miércoles, 10 de abril de 2013

04/14/2013 - 3nd Sunday of Easter (C)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


CA - A L'ALBA
CN - 黎明时分

HOMILIA - ES

14 de abril de 2013
3 Pascua (C)
Juan 21, 1-19

AL AMANECER

En el epílogo del evangelio de Juan se recoge un relato del encuentro de Jesús resucitado con sus discípulos a orillas del lago Galilea. Cuando se redacta, los cristianos están viviendo momentos difíciles de prueba y persecución: algunos reniegan de su fe. El narrador quiere reavivar la fe de sus lectores.
Se acerca la noche y los discípulos salen a pescar. No están los Doce. El grupo se ha roto al ser crucificado su Maestro. Están de nuevo con las barcas y las redes que habían dejado para seguir a Jesús. Todo ha terminado. De nuevo están solos.
La pesca resulta un fracaso completo. El narrador lo subraya con fuerza: "Salieron, se embarcaron y aquella noche no cogieron nada". Vuelven con las redes vacías. ¿No es ésta la experiencia de no pocas comunidades cristianas que ven cómo se debilitan sus fuerzas y su capacidad evangelizadora?
Con frecuencia, nuestros esfuerzos en medio de una sociedad indiferente apenas obtienen resultados. También nosotros constatamos que nuestras redes están vacías. Es fácil la tentación del desaliento y la desesperanza. ¿Cómo sostener y reavivar nuestra fe?
En este contexto de fracaso, el relato dice que "estaba amaneciendo cuando Jesús se presentó en la orilla". Sin embargo, los discípulos no lo reconocen desde la barca. Tal vez es la distancia, tal vez la bruma del amanecer, y, sobre todo, su corazón entristecido lo que les impide verlo. Jesús está hablando con ellos, pero "no sabían que era Jesús".
¿No es éste uno de los efectos más perniciosos de la crisis religiosa que estamos sufriendo? Preocupados por sobrevivir, constatando cada vez más nuestra debilidad, no nos resulta fácil reconocer entre nosotros la presencia de Jesús resucitado, que nos habla desde el Evangelio y nos alimenta en la celebración de la cena eucarística.
Es el discípulo más querido por Jesús el primero que lo reconoce:"¡Es el Señor!". No están solos. Todo puede empezar de nuevo. Todo puede ser diferente. Con humildad pero con fe, Pedro reconocerá su pecado y confesará su amor sincero a Jesús:"Señor, tú sabes que te quiero". Los demás discípulos no pueden sentir otra cosa.
En nuestros grupos y comunidades cristianas necesitamos testigos de Jesús. Creyentes que, con su vida y su palabra nos ayuden a descubrir en estos momentos la presencia viva de Jesús en medio de nuestra experiencia de fracaso y fragilidad. Los cristianos saldremos de esta crisis acrecentando nuestra confianza en Jesús. Hoy no somos capaces de sospechar su fuerza para sacarnos del desaliento y la desesperanza.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Ayuda a reconocer la presencia de Jesús vivo entre nosotros.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko apirilaren 14a
Pazkoaldiko 3. Igandea C
Joan 21,1-19

EGUNSENTIAN

Joanen ebanjelioaren epilogoak, Jesus berpiztuak eta ikasleek, Galileako aintziraren ertzean, egin duten topo egite bat dakar. Kontakizun hori idatzi denean, kristauak momentu gogorrak ari dira bizitzen: probaldia eta pertsekuzioa; batzuek uko egin diote fedeari. Kontalariak irakurleen fedea biziberritu nahi du.
Hurbil da iluna eta ikasleak arrantzura irten dira. Ez daude Hamabiak. Taldea hautsi egin da haien Maisua gurutzean josi dutenean. Jesusi jarraitzeko alde batera utziak zituzten beren ontzi eta sareetara itzuli dira. Bukatu da dena. Bakarrik daude berriro.
Arrantzua erabateko porrota izan da. Kontalariak indartsu azpimarratu du: «Irten ziren, ontziratu ziren eta gau hartan ez zuten ezertxo ere harrapatu». Sareak hutsik itzuli dira. Ez ote da hau bera kristau-elkarte ez gutxiren esperientzia, beren indar eta ahalmen ebanjelizatzaileak ahuldurik ikustean?
Sarritan, gizarte axolagabearen barnean doi-doi izaten du emaitzarik gure ahaleginak. Geuk ere sareak hutsik direla egiaztatzen dugu. Aise sor daiteke adore-faltaren eta etsipenaren tentazioa. Nola eutsi geure fedeari eta biziberritu hura?
Porrotaren testuinguru honetan, kontakizunak dio «eguna argitzen ari zela, Jesus aintzira-ertzean agertu zenean». Alabaina, ikasleek ez diote antzeman ontzitik. Agian distantziagatik, agian egunsentiko lainoagatik eta, seguruena, bihotzeko tristurak ikustea galarazten dielako. Jesus hizketan ari zaie, baina «ez zekiten Jesus zela».
Ez ote hau bera jasaten ari garen krisi erlijiosoaren ondorio kaltegarrienetako bat? Nola biziraungo kezkaturik, geure ahuldadea gero eta argiago egiaztaturik, ez zaigu gauza batere erraza gertatzen Jesus berpiztuaren presentzia geure baitan hautematea, Ebanjeliotik mintzo zaigunean eta eukaristi afariaz elikatzen gaituenean.
Jesusek maite duen ikasle hura izan da lehenik antzeman diona: «Jauna da!» Ez daude bakarrik. Dena has daiteke berriro. Dena izan daiteke desberdin. Apaltasunez baina fedez, Pedrok aitortuko du bere bekatua eta agertuko dio Jesusi bere zinezko maitasuna: «Jauna, zuk badakizu maite zaitudala». Gainerako ikasleek ezin sentitu dute horixe besterik.
Geure kristau-talde eta elkarteetan Jesusen lekukoren beharra dugu. Geure porrotaren eta ahuldadearen esperientziaren erdian, beren bizieraz eta hitzez Jesusen presentzia bizia aurkitzen lagunduko diguten fededunen beharra dugu. Jesusekiko geure konfiantza hazirik irtengo gara kristauok krisialdi honetatik. Gaur ez gara gai barruntatzeko konfiantza horrek zer-nolako indarra duen, adore-falta eta etsipen horretatik irteten laguntzeko.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Lagundu gure artean bizi den Jesusen presentzia hautematen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

