un mercato.
Gesù si sente come un estraneo in quel luogo. Quello che vedono i suoi occhi non ha nulla a che vedere con il vero culto al Padre suo. La religione del Tempio è diventata un negozio, dove i sacerdoti cercano buoni introiti e i pellegrini cercano di “comprare” Dio con le loro offerte. Gesù ricorda certamente le parole del profeta Osea che ripeterà più di una volta lungo la sua vita: “Così dice Dio: Voglio l’amore e non i sacrifici”.
Quel Tempio non è la casa di un Dio Padre nella quale tutti si accolgono vicendevolmente come sorelle e fratelli. Gesù non può vedere lì quella “famiglia di Dio” che vuole formare con i suoi seguaci. Quello non è altro che un mercato, dove ciascuno cerca il suo interesse.
Non pensiamo che Gesù stia condannando una religione primitiva, poco evoluta. La sua critica è più profonda. Dio non può essere il protettore e complice di una religione tessuta di interessi ed egoismi. Dio è un Padre, al quale si può dare culto solo lavorando per una comunità umana più solidale e fraterna.
Quasi senza rendersene conto, tutti oggi ci possiamo convertire in “venditori e cambiamonete” che sanno vivere cercando solo il proprio interesse. Stiamo convertendo il mondo in un grande mercato dove tutto si compra e si vende e corriamo il rischio di vivere anche la relazione con il Mistero di Dio in maniera mercantile.
Dobbiamo fare delle nostre comunità cristiane uno spazio in cui tutti ci possiamo sentire nella “casa del Padre”. Una casa accogliente e calda dove non si chiudono le porte a nessuno, dove non si esclude né si discrimina nessuno. Una casa dove impariamo ad ascoltare la sofferenza dei figli di Dio più sprovveduti           e non solo il nostro proprio interesse. Una casa dove possiamo invocare Dio come Padre perché ci sentiamo suoi figli e cerchiamo di vivere come fratelli.

José Antonio Pagola

HOMILIA

11  mars 2012
3 Carême (B)
Jean 2,13-25

L’ INDIGNATION DE JESUS

Accompagné de ses disciples, Jésus monte pour la première fois à Jérusalem pour y célébrer les fêtes de la Pâque. En entrant dans l’enceinte qui entoure le Temple, il se heurte  à un spectacle inattendu. Des vendeurs  de bœufs, de brebis et de colombes proposent aux pèlerins les animaux dont ils ont besoin pour les sacrifices en  l’honneur de Dieu.  Des changeurs installés à leurs tables,  en train de trafiquer,  en changeant les  monnaies païennes par la seule monnaie officielle acceptée par les prêtres.
Jésus  est complètement indigné. Le narrateur décrit sa réaction  d’une manière très graphique : un fouet à la main, il chasse les animaux de l’enceinte sacrée,  il renverse les tables des changeurs jetant par terre leurs monnaies,  en criant : « Ne faites pas  de la maison de mon Père une maison de trafic »
Jésus se sent  comme  étranger  à  cet endroit. Ce que ses yeux contemplent n’a rien à voir  avec le véritable culte que l’on doit rendre  à son Père.  La religion du Temple est devenue une affaire où les prêtres cherchent à avoir de bons revenus et où les pèlerins  essaient « d’acheter » Dieu avec leurs offrandes.  Jésus rappelle sûrement quelques mots du prophète Osée qu’il  reprendra à maintes reprises tout au long de sa vie : « Le Seigneur dit : c’est l’Amour que je veux et non pas les sacrifices ».
Ce Temple-là n’est pas la maison d’un Dieu Père où tous s’accueillent  mutuellement comme des frères et sœurs. Jésus n’y voit pas cette « famille de Dieu » qu’il veut former avec ses disciples. C’est plutôt un marché où chacun fait ses affaires.
Ne pensons pas que Jésus est en train de condamner une religion primitive et peu évoluée. Sa critique est plus profonde. Dieu ne peut pas être le protecteur et le receleur d’une religion truffée d’intérêts égoïstes. Dieu est un Père à qui on ne peut rendre culte  qu’en travaillant pour une communauté humaine  plus solidaire et plus  fraternelle.
Sans à peine nous en rendre compte, nous tous, nous  pouvons devenir des “changeurs et des vendeurs” qui ne savent vivre qu’en recherchant leur propre intérêt. Nous sommes en train de convertir le monde en un grand marché où tout s’achète et tout se vend, et nous risquons de vivre de façon mercantile,   même  notre relation au Mystère de Dieu.
Nous devons faire de nos communautés chrétiennes un espace  où chacun puisse se sentir  dans la “maison du Père”.  Une maison  chaude et accueillante où les portes ne sont fermées à personne, où personne n’est exclu ni discriminé.  Une maison où  nous apprenons à entendre les souffrances des enfants de Dieu les plus démunis et non pas nos propres intérêts seulement.  Une maison où nous pouvons appeler Dieu, Père, parce que  nous nous sentons tous ses fils et nous cherchons  à vivre en frères.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

HOMILIA

March 11, 2012
III Sunday of Lent (B)
Jo 2, 13-25

LENT – JESUS’ INDIGNATION

Just before the Jewish Passover, Jesus went up to Jerusalem to celebrate the Passover with his disciples. As he entered the temple precint he saw a most unexpected spectacle: people were selling cattle and sheep and pigeons that worshippers needed to make their offerings to God, as prescribed by the temple customs. Money-changers, too, were sitting at their counters there, because only kind of coins was accepted by the temple priests.
Jesus, evidently, was full with indignation. The evangelist describes His reaction very vividly: “Making a whip out of some cord, He drove them all out of the Temple, cattle and sheep as well, scattering the money-changers coins, and knocking their tables over.”  He screamed at them: “Stop turning my Father’s house into a market.”
Jesus found himself like a stranger in that Temple. What he saw with his own eyes had nothing to do with the true worship of his Father. The Temple worship had become a business at which priests made a lot of money and worshippers were invited to get favours from God with their offerings. Jesus, obviously, remembered the words of the prophet Hosea that Jesus would repeat often during his public life: “God my Father has said: I want love, not sacrifices.”
The Temple that Jesus was seeing was not his Father’s house in which everyone is welcomed as brothers and sisters. Jesus was not looking at the family of God that He himself wanted to create with all his followers. What he saw then and there was a market place in which everyone was trying to make some money.
But let us not think that all that Jesus was doing was to condemn a primitive religion which had deviated from its origins. No, his criticism went much further. God cannot be used as an excuse and a cover for a religion that is purely built on self interests. God is our Father and we can worship him if we work together in solidarity as a human family built on love and sacrifice.
Every one of us, unwittingly, can become “sellers and money-changers” if we start and learn to survive by seeking our own self-interests. We are living in a world that has become a universal market place in which everything is bought or sold. Hence, we run the risk of making our relationship to a mysterious God just another marketing situation.
We have to make of our Christian communities a space and a situation in which we feel that we are in our “Father’s house.” A welcoming and friendly home to which everyone is welcomed, the doors are always open, and no one is excluded or discriminated. A house in which we learn to listen to the sufferings of even the most discriminated against and not merely our own interests. In such house, we must learn to address ourselves to God as our Father, because we consider ourselves His children and wish to live with everyone as brothers.

José Antonio Pagola