lunes, 2 de febrero de 2015

02/08/2015 - 5rd Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

08/02/2015
5 Tiempo Ordinario – B
Marcos 1,29-39

RETIRARSE A ORAR

En medio de su intensa actividad de profeta itinerante, Jesús cuidó siempre su comunicación con Dios en el silencio y la soledad. Los evangelios han conservado el recuerdo de una costumbre suya que causó honda impresión: Jesús solía retirarse de noche a orar.
El episodio que narra Marcos nos ayuda a conocer lo que significaba la oración para Jesús. La víspera había sido una jornada dura. Jesús «había curado a muchos enfermos». El éxito había sido muy grande. Cafarnaúm estaba conmocionada: «La población entera se agolpaba» en torno a Jesús. Todo el mundo hablaba de él.
Esa misma noche, «de madrugada», entre las tres y las seis de la mañana, Jesús se levanta y, sin avisar a sus discípulos, se retira al descampado. «Allí se puso a orar». Necesita estar a solas con su Padre. No quiere dejarse aturdir por el éxito. Solo busca la voluntad del Padre: conocer bien el camino que ha de recorrer.
Sorprendidos por su ausencia, Simón y sus compañeros corren a buscarlo. No dudan en interrumpir su diálogo con Dios. Solo quieren retenerlo: «Todo el mundo te busca». Pero Jesús no se deja programar desde fuera. Solo piensa en el proyecto de su Padre. Nada ni nadie lo apartará de su camino.
No tiene ningún interés en quedarse a disfrutar de su éxito en Cafarnaúm. No cederá ante el entusiasmo popular. Hay aldeas que todavía no han escuchado la Buena Noticia de Dios: «Vamos… para predicar también allí».
Uno de los rasgos más positivos en el cristianismo contemporáneo es ver cómo se va despertando la necesidad de cuidar más la comunicación con Dios, el silencio y la meditación. Los cristianos más lúcidos y responsables quieren arrastrar a la Iglesia de hoy a vivir de manera más contemplativa.
Es urgente. Los cristianos, por lo general, ya no sabemos estar a solas con el Padre. Los teólogos, predicadores y catequistas hablamos mucho de Dios, pero hablamos poco con él. La costumbre de Jesús se olvidó hace mucho tiempo. En las parroquias se hacen muchas reuniones de trabajo, pero no sabemos retirarnos para descansar en la presencia de Dios y llenarnos de su paz.
Cada vez somos menos para hacer más cosas. Nuestro riesgo es caer en el activismo, el desgaste y el vacío interior. Sin embargo, nuestro problema no es tener muchos problemas, sino no tener la fuerza espiritual necesaria para enfrentarnos a ellos.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015/02/08
Urteko 5. Igandea – B
Markos 1,29-39

BAKARDADERA OTOITZ EGITEKO

Profeta ibiltari bezala ari zuen jarduera bizian, beti arduratu zen Jesus Jainkoarekin harremanak izateaz isiltasunean eta bakardadean. Zirrara sakona eragin zuen Jesusen ohitura baten oroitzapena gorde digute ebanjelioek: gauez bakardadera joan ohi zen Jesus otoitz egiteko.
Markosek dakarren pasarteak Jesusentzat otoitza zer den ulertzen laguntzen digu. Bezperan lan gogorra izan du. «Gaixo asko sendatu zituen» Jesusek. Handia izan da arrakasta. Txunditurik dago Kafarnaum: «Herri guztiak inguratu zuen» Jesus. Hartaz mintzo dira denak.
Gau horretan berean, goizaldera, goizeko hirurak eta seiak bitartean, jaiki eta, ikasleei ezer esan gabe, eremura joan da Jesus. «Otoitz egiten hasi zen han». Aitarekin egon beharra sentitu du. Ez du nahi arrakastaren haizeak burua nahas diezaion. Aitaren gogoa nahi du soil-soilik: egin beharra duen bidea ondo ezagutu.
Jesus beren artean ez izateaz harriturik, Simon eta lagunak haren bila joan dira. Ez zaie inporta hark Jainkoarekin ari duen solasa etetea. Berekin eutsi nahi diote: «Mundu guztia zure bila dabil». Baina Jesusek ez dio inori uzten, kanpotik bera programa dezan. Bere Aitaren egitasmoa bakarrik du gogoan. Ez du ezerk, ez inork apartaraziko bere bidetik.
Ez du gogorik bere arrakastaz gozatze aldera, Kafarnaumen gelditzeko. Ez du amore emango herri gogo-bero horren aurrean. Bada artean Jainkoaren Berri Ona entzun ez duen herrixkarik: «Goazen… haietan ere hots egitera».
Gaur egungo kristautasunean hau da alderdirik baikorrenetako bat: Jainkoarekiko komunikazioa, isiltasuna eta gogoeta egin beharra esnatzen ari dela ikustea. Kristaurik argienek eta arduratsuenek era kontenplaziozkoagoan bizitzera eraman nahi dute Eliza.

Premia estukoa da hori. Kristauok, oro har, ez dakigu Aitarekin bakarrik egoten. Teologoak, predikariak eta katekistak asko mintzo gara Jainkoaz, baina gutxi mintzo gara harekin. Jesusen etsenplua aspaldi ahaztua da. Parrokietan lan-bilera asko egiten da, baina ez dakigu bakardadera jotzen, Jainkoaren aurrean atseden hartu eta geure burua bakeaz betetzeko.

Gero eta gutxiago gara gauza gehiago egiteko. Hor dago arriskua: jardun beharraren jardunean, higaduran eta barne-hustasunean erortzeko. Halere, arazoa ez datza egunbehar asko izatean, baizik haiei aurre egin ahal izateko espiritu-indarra izatean.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - CA

08/02/2015
Diumenge 5 durant l’any – B
Marc 1,29-39

RETIRAR-SE A PREGAR

Enmig de la seva intensa activitat de profeta itinerant, Jesús va tenir cura sempre de la seva comunicació amb Déu en el silenci i la solitud. Els evangelis han conservat el record d’un costum seu que va causar profunda impressió: Jesús solia retirar-se de nit a pregar.
L’episodi que narra Marc ens ajuda a conèixer el que significava l’oració per a Jesús. El dia abans havia estat una jornada dura. Jesús «va curar molts malalts». L’èxit havia estat molt gran. Cafarnaüm estava commocionada: «Tota la població s’havia aplegat» entorn de Jesús. Tothom parlava d’ell.
Aquesta mateixa nit, «de bon matí», entre les tres i les sis del matí, Jesús es lleva i, sense avisar als seus deixebles, es retira en un lloc solitari. «I s’hi va quedar pregant». Necessita estar tot sol amb el seu Pare. No vol deixar-se atordir per l’èxit. Només busca la voluntat del Pare: conèixer bé el camí que ha de recórrer.
Sorpresos per la seva absència, Simó i els seus companys es posen a buscar-lo. No dubten a interrompre el seu diàleg amb Déu. Només volen retenir-lo: «Tothom et busca». Però Jesús no es deixa programar des de fora. Només pensa en el projecte del seu Pare. Res ni ningú l’apartarà del seu camí.
No té cap interès en quedar-se a gaudir del seu èxit a Cafarnaüm. No cedirà davant l’entusiasme popular. Hi ha pobles que encara no han escoltat la Bona Notícia de Déu: «Anem… que també allí vull predicar-hi».
Un dels trets més positius en el cristianisme contemporani és veure com es va despertant la necessitat de cuidar més la comunicació amb Déu, el silenci i la meditació. Els cristians més lúcids i responsables volen arrossegar l’Església d’avui a viure de manera més contemplativa.
És urgent. Els cristians, en general, ja no sabem estar a soles amb el Pare. Els teòlegs, predicadors i catequistes parlem molt de Déu, però parlem poc amb ell. El costum de Jesús es va oblidar fa molt de temps. A les parròquies es fan moltes reunions de treball, però no sabem retirar-nos per descansar en la presència de Déu i omplir-nos de la seva pau.
Cada vegada som menys per fer més coses. El nostre risc és caure en l’activisme, el desgast i el buit interior. Però el nostre problema no és tenir molts problemes, sinó no tenir la força espiritual necessària per enfrontar-nos a ells.