14 d’abril de 2013
Diumenge III de Pasqua (C)
Joan 21, 1-19

A L'ALBA

A l'epíleg de l'evangeli de Joan es recull un relat de la trobada de Jesús ressuscitat amb els seus deixebles a la vora del llac de Galilea. Quan es redacta, els cristians estan vivint moments difícils de prova i persecució: alguns reneguen de la seva fe. El narrador vol revifar la fe dels seus lectors.
S'acosta la nit i els deixebles surten a pescar. No són els Dotze. El grup s'ha trencat en ser crucificat el seu Mestre. Estan de nou amb les barques i les xarxes que havien deixat per seguir Jesús. Tot s’ha acabat. De nou estan sols.
La pesca és un fracàs complet. El narrador ho subratlla amb força: "Sortiren, doncs, i pujaren a la barca, però aquella nit no van pescar res". Tornen amb les xarxes buides. No és aquesta l'experiència de no poques comunitats cristianes que veuen com es debiliten les seves forces i la seva capacitat evangelitzadora?
Sovint, els nostres esforços enmig d'una societat indiferent gairebé no obtenen resultats. També nosaltres constatem que les nostres xarxes estan buides. És fàcil la temptació del desànim i la desesperança. Com sostenir i revifar la nostra fe?
En aquest context de fracàs, el relat diu que "quan va despuntar el dia, Jesús es presentà vora el llac". No obstant això, els deixebles no el reconeixen des de la barca. Potser és la distància, potser la boira de l'alba, i, sobretot, el seu cor entristit el que els impedeix veure. Jesús està parlant amb ells, però "no s’adonaven que fos ell".
No és aquest un dels efectes més perniciosos de la crisi religiosa que estem patint? Preocupats per sobreviure, constatant cada vegada més la nostra debilitat, no ens resulta fàcil reconèixer entre nosaltres la presència de Jesús ressuscitat, que ens parla des de l'Evangeli i ens alimenta en la celebració del sopar eucarístic.
És el deixeble més estimat per Jesús el primer que el reconeix: "És el Senyor!". No estan sols. Tot pot començar de nou. Tot pot ser diferent. Amb humilitat però amb fe, Pere reconeixerà el seu pecat i confessarà el seu amor sincer a Jesús: "Senyor, tu saps que t'estimo". Els altres deixebles no poden sentir res més.
En els nostres grups i comunitats cristianes necessitem testimonis de Jesús. Creients que, amb la seva vida i la seva paraula ens ajudin a descobrir en aquests moments la presència viva de Jesús enmig de la nostra experiència de fracàs i fragilitat. Els cristians sortirem d'aquesta crisi augmentant la nostra confiança en Jesús. Avui no som capaços de sospitar la seva força per treure'ns del desànim i la desesperança.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Ajuda a reconèixer la presència de Jesús viu entre nosaltres.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

14 de abril de 2013
3 Pascua (C).
Xoán 21, 1-19

AO AMENCER

No epílogo do evanxeo de Xoán recóllese un relato do encontro de Xesús resucitado cos seus discípulos nas beiras do lago Galilea.
Cando se redacta, os cristiáns están a viviren momentos difíciles de proba e persecución: algúns renegan da súa fe. O narrador quere reavivar a fe dos seus lectores.
Achégase a noite e os discípulos saen pescar. Non están os Doce. O grupo rompeuse ao ser crucificado o seu Mestre. Están de novo coas barcas e as redes que deixaran para seguiren a Xesús. Todo terminou. De novo están sos.
A pesca resulta un fracaso completo. O narrador sublíñao con forza: "Saíron, embarcaron e aquela noite non colleron nada". Volven coas redes baleiras.
Non é esta a experiencia de non poucas comunidades cristiás que ven como se debilitan as súas forzas e a súa capacidade evanxelizadora?
Con frecuencia, os nosos esforzos no medio dunha sociedade indiferente apenas obteñen resultados. Tamén nós constatamos que as nosas redes están baleiras.
É fácil a tentación do desalento e a desesperanza. Como soster e reavivarmos a nosa fe?
Neste contexto de fracaso, o relato di que "estaba amencendo cando Xesús se presentou na beira". Con todo, os discípulos non o recoñecen desde a barca. Talvez é a distancia, talvez a bruma do amencer, e, sobre todo, o seu corazón entristecido é quen lles impide velo. Xesús está falando con eles, pero "non sabían que era Xesús".
Non é este un dos efectos máis perniciosos da crise relixiosa que estamos a sufrir? Preocupados por sobrevivirmos, constatando cada vez máis a nosa debilidade, non nos resulta doado recoñecermos entre nós a presenza de Xesús resucitado, que nos fala desde o Evanxeo e nos alimenta na celebración da cea eucarística.
O discípulo máis querido por Xesús é o primeiro que o recoñece:"É o Señor!". Non están sos. Todo pode empezar de novo. Todo pode ser diferente. Con humildade, pero con fe, Pedro recoñecerá o seu pecado e confesará o seu amor sincero a Xesús:"Señor, ti sabes que che quero". Os demais discípulos non poden sentiren outra cousa.
Nos nosos grupos e comunidades cristiás necesitamos testemuñas de Xesús. Crentes que, coa súa vida e a súa palabra nos axuden a descubrirmos nestes intres a presenza viva de Xesús no medio da nosa experiencia de fracaso e fraxilidade. Os cristiáns sairemos desta crise acrecentando a nosa confianza en Xesús. Hoxe non somos capaces de sospeitar a súa forza para sacarnos do desalento e da desesperanza.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS.
Axuda a recoñecer a presenza de Xesús vivo entre nós.
Pásao