José Antonio Pagola
José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - GL

08/02/2015
5 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,29-39

RETIRARSE A ORAR

No medio da súa intensa actividade de profeta itinerante, Xesús coidou sempre a súa comunicación con Deus no silencio e na soidade. Os Evanxeos conservaron o recordo dun costume seu que causou fonda impresión: Xesús adoitaba retirarse de noite a orar.
O episodio que narra Marcos axúdanos a coñecermos o que significaba a oración para Xesús. A véspera fora unha xornada dura. Xesús «curara a moitos enfermos». O éxito fora moi grande. Cafarnaúm estaba conmocionada: «A poboación enteira apiñábase» en torno a Xesús. Todo o mundo falaba del.
Esa mesma noite, «de madrugada», entre as tres e as seis da mañá, Xesús érguese e, sen avisar aos seus discípulos, retírase ao descampado. «Alí púxose a orar». Necesita estar a soas co seu Pai. Non quere deixarse atordar polo éxito. Só busca a vontade do Pai: coñecer ben o camiño que ha percorrer.
Sorprendidos pola súa ausencia, Simón e os seus compañeiros corren a buscalo. Non dubidan en interromper o seu diálogo con Deus. Só queren retelo: «Todo o mundo te busca». Pero Xesús non se deixa programar desde fóra. Só pensa no proxecto do seu Pai. Nada nin ninguén o apartará do seu camiño.
Non ten ningún interese en ficar a gozar do seu éxito en Cafarnaúm. Non cederá ante o entusiasmo popular. Hai aldeas que aínda non escoitaron a Boa Noticia de Deus: «Imos predicar tamén alí».
Un dos trazos máis positivos no cristianismo contemporáneo é ver como se vai espertando a necesidade de coidar máis a comunicación con Deus, o silencio e a meditación. Os cristiáns máis lúcidos e responsábeis queren arrastrar á Igrexa de hoxe a vivir de xeito máis contemplativo.
É urxente. Os cristiáns, polo xeral, xa non sabemos estarmos a soas co Pai. Os teólogos, predicadores e catequistas falamos moito de Deus, pero falamos pouco con el. O costume de Xesús esqueceuse hai moito tempo. Nas parroquias fanse moitas reunións de traballo, pero non sabemos retirármonos para descansarmos na presenza de Deus e enchérmonos da súa paz.Cada vez somos menos para facer máis cousas. O noso risco é caermos no activismo, e desgastármonos no baleiro interior. Con todo, o noso problema non é ter moitos problemas, senón non ter a forza espiritual necesaria para enfrontármonos a eles.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

08/02/2015
5 domenica Tempo Ordinario – B
Marco 1,29-39

RITIRARSI A PREGARE

Mentre svolgeva la sua intensa attività di profeta itinerante, Gesù salvaguardò sempre la sua comunicazione con Dio nel silenzio e nella solitudine. Gli evangeli hanno conservato il ricordo di una sua abitudine che suscitò profonda impressione: Gesù era solito ritirarsi di notte a pregare.
L’episodio che narra Marco ci aiuta a conoscere qual era il senso della preghiera per Gesù. La vigilia era stata una giornata dura. Gesù «aveva guarito molti infermi». Il successo era stato molto grande. Cafarnao era tutta emozionata: «Tutti gli abitanti si accalcavano» intorno a Gesù. Tutti parlavano di lui.
Quella stessa notte, «all’alba», fra le tre e le sei del mattino, Gesù si alza e, senza avvertire i discepoli, si ritira all’aperto. «Lì si mise a pregare». Ha bisogno di stare a tu per tu con il Padre. Non vuole lasciarsi stordire dal successo. Cerca solo la volontà del Padre: conoscere bene la via che deve percorrere.
Sorpresi per la sua assenza, Simone e i suoi compagni corrono a cercarlo. Non esitano a interrompere il suo dialogo con Dio. Vogliono solo trattenerlo: «Tutti ti cercano». Ma Gesù non si lascia programmare dal di fuori. Pensa soltanto al disegno del Padre. Niente e nessuno lo allontanerà dalla sua via.
Non ha alcun interesse di fermarsi a sfruttare il suo successo a Cafarnao. Non si piegherà davanti all’entusiasmo popolare. Ci sono villaggi che non hanno ancora ascoltato la Buona Notizia di Dio: «Andiamo… per predicare anche lì».
Uno dei tratti più positivi nel cristianesimo contemporaneo è vedere come si va risvegliando la necessità di curare di più la comunicazione con Dio, il silenzio e la meditazione. I cristiani più lucidi e responsabili vogliono trascinare la Chiesa di oggi a vivere in maniera più contemplativa.
È urgente. I cristiani, in generale, non sanno proprio stare a tu per tu col Padre. I teologi, i predicatori, i catechisti parlano molto di Dio, ma parlano poco con lui. L’abitudine di Gesù si è dimenticata ormai da molto tempo. Nelle parrocchie si fanno molte riunioni di lavoro, ma non sappiamo ritirarci per riposare alla presenza di Dio e riempirci della sua pace.
Siamo sempre più di meno per fare più cose. Il nostro rischio è cadere nell’attivismo, nel logoramento e nel vuoto interiore. E tuttavia, il nostro problema non è di avere molti problemi, ma di avere la forza spirituale necessaria per affrontarli.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

08/02/2015
5 Temps Ordinaire – B
Marc 1,29-39

SE RETIRER POUR PRIER

Dans son intense activité de prophète itinérant, Jésus prend toujours soin de sa communication avec Dieu dans le silence et dans la solitude. Les évangiles ont conservé le souvenir d’une de ses habitudes qui a laissé une trace profonde: Jésus avait coutume de se retirer la nuit pour prier.
L’épisode dont Marc nous fait le récit, nous aide à connaître ce que la prière signifiait pour Jésus. La veille avait été une dure journée. Jésus «avait guéri beaucoup de malades». Cela avait été un grand succès. La ville de Capharnaüm était commotionnée: «La population tout entière s’attroupait» autour de Jésus. Tout le monde parlait de lui.
Cette même nuit, «à l’aube», entre trois et six heures du matin, Jésus se lève et, sans avertir ses disciples, il se retire dans un endroit désert. «Là, il se mit à prier». Il a besoin d’être seul avec son Père. Il ne veut pas se laisser enivrer par le succès. Il ne cherche que la volonté du Père: bien connaître le chemin qu’il a à parcourir.
Surpris par son absence, Simon et ses compagnons courent à sa recherche. Ils n’hésitent pas à interrompre son dialogue avec Dieu. Ils veulent seulement le retenir: «Tout le monde te cherche». Mais Jésus ne se laisse pas programmer du dehors. Il ne pense qu’au projet de son Père. Rien ni personne ne le détourneront de son chemin.
Il n’a aucun intérêt à rester à Capharnaüm pour se complaire dans son succès. Il ne cèdera pas devant l’enthousiasme populaire. Il y a encore d’autres villages qui n’ont pas entendu la Bonne Nouvelle de Dieu: «Allons prêcher aussi là-bas».
Un des traits les plus positifs du christianisme contemporain est de voir comment s’éveille peu à peu le besoin de faire davantage attention à la communication avec Dieu, au silence et à la méditation. Les chrétiens les plus lucides et les plus responsables veulent entraîner l’Eglise d’aujourd’hui vers un style de vie plus contemplatif.
C’est urgent. Nous chrétiens, en général, nous ne savons plus être seuls avec le Père. Nous, théologiens, prédicateurs et catéchistes, nous parlons beaucoup de Dieu mais nous parlons peu avec lui. L’habitude de Jésus a été depuis longtemps oubliée. On fait beaucoup de réunions de travail dans les paroisses mais nous ne savons pas nous retirer pour nous reposer en présence de Dieu et nous remplir de sa paix.
Nous sommes de moins en moins nombreux pour faire de plus en plus de choses. Nous risquons de tomber dans l’activisme, dans l’usure et le vide intérieur. Cependant, notre problème n’est pas celui d’avoir beaucoup de problèmes mais d’avoir la force spirituelle nécessaire pour les affronter.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

08/02/2015
5 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,29-39

RETIRAR-SE A ORAR

No meio da intensa atividade de profeta itinerante, Jesus cuidou sempre da Sua comunicação com Deus no silêncio e na solidão. Os evangelhos conservaram a recordação de um costume Seu que causou profunda impressão: Jesus costumava retirar-se de noite a orar.
O episódio que narra Marcos ajuda-nos a conhecer o que significava a oração para Jesus. A véspera tinha sido uma jornada dura. Jesus «tinha curado muitos doentes». O êxito tinha sido muito grande. Cafarnaum estava comocionada: «A população inteira aglomerava-se» em torno de Jesus. Toda gente falava dele.
Essa mesma noite, «de madrugada», entre as três e as seis da manhã, Jesus levanta-se e, sem avisar os Seus discípulos, retira-se para um descampado. «Ali se pôs a orar». Necessitava estar a sós com o Seu Pai. Não quer deixar-se aturdir pelo êxito. Só procura a vontade do Pai: conhecer bem o caminho que tem de percorrer.
Surpreendidos pela Sua ausência, Simão e os seus companheiros correm a procura-Lo. Não hesitam em interromper o seu diálogo com Deus. Só querem retê-Lo: «Toda gente Te procura». Mas Jesus não se deixa programar desde fora. Só pensa no projeto do Seu Pai. Nada nem ninguém o afastará do Seu caminho.
Não tem nenhum interesse em ficar a desfrutar do Seu êxito em Cafarnaum. Não cederá ante o entusiasmo popular. Há aldeias que todavia não escutaram a Boa Nova de Deus: «Vamos… para predicar também ali».
Um dos rasgos mais positivos no cristianismo contemporâneo é ver como se vai despertando a necessidade de cuidar mais da comunicação com Deus, o silêncio e a meditação. Os cristãos mais lúcidos e responsáveis querem arrastar a Igreja de hoje a viver de forma mais contemplativa.
É urgente. Os cristãos, em geral, já não sabemos estar a sós com o Pai. Os teólogos, predicadores e catequistas falamos muito de Deus, mas falamos pouco com Ele. O costume de Jesus esquece-se há muito tempo. Nas paróquias fazem-se muitas reuniões de trabalho, mas não sabemos retirar-nos para descansar na presença de Deus e encher-nos da Sua paz.
Cada vez somos menos para fazer mais coisas. O nosso risco é cair no ativismo, o desgaste e o vazio interior. No entanto, o nosso problema não é ter muitos problemas, mas ter a força espiritual necessária para os enfrentar.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

02/08/2015
5th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 1,29-39

GO OUT TO PRAY

In the middle of his intense activity as a wandering prophet, Jesus always made sure to stay in communication with God in silence and solitude. The Gospel writers have kept the remembrance of this habit because it left such a deep impression: Jesus often went out during the night to pray.
The episode that Mark relates helps us to get to know what prayer means to Jesus. That evening had been a difficult shift. Jesus «had cured many who were sick». His success was stupendous. Capernaum was shaken: «The whole town came crowding» around Jesus. Everyone was talking about him.
That same night, «in the morning», between the hours of three and six, Jesus gets up and without telling his disciples goes out to the open country and «prayed there». He needs to be alone with his Father. He doesn’t want to get caught up in success. He only seeks the Father’s will: he wants to know well the path he must walk.
Surprised by his absence, Simon and his companions run to find him. They undoubtedly interrupted his dialogue with God. They just want to get him back: «Everybody is looking for you». But Jesus doesn’t let himself get controlled from without. He only thinks about his Father’s project. No one or nothing will lead him away from his path.
He’s not interested in sticking around to enjoy his success in Capernaum. He doesn’t fall into their popular enthusiasm. There are towns that still haven’t heard the Good News of God: «Let us go elsewhere…so that I can proclaim the message there too».
One of the most positive aspects of contemporary Christianity is seeing how we are waking up to the need to cultivate better communication with God, in silence and meditation. The more lucid and responsible Christians want to lead today’s Church to live in a more contemplative way.
This is urgent. We Christians in general don’t know how to be alone with the Father. Theologians, preachers and catechists speak about God a lot, but we speak little with God. Jesus’ habit was forgotten for a long time. In parishes they have many working meetings, but we don’t know how to go out to rest in God’s presence and be filled with God’s peace.
More and more we are less and less in being able to do anything. The danger is falling into activism, burnout and interior emptiness. However, our problem isn’t having so many problems, but not having the spiritual energy that’s needed to meet those problems.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 26 de enero de 2015

02/01/2015 - 4rd Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

01/02/2015
4 Tiempo Ordinario – B
Marcos 1,21-28

UN ENSEÑAR NUEVO

El episodio es sorprendente y sobrecogedor. Todo ocurre en la «sinagoga», el lugar donde se enseña oficialmente la Ley, tal como es interpretada por los maestros autorizados. Sucede en «sábado», el día en que los judíos observantes se reúnen para escuchar el comentario de sus dirigentes. Es en este marco donde Jesús comienza por vez primera a «enseñar».
Nada se dice del contenido de sus palabras. No es eso lo que aquí interesa, sino el impacto que produce su intervención. Jesús provoca asombro y admiración. La gente capta en él algo especial que no encuentra en sus maestros religiosos: Jesús «no enseña como los escribas, sino con autoridad».
Los letrados enseñan en nombre de la institución. Se atienen a las tradiciones. Citan una y otra vez a maestros ilustres del pasado. Su autoridad proviene de su función de interpretar oficialmente la Ley. La autoridad de Jesús es diferente. No viene de la institución. No se basa en la tradición. Tiene otra fuente. Está lleno del Espíritu vivificador de Dios.
Lo van a poder comprobar enseguida. De forma inesperada, un poseído interrumpe a gritos su enseñanza. No la puede soportar. Está aterrorizado: «¿Has venido a acabar con nosotros?» Aquel hombre se sentía bien al escuchar la enseñanza de los escribas. ¿Por qué se siente ahora amenazado
Jesús no viene a destruir a nadie. Precisamente su «autoridad» está en dar vida a las personas. Su enseñanza humaniza y libera de esclavitudes. Sus palabras invitan a confiar en Dios. Su mensaje es la mejor noticia que puede escuchar aquel hombre atormentado interiormente. Cuando Jesús lo cura, la gente exclama: «este enseñar con autoridad es nuevo».
Los sondeos indican que la palabra de la Iglesia está perdiendo autoridad y credibilidad. No basta hablar de manera autoritaria para anunciar la Buena Noticia de Dios. No es suficiente transmitir correctamente la tradición para abrir los corazones a la alegría de la fe. Lo que necesitamos urgentemente es un enseñar nuevo.
No somos «escribas», sino discípulos de Jesús. Hemos de comunicar su mensaje, no nuestras tradiciones. Hemos de enseñar curando la vida, no adoctrinando las mentes. Hemos de anunciar su Espíritu, no nuestras teologías.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015/02/01
Urteko 4. Igandea – B
Markos 1,21-28