HOMILIA -IT

14 aprile 2013
III Pasqua (C)
Gv 21, 1-19

ALL’ALBA

Nell’epilogo dell’evangelo di Giovanni si riporta un racconto dell’incontro di Gesù risorto con i discepoli sulle rive del lago di Galilea. Quando viene redatto, i cristiani stanno vivendo momenti difficili di prova e persecuzioni: alcuni rinnegano la loro fede. Il narratore vuole ravvivare la fede dei suoi lettori.
Si avvicina la notte e i discepoli escono a pescare. Non sono i Dodici. Il gruppo si è spezzato con la crocifissione del Maestro. Sono di nuovo sulle barche con le reti che avevano lasciato per seguire Gesù. Tutto è finito. Di nuovo sono soli.
La pesca risulta un fallimento completo. Il narratore lo sottolinea con forza: Uscirono e salirono sulla barca; ma quella notte non presero nulla. Tornano con le reti vuote. Non è questa l’esperienza di non poche comunità cristiane che vedono come vengono meno le loro forze e la loro capacità di evangelizzazione?
Spesso, i nostri sforzi in mezzo a una società indifferente ottengono poco risultato. Anche noi costatiamo che le nostre rete sono vuote. È facile la tentazione dello scoraggiamento e della disperazione. Come sostenere e ravvivare la nostra fede?
In questo contesto di fallimento, il racconto dice che già era l’alba quando Gesù stette sulla riva. I discepoli, però, non lo riconoscono dalla barca. Forse è la distanza, forse la bruma dell’alba, e, soprattutto è il loro cuore intristito che impedisce loro di vederlo. Gesù sta parlando con loro, ma i discepoli non si erano accorti che era Gesù.
Non è questo uno degli effetti più perniciosi della crisi religiosa che stiamo soffrendo?           Preoccupati di sopravvivere, costatando sempre più la nostra debolezza, non ci risulta facile riconoscere in mezzo a noi la presenza di Gesù risorto, che ci parla dall’Evangelo e ci alimenta nella celebrazione della cena eucaristica.
È il discepolo più amato da Gesù, il primo che lo riconosce: È il Signore! Non sono soli. Tutto può incominciare di nuovo. Tutto può essere diverso. Con umiltà, ma con fede. Pietro riconoscerà il suo peccato e confesserà il suo amore sincero a Gesù: Signore, tu lo sai che ti voglio bene. Gli altri discepoli non possono sentire altro.
Nei nostri gruppi e comunità cristiane abbiamo bisogno di testimoni di Gesù. Credenti che, con la loro vita e la loro parola ci aiutino a scoprire in questi momenti la presenza viva di Gesù in mezzo alla nostra esperienza di fallimento e fragilità. Noi cristiani usciremo da questa crisi aumentando la nostra fiducia in Gesù. Oggi non siamo capaci d’immaginare la sua forza per uscire dallo scoraggiamento e dalla sfiducia.

José Antonio Pagola

Rete evangelizzatrice BUONE NOTIZIE
Aiuta a reconoscere la presenza di Gesù vivo in mezzo a noi.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

14 avril2013
3 Pâques (C)
Jean 21, 1-19

A L’AUBE

L’épilogue de l’évangile de Jean recueille le récit de la rencontre de Jésus ressuscité avec ses disciples au bord du lac de Galilée. Au moment de sa rédaction, les chrétiens sont en train de vivre un temps difficile d’épreuve et de persécution : quelques uns renient leur foi. Le narrateur veut raviver la foi de ses lecteurs.
La nuit tombe et les disciples partent à la pêche. Tous les Douze ne sont pas là. A la crucifixion du Maître, le groupe s’est brisé. Ils retrouvent à nouveau les barques et les filets qu’ils avaient quittés pour suivre Jésus. Tout est fini. Ils se retrouvent à nouveau tout seuls.
La pêche est un échec complet. Le narrateur le fait remarquer avec force : « Ils partirent au large et ils ne prirent rien cette nuit-là » Ils reviennent, les filets vides. Cette expérience, n’est-elle pas celle de nombreuses   communautés chrétiennes qui voient leurs forces  et leur capacité d’évangélisation s’affaiblir ?
Souvent, nos efforts, dans une société indifférente, produisent à peine des résultats. Nous constatons aussi que nos filets sont vides. Elle  est facile la tentation du découragement et du manque d’espérance. Comment soutenir et raviver notre foi ?
Dans ce contexte d ‘échec, le récit dit “ que c’est à l’aube que Jésus se présente sur la rive”. Cependant, les disciples, depuis leur barque,  ne le reconnaissent pas. C’est peut-être la distance, ou le brouillard du petit matin et surtout c’est leur cœur attristé qui les empêche de le voir. Jésus parle avec eux, mais « ils ne savaient pas que c’était lui ».
N’est-ce pas là l’un des effets le plus pernicieux de la crise religieuse que nous subissons actuellement?  Préoccupés pour  notre  survie, constatant de plus en plus notre faiblesse, il ne nous est pas facile  de reconnaître parmi nous la présence de Jésus ressuscité, lui qui nous parle dans son Evangile et qui nous nourrit dans la célébration de la cène eucharistique.
C’est le disciple bien-aimé de Jésus qui le reconnaît en premier : « C’est le Seigneur! ». Ils ne sont pas seuls. Tout peut recommencer. Tout peut devenir différent. Humblement mais avec foi, Pierre reconnaîtra son péché et confessera son amour sincère envers Jésus : « Seigneur, tu sais que je t’aime ». Les autres disciples ne peuvent pas éprouver un autre sentiment.
Dans nos groupes et dans nos communautés chrétiennes nous avons besoin de témoins. Des croyants dont la vie et la parole nous aident à découvrir en ces moments la présence vivante de Jésus au milieu de notre expérience d’échec et de fragilité. C’est en augmentant notre confiance en Jésus, que nous, chrétiens, nous surmonterons cette crise. Nous ne sommes pas capables aujourd’hui de saisir la force de cette confiance en Jésus  pour nous sortir du découragement et du désarroi.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Aide à reconnaître la présence parmi nous de Jésus vivant :
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT


14 de Abril de 2013
3 Páscoa (C)
João 21, 1-19

AO AMANHECER

O epílogo do evangelho de João recolhe um relato do encontro de Jesus ressuscitado com os Seus discípulos na margem do lago da Galileia. Quando se redata, os cristãos estão a viver momentos difíceis de prova e perseguição: alguns renegam a sua fé. O narrador quer reavivar a fé dos seus leitores.
Aproxima-se a noite e os discípulos saem a pescar. Não estão os Doze. O grupo desfez-se ao ser crucificado o seu Mestre. Estão de novo com os barcos e as redes que tinham deixado para seguir Jesus. Tudo terminou. De novo estão sós.
A pesca resulta num fracasso completo. O narrador realça-o com intensidade: "Saíram, embarcaram e aquela noite não colheram nada". Voltam com as redes vazias. Não é esta a experiência de não poucas comunidades cristãs que vêm como se debilitam as suas forças e a sua capacidade evangelizadora?
Com frequência, os nossos esforços no meio de uma sociedade indiferente mal obtêm resultados. Também nós constatamos que as nossas redes estão vazias. É fácil a tentação do desalento e do desespero. Como sustentar e reavivar a nossa fé?
Neste contexto de fracasso, o relato diz que "estava a amanhecer quando Jesus se apresentou na margem". No entanto, os discípulos não o reconhecem a partir do barco. Talvez seja a distância, talvez a bruma do amanhecer, e, sobre tudo, os seus corações entristecidos que lhes impedem de ver. Jesus fala com eles, mas "não sabiam que era Jesus".
Não é este um dos efeitos mais perniciosos da crise religiosa que estamos a sofrer? Preocupados por sobreviver, constatando cada vez mais a nossa debilidade, não nos resulta fácil reconhecer entre nós a presença de Jesus ressuscitado, que nos fala desde o Evangelho e nos alimenta na celebração da ceia eucarística.
É o discípulo mais querido de Jesus o primeiro que o reconhece: "É o Senhor!". Não estão sós. Tudo pode começar de novo. Tudo pode ser diferente. Com humildade mas com fé, Pedro reconhecerá o seu pecado e confessará o seu amor sincero a Jesus: "Senhor, Tu sabes que te quero". Os demais discípulos não podem sentir outra coisa.
Nos nossos grupos e comunidades cristãs necessitamos de testemunhas de Jesus. Crentes que, com a sua vida e a sua palavra nos ajudem a descobrir nestes momentos a presença viva de Jesus no meio da nossa experiência de fracasso e fragilidade. Os cristãos, sairemos desta crise acrescentando s nossa confiança em Jesus. Hoje não somos capazes de imaginar a Sua força para nos tirar do desalento e do desespero.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Ajuda a reconhecer a presença de Jesus vivo entre nós.
Passa-o