IRAKASTEKO JARRERA BERRIA

Harrigarria da pasadizoa, eta hunkigarria. «Sinagogan» gertatu da guztia, ofizialki Legea irakatsi ohi duten lekuan, eta irakasle baimenduek irakatsi ohi duten moduan. «Larunbatean» gertatu da, beren buruzagien iruzkinak entzuteko judu betetzaileak bildu ohi diren egunean. Ingurumari horretan ekin dio Jesusek, lehenengo aldiz, «irakasteari».
Ez da ezer esaten haren hitzen edukiaz. Hemen ez da hori axola duena, baizik Jesusen esku-hartzeak sortu duen zirrara. Harridura eragin du, eta mirespena. Jendeak harengan zerbait berezia sumatu du, ordu arteko beren maisu erlijiosoengan ez bezalako zerbait: Jesusek «ez du irakasten lege-maisuek bezala, baizik aginpidez».
Doktoreek erakundearen izenean irakasten dute. Tradizioei atxikitzen zaizkie. Behin eta berriz aipatzen dituzte iraganeko maisu ospetsuak. Legea ofizialki interpretatzeko duten eginkizunetik datorkie beren aginpidea. Bestelakoa da Jesusen aginpidea. Ez dator erakundetik. Ez da tradizioan oinarritzen. Beste bat da honen iturria. Jainkoaren Espiritu bizi-emaileaz betea da.
Berehala egiaztatu ahal izango dute. Ustekabean, deabruak hartua den batek garrasika eten du Jesusen irakaspena. Ezin jasan du hau. Izutua dago: «Gu suntsitzea etorri al zara?» Gizon hari ondo zihoakion lege-maisuen irakaspena entzutea. Zergatik sentitu du orain bere burua mehatxatua?
Jesus ez dator inor suntsitzera. Hain juxtu, haren «aginpidea» jendeari bizia ematean datza. Haren irakaspenak gizatartu egiten du jendea, eta askatu esklabotzatik. Jainkoagan konfiantza izateko gonbit dira haren hitzak. Barnea oinazetua duen gizon harentzat albiste ona da berez Jesusen mezua. Jesusek gizona sendatu duenean, harriduraz dio jendeak: «aginpidez irakaste hau gauza berria da».
Inkestek diote, Elizaren hitza aginpidea eta sinesgarritasuna galtzen ari dela. Ez da aski agintari bezala hitz egitea, Jainkoaren Berri Ona hots egin ahal izateko. Ez da aski tradizioa zuzen transmititzea, bihotza fedearen pozera ireki ahal izateko. Premiazkoa ezinbestean irakasteko jarrera berria da.
Ez gara «lege-maisu», baizik Jesusen ikasle. Haren mezua behar dugu eman, eta ez geure tradizioak. Bizia sendatuz behar dugu irakatsi, eta ez jendeari kaskoa ideologiaz betez. Jesusen Espiritua behar dugu hots egin, eta ez geure teologiak.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

01/02/2015
Diumenge 4 durant l’any – B
Marc 1,21-28

UN ENSENYAR NOU

L’episodi és sorprenent i colpidor. Tot passa a la «sinagoga», el lloc on s’ensenya oficialment la Llei, tal com és interpretada pels mestres autoritzats. Succeeix en «dissabte», el dia en què els jueus observants es reuneixen per escoltar el comentari dels seus dirigents. És en aquest marc on Jesús comença per primera vegada a «ensenyar».
No es diu res del contingut de les seves paraules. No és això el que aquí interessa, sinó l’impacte que produeix la seva intervenció. Jesús provoca sorpresa i admiració. La gent copsa d’ell una cosa especial que no troba en els seus mestres religiosos: Jesús «els ensenyava amb autoritat i no com ho feien els mestres de la Llei».
Els lletrats ensenyen en nom de la institució. S’atenen a les tradicions. Citen una i altra vegada a mestres il•lustres del passat. La seva autoritat prové de la seva funció d’interpretar oficialment la Llei. L’autoritat de Jesús és diferent. No ve de la institució. No es basa en la tradició. Té una altra font. Està ple de l’Esperit vivificador de Déu.
Ho podran comprovar de seguida. De forma inesperada, un posseït interromp a crits el seu ensenyament. No el pot suportar. Està aterrit: «Has vingut a destruir-nos?». Aquell home se sentia bé escoltant l’ensenyament dels escribes. Per què ara se sent amenaçat?
Jesús no ve a destruir ningú. Precisament la seva «autoritat» és donar vida a les persones. El seu ensenyament humanitza i allibera d’esclavituds. Les seves paraules conviden a confiar en Déu. El seu missatge és la millor notícia que pot escoltar aquell home turmentat interiorment. Quan Jesús el guareix, la gent exclama: «una doctrina nova ensenyada amb autoritat».
Els sondejos indiquen que la paraula de l’Església està perdent autoritat i credibilitat. No n’hi ha prou amb parlar de manera autoritària per anunciar la Bona Notícia de Déu. No n’hi ha prou amb transmetre correctament la tradició per obrir els cors a l’alegria de la fe. El que necessitem urgentment és un ensenyar nou.
No som «escribes», sinó deixebles de Jesús. Hem de comunicar el seu missatge, no les nostres tradicions. Hem d’ensenyar curant la vida, no adoctrinant les ments. Hem d’anunciar el seu Esperit, no les nostres teologies.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

01/02/2015
4 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,21-28

UN ENSINAR NOVO

O episodio é sorprendente e arrepiante. Todo ocorre na «sinagoga», o lugar onde se ensina oficialmente a Lei, tal como é interpretada polos mestres autorizados. Sucede en «sábado», o día en que os xudeus observantes se reúnen para escoitaren o comentario dos seus dirixentes. É neste marco onde Xesús comeza por vez primeira a «ensinar».
Nada se di do contido das súas palabras. Non é iso o que aquí interesa, senón o impacto que produce a súa intervención. Xesús provoca asombro e admiración. A xente capta nel algo especial que non atopa nos seus mestres relixiosos: Xesús «non ensina como os escribas, senón con autoridade».
Os letrados ensinan en nome da institución. Atéñense ás tradicións. Citan unha e outra vez a mestres ilustres do pasado. A súa autoridade provén da súa función de interpretaren oficialmente a Lei. A autoridade de Xesús é diferente. Non vén da institución. Non se basea na tradición. Ten outra fonte. Está cheo do Espírito vivificador de Deus.
Van poder comprobalo de seguida. De forma inesperada, un posuído interrompe a gritos o seu ensino. Non o pode soportar. Está aterrorizado: «viñeches a acabar connosco?». Aquel home sentíase ben ao escoitar o ensino dos escribas. Por que se sente agora ameazado?
Xesús non vén destruír a ninguén. Precisamente a súa «autoridade» está en dar vida ás persoas. O seu ensino humaniza e libera de escravitudes. As súas palabras invitan a confiar en Deus. A súa mensaxe é a mellor noticia que pode escoitar aquel home atormentado interiormente. Cando Xesús o cura, a xente exclama: «este ensinar con autoridade é novo».
As sondaxes indican que a palabra da Igrexa está perdendo autoridade e credibilidade. Non basta falar de xeito autoritario para anunciar a Boa Noticia de Deus. Non é suficiente transmitir correctamente a tradición para abrir os corazóns á alegría da fe. O que necesitamos urxentemente é un ensinar novo.
Non somos «escribas», senón discípulos de Xesús. Temos de comunicar a súa mensaxe, non as nosas tradicións. Temos de ensinar curando a vida, non adoutrinando as mentes. Temos de anunciar o seu Espírito, non as nosas teoloxías.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