HOMILIA - EN


April 14, 2013
3rd Sunday of Easter
John 21: 1-19

AT DAYBREAK

In the epilogue of John’s Gospel,  we find an account of the meeting between the resurrected Jesus and his disciples on the banks of the Sea of Galilee.  When this epilogue was being redacted, the early Christians were living through difficult times of testing and persecution: some abandon their faith.  The narrator wants to bring his readers’ faith back to life.
Night falls and the disciples go out fishing.  These aren’t the Twelve.  That group has broken apart when their Master was crucified.  They’re back with the boats and nets that they had left behind to follow Jesus.  It’s all over.  They’re alone again.
The fishing has been a total disaster.  The narrator underlines it forcefully: “They went out, got into the boat, but caught nothing that night”.  They’re coming back with empty nets.  Isn’t this the experience of all too many Christian communities who see how weak their efforts and evangelizing capabilities are?
Very often our efforts in the midst of an indifferent society barely go anywhere.  We also can attest that our nets are empty.  It’s easy to be tempted by discouragement and hopelessness.  How to sustain and resuscitate our faith?
In this context of failure, the Gospel account says that “it was just dawning when Jesus stood there on the shore”.  However the disciples didn’t recognize him from their boat.  Maybe it’s the distance, maybe the mist of the dawn, and above all their saddened hearts that keep them from seeing him.  Jesus speaks to them, but “they did not realize that it was Jesus”.
Isn’t this one of the most harmful effects of the religious crisis that we’re going through?  Worried about surviving, facing our weakness at every turn, it’s hard to recognize the presence of the resurrected Jesus  among us , the Jesus who speaks to us from the Gospel and who feeds us in the celebration of the Eucharistic meal.
It is the beloved disciple who is the first to recognize him: “It’s the Lord!”  They aren’t alone.  Everything can begin again.  Everything can be different.  Humbly but faithfully Peter will acknowledge his sin and confess his sincere love to Jesus: “Lord, you know that I love you”.  The other disciples can’t help but feel the same.
In our groups and our Christian communities we need witnesses of Jesus: believers who by their life and their word help us to discover in our times the living presence of Jesus in the midst of our experience of failure and weakness.  We Christians will come out of this crisis as we grow in our confidence in Jesus.  Today we can’t begin to imagine how strong he is to pull us out of discouragement and hopelessness.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS
Help to recognize the presence of the Living Jesus among us.
Pass it on.

HOMILIA - CN


2013414
第三个星期日复活节
约翰福音211-19

黎明时分

在若望福音的结尾部分,有一段描述复活的耶稣与门徒们在加里肋亚湖畔相遇的叙述。当撰写这段历史时,初期教会的基督徒们正处在迫害与考验的困难时刻:一些人否认他们的信仰。作者想要激励他的读者们重活他们的信仰。
天黑了,门徒们出去捕鱼。并非12个人都在,团体已经因着他们老师的被钉而解散了。当初为了追随耶稣而舍弃的船和网再次出现了。一切都已经结束了,他们又回到了最初的孤立无援。
捕鱼毫无收获,彻底的失败。作者用力强调这一点:他们便出去,上了船;但那一夜什么也没捕到,拖着空网打算返回。这不正是许多团体看到他们的福传能力越来越弱时的感受吗?
很多时候,在一个冷漠而无动于衷的社会中,我们的力量显得微不足道,当我们看到我们的网中空无一物时,很容易觉得气馁、绝望。如何能继续维持并重新活出我们的信仰呢?
在人的努力已经失败时,经上说凌明时分,耶稣站在岸边。然而,门徒们从船上没有认出他来。也许是因为离得太远,也许是因为凌晨的雾,尤其是因为忧伤的心灵使他们认不出耶稣来。耶稣跟他们说话,可他们不知道那是耶稣。
这不正是我们所面临的信仰危机最严重的伤害之一吗?为能够勉强活下去而努力挣扎,越来越感受到自身的软弱无能,越来越难以认出复活的耶稣在我们中的临在,尽管他不断地从福音向我们说话,在晚餐祭献中以圣体滋养我们。
是耶稣所爱的门徒第一个认出他来:是主。他们并不孤单。一切都可以重新开始,一切都有改变的可能。谦虚,但满怀信德,伯多禄承认他的罪,宣认他对耶稣真诚的爱:主,你知道我爱你。其他的门徒们不可能说出相反的话来。
在我们的基督徒团体中,我们需要耶稣的见证人,即当我们经验到失败与软弱无能时,那些以自己的生活和言语帮助我们认出耶稣的临在的信友。当我们更加信赖耶稣时,我们将走出这个危机。今天,为走出气馁与失败,我们不能怀疑他的能力。

若瑟×安多尼帕戈拉.
翻译者: 宁远
(Traducción de Eclesalia Informativo)

红传福音的好消息
庆祝主的受难,死亡成为其中的一部分。
通过。

jueves, 4 de abril de 2013

04/07/2013 - 2nd Sunday of Easter (C)

Inicio (Página inicial del blog de la Iglesia de Sopelana)
Jose Antonio Pagolaren Homiliak (Jose Antonio Pagolaren Homiliaren horria)
Homilias de Jose Antonio Pagola (Página Homilias de Jose Antonio Pagola)
Videos de conferencias de Jose Antonio Pagola (Página Conferencias de Jose Antonio Pagola)
Jose Antonio Pagolaren homiliak hainbat hizkuntzetan
Homilias de José Antonio Pagola en diferantes idiomas
Jose Antonio Pagola homilies in different languages
------------------------------------------------------------------------------------------------