01/02/2015
4 domenica Tempo Ordinario – B
Marco 1,21-28

UN INSEGNARE NUOVO

L’episodio è sorprendente, impressionante. Tutto accade nella «sinagoga», il luogo in cui s’insegna ufficialmente la Legge, nella interpretazione che ne danno i maestri autorizzati. Succede di «sabato», il giorno nel quale i giudei osservanti si riuniscono per ascoltare il commento dei loro capi. È in questo contesto che Gesù comincia per la prima volta a «insegnare».
Nulla si dice del contenuto delle sue parole. Non è questo che ora interessa, ma l’impatto che produce il suo intervento. Gesù provoca stupore e ammirazione. La gente capta in lui qualcosa di speciale che non trova nei maestri religiosi: Gesù «non insegna come gli scribi, ma con autorità».
I dotti insegnano in nome dell’istituzione. Si attengono alle tradizioni. Citano ogni tanto i maestri illustri del passato. La loro autorità proviene dalla funzione di interpretare ufficialmente la Legge. L’autorità di Gesù è diversa. Non viene dall’istituzione. Non si basa sulla tradizione. Gesù ha un’altra fonte. È pieno dello Spirito vivificante di Dio.
Lo potranno verificare subito. In forma inattesa, un uomo posseduto interrompe gridando il suo insegnamento. Non lo può sopportare. È terrorizzato: «Sei venuto a rovinarci?». Quell’uomo si sentiva bene nell’ascoltare l’insegnamento degli scribi. Perché ora si sente minacciato?
Gesù non viene a rovinare nessuno. La sua “autorità” sta proprio nel dar vita alle persone. Il suo insegnamento umanizza e libera dalle schiavitù. Le sua parole invitano a confidare in Dio. Il suo messaggio è la più bella notizia che possa ascoltare quell’uomo interiormente tormentato. Quando Gesù lo guarisce, la gente esclama: «Questo insegnare con autorità è nuovo».
I sondaggi indicano che la parola della Chiesa sta perdendo autorità e credibilità. Non basta parlare in maniera autoritaria per annunciare la Buona Notizia di Dio. Non è sufficiente trasmettere correttamente la tradizione per aprire i cuori alla gioia della fede. Quello di cui abbiamo urgente bisogno è un insegnare nuovo.
Non siamo scribi, ma discepoli di Gesù. Dobbiamo comunicare il suo messaggio, non le nostre tradizioni. Dobbiamo insegnare curando la vita, non addottrinando le menti. Dobbiamo annunciare il suo Spirito, non le nostre teologie.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

01/02/2015
4 Temps Ordinaire – B
Marc 1,21-28

UN ENSEIGNEMENT NOUVEAU

Le récit est surprenant et émouvant. Tout se passe dans la «synagogue», lieu où la Loi est officiellement enseignée, telle qu’interprétée par les maîtres autorisés. Cela se produit un jour de «sabbat», jour où les juifs observants se rassemblent pour écouter le commentaire de leurs dirigeants. C’est dans ce cadre que Jésus commence à «enseigner» pour la première fois.
Rien n’est dit sur le contenu de ses paroles. Ce n’est pas cela qui intéresse ici mais l’impact produit par son intervention. Jésus suscite étonnement et admiration. Les gens perçoivent chez lui quelque chose de spécial qu’ils ne trouvent pas chez leurs maîtres religieux: Jésus «n’enseigne pas comme les scribes mais avec autorité».
Les scribes enseignent au nom de l’institution. Ils s’en tiennent aux traditions. Ils citent maintes fois des maîtres illustres d’autrefois. Leur autorité provient de leur fonction d’interprètes officiels de la Loi. L’autorité de Jésus est différente. Elle ne provient pas de l’institution. Elle n’est pas fondée sur la tradition. Elle a une autre source. Il est rempli de l’Esprit de Dieu qui donne vie.
Ils vont pouvoir le vérifier à l’instant. D’une façon inattendue, un possédé interrompt son enseignement à grands cris. Il ne peut pas le supporter. Il est terrorisé: «Es-tu venu nous détruire?». Cet homme-là se sentait bien à l’aise lorsqu’il écoutait l’enseignement des scribes. Pourquoi se sent-il menacé maintenant?
Jésus ne vient détruire personne. Son «autorité» consiste justement à communiquer la vie aux personnes. Son enseignement humanise et libère des esclavages. Ses paroles invitent à mettre sa confiance en Dieu. Son message est la meilleure nouvelle que cet homme, intérieurement tourmenté, peut entendre. Lorsque Jésus le guérit, les gens s’exclament: «voici un enseignement nouveau, donné avec autorité».
Les sondages indiquent que la parole de l’Eglise est en train de perdre autorité et crédibilité. Il ne suffit pas de parler de façon autoritaire pour annoncer la Bonne Nouvelle de Dieu. Il ne suffit pas de transmettre correctement la tradition pour ouvrir les cœurs à la joie de la foi. Ce dont nous avons un besoin urgent c’est d’un enseignement nouveau.
Nous ne sommes pas de «scribes» mais des disciples de Jésus. C’est son message que nous devons communiquer et non pas nos traditions. C’est en promouvant une vie saine que nous devons enseigner et non pas en endoctrinant les esprits. C’est son Esprit que nous devons annoncer et non pas nos théologies.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

01/02/2015
4 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,21-28

UM ENSINAR NOVO

O episódio é surpreendente e impressionante. Tudo ocorre na «sinagoga», o local onde se ensina oficialmente a Lei, tal como é interpretada pelos mestres autorizados. Acontece num «sábado», o dia em que os judeus observantes se reúnem para escutar o comentário dos seus dirigentes. É neste ambiente onde Jesus começa pela primeira vez a «ensinar».
Nada se diz do conteúdo das suas palavras. Não é isso o que aqui interessa, mas o impacto que produz a Sua intervenção. Jesus provoca assombro e admiração. As pessoas captam Nele algo especial que não se encontra nos seus mestres religiosos: Jesus «não ensina como os escribas, mas com autoridade».
Os letrados ensinam em nome da instituição. Cingem-se às tradições. Citam uma e outra vez os mestres ilustres do passado. A sua autoridade provém da sua função de interpretar oficialmente a Lei. A autoridade de Jesus é diferente. Não vem da instituição. Não se baseia na tradição. Tem outra fonte. Está cheia do Espírito vivificador de Deus.
Vão poder comprová-lo de seguida. De forma inesperada, um possesso interrompe a gritos o Seu ensino. Não a pode suportar. Está aterrorizado: «Vieste para acabar connosco?». Aquele homem sentia-se bem a escutar os ensinamentos dos escribas. Porque se sente agora ameaçado?
Jesus não vem destruir ninguém. Precisamente a Sua «autoridade» está em dar vida às pessoas. O seu ensinamento humaniza e liberta da escravidão. As Suas palavras convidam a confiar em Deus. A Sua mensagem é a melhor notícia que pode escutar aquele homem atormentado interiormente. Quando Jesus o cura, as pessoas exclamam: «este ensinar com autoridade é novo».
As sondagens indicam que a palavra da Igreja está a perder autoridade e credibilidade. Não basta falar de forma autoritária para anunciar a Boa Nova de Deus. Não é suficiente transmitir corretamente a tradição para abrir os corações à alegria da fé. O que necessitamos urgentemente é um ensinar novo.
Não somos «escribas», mas discípulos de Jesus. Temos de comunicar a Sua mensagem, não as nossas tradições. Temos de ensinar curando a vida, não endoutrinando as mentes. Temos de anunciar o Seu Espírito não as nossas teologias.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