HOMILIA - ES

7 de abril de 2013
2 Pascua (C)
Juan 20, 19-31

DE LA DUDA A LA FE

El hombre moderno ha aprendido a dudar. Es propio del espíritu de nuestros tiempos cuestionarlo todo para progresar en conocimiento científico. En este clima la fe queda con frecuencia desacreditada. El ser humano va caminando por la vida lleno de incertidumbres y dudas.
Por eso, todos sintonizamos sin dificultad con la reacción de Tomás, cuando los otros discípulos le comunican que, estando él ausente, han tenido una experiencia sorprendente: "Hemos visto al Señor". Tomás podría ser un hombre de nuestros días. Su respuesta es clara: "Si no lo veo...no lo creo".
Su actitud es comprensible. Tomás no dice que sus compañeros están mintiendo o que están engañados. Solo afirma que su testimonio no le basta para adherirse a su fe. Él necesita vivir su propia experiencia. Y Jesús no se lo reprochará en ningún momento.
Tomás ha podido expresar sus dudas dentro de grupo de discípulos. Al parecer, no se han escandalizado. No lo han echado fuera del grupo. Tampoco ellos han creído a las mujeres cuando les han anunciado que han visto a Jesús resucitado. El episodio de Tomás deja entrever el largo camino que tuvieron que recorrer en el pequeño grupo de discípulos hasta llegar a la fe en Cristo resucitado.
Las comunidades cristianas deberían ser en nuestros días un espacio de diálogo donde pudiéramos compartir honestamente las dudas, los interrogantes y búsquedas de los creyentes de hoy. No todos vivimos en nuestro interior la misma experiencia. Para crecer en la fe necesitamos el estímulo y el diálogo con otros que comparten nuestra misma inquietud.
Pero nada puede remplazar a la experiencia de un contacto personal con Cristo en lo hondo de la propia conciencia. Según el relato evangélico, a los ocho días se presenta de nuevo Jesús. No critica a Tomás sus dudas. Su resistencia a creer revela su honestidad. Jesús le muestra sus heridas.
No son "pruebas" de la resurrección, sino "signos" de su amor y entrega hasta la muerte. Por eso, le invita a profundizar en sus dudas con confianza: "No seas incrédulo, sino creyente". Tomas renuncia a verificar nada. Ya no siente necesidad de pruebas. Solo sabe que Jesús lo ama y le invita a confiar: "Señor mío y Dios mío".
Un día los cristianos descubriremos que muchas de nuestras dudas, vividas de manera sana, sin perder el contacto con Jesús y la comunidad, nos pueden rescatar de una fe superficial que se contenta con repetir fórmulas, para estimularnos a crecer en amor y en confianza en Jesús, ese Misterio de Dios encarnado que constituye el núcleo de nuestra fe.

José Antonio Pagola

Red evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Ayuda a difundir la fe en Cristo resucitado.
Pásalo.

HOMILIA - EU

2013ko apirilaren 7a
Pazkoaldiko 2. Igandea C
Joan 20,19-31

DUDA-MUDATIK FEDERA

Gizaki modernoak ikasi du duda-mudarik izaten. Gure garai honetako espirituak bere berea du dena zalantzan jartzea, ezagutza zientifikoan aurrera egiteko. Ingurugiro honetan fedearen izena lausoturik gelditzen da sarritan. Gizakia ziurtasun-gabezia eta duda-muda artean bizi da.
Horregatik, guztiok sintonizatzen dugu, nekerik gabe, Tomasek izan duen erreakzioarekin, beste ikasleek aditzera eman diotenean, bera kanpoan zelarik, esperientzia txundigarria izan dutela: «Jauna ikusi diagu». Eta hark gordin erantzun die: «Ikusten ez baduk, ez diat sinetsiko».
Ulergarria da haren jarrera. Tomasek ez dio lagunak gezurretan ari direnik edo engainatu nahi dutenik. Soilik dio, ez duela aski haien testigantza, haien fedeari atxikitzeko. Bere esperientzia bizi beharra du. Eta Jesusek ez dio aurpegiratuko inoiz ere.
Tomasek aukera izan du bere duda-muda adierazteko ikasleen taldean. Itxuraz, haiek ere ez dira eskandalizatu. Ez dute taldetik kanporatu. Berek ere ez diete sinetsi emakumeei, Jesus berpizturik ikusi dutela adierazi dietenean. Tomasen pasadizo honek barruntarazten digu, ikasleen talde txiki hark ibilbide luzea egin behar izan zuela Kristo berpiztuagan sinestera iristeko.
Kristau-elkarteek, gure egunotan, elkarrizketarako gune izan beharko lukete, fededunen duda-mudak, galdekizunak eta bilaketak era jatorrean partekatu ahal izateko. Ez dugu bizi guztiok, geure barnean, esperientzia bera. Fedean hazten joateko, beharrezkoak ditugu estimulua eta elkarrizketa gure kezka bera bizi dutenekin.
Alabaina, ezin ordeztu du ezerk ere Kristorekin, bihotz-hondoan, norberak bizi izandako harreman pertsonala. Ebanjelioko kontakizunaren arabera, handik zortzi egunera berriro aurkeztu zaie Jesus. Tomasi ez dio aurpegiratu bere duda-muda. Sinesteko agertu duen gogortasunaz bere ondradutasuna azaldu du. Jesusek bere zauriak erakutsi dizkio.
Ez dira piztueraren «froga», baizik eta seinale dira, Jesusen maitasunaren eta heriotzaraino bere burua eskaini izanaren seinale. Horregatik, bere duda-mudak konfiantzaz sakontzera gonbidatu du: «Ez izan sinesgabe, baizik sinestedun». Eta Tomasek uko egin dio ezer egiaztatu behar izateari. Ez du jada froga-beharrik. Soilik badaki Jesusek maite duela eta konfiantza izatera gonbidatzen duela: «Ene Jauna eta ene Jainkoa».
Halako batean kristauek jakingo dugu ezen geure duda-mudetarik askok, era sanoan eta Jesusekiko eta elkartearekiko harremanak hautsi gabe bizi baditugu, azaleko fede batetik, hau da, formula hutsak errepikatzearekin aski izaten duen fede batetik, ateratzen lagunduko digutela, eta haztera eragingo digutela Jesusekiko maitasunean eta konfiantzan; alegia, gure fedearen muina den gizon egindako Jainkoaren misterio horretan haztera eragingo digutela.

José Antonio Pagola

BERRI ONAK Sare Ebanjelizatzailea
Lagundu Kristo berpiztuarekiko fedea zabaltzen.
Bidali hau.