02/01/2015
4th Sunday in Ordinary Time – B
Mark 1,21-28

A TEACHING THAT IS NEW

The episode is surprising and dramatic. It all occurs in the «synagogue», the place where the Law is officially taught, since it needs to be interpreted by authorized teachers. It happens on the «Sabbath», the day when practicing Jews come together to listen to the commentary of their leaders. It’s in this context that Jesus begins to «teach» for the first time.
Nothing is said about the content of his words. This isn’t what is interesting here, but the impact that his intervention produces. Jesus provokes astonishment and admiration. The people catch on to something special in him, something that they haven’t found in their religious teachers: Jesus «doesn’t teach like the Scribes, but he teaches with authority».
Those who have studied, teach in the name of their institution. They hold to their traditions. They refer once and again to the celebrated teachers of the past. Their authority flows from their function of officially interpreting the Law. Jesus’ authority is different. It doesn’t come from any institution. It’s not based on tradition. It has another origin. It’s full of God’s life-giving Spirit.
They will be able to verify this pretty quickly. Out of the blue a possessed man interrupts his teaching with shouting. He can’t take it any longer. He’s frightened: «Have you come to do away with us?». That man felt okay listening to the Scribes’ teaching. Why does he now feel threatened?
Jesus doesn’t come to destroy anyone. His authority is precisely in giving life to people. His teaching humanizes and frees from slavery. His words invite confidence in God. His message is the best news that such a man who is tormented within could hear. When Jesus heals him, the people exclaim: «Here is a teaching that is new, and with authority behind it».
Polls indicate that the Church’s word is losing its authority and credibility. It’s not enough to speak authoritatively to announce the Good News of God. It’s not sufficient to transmit tradition correctly to open hearts to the joy of the faith. What we urgently need is a teaching that is new. We aren’t «Scribes», but disciples of Jesus. We need to communicate his message, not our traditions. We need to teach by healing lives, not indoctrinating minds. We need to announce God’s Spirit, not our theologies.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf





Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com


lunes, 19 de enero de 2015

01/25/2015 - 3rd Sunday in Ordinary Time – B

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
El pasado 2 de octubre, José Antonio Pagola nos visitó en la Parroquia de San Pedro Apóstol de la Iglesia de Sopela, dándonos la conferencia:
"Volver a Jesucristo. Iniciar la reacción". 
Pulsando aquí podréis disfrutar de ella.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
José Antonio Pagola:  EL recibido estafa Satisfacción la  Resolución definitiva de la Congregación Romana Parr la Doctrina de la Fe  sobre mi Libro,  Jesús.Aproximación Histórica .

Pulsando en la lista de los títulos de las homilías en diferentes idiomas podemos leer más homilías de años anteriores.
-------------------------------------------------- ----------------------------------------------


HOMILIA - ES

25/01/2015
3 Tiempo Ordinario – B
Marcos 1,14-20

IR DETRÁS DE JESÚS

Cuando el Bautista fue detenido, Jesús vino a Galilea y comenzó a «proclamar la Buena Noticia de Dios». Según Marcos, no enseña propiamente una doctrina para que sus discípulos la aprendan y difundan correctamente. Jesús anuncia un acontecimiento que está ya ocurriendo. Él lo está ya viviendo y quiere compartir su experiencia con todos.
Marcos resume así su mensaje: «Se ha cumplido el plazo»: ya no hay que mirar hacia atrás. «Está cerca el reino de Dios»: pues quiere construir un mundo más humano. «Convertíos»: no podéis seguir como si nada estuviera ocurriendo; cambiad vuestra manera de pensar y de actuar. «Creed en esta Buena Noticia». Este proyecto de Dios es la mejor noticia que podéis escuchar.
Después de este solemne resumen, la primera actuación de Jesús es buscar colaboradores para llevar adelante su proyecto. Jesús va «pasando junto al lago de Galilea». Ha comenzado su camino. Es un profeta itinerante que busca seguidores para hacer con ellos un recorrido apasionante: vivir abriendo caminos al reino de Dios. No es un rabino sentado en su cátedra, que busca alumnos para formar una escuela religiosa. Ser cristiano no es aprender doctrinas, sino seguirle a Jesús en su proyecto de vida.
El que toma la iniciativa es siempre Jesús. Se acerca, fija su mirada en aquellos cuatro pescadores y los llama a dar una orientación nueva a sus vidas. Sin su intervención, no nace nunca un verdadero cristiano. Los creyentes hemos de vivir con más fe la presencia viva de Cristo y su mirada sobre cada uno de nosotros. Si no es él, ¿quién puede dar una nueva orientación a nuestras vidas?
Pero lo más decisivo es escuchar desde dentro su llamada: «Venid detrás de mí». No es tarea de un día. Escuchar esta llamada significa despertar la confianza en Jesús, reavivar nuestra adhesión personal a él, tener fe en su proyecto, identificarnos con su programa, reproducir en nosotros sus actitudes… y, de esta manera, ganar más personas para su proyecto.
Este podría ser hoy un buen lema para una comunidad cristiana: Ir detrás de Jesús. Ponerlo al frente de todos. Recordarlo cada domingo como el líder que va por delante de nosotros. Generar una nueva dinámica. Centrarlo todo en seguir más de cerca a Jesucristo. Nuestras comunidades cristianas se transformarían. La Iglesia sería diferente.

José Antonio Pagola

HOMILIA - EU

2015/01/25
Urteko 3. Igandea – B
Markos 1,14-20

JESUSEN ONDOREN JOAN

Joan Bataiatzailea atxilotu zutenean, Galileara joan zen Jesus eta «Jainkoaren Berri Ona hots egiten» hasi zen. Markosen arabera, ez da ari preseski doktrina irakasten, ikasleek ikasi eta zuzen zabal dezaten. Jazotzen, bizitzen ari den gertaera bat ari da Jesus hots egiten. Gertaera hori bizitzen ari da bera, eta guztiekin partekatu nahi du bere esperientzia.
Hona nola laburtu duen Markosek mezu hori: «Bete da epea»: ez da jada zertan egon atzera begira. «Hurbil da Jainkoaren erregetza»: hain juxtu, mundua gizatarrago egin nahi du. «Bihotz-berri zaitezte»: ezin jarraitu duzue ezer gertatzen ari ez balitz bezala; aldatu zeuen pentsaera, zeuen jarduera. «Sinetsi Berri On hau».
Entzun dezakezuen berririk onena duzue Jainkoaren asmo hau. Hotsandiko laburpen hau egin duelarik, lankide bila hastea izan da Jesusen lehenengo egintza, bere asmoa gauzatu ahal izateko. Jesus «Galileako aintziraren inguruan dabil». Ekin dio bere bideari. Profeta ibiltaria da, jarraitzaile bila dabil, haiekin ibilaldi zirraragarri bat egiteko: Jainkoaren erregetzarentzat bideak urratuz bizi. Jesus ez da bere katedran eseria dagoen lege-maisua, erlijio-eskola bat moldatzeko ikasleak etorri zain dagoena. Kristau izatea ez da doktrina bat ikastea, baizik Jesusi jarraitzea, haren bizi-asmoari atxikiz.
Jesus da beti ekimenari ekiten diona. Hurbildu, lau arrantzale haiei begira jarri eta beren bizitzari beste norabide bat ematera egin die dei. Jesusen esku-hartzerik gabe, ez da jaio sekula egiazko ristaurik. Fededunok sinesmen handiagoz bizi behar dugu Kristoren presentzia bizia eta gutako bakoitzari egiten dion begiratua. Hura izan ezean, nork eman gure bizitzari beste norabide bat?
Baina gauzarik funtsezkoena nork bere barruan haren deia entzutea da: «Zatozte nire ondoren». Ez da gauetik goizerako eginkizuna. Dei hori entzuteak Jesusekiko konfiantza iratzartzea esan nahi du, harekiko atxikimendu pertsonala biziagotzea, haren egitasmoan uste ona izatea, haren egitarauarekin bat egitea, haren jarrera geugan berregitea…; horrela, haren egitasmorako jende gehiago irabazteko.
Honako hau izan liteke gaur egun ikurritz bat kristau-elkarte batentzat: Jesusen ondoren ibili. Guztien buru hura ezarri. Igandero gogoratu hura, gure aurretik doan lider gisa. Beste dinamika bat sortu. Jesu Kristori hurbilagotik jarraitzea ipini erdigunetzat. Gure kristau-elkarteak egiaz eraldatuko lirateke. Beste bat izango litzateke Eliza.

José Antonio Pagola
Itzultzailea: Dionisio Amundarain

HOMILIA - CA

25/01/2015
Diumenge 3 durant l’any – B
Marc 1,14-20

ANAR DARRERE DE JESÚS

Quan el Baptista fou empresonat, Jesús anà a Galilea i va començar a «anunciar la Bona Notícia de Déu». Segons Marc, no ensenya pròpiament una doctrina perquè els seus deixebles l’aprenguin i difonguin correctament. Jesús anuncia un esdeveniment que ja està passant. Ell ja l’està vivint i vol compartir la seva experiència amb tothom.
Marc resumeix així el seu missatge: «S’ha complert el temps»: ja no cal mirar cap enrere. «El Regne de Déu és a prop»: doncs vol construir un món més humà. «Convertiu-vos»: no podeu seguir com si res estigués passant; canvieu la vostra manera de pensar i d’actuar. «Creieu en aquesta Bona Notícia». Aquest projecte de Déu és la millor notícia que podeu sentir.
Després d’aquest solemne resum, la primera actuació de Jesús és buscar col•laboradors per tirar endavant el seu projecte. Jesús va «passant vora el llac de Galilea». Ha començat el seu camí. És un profeta itinerant que cerca seguidors per fer amb ells un recorregut apassionant: viure obrint camins al regne de Déu. No és un rabí assegut en la seva càtedra, que cerca alumnes per formar una escola religiosa. Ser cristià no és aprendre doctrines, sinó seguir Jesús en el seu projecte de vida.
Qui pren la iniciativa és sempre Jesús. S’acosta, fixa la seva mirada en aquells quatre pescadors i els crida a donar una orientació nova a les seves vides. Sense la seva intervenció, no neix mai un veritable cristià. Els creients hem de viure amb més fe la presència viva de Crist i la seva mirada sobre cadascun de nosaltres. Si no és ell, qui pot donar una nova orientació a les nostres vides?
Però el més decisiu és escoltar des de dins la seva crida: «Veniu amb mi». No és tasca d’un dia. Escoltar aquesta crida significa despertar la confiança en Jesús, revifar la nostra adhesió personal a ell, tenir fe en el seu projecte, identificar-nos amb el seu programa, reproduir en nosaltres les seves actituds… i, d’aquesta manera, guanyar més persones per al seu projecte.
Aquest podria ser avui un bon lema per a una comunitat cristiana: Anar darrere de Jesús. Posar-lo al capdavant de tot. Recordar-lo cada diumenge com el líder que va davant nostre. Generar una nova dinàmica. Centrar-ho tot en seguir més de prop Jesucrist. Les nostres comunitats cristianes es transformarien. L’Església seria diferent.

José Antonio Pagola
Traductor: Francesc Bragulat

HOMILIA - GL

25/01/2015
3 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,14-20

IRMOS DETRÁS DE XESÚS

Cando o Bautista foi detido, Xesús veu a Galilea e comezou a «proclamar a Boa Noticia de Deus». Segundo Marcos, non ensina propiamente unha doutrina para que os seus discípulos a aprendan e difundan correctamente. Xesús anuncia un acontecemento que xaestá ocorrendo. El xao está avivir e quere compartir a súa experiencia con todos.
Marcos resume así a súa mensaxe: «Cumpriuse o prazo»: xa non hai que mirar cara atrás. «Está preto o reino de Deus»: pois quere construír un mundo máis humano. «Convertédevos»: non podedes seguir coma se nada estivese ocorrendo; cambiade o voso xeito de pensar e de actuar. «Crede nesta Boa Noticia». Este proxecto de Deus é a mellor noticia que podedes escoitar.
Logo deste solemne resumo, a primeira actuación de Xesús é buscar colaboradores para levar adiante o seu proxecto. Xesús vai «pasando xunto ao lago de Galilea» comezou o seu camiño. É un profeta itinerante que busca seguidores para facer con eles un percorrido apaixonante: vivir abrindo camiños ao reino de Deus. Non é un rabino sentado na súa cátedra, que busca alumnos para formar unha escola relixiosa. Ser cristián non é aprender doutrinas, senón seguirmos a Xesús no seu proxecto de vida.
O que toma a iniciativa sempre é Xesús. Achégase, fixa a súa mirada naqueles catro mariñeiros e chámaos a daren unha orientación nova ás súas vidas. Sen a súa intervención, non nace nunca un verdadeiro cristián. Os crentes temos de vivirmos con máis fe a presenza viva de Cristo e a súa mirada sobre cada un de nós. Se non é el, quen pode dar unha nova orientación ás nosas vidas?
Pero o máis decisivo é escoitarmos desde dentro a súa chamada: «Vinde detrás de min». Non é tarefa dun día. Escoitar esta chamada significa espertarmos á confianza en Xesús, reavivarmos a nosa adhesión persoal a el, termos fe no seu proxecto, identificármonos co seu programa, reproducirmos en nós as súas actitudes? e, deste xeito, gañar máis persoas para o seu proxecto.
Este podería ser hoxe un bo lema para unha comunidade cristiá: Ir detrás de Xesús. Poñelo á fronte de todos. Recordalo cada domingo como o líder que vai por diante de nós. Xerar unha nova dinámica. Centralo todo en seguirmos máis de cerca a Xesús Cristo. As nosas comunidades cristiás transformaríanse. A Igrexa sería diferente.

José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire

HOMILIA -IT

25/01/2015
3 domenica Tempo Ordinario –B
Marco 1,14-20

ANDARE DIETRO A GESÙ

Quando il Battista fu messo in prigione, Gesù andò in Galilea e cominciò a «proclamare la Buona Notizia di Dio». Secondo Marco, non insegna propriamente una dottrina perché i suoi discepoli l’apprendano e la diffondano correttamente. Gesù annuncia un evento che sta accadendo. Egli lo sta già vivendo e vuole condividere la sua esperienza con tutti.
Marco riassume così il suo messaggio: «Il tempo è compiuto»: non bisogna volgersi indietro. «È vicino il regno di Dio»: perché vuole costruire un mondo più umano. «Convertitevi»: non potete continuare come se niente fosse accaduto; cambiate il vostro modo di pensare e di agire. «Credete in questa Buona Notizia». Questo progetto di Dio è la più bella notizia che potete ascoltare.
Dopo questo solenne compendio, la prima opera di Gesù è cercare collaboratori per portare avanti il suo progetto. Gesù sta «passando lungo il lago di Galilea». Ha incominciato il suo cammino. È un profeta itinerante che cerca seguaci per fare con loro un percorso appassionante: vivere aprendo cammini al regno di Dio. Non è un rabbino seduto alla sua cattedra, che cerca alunni per formare una scuola religiosa. Essere cristiano non è apprendere dottrine, ma seguire Gesù nel suo progetto di vita.
Chi prende l’iniziativa è sempre Gesù. Si avvicina, fissa lo sguardo su quei quattro pescatori e li chiama a dare un orientamento nuovo alla loro vita. Senza il suo intervento, non nasce mai un vero cristiano. Noi credenti dobbiamo vivere con maggior fede la presenza viva di Cristo e il suo sguardo su ciascuno di noi. Se non è lui, chi può dare un orientamento nuovo alle nostre vite?
Ma la cosa più decisiva è ascoltare dal di dentro la sua chiamata: «Venite dietro a me». Non è compito di un giorno. Ascoltare questa chiamata significa risvegliare la confidenza in Gesù, ravvivare la nostra adesione personale a lui, avere fede nel suo progetto, identificarci con il suo programma, riprodurre in noi i suoi atteggiamenti… e, in questa maniera, guadagnare più persone al suo progetto.
Questo potrebbe essere oggi un bel motto per una comunità cristiana: Andare dietro a Gesù. Porlo davanti a tutti. Ricordarlo ogni domenica come il leader che cammina davanti a noi. Generare una nuova dinamica. Centrare tutto nel seguire più da vicino Gesù Cristo. Le nostre comunità cristiane si trasformerebbero. La Chiesa sarebbe diversa.