HOMILIA - CA

7 d’abril de 2013
Diumenge II de Pasqua (C)
Joan 20, 19-31

DEL DUBTE A LA FE

L'home modern ha après a dubtar. És propi de l'esperit dels nostres temps qüestionar-ho tot per a progressar en coneixement científic. En aquest clima la fe queda sovint desacreditada. L'ésser humà va caminant per la vida ple d'incerteses i de dubtes.
Per això, tots sintonitzem sense dificultat amb la reacció de Tomàs, quan els altres deixebles li comuniquen que, mentre era absent, han tingut una experiència sorprenent: "Hem vist el Senyor". Tomàs podria ser un home dels nostres dies. La seva resposta és clara: "Si no ho veig ... no ho crec".
La seva actitud és comprensible. Tomàs no diu que els seus companys estan mentint o que estan enganyats. Només afirma que amb el seu testimoni no en té prou per adherir-se a la seva fe. Ell necessita viure la seva pròpia experiència. I Jesús no li ho retraurà en cap moment.
Tomás ha pogut expressar els seus dubtes dins del grup dels deixebles. Pel que sembla, no s'han escandalitzat. No l'han fet fora fora del grup. Tampoc ells han cregut les dones quan els han anunciat que han vist Jesús ressuscitat. L'episodi de Tomàs deixa entreveure el llarg camí que van haver de recórrer el petit grup de deixebles fins arribar a la fe en Crist ressuscitat.
Les comunitats cristianes haurien de ser en els nostres dies un espai de diàleg on poguéssim compartir honestament els dubtes, els interrogants i recerques dels creients d'avui. No tots vivim en el nostre interior la mateixa experiència. Per créixer en la fe necessitem l'estímul i el diàleg amb altres que comparteixen la nostra mateixa inquietud.
Però res pot reemplaçar l'experiència d'un contacte personal amb Crist al fons de la pròpia consciència. Segons el relat evangèlic, als vuit dies es presenta de nou Jesús. No critica a Tomàs els seus dubtes. La seva resistència a creure revela la seva honestedat. Jesús li mostra les seves ferides.
No són "proves" de la resurrecció, sinó "signes" del seu amor i entrega fins a la mort. Per això, el convida a aprofundir en els seus dubtes amb confiança: "No siguis incrèdul, sigues creient". Tomas renuncia a verificar res. Ja no sent necessitat de proves. Només sap que Jesús l'estima i el convida a confiar: "Senyor meu i Déu meu!".
Un dia els cristians descobrirem que molts dels nostres dubtes, viscuts de manera sana, sense perdre el contacte amb Jesús i la comunitat, ens poden rescatar d'una fe superficial que s'acontenta amb repetir fórmules, per estimular-nos a créixer en amor i en confiança en Jesús, aquest Misteri de Déu encarnat que constitueix el nucli de la nostra fe.

José Antonio Pagola

Xarxa evangelitzadora BONES NOTÍCIES
Ajuda a difondre la fe en Crist ressuscitat.
Passa-ho!

HOMILIA - GL

7 de abril de 2013.
 2 Pascua (C)
Xoán 20, 19-31

DA DÚBIDA Á FE

O home moderno aprendeu a dubidar. É propio do espírito dos nosos tempos cuestionarmos todo para progresarmos no coñecemento científico. Neste clima a fe fica con frecuencia desacreditada. O ser humano vai camiñando pola vida cheo de incertezas e dúbidas.
Por iso, todos sintonizamos sen dificultade coa reacción de Tomás, cando os outros discípulos lle comunican que, estando el ausente, tiveran unha experiencia sorprendente: "vimos ao Señor". Tomás podería ser un home dos nosos días. A súa resposta é clara: "Si non o vexo...non o creo".
A súa actitude é comprensíbel. Tomás non di que os seus compañeiros están mentindo ou que están enganados. Só afirma que o testemuño deles non lle abonda para adherirse á súa fe. El necesita vivir a súa propia experiencia. E Xesús non llo reprochará en ningún momento.
Tomás puido expresar as súas dúbidas dentro de grupo de discípulos. Ao parecer, non se escandalizaron. Non o botaron fóra do grupo. Tampouco eles creron ás mulleres cando lles anunciaron que viran a Xesús resucitado.
O episodio de Tomás deixa entrever o longo camiño que tiveron de percorreren no pequeno grupo de discípulos ata chegaren á fe en Cristo resucitado.
As comunidades cristiás deberían ser nos nosos días un espazo de diálogo onde puidésemos compartirmos honestamente as dúbidas, os interrogantes e procuras dos crentes de hoxe. Non todos vivimos no noso interior a mesma experiencia. Para crecermos na fe necesitamos o estímulo e o diálogo con outros que comparten a nosa mesma inquietude.
Pero nada pode remplazar á experiencia dun contacto persoal con Cristo no fondo da propia conciencia.
Segundo o relato evanxélico, aos oito días preséntase de novo Xesús. Non lle critica a Tomás as súas dúbidas. A súa resistencia a crer revela a súa honestidade. Xesús móstralle as súas feridas.
Non son "probas" da resurrección, senón "signos" do seu amor e entrega ata a morte. Por iso, invítao a profundar nas súas dúbidas con confianza: "Non sexas incrédulo, senón crente". Tomas renuncia a verificar nada. Xa non sente necesidade de probas. Só sabe que Xesús o ama e invítao a confiar: " Meu Señor e meu Deus ".
Un día os cristiáns descubriremos que moitas das nosas dúbidas, vividas de xeito san, sen perdermos o contacto con Xesús e coa comunidade, pódennos rescatar dunha fe superficial que se contenta con repetir fórmulas, para estimularnos a crecermos en amor e en confianza en Jesús, ese Misterio de Deus encarnado que constitúe o núcleo da nosa fe.

José Antonio Pagola
Traduciu: Xaquín Campo Freire

Rede evanxelizadora BOAS NOTICIAS
Axuda a difundir a fe en Cristo resucitado.
Pásao.