José Antonio Pagola
Traduzzione: Mercedes Cerezo

HOMILIA - FR

25/01/2015
3 Temps Ordinaire – B
Marc 1,14-20

SUIVRE JESUS

Lorsque Jean Baptiste fut arrêté, Jésus vint en Galilée et commença «à proclamer la Bonne Nouvelle de Dieu». D’après Marc, il n’enseigne pas à proprement parler une doctrine que les disciples devraient apprendre et diffuser correctement. Jésus annonce un événement qui est déjà en train d’arriver. Il le vit déjà et il veut partager avec tous son expérience.
Marc résume ainsi son message: «Le temps est accompli»: il ne faut plus regarder en arrière. «Le royaume de Dieu est proche»: car il veut construire un monde plus humain. «Convertissez-vous»: vous ne pouvez pas vivre comme si rien n’était arrivé; changez votre manière de penser et d’agir. «Croyez à la Bonne Nouvelle». Ce projet de Dieu est la meilleure nouvelle que vous pouvez entendre.
Après ce résumé solennel, la première action de Jésus est de chercher des collaborateurs pour mener à bien son projet; Jésus «passe le long du lac de Galilée». Il a commencé son cheminement. C’est un prophète itinérant qui cherche des disciples pour faire avec eux un parcours passionnant : ouvrir des chemins au royaume de Dieu. Ce n’est pas un rabbin assis sur sa chaire, qui cherche des élèves pour former une école religieuse. Etre chrétien ne consiste pas à apprendre des doctrines, mais à suivre Jésus dans son projet de vie.
Jésus prend toujours l’initiative. Il se rapproche, fixe son regard sur ces quatre pêcheurs et les appelle à donner à leur vie une nouvelle orientation. Sans son intervention, jamais ne peut naître un chrétien; nous, les croyants, nous devons avoir plus de foi en la présence vivante du Christ et en son regard sur chacun de nous. Si ce n’est pas lui, qui peut alors donner à nos vies une nouvelle orientation?
Mais le plus décisif est d’entendre son appel au dedans de nous. «Venez à ma suite». Ce n’est pas un travail d’un jour. Entendre cet appel signifie éveiller notre confiance en Jésus, raviver notre adhésion personnelle à lui, avoir foi en son projet, nous identifier à son programme, reproduire en nous ses attitudes… et, de cette manière, gagner beaucoup de personnes pour son projet.
Voici ce qui pourrait être un bon leitmotiv aujourd’hui, pour une communauté chrétienne: Marcher à la suite Jésus. Le placer au devant de tous; se rappeler de Lui chaque dimanche comme notre leader qui marche devant nous. Générer une nouvelle dynamique. Tout centrer sur la suite de Jésus de plus près. Nos communautés chrétiennes seraient transformées. L’Église serait différente.

José Antonio Pagola
Traducteur: Carlos Orduna

HOMILIA - PT

25/01/2015
3 Tempo Ordinario – B
Marcos 1,14-20

IR ATRÁS DE JESUS

Quando João Baptista foi detido, Jesus veio para a Galileia e começou a «proclamar a Boa Nova de Deus». Segundo Marcos, não ensina propriamente uma doutrina para que os Seus discípulos a aprendam e difundam correctamente. Jesus anuncia um acontecimento que está já a ocorrer. Ele já o está a viver e quer partilhar a Sua experiência com todos.
Marcos resume assim a Sua mensagem: «Cumpriu-se o tempo»: já não tem de se olhar para trás. «Está próximo o reino de Deus»: pois quer construir um mundo mais humano. «Convertei-vos»: não podeis continuar como se nada estivesse a acontecer; mudai a vossa forma de pensar e de actuar. «Acreditai nesta Boa Nova». Este projecto de Deus é a melhor notícia que podeis escutar.
Depois deste solene resumo, a primeira actuação de Jesus é procurar colaboradores para levar adiante o Seu projecto. Jesus «passa junto ao lago da Galileia». Começou o Seu caminho. É um profeta itinerante que procura seguidores para fazer com eles um percurso apaixonante: viver abrindo caminhos ao reino de Deus. Não é um rabi sentado na Sua cátedra, que procura alunos para formar uma escola religiosa. Ser cristão não é aprender doutrinas, mas seguir Jesus no Seu projecto de vida.
Quem toma a iniciativa é sempre Jesus. Aproxima-se, fixa o Seu olhar naqueles quatro pescadores e chama-os a dar uma orientação nova às suas vidas. Sem a Sua intervenção, não nasce nunca um verdadeiro cristão. Os crentes, temos de viver com mais fé a presença viva de Cristo e o Seu olhar sobre cada um de nós. Se não é Ele, quem pode dar uma nova orientação às nossas vidas?
Mas o mais decisivo é escutar de dentro da Sua Chamada: «Vinde atrás de mim». Não é tarefa para um dia. Escutar esta chamada significa despertar a confiança em Jesus, reavivar a nossa adesão pessoal a Ele, ter fé no Seu projeto, identificar-nos com o Seu programa, reproduzir em nós as Suas atitudes … e, desta forma, ganhar mais pessoas para o Seu projeto.
Este poderia ser hoje um bom lema para uma comunidade cristã: Ir atrás de Jesus. Colocá-Lo à frente de todos. Recordá-Lo cada domingo como o líder que vai à frente de nós. Gerar uma nova dinâmica. Centrar tudo em seguir mais próximo de Jesus Cristo. As nossas comunidades cristãs transformar-se-iam. A Igreja seria diferente.

José Antonio Pagola
Tradutor: Antonio Manuel Álvarez Perez

HOMILIA - EN

01/25/2015
3rd Sunday in Ordinary Time – B
Mark 1,14-20

GO AFTER JESUS

When the Baptist got arrested, Jesus came to Galilee and started to «proclaim the Good News of God». According to Mark, he doesn’t actually teach a doctrine that his disciples need to learn and spread correctly. Jesus announces an event that is already happening. He’s already living it and he wants to share his experience with everyone.
Mark summarizes his message this way: «The time is fulfilled» –don’t look backwards anymore. «The kingdom of God is close at hand» –since God wants to build a more human world. «Repent» –you can’t go on as if nothing was happening; change your way of thinking and acting. «Believe the gospel». This project of God’s is the best news that one could ever hear.
After this solemn summary, the first thing Jesus does is seek co-workers to advance his project. Jesus goes «walking along by the Lake of Galilee». He’s begun his journey. He is a wandering prophet who seeks followers in order to make a passion-filled trip with them: going about opening paths to God’s reign. He isn’t a rabbi sitting around on his teaching chair, who looks for students in order to form a religious school. To be Christian isn’t to learn doctrines, but to follow Jesus in his project of life.
The one who takes the initiative is always Jesus. He draws near, fixes his gaze on those four fishermen and calls them to give their lives a new direction. Without his intervention, a true Christian is never born. We believers have to live more faithfully the living presence of Christ and perceive his gaze over each one of us. If it isn’t Jesus, then who can give our lives a new direction?
But what’s most decisive is to hear his call within: «Come after me». This isn’t a task for one day. To hear this call means to awaken a trust in Jesus, revive our personal attachment to him, have faith in his project, indentify ourselves with his program, reproduce his attitudes within ourselves… and this way gain more people for his project.
This could be a good motto for a Christian community today: Go after Jesus. Put him in front of every person. Remember him each Sunday as the leader who’s going on in front of us. Generate a new dynamic. Center everything in more closely following Jesus Christ. Our Christian communities would be transformed. The Church would be different.

José Antonio Pagola
Translator: Fr. Jay VonHandorf




Blog:               http://sopelakoeliza.blogspot.com

Para ver videos de las Conferencias de José Antonio Pagola
                        http://iglesiadesopelana3v.blogspot.com