HOMILIA -IT


7 aprile 2013
II Pasqua (C)
Gv 20, 19-31

DAL DUBBIO ALLA FEDE

L’uomo moderno ha imparato a dubitare. È tipico dello spirito dei nostri tempi mettere tutto in questione per progredire nella conoscenza scientifica. In questo clima la fede resta frequentemente screditata. L’essere umano va camminando nella vita pieno di incertezze e dubbi.
Per questo, tutti ci sintonizziamo senza difficoltà con la reazione di Tommaso, quando gli altri discepoli gli comunicano che, lui assente, hanno avuto una sorprendente esperienza: Abbiamo visto il Signore. Tommaso potrebbe essere un uomo dei nostri giorni. La sua risposta è chiara: Se non vedo… non credo.
Il suo atteggiamento è comprensibile. Tommaso non dice che i suoi compagni stanno mentendo o che si sono ingannati. Afferma solo che la loro testimonianza non gli basta per aderire alla loro fede. È necessario che viva la propria esperienza. E Gesù non glielo rimprovererà mai.
Tomaso ha potuto esprimere i suoi dubbi all’interno del gruppo dei discepoli. Non sembra che se ne siano scandalizzati. Non l’hanno cacciato fuori del gruppo. Nemmeno loro hanno creduto alle donne quando hanno annunciato di aver visto Gesù risorto. L’episodio di Tommaso lascia intravedere il lungo cammino che dovettero percorrere nel piccolo gruppo dei discepoli per arrivare alla fede in Cristo risorto.
Le comunità cristiane dovrebbero essere ai nostri giorni uno spazio di dialogo in cui poter condividere onestamente i dubbi, gli interrogativi e le ricerche dei credenti di oggi. Non tutti viviamo dentro di noi la stessa esperienza. Per crescere nella fede abbiamo bisogno dello stimolo e del dialogo con altri che condividono la nostra stessa inquietudine.
Niente, però, può rimpiazzare l’esperienza di un contatto personale con Cristo nel profondo della propria coscienza. Secondo il racconto evangelico, otto giorni dopo si presenta di nuovo Gesù. Non rimprovera a Tommaso i suoi dubbi. La sua resistenza a credere rivela la sua onestà. Gesù gli mostra le sue ferite.
Non sono “prove” della risurrezione, ma “segni” del suo amore e del suo consegnarsi fino alla morte. Per questo lo invita ad andare a fondo nei suoi dubbi con fiducia: Non essere incredulo, ma credente. Tommaso rinuncia a ogni verifica. Non sente più il bisogno di prove. Sa soltanto che Gesù lo ama e lo invita ad avere fiducia: Signore mio e Dio mio.
Un giorno noi cristiani scopriremo che molti dei nostri dubbi, vissuti in maniera sana, senza perder il contatto con Gesù e la comunità, ci possono riscattare da una fede superficiale che si contenta di ripetere formule, per stimolarci a crescere nell’amore e nella fiducia in Gesù, questo Mistero di Dio incarnato che costituisce il nucleo della nostra fede.

José Antonio Pagola

Rete di evangelizzazione BUONE NOTIZIE
Aiuta a propagare la fede in Cristo risorto.
Diffondilo.

HOMILIA - FR

7 avril  2013
2 Pâques (C)
Jean 20, 19-31

DU DOUTE A LA FOI

L’homme moderne a appris à douter. C’est propre à l’esprit de notre temps de tout mettre en question pour progresser dans la connaissance scientifique. Dans ce contexte, la foi est souvent discréditée. L’être humain chemine à travers la vie plein d’incertitudes et de doutes.
C’est pourquoi nous sommes tous facilement  en accord avec la réaction de Thomas, lorsque les autres disciples lui communiquent qu’en son absence, ils ont vécu une expérience surprenante : « Nous avons vu le Seigneur »… Thomas pourrait bien être un homme de notre temps. Sa réponse est claire : « Si je ne le vois pas… je n’y croirai pas ».
Son attitude est compréhensible. Thomas ne dit pas que ses compagnons sont en train de mentir ou qu’ils se trompent. Il affirme seulement que leur témoignage ne lui suffit pas  pour adhérer à leur foi. Il a besoin de vivre sa propre expérience. Et Jésus ne le lui reprochera à aucun moment.
Thomas a pu exprimer ses doutes au sein du groupe des disciples. Et apparemment, ceux-ci n’ont pas été scandalisés. Ils ne l’ont pas  renvoyé du groupe. Eux-mêmes n’ont pas cru non plus les femmes qui leur annonçaient avoir vu Jésus ressuscité.  L’épisode de Thomas laisse entrevoir le long chemin qu’ils ont eu à parcourir  dans le  petit groupe de disciples pour arriver à la foi en Jésus Christ ressuscité.
Les communautés chrétiennes devraient être aujourd’hui des espaces de dialogue où les croyants de notre temps pourraient partager honnêtement leurs doutes, leurs interrogations et leurs recherches. Nous ne vivons pas tous intérieurement la même expérience. Pour grandir dans la foi, nous avons besoin de la stimulation et du dialogue avec d’autres personnes qui partagent notre même inquiétude.
Mais rien ne peut remplacer l’expérience  d’un contact personnel avec le Christ au plus profond de notre conscience. Selon le récit évangélique, huit jours après, Jésus se présente à nouveau. Il ne critique pas les doutes de Thomas. Sa résistance à croire révèle son honnêteté. Jésus lui montre ses blessures       Ce ne sont pas des “preuves” de la résurrection mais des « signes » de son amour et du don de sa vie jusqu’à la mort. C’est pourquoi, il l’invite à approfondir ses doutes avec confiance : « Ne sois pas incrédule ; sois croyant » Thomas renonce à vérifier quoi que ce soit. Il ne sent plus le besoin de preuves. Il sait seulement que Jésus l’aime et qu’il l’invite à faire confiance : « Mon Seigneur et mon Dieu ».
Nous chrétiens, nous découvrirons un jour que le fait de vivre beaucoup de nos doutes d’une façon saine, sans perdre le contact avec Jésus et avec la communauté, peut nous racheter d’une foi superficielle, qui se contente de la répétition de formules et nous stimuler à croître dans l’amour et dans la confiance en Jésus, ce Mystère du Dieu incarné qui constitue le noyau de notre foi.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna, csv

Réseau d’évangélisation BONNES NOUVELLES
Aide à répandre la foi en Jésus Christ ressuscité!
Fais passer ce message !

HOMILIA - PT

7 de Abril de 2013
2 Páscoa (C)
João 20, 19-31

DA DÚVIDA À FÉ

O homem moderno aprendeu a duvidar. É próprio do espírito dos nossos tempos questionar tudo para progredir em conhecimento científico. Neste clima a fé fica com frequência desacreditada. O ser humano caminha pela vida cheio de incertezas e dúvidas.
Por isso, todos nos sintonizamos sem dificuldade com a reação de Tomé, quando os outros discípulos lhe comunicam que, estando ele ausente, tiveram uma experiência surpreendente: "Temos visto al Senhor". Tomé poderia ser um homem dos nossos dias. A sua resposta é clara: "Se não o vejo...não creio".
A sua atitude é compreensível. Tomé não diz que os seus companheiros estão a mentir ou que estão enganados. Apenas afirma que o seu testemunho não lhe basta para aderir à sua fé. Ele necessita viver a sua própria experiência. E Jesus não o recriminará em nenhum momento.
Tomé pode expressar as suas dúvidas dentro do grupo de discípulos. Ao que parece, não se escandalizaram. Não o expulsam para fora do grupo. Tampouco eles acreditaram nas mulheres quando lhes anunciaram que viram Jesus ressuscitado. O episódio de Tomé deixa antever o longo caminho que tiveram que percorrer no pequeno grupo de discípulos até chegar à fé em Cristo ressuscitado.
As comunidades cristãs deveriam ser nos nossos dias um espaço de diálogo onde poderíamos partilhar honestamente as dúvidas, as interrogações e as dos crentes de hoje. Nem todos vivemos no nosso interior a mesma experiência. Para crescer na fé necessitamos do estímulo e o diálogo com outros que partilham a nossa mesma inquietação.
Mas nada pode substituir a experiência de um contato pessoal com Cristo no fundo da própria consciência. Segundo o relato evangélico, aos oito dias apresenta-se de novo Jesus. Não critica a Tomé as suas dúvidas. A sua resistência em acreditar revela a sua honestidade. Jesus mostra-lhe as Suas feridas.
Não são "provas" da ressurreição, mas "sinais" do Seu amor e entrega até à morte. Por isso, o convida a aprofundar as suas dúvidas com confiança: "Não sejas incrédulo, mas crente". Tomé renuncia a verificar mais nada. Já não sente necessidade de provas. Só sabe que Jesus o ama e o convida a confiar: "Senhor meu e Deus meu".
Um dia os cristãos, descobriremos que muitas das nossas dúvidas, vividas de forma sã, sem perder o contato com Jesus e a comunidade, nos pode resgatar de uma fé superficial que se contenta em repetir fórmulas, para estimular-nos a crescer em amor e em confiança em Jesus, esse Mistério de Deus encarnado que constitui o núcleo da nossa fé.

José Antonio Pagola

Rede evangelizadora BUENAS NOTICIAS
Ajuda a difundir a fé em Cristo ressuscitado.
Passa-o.

HOMILIA - EN

April 7, 2013
2nd Sunday of Easter (C)
John 20: 19-31

FROM DOUBT TO FAITH

We modern people have learned to doubt. It’s a normal part of the spirit of our times to question everything, in order to progress in scientific knowledge. In this environment, faith is often disaccredited. Each person goes through life full of uncertainties and doubts.
This is why we easily identify with Thomas’ reaction when the other disciples let him know that while he was absent, they have had a surprising experience: “We have seen the Lord.” Thomas could be someone of our own time. His response is clear: “If I don’t see it… I won’t believe it.”
His attitude is understandable. Thomas doesn’t say that his companions are lying or that they’re mistaken. He just states that their testimony isn’t enough for him to follow their faith. He needs to live his own experience. And Jesus won’t reproach him for this at all.
Thomas has been able to express his doubts within the group of disciples. It seems that they aren’t scandalized by this. They haven’t thrown him out of the group.  They themselves didn’t believe the women when these announced that they had seen the Risen Jesus. This episode with Thomas gives us a glimpse of the long journey that the small group of disciples had to walk until they arrived at a belief in the Risen Christ.
In our own day Christian communities ought to be an open space for dialogue where today’s faithful would be able to share honestly our doubts, questions, searchings. Not everyone lives the same experience in his or her inner life. In order to grow in our faith we need encouragement from and dialogue with others who share our same concerns.
But nothing can replace the experience of a personal contact with Christ in the depths of our own conscience.  According to the Gospel account, eight days later Jesus comes again. He doesn’t criticize Thomas for his doubts. His resistance to believe shows his honesty. Jesus shows him his wounds.
They aren’t ‘proofs’ of the resurrection, but ‘signs’ of his love and his giving of self even unto death. That’s why he invites Thomas to go deeper into his doubts with trust: “Don’t be unbelieving, but believe.” Thomas lets go of proving anything. He no longer feels the need for proofs. He only knows that Jesus loves him and invites him to trust: “My Lord and my God.”
One day we Christians will discover that many of our doubts, if lived out in a healthy way, without losing contact with Jesus and the community, can rescue us from a superficial faith that is happy to just repeat formulas, and we will feel encouraged to grow in love and in trust of Jesus, that Mystery of the Incarnate God that is at the heart of our faith.

José Antonio Pagola

Evangelization Network BUENAS NOTICIAS
Help to spread the faith in the Risen Christ.
Pass it on



HOMILIA - CN

201347
第二个星期天,复活节(C
约翰福音2019-31

从疑惑到信德

现代人学会了怀疑一切,这是我们这个时代特有的精神,为能在科技上进步。在这种氛围下,信德时常被置疑。人类正走在一个充满不确定与疑惑的生命旅途上。
因此,我们可以毫无困难地对多默的反应感同身受。当其他门徒们对他说,当他不在时,他们有了一个意想不到的经验我们看见了主时,多默的回答很明确:如果我没有看到……我不信。多默可以是一个我们这个时代的人。
多默的态度是可以理解的,他没有说他的同伴们正在撒谎或他们被欺骗了,他只是肯定他们的经验不足以使他产生信德,他需要生活自己的经验。耶稣从未因此而指责他。
多默可以在门徒团体中自由地表达他的疑惑。看起来,并没有引起门徒们特别强烈的反应,他们没有因此而把他赶出团体,毕竟当妇女们告诉他们说她们看到了复活的耶稣时,他们也没有相信。多默的事件可以让我们看到为达到对复活的基督的信仰,这个小小的宗徒团体所走过的漫长路程。
在我们今天,基督徒团体应该成为一个可以对话的空间,那里我们可以真诚地分享我们的困惑,疑问与追求。在我们的内心深处,我们并不生活同一信仰经验。为在信德上成长,我们需要他人的鼓励,并和有着同样困惑的人交流对话。
不过,没有任何东西可以取代良心深处与基督个人接触的经验。根据福音记载,八天后耶稣再次显现,他没有指责多默的不信,因为这正体现了他的真诚与忠信。耶稣向他展示了他的伤痕。这些伤痕不是复活的证据,而是耶稣的爱与直至死亡的交付的记号。因此,他邀请多默以信任深入疑惑:不要作无信的人,但要做个有信德的人。多默不再坚持验证任何东西,他已经不再需要任何证据了,他只知道耶稣爱他并邀请他信任:我主我天主!
有一天,我们基督徒将会发现我们的许多疑惑,如果以一种健康的方式生活出来,不要失去与耶稣及团体的联系,可以帮助我们超越一种表面的信德,一种满足于重复一些固定的模式的信德,它可以激励我们在爱上与在对耶稣的信仰上成长,正是这降生成人的天主的奥迹组成了我们的信仰的核心。

若瑟×安多尼帕戈拉.
翻译者: 宁远

红传福音的好消息
庆祝主的受难,死亡成为其中的一部分。
通过